หวนกลับมาเป็นคนโปรดของฮ่องเต้ - บทที่ 384 ความสงสัย

บทที่ 384 ความสงสัย

อันหรูอี้มองว่าตนเองเป็นคนเด็ดขาด แต่เมื่อเทียบกับสวีเจิ้งแล้ว นางก็ยังไม่เด็ดขาดพอ

หากสวีเจิ้งต้องการตัดขาด นางไม่เพียงแต่เอาชีวิตเป็นเดิมพัน แต่ยังผลักซ่งจื่ออานเข้าสู่สนามรบครั้งแล้วครั้งเล่า ผลักเขาสู่ห้วงเหวที่มองไม่เห็น นางรู้ว่าซ่งจื่ออานให้ความสำคัญกับอะไรมากที่สุด อันดับหนึ่งคือใต้หล้า อันดับสองคืออันหรูอี้ อันดับสามคือองค์ชายและองค์หญิง ส่วนตัวเขาเองอยู่อันดับสี่

ดังนั้นสวีเจิ้งต้องปกป้อง หนึ่งคือเพื่อช่วงหวังเหลียงเหรินแห่งเมืองหลินจื่อยึดครองใต้หล้า สองคือไล่ล่าอันหรูอี้ สามคือลอบสังหารองค์ชายในเมืองหลวง ส่วนบนเขาหยุนหัวนั้นป้องกันง่ายแต่โจมตียาก สูงเสียดฟ้า บางทีองค์หญิงอาจปลอดภัยจากนั้นก็ไล่ล่าซ่งจื่ออาน

นางวางแผนมาทีละขั้น ไม่มีขั้นตอนใดเลยที่อันหรูอี้บีบบังคับนาง!

ซ่งจื่ออานอาจสงสัย แต่ห้ามถามออกมาเด็ดขาด เพราะสวีเจิ้งเคยลงมือกับลูกทั้งสองของนาง ลงมือกับนางและตัวซ่งจื่ออานเอง! สิ่งที่นางทำลงไป อันหรูอี้ไม่มีทางให้อภัยได้ชั่วชีวิต

เพราะซ่งจื่ออานไม่เคยจริงใจกับนางหรือ? แต่ตระกูลสวีกบฏ ติดต่อกับศัตรู เรียกสินบน ฉ้อราษฎร์บังหลวง ข้อไหนไม่เป็นความจริง? ซ่งจื่ออานเคยแตะต้องนางหรือ? แม้แต่ตอนที่สวีเจิ้งลงมือกับลูกของนาง ทำให้แม่ลูกทั้งสามเกือบเอาชีวิตไม่รอดแต่ซ่งจื่ออานก็ยังคงดูแลนางอย่างดี

นางไม่เคยทำร้ายเขา แต่นางกลับใช้วิธีสุดโต่งเช่นนี้เพื่อแก้แค้นเขา คนอื่นอาจได้รับการอภัย แต่มีเพียงสวีเจิ้งที่อันหรูอี้จะไม่มีวันให้อภัย! ไม่มีวัน!

“ซ่งจื่ออาน มีเพียงสวีเจิ้งเท่านั้น ข้าไม่สนว่าเจ้าจะสงสัยอย่างไร”

อันหรูอี้บอกเขาอย่างเด็ดขาด

“เจ้าจำไว้ สวีเจิ้งเกือบฆ่าลูกชายของเจ้า! ลูกสาวของเจ้าตอนนี้ร่างกายอ่อนแอเจ็บป่วย ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตรอดถึงสิบขวบหรือไม่! คนอื่นเจ้าอาจให้อภัยได้ แต่มีเพียงสวีเจิ้งที่ห้ามให้อภัย!”

