หวนกลับมาเป็นคนโปรดของฮ่องเต้ - บทที่ 386 กลอุบาย

บทที่ 386 กลอุบาย

“ซ่งจื่ออาน!”

ซ่งจื่ออานร่างกายเกร็งทั้งตัว มือที่จับบังเหียนม้าพลันยกขึ้น แต่ก็ถูกกดลงในทันที อันหรูอี้หันหน้ากลับมาในอ้อมกอดของเขา ขยับปากโดยไม่ส่งเสียง

อย่าหันหลังกลับ นางกำลังหลอกเจ้า

วันนั้นในวังสวีเจิ้งลงมือโดยไม่มีใครรู้ ทำให้นางคลอดยากจนเกือบตาย นางเป็นคนฉลาดเช่นนี้หากเพิ่งค้นพบความจริง ระยะใกล้ขนาดนี้ไม่ลงมือแต่กลับมาตะโกนเรียกเช่นนี้ เพราะเหตุใดกัน?

ดังนั้น นางกำลังใช้กลอุบาย!

มือที่ถูกจับไว้ชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น นิ้วเรียวบางนั้นสั่นระริกอย่างชัดเจน แต่สายตายังคงมองตรงมาที่ข้าอย่างมั่นคง

ซ่งจื่ออานรู้สึกว่าความตื่นเต้นของตนเองค่อย ๆ สงบลงด้วยการปลอบโยนของนาง ค่อย ๆ บีบขาม้าเบา ๆ ไม่ได้หันกลับไปมองเลย

ม้าค่อย ๆ เคลื่อนห่างออกไป สายตาของสวีเจิ้งกลับเย็นชาขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ได้ขยับจากที่เดิมเลย ผู้ใต้บังคับบัญชาที่อยู่ด้านหลังมองหน้ากันไปมาอย่างอึดอัด อดไม่ได้ที่จะก้าวเข้ามา

“หัวหน้า พวกเขาไม่ใช่คนที่พวกเราต้องการตามหา พวกเราจะไม่ไปกันหรือขอรับ?”

“ใครบอกว่าพวกเขาไม่ใช่?” สวีเจิ้งย้อนถาม

คนผู้นั้นตกใจ ลังเลเล็กน้อยก่อนจะพูดว่า

“แต่เมื่อครู่หัวหน้าเรียกชื่อจักรพรรดิน้อย อีกฝ่ายไม่ได้หันกลับมาเลยนี่ขอรับ เขาไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง อีกทั้งเอกสารก็ถูกต้องทั้งหมด แล้วจะเป็นไปได้อย่างไรที่…”

เสียงพูดของคนผู้นั้นค่อย ๆ เบาลง เพราะสวีเจิ้งหันสายตามามองเขา สายตาของนางเย็นชา แต่กลับมีรอยยิ้มแฝงอยู่ มือของนางค่อย ๆ ยกหอกพู่แดงขึ้นมาตรงหน้า นิ้วมืออันงดงามไล้ไปตามขอบ สวีเจิ้ง หรี่ตาลง

“ซ่งจื่ออาน คือพระนามของจักรพรรดิแห่งราชวงศ์จิ้นตะวันตก”

สวีเจิ้งกล่าวเสียงเย็น

“ข้าเรียกชื่อเขา แต่คนที่เป็นชาวจิ้นตะวันตกกลับไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ แม้แต่จะหันกลับมามองด้วยความสงสัยก็ไม่เคย เพียงแค่เดินจากไปอย่างสงบนิ่ง นั่นไม่แปลกหรอกหรือ?”

ทุกคนชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วจึงตอบสนอง สีหน้าผ่อนคลายลงเล็กน้อย

“หากพวกเขาแค่กลัวจึงไม่กล้าหันกลับมามองล่ะ? อีกอย่าง คนผู้นั้นก็ไม่ได้มีใบหน้าเหมือนซ่งจื่ออานนี่”

ซ่งจื่ออานและอันหรูอี้ ทั้งสองมีความงามเพียงใด เห็นแล้วไม่มีวันลืม จะเป็นรูปลักษณ์เช่นนั้นได้อย่างไร?

สวีเจิ้งหัวเราะเยาะ พลันยกหอกพู่แดงขึ้นตั้งตรง

“สองคนนี้ไม่ธรรมดา พิรุธมาก ถึงจะไม่ใช่คู่สามีภรรยาชั่วช้านั่น ก็อาจเป็นหนึ่งในกบฏก็ได้ ฮึ แต่พวกเราไม่จำเป็นต้องรีบเร่งจนทำให้นกตื่น ข้าอยากดูว่าพวกเขาเป็นคนหรือผีกันแน่!”

