หวนกลับมาเป็นคนโปรดของฮ่องเต้ - บทที่ 385 สวีเจิ้ง ตรวจสอบ
บทที่ 385 สวีเจิ้ง ตรวจสอบ
สวีเจิ้งชอบเสื้อผ้าสีสดใส ชอบรอยยิ้มที่เปิดเผย ชอบการแต่งหน้าที่มีสีสันเล็กน้อย และยังชอบขัดหอกพู่แดงของนางให้สะอาดเป็นประกาย ที่ดีที่สุดคือสามารถสะท้อนดวงตาของนาง ทำให้นางเห็นความสดใสในดวงตาของตัวเอง
แต่สวีเจิ้งที่อยู่ตรงหน้าในตอนนี้ แปลกหน้าจนน่าตกใจ อาจเป็นเพราะความประหลาดใจในดวงตาของเขาชัดเจนเกินไป ทำให้สวีเจิ้งอดไม่ได้ที่จะชะงักไปครู่หนึ่ง
ใบหน้าธรรมดา ๆ นั้นไม่มีลักษณะเด่นใด ๆ ที่น่าสนใจเลย แต่สวีเจิ้งกลับอดไม่ได้ที่จะรู้สึกใจเต้น ไม่รู้ว่าทำไม รู้สึกว่าคนผู้นี้คุ้นเคยอยู่บ้าง นางกระชับบังเหียน สายตาวาบขึ้น ยกหอกพู่แดงขึ้นตรงเล็กน้อย
เป็นเขาหรือไม่? แต่ไม่ใช่ใบหน้าของเขา แม้แต่ดวงตาคู่นั้น ก็แตกต่างจากดวงตาหงส์อย่างสิ้นเชิง ราวกับวาดขึ้นมาอย่างลวก ๆ ไม่มีลักษณะเด่นใด ๆ เลย
อันหรูอี้อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองเขา
บางทีในสายตาของซ่งจื่ออาน สวีเจิ้งอาจยังคงเป็นหญิงสาวที่มีแววตาสดใสคนเดิม ที่จะเต้นรำกับหอกให้เขาดูใต้แสงจันทร์ สนทนาบทกวีกับเขาในศาลา การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน บางที ในใจของเขาคงไม่เพียงแค่รู้สึกประหลาดใจ แต่ยังมี… ความสงสารด้วย
เขาจำข้าไม่ได้ แต่กลับจำนางได้ เขาจะไม่เสี่ยงอันตรายเพื่อข้า แต่กลับสงสารนาง
แต่สวีเจิ้งในตอนนี้จะไม่ปรานีเขา จะต้องทุ่มเทสุดหัวใจเพื่อเอาชีวิตของเขาอย่างแน่นอน
อันหรูอี้พลันยื่นมือไปคว้ามือของเขา โน้มตัวไปด้านหลังทั้งร่าง ซุกเข้าไปในอกของเขา ราวกับรู้สึกกลัวอยู่บ้างซ่งจื่ออานโอบกอดนาง ร่างกายตอบสนองอย่างรวดเร็วโดยหันสายตากลับมา กระชับบังเหียน กอดแขนของอันหรูอี้แน่น ยื่นมือลูบเบา ๆ ราวกับเป็นสามีภรรยาที่รักใคร่กัน สังเกตเห็นว่าภรรยาตกใจจึงรีบปลอบโยน ทำให้ผู้คนมองด้วยความอิจฉา
หากใบหน้านั้นเปลี่ยนเป็นซ่งจื่ออานกับอันหรูอี้ สวีเจิ้งก็จะรู้สึกไม่พอใจ ขัดตาและทนไม่ได้
“หยุด!”
นางตะโกนเรียกพวกเขาไว้ ตอนที่กำลังจะเดินสวนกันพอดี
เสียงนั้นแฝงไปด้วยสังหาร อันหรูอี้ถึงกับหน้าซีดไปชั่วขณะ คว้ามือของซ่งจื่ออานไว้ข้างหลัง กัดฟันกลืนความเกลียดชังลงไปในใจ ฝืนยิ้มสั่น ๆ
“ท่าน…ท่านนักรบหญิง มีธุระอันใดหรือ?”