ปฏิกิริยาของนางรุนแรงมาก แต่ในฐานะมารดา ปฏิกิริยาของนางก็ไม่ถือว่ารุนแรงเกินไปเมื่อตรวจพบความผิดปกติของเจาลี่ นางแทบจะทนไม่ไหวอยากจะฆ่าคน แต่เพราะคำนึงถึงหน้าตาของซ่งจื่ออาน นางจึงไม่ได้ทำแต่นั่นไม่ได้หมายความว่านางจะล้มเลิกความคิดนี้ไปเสียทีเดียว

ซ่งจื่ออานมองนางเงียบ ๆ แต่นางโกรธจนไม่อยากสนใจ หายใจถี่รัว ดวงตาค่อย ๆ เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา

“ตอนนี้ ตอนนี้เจาหยาง และเจาลี่ ไม่รู้ว่าเป็นอย่างไรบ้าง ท่านยังคิดถึงสวีเจิ้งอีกถ้าลูกหายไปข้าจะต้องฆ่านางให้ได้ อย่างมากก็…ไม่ต้องการท่านแล้ว”

ไม่ต้องการเขาแล้วหรือ?

ซ่งจื่ออานขมวดคิ้วเล็กน้อย ปกติมีแต่จักรพรรดิที่ไม่ต้องการสนมเท่านั้น ยังไม่เคยมีสนมคนไหนกล้าไม่ต้องการจักรพรรดิ ซ่งจื่ออานจับเอวนางอย่างไม่พอใจ

“เจ้าเป็นถึงพระชายา”

อันหรูอี้แค่นเสียงยื่นมือไปผลักมือเขา

“ท่านไปหาเจิ้งเอ๋อร์ของท่านเถอะ อย่ามารบกวนข้า”

ซ่งจื่ออานเลิกคิ้ว แขนทั้งสองข้างโอบรัดนางเข้ามาทันที ทำให้นางไม่มีที่ว่างให้ดิ้นรน ได้แต่หันหน้าไปจ้องเขาเท่านั้น เขาจึงยิ้มพูดว่า

“เจ้ากำลังหึงหรือ?”

“ฝันไปเถอะท่าน”

อันหรูอี้ชายตามองเขา

“ท่านคิดว่าข้าไม่รู้หรือว่าท่านกำลังคิดอะไรอยู่? ท่านต้องกำลังคิดว่าหญิงคนนี้อาจจะกำลังแสดงละคร สวีเจิ้งอาจจะถูกใส่ร้ายใช่หรือไม่?”

ความประทับใจที่ซ่งจื่ออานมีต่อสวีเจิ้งคือนางเป็นคนใจกว้าง ร่าเริง และเข้าอกเข้าใจผู้อื่นเสมอซ่งจื่ออานจึงไม่เคยเชื่อ แต่เขาไม่อยากพูดออกมาอันหรูอี้กลับดันจะพูดออกมา ใครจะรู้ว่านี่ไม่ใช่การวางแผนแสร้งทำท่าทางหรอกหรือ?

อันกว่างเนิ่นอาจดูอ่อนแอกว่าเหลิงตู้และสวีฉี แต่เขากลับครองอำนาจในราชสำนักมาหลายปี ความสามารถในการต่อรองและการแสดงของเขาโดดเด่นเป็นพิเศษ ใครจะรู้ว่าลูกสาวของเขาไม่ได้สืบทอดกลยุทธ์ของเขามา?

ก่อนหน้านี้อันหรูอี้ เล่าเรื่องราวทั้งหมดอย่างละเอียด ชัดเจนว่าเป็นคนที่มีการวางแผนและคิดอย่างรอบคอบ ดูเหมือนจะควบคุมได้ง่าย แต่จริง ๆ แล้วเป็นคนที่ควบคุมได้ยากที่สุด เหมือนกับอันกว่างเนิ่นไม่มีผิดการจัดการกับคนประเภทนี้ การใช้วิธีแข็งกร้าวไม่ได้ผล แต่การใช้วิธีอ่อนโยนกลับได้ผล

ซ่งจื่ออานสายตาวาบขึ้น จูบเบา ๆ ที่ลำคออย่างสนิทสนม เขาชอบกลิ่นอายของนาง และชอบที่ได้แนบชิดร่างกายของนางมากกว่า