…

เมื่อใกล้ถึงฤดูหนาวอันหรูอี้นึกถึงว่าตนเองต้องเหงื่อออกทั้งตัวทุก ๆ ระยะหนึ่ง เมื่อพักที่โรงเตี๊ยม นางก็อดถอนหายใจไม่ได้

“รู้อย่างนี้พวกเราน่าจะเตรียมเสื้อผ้ามาสักสองชุด”

“เตรียมมาก็ไม่มีประโยชน์”

ซ่งจื่ออานเดินมาอยู่ด้านหลังนาง

“ตอนเดินทางถึงมีเสื้อผ้าเจ้าก็ไม่มีเวลาเปลี่ยนหรอก”

อันหรูอี้ชะงักการเคลื่อนไหว หันกลับมามองเขา เสื้อผ้าไหลจากไหล่ลงมาถึงข้อศอก ชั่วขณะหนึ่งไม่ขยับ ถามอย่างแปลกใจ

“ท่านไม่ได้อาบน้ำหรอกหรือ ยืนอยู่ข้างหลังข้าทำไม?”

ซ่งจื่ออาน กะพริบตา นั่นเป็นใบหน้าที่ธรรมดาเกินไป หากเข้าไปในฝูงชนแม้แต่อันหรูอี้ก็คงยากที่จะหาเขาเจอ แต่เมื่อเขากะพริบตา อันหรูอี้ก็ราวกับมองเห็นใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาได้ แววตาเจ้าเล่ห์นั้นเห็นได้ชัดเจน

“ข้าจะช่วยเจ้าถอดเสื้อผ้า”

ซ่งจื่ออานมุมปากยกขึ้น “อาบน้ำด้วยกันดีหรือไม่”

อันหรูอี้รู้สึกเขินอายทันที รีบเดินอ้อมเขาไป ยืนจ้องตาเขม็งอยู่นอกฉากกั้น

“ท่านอย่าเล่นสิ นี่มันเวลาอะไรกัน ท่านยังมีอารมณ์อีก พรุ่งนี้ข้ายังต้องขี่ม้าอีกนะ”

ซ่งจื่ออานยิ้มกรุ้มกริ่มเข้าใกล้ ราวกับสัตว์ร้ายที่จ้องเหยื่อ พลางพูดอย่างช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่

“ข้าไม่ได้บอกว่าจะทำอะไร แต่ภรรยาข้ากลับคิดไปไกลถึงเพียงนี้ หรือว่านางกำลังแอบบอกใบ้อะไรข้า”

บอกใบ้บ้าอะไร อันหรูอี้หน้าแดงใจเต้นวิ่งไปอยู่หลังฉากกั้นอีกครั้ง มองเขาผ่านฉากกั้นด้วยสายตาดุ

“ท่านยืนอยู่ข้างนอกดี ๆ ห้ามเข้ามา ข้าอาบเสร็จแล้วท่านค่อยอาบ ห้ามเข้ามา”

“เจ้าบอกว่าห้ามเข้าไปก็ห้ามเข้าไปเลยหรือ”

ซ่งจื่ออานยิ้มบาง ๆ มองนางพาดเสื้อผ้าบนฉากกั้น แต่เท้าของเขากลับไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย

“ภรรยาไม่กลัวว่าสามีจะเสียใจหรือ”

อันหรูอี้ค่อย ๆ ก้าวเข้าอ่างอาบน้ำ ถอนหายใจยาวแล้วจึงมองไปที่ฉากกั้น สายตาเหลือบมองไปทางอื่น เอนตัวพิงอ่างอาบน้ำ กระซิบเสียงเบา

“ท่านอยากถามข้าเรื่องอะไรใช่หรือไม่”

และคงเป็นเรื่องของสวีเจิ้ง

ดังนั้นเขาถึงได้พูดจาวกวนโดยไม่มีเหตุผล พูดอ้อมค้อมไม่เข้าเรื่อง อันหรูอี้ถอนหายใจในใจ สวีเจิ้งเคยบอกให้พวกเขาไว้ใจมากเท่าไหร่ เวลาทรยศก็ยิ่งทำให้เจ็บปวดมากเท่านั้น

อันกวางเหนิงและอันหลิงหลงสองคนผลัดกันเตือนนาง แต่นางกลับไม่เชื่อ ยังคงใช้ตำรับยาบำรุงครรภ์ที่สวีเจิ้งมอบให้ จนกระทั่งเกิดวิกฤตในปีที่สิบของเจาลี่

นางยังเป็นเช่นนี้ ซ่งจื่ออานที่อยู่ด้วยกันทุกวันจะสงสัยมากแค่ไหน นางก็พอเดาได้ วันนี้สวีเจิ้งที่แสดงความเป็นศัตรูต่อเขา คงทำให้เขารู้สึกหดหู่ไม่น้อย