โจรขวางทาง ไม่กลัวก็แปลกแล้ว
ซ่งจื่ออานมองมือตัวเองอย่างงุนงง แต่ไม่ได้เอ่ยอะไร เพียงแต่จ้องมองสวีเจิ้งเงียบ ๆ
ใบหน้างดงามนั้นเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและเย็นชา ไม่รู้ว่าเป็นภาพลวงตาหรือไม่ ซ่งจื่ออานรู้สึกว่าดวงตาคู่นั้นมีม่านน้ำบาง ๆ อยู่ตลอดเวลา ขัดแย้งกับน้ำเสียงเย็นชาอย่างยิ่ง ประหลาด แต่ก็แฝงไปด้วยความเปราะบางที่พร้อมจะแตกสลาย
“เอาหลักฐานยืนยันตัวตนของพวกเจ้าออกมา”
สวีเจิ้งพูดอย่างกระชับ
อันหรูอี้ไม่อยากพัวพันมากนัก ยิ่งอยู่กับสวีเจิ้งนานเท่าไหร่ นางก็ยิ่งกังวลว่าซ่งจื่ออานจะเผลอแสดงพิรุธ นำมาซึ่งอันตราย ต่อให้นางสละชีวิต ก็คงช่วยเขาไม่ได้
นางล้วงเอกสารของทั้งสองคนออกมาจากอก ค่อย ๆ ยื่นมือออกไป แต่ยังไม่ทันถึงครึ่งทาง ก็ถูกมือหนึ่งกดไว้ ม่านตาของอันหรูอี้หดเล็กลงทันที ห่างออกไปไม่ถึงสองช่วงแขน หอกพู่แดงสั่นไหวเล็กน้อย สีหน้าของสวีเจิ้งเปลี่ยนเป็นมืดครึ้มในทันใด มองไปที่ชายบนหลังม้าอันหรูอี้พยายามกู้สถานการณ์ นางยื่นมือไปดึงแขนเสื้อของซ่งจื่ออาน
“อาเหิง เจ้ากำลังทำอะไร? อย่าก่อเรื่องเลย”
ซ่งจื่ออานก้มหน้าลง กดมือของนางลง มองไปที่สวีเจิ้งและคนอื่น ๆ ขมวดคิ้วแล้วกล่าวว่า
“พวกเจ้าไม่ใช่ทั้งขุนนางและทหาร เหตุใดพวกข้าต้องให้พวกเจ้าดูเอกสารด้วย? หญิงสาวท่านนี้ ข้าและภรรยาเพียงแค่เดินทางผ่านมาเท่านั้น ดูเหมือนว่าพวกข้าไม่ได้รบกวนเจ้าเลยนี่”
อันหรูอี้ตกใจชั่วขณะ จากนั้นหลังของนางก็เต็มไปด้วยเหงื่อเย็น ใช่แล้ว สำหรับพวกเขาแล้วสวีเจิ้งก็แค่คนเดินทางคนหนึ่ง แค่คนเดินทางคนหนึ่งบอกว่าจะดูเอกสารของพวกเขา นางก็ยื่นให้อย่างง่ายดาย มันไม่แปลกหรอกหรือ?
ชัดเจนว่าสวีเจิ้งอึ้งไปชั่วขณะ หอกพู่แดงในมือของนางคลายลงเล็กน้อย ความรู้สึกตื่นเต้นพุ่งเข้ามาแล้วถอยออกไปราวกับคลื่น นางมองทั้งสองคนเงียบ ๆ ครู่หนึ่ง ก่อนจะอ่อนเสียงลงแล้วพูดว่า
“ข้าเป็นองครักษ์แดงภายใต้การบังคับบัญชาของ หวังเหลียงเหรินแห่งหลินจื๋อ จงส่งมอบหอกพู่แดงของพวกเจ้าโดยเร็ว มิเช่นนั้นอย่าโทษข้าที่จะจัดการพวกเจ้าทั้งสองในฐานะกบฏ”
“กบฏหรือ?”
ซ่งจื่ออานแสดงสีหน้าตกใจ ใบหน้าหนักอึ้งขณะยื่นเอกสารให้นาง
“พวกข้าก็มาจากหลินจื๋อเช่นกัน แต่ไม่เคยได้ยินเรื่องกบฏเลย องครักษ์แดงท่านนี้ขอให้ตรวจสอบให้ดีด้วย”
สวีเจิ้งไม่ละสายตาไป ยังคงจ้องมองใบหน้าของเขาอย่างเข้มข้น แม้แต่ไม่ได้เปิดเอกสารเลยด้วยซ้ำ
“ข้าเคยเห็นเจ้าที่ไหนมาก่อนหรือไม่?”
หัวใจของอันหรูอี้เต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบจะหยุดหายใจ แต่ซ่งจื่ออานกลับไม่ใส่ใจ เขายิ้มอย่างเปิดเผยแล้วชี้ไปที่คนด้านหลังของสวีเจิ้ง
“องครักษ์แดง เจ้ารู้สึกว่าใบหน้าของข้าคุ้นตาใช่หรือไม่? นั่นเป็นเพราะว่าด้านหลังของเจ้าก็มีใบหน้าแบบนี้อยู่”
สวีเจิ้งงุนงงเล็กน้อย หันกลับไปมองเห็นคนที่อยู่ข้าง ๆ ตัวเองมีใบหน้าเหลี่ยมตาโต กำลังมองมาที่ตน เมื่อมองอย่างรวดเร็ว ก็พบว่ามีความคล้ายคลึงกับคนตรงหน้าถึงเจ็ดส่วน เป็นใบหน้าธรรมดา ๆ ที่ไม่มีลักษณะเด่นอะไรเลย
คนผู้นั้นรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย พูดอย่างเก้อเขินว่า
“องครักษ์แดง ใบหน้าแบบพวกเราธรรมดาเกินไป พบเห็นได้ทั่วไป”
สวีเจิ้งหันกลับมาอีกครั้ง ขมวดคิ้วมองดูซ่งจื่ออาน อย่างผ่าน ๆ เปิดเอกสารดูสองสามครั้ง จู่ ๆ ก็เงยหน้าขึ้น สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าของอันหรูอี้ แล้วพูดเรียบ ๆ ว่า
“เจ้าก็เป็นคนจากหลินจือเช่นกันหรือ?”
ช่างยุ่งยากจริง ๆ พูดมากเหลือเกิน
อันหรูอี้ทั้งกังวลทั้งหวาดกลัว เงยหน้าขึ้นอย่างหวาดหวั่น มองนางอย่างขลาดกลัวแวบหนึ่ง แล้วซุกหน้าลงในอ้อมอกของซ่งจื่ออาน พูดเสียงสั่นว่า
“ใช่แล้ว ข้ากับสามีมาจากเมืองหลินจือ เข้าเมืองหลวงมาตามหาญาติ”
ดูเหมือนสวีเจิ้งจะตั้งใจถามนางเป็นพิเศษ ถือเอกสารไว้ในมือ มองอันหรูอี้แล้วถามอีกว่า
“จริงหรือ? ข้าก็เคยอยู่ที่เมืองหลวงมาก่อน ไม่ทราบว่าเจ้าจะไปตามหาญาติที่ใดในเมืองหลวง?”
ถามละเอียดขนาดนี้ หรือว่าจะสังเกตเห็นอะไรผิดปกติ?
อันหรูอี้ใจหายวาบแต่สีหน้ากลับแสดงความงุนงง
“เรื่องนี้ พวกข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ได้ยินแต่ท่านแม่บอกว่าอยู่แถวเมืองเหนือหรือเมืองใต้ มีแม่น้ำชิงซาไหลผ่าน บ้านหลังที่อยู่ซ้ายสุดริมแม่น้ำนั่นแหละ คือที่ที่พวกข้าต้องไปหา”
ดูเหมือนจะละเอียด แต่จริง ๆ แล้วพูดคลุมเครือ แต่ถ้าเป็นการตามหาญาติจากที่ไกล ก็ถือว่าปกติ
ซ่งจื่ออานอ้าปาก
“ท่านองครักษ์ ภรรยาข้าขี้กลัวโดยสันดาน ไม่เคยออกจากบ้านมาก่อน อย่าทำให้นางตกใจเลย”
“ข้าแค่ถามไปสองสามคำเท่านั้น”
สวีเจิ้งขมวดคิ้วแสดงความรำคาญ โยนเอกสารมาให้ เห็นทั้งสองรับไว้อย่างตื่นตระหนก จึงเลิกสนใจ พูดต่อว่า
“ช่วงนี้มีโจรกบฏจากยุทธภพปล้นสะดมที่นี่เป็นจำนวนมาก การตรวจสอบอย่างเข้มงวดก็เป็นเรื่องที่สมควร พวกเจ้าสองคนมาจากเมืองหลินจือ ข้าก็จะไม่ตรวจสอบมากกว่านี้แล้ว”
พูดจบ นางก็ควบม้าเดินหน้าต่อไป อันหรูอี้เพิ่งจะถอนหายใจโล่งอก กำลังอยากจะรีบออกจากที่นี่โดยเร็ว แม้แต่ซ่งจื่ออานที่อยู่ด้านหลังก็แอบผ่อนคลายหลังลง ทันใดนั้นเสียงของสวีเจิ้งก็ดังมาจากด้านหลังอย่างกะทันหัน ราวกับสายฟ้าฟาดลงมากลางอากาศ ตรงดิ่งลงมาทิ่มแทงหัวใจของทั้งสองคน
“ซ่งจื่ออาน!”
ซ่งจื่ออาน ม่านตาหดเล็กลง สีหน้าของนางพลันเปลี่ยนเป็นหม่นหมองลงในทันที…
YOU MAY ALSO LIKE
cocojazz
รออ่านตอนใหม่อยู่นะคะ รอแอดมาอัพค่ะ