คนนอกฉากกั้นไม่ได้ส่งเสียง อันหรูอี้ก็ไม่ได้ถามอีก เพียงแค่หยิบผ้าขึ้นมาเช็ดตัวเงียบ ๆ ระมัดระวังไม่ให้โดนแผลที่ไหล่ เสียงน้ำไหลซ่า ๆ ดังก้องในห้องที่เงียบสงบแขนที่บาดเจ็บไม่สามารถเอื้อมไปด้านหลังได้ อันหรูอี้ลำบากใจเล็กน้อยขณะเช็ดหลัง อดนึกถึงช่วงเวลาที่ได้รับการดูแลจากเถาหงและหลิวลวี่ไม่ได้ ในช่วงที่นางตกต่ำที่สุดในจวนตระกูลเซียง พวกเขายังคงจงรักภักดีที่สุด คอยดูแลทั้งอาหารการกิน เสื้อผ้า ที่อยู่อาศัย และการเดินทางของนาง

การเลี้ยงดูคนรวยนั้นง่าย แต่การเลี้ยงดูคนจนนั้นยากเสียจริง

“ข้าจะช่วยเอง”

ทันใดนั้น ผ้าเช็ดตัวในมือของนางก็ถูกคว้าไป

อันหรูอี้ หันกลับไปมองเห็นซ่งจื่ออานไม่สวมอาภรณ์ใด ๆ ก้าวเข้ามาในน้ำโดยตรง นั่งไขว่ห้างลงไป ทั้งส่วนที่ควรเห็นและไม่ควรเห็นก็เห็นหมดแล้ว อันหรูอี้ ใบหน้าแดงก่ำทันที

“เหตุใดท่านถึงเข้ามา?” เสียงของนางไม่ดัง แต่มีความอึดอัดอยู่บ้าง

“ข้า ข้าทำเองได้”

ซ่งจื่ออานขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่พูดอะไรทั้งสิ้นเพียงแต่ยื่นแขนยาวออกไปโอบนางเข้ามานั่งในอ้อมกอด ร่างกายที่เปลือยเปล่าแนบชิดกันโดยตรง หน้าอกขาวผ่องก็แนบกับด้านหน้าของเขา อันหรูอี้บิดตัวด้วยความอับอายโกรธและตกใจ แต่กลับปลุกเร้าความปรารถนาอันร้อนแรงขึ้นมาอย่างง่ายดายจึงไม่กล้าขยับอีก

ซ่งจื่ออานกลับดูสบาย ๆ ราวกับร่างกายไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เลย ถึงขนาดพูดอย่างสงบนิ่งว่า

“อืม ไม่เป็นไร เจ้าสามารถเสียดสีได้อีกสองสามที”

อันหรูอี้หน้าแดงจัด

“ข้าไม่ได้ตั้งใจ! ใครใช้ให้ท่านเข้ามาทันทีเล่า?”

ซ่งจื่ออานอดขำไม่ได้ ใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดลงมาตามแผ่นหลังอันงดงามของนาง การเคลื่อนไหวเบามากไม่มีแรงกดใด ๆ แต่กลับทำให้หัวใจของอันหรูอี้เต้นรัวเร็ว ขาค่อย ๆ หุบเข้าหากัน

เอวที่แข็งแรงไม่พลาดความเคลื่อนไหวเล็ก ๆ นี้แต่ซ่งจื่ออานก็ไม่ได้เตือนนาง นิ้วมือปกคลุมไหล่ด้านหลังของนาง แล้วไล้ลงมาจากต้นคอ ราวกับกวีที่หลงใหลที่สุดกำลังสัมผัสบทกวีที่ภาคภูมิใจที่สุดในชีวิต ดวงตาเริ่มร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะที่นิ้วมือเลื่อนลงมาถึงสะโพก อันหรูอี้พลันสะดุ้งทั้งร่าง ท้องน้อยเกร็งตัว ถูกบังคับให้เข้าใกล้ร่างกายของซ่งจื่ออาน นางกะพริบตาอย่างตื่นตระหนก

“จื่ออาน อย่า…”

“ข้ามีเรื่องอยากถามเจ้า” ซ่งจื่ออาน กลับเอ่ยขึ้นอย่างกะทันหัน

ราวกับถูกสาดด้วยน้ำเย็น อันหรูอี้พลันพบว่าบนใบหน้านั้นไม่มีความรู้สึกแม้แต่น้อย ราวกับกำลังมองนักแสดงที่ไร้ยางอายด้วยท่าทีเบื่อหน่าย

อันหรูอี้พยายามหลบแต่มือของซ่งจื่ออานกลับรั้งนางกลับมา ทำให้นางถูกบีบจนแทบหายใจไม่ออก ซ่งจื่ออานจึงเอ่ยว่า

” เหตุใดสวีเจิ้งจึงต้องการฆ่าข้า?”