“หรูอี้ ข้าลืมหลายสิ่งไป” ซ่งจื่ออานถอนหายใจ พูดอย่างหงอยเหงาว่า

“แต่ข้าไม่ได้ไร้ความรู้สึก ทันทีที่ข้าลืมตาขึ้น ข้าก็รู้ว่าเจ้าเป็นของข้า เจ้าเข้าใจหรือไม่”

นั่นเป็นความจริง

อันหรูอี้ดวงตาไหววูบ ซ่งจื่ออานปล่อยร่างของนาง เริ่มแก้ปัญหาจากต้นเหตุของความขัดแย้ง

“ในความทรงจำของข้า เมืองหลวงยังคงวุ่นวายสับสน สวีเจิ้งก็ยังคงเป็น ‘เจิ้งเอ๋อร์’ คนเดิม ราวกับว่าเพียงชั่วข้ามคืน นางก็สมรู้ร่วมคิดกับหวังเหลียงเหรินแห่งหลินจื่อเพื่อแย่งชิงบัลลังก์… ช่างเหลือเชื่อเหลือเกิน”

อันหรูอี้พึมพำว่า

“ถ้าเช่นนั้นก็ไม่จำเป็นต้องถามข้า รอจนถึงเมืองหรงหัวก็ไปถามแม่ทัพผู้พิทักษ์ประเทศของท่านเองเถิด”

ใบหน้านั้นคงทำให้ตกใจตายแน่

ตอนนี้อันหรูอี้ไม่ได้มีความตั้งใจที่จะทำให้ถูกใจผู้อื่น นางรู้สึกเพียงว่ามีความอึดอัดคั่งค้างอยู่ในใจ นางพูดมามากมายก่อนหน้านี้ ก็เพื่อเตือนเขาให้ระวังสวีเจิ้ง เพราะสวีเจิ้งเข้าใจเขาดี

แต่ซ่งจื่ออานกลับพูดว่า “เจิ้งเอ๋อร์” ทันที นั่นแสดงว่าสิ่งที่นางพูดมาทั้งหมดก่อนหน้านี้เป็นเพียงคำพูดไร้สาระ ซ่งจื่ออานไม่ได้ฟังสิ่งเหล่านั้นเข้าไปในใจเลย บางทีอาจคิดว่านางตั้งใจพูดให้ร้ายสวีเจิ้งต่อหน้าเขาก็ได้

อันหรูอี้กำอานม้าแน่นอย่างกระอักกระอ่วน จู่ ๆ ซ่งจื่ออานที่อยู่ด้านหลังก็พูดขึ้นว่า

“ยิ่งไปกว่านั้น เหตุผลที่เจ้าบอกว่าทำไมข้าถึงออกจากเมืองหลวงนั้น ช่างคลุมเครือเกินไป”

อันหรูอี้รู้สึกงุนงงเล็กน้อย

“คลุมเครือหรือ?”

“เหตุใดข้าจึงต้องออกจากเมืองหลวง?”

ซ่งจื่ออานมองนาง ใบหน้าไร้อารมณ์พลางกล่าว

“ซงอู๋เฉวียต้องการวางแผนเล่นงานข้า แน่นอนว่าเขาจะหาวิธีต่าง ๆ นานา ไม่ใช่แค่วิธีเดียวแต่หลายวิธี แต่นั่นคงไม่ใช่เพียงเพราะเจ้าใช่หรือไม่?”

เพียงเพราะเจ้า…

อันหรูอี้รู้สึกราวกับตกลงไปในบ่อน้ำแข็ง สีหน้าซีดเผือด นี่คือสิ่งที่นางกลัวที่สุด

ซ่งจื่ออานไม่เชื่อว่าตนเองจะออกจากเมืองหลวงเพื่อนาง หรือพูดอีกอย่างคือซ่งจื่ออานคิดว่าตนเองจะไม่ออกจากเมืองหลวงเพื่ออันหรูอี้ การกระทำที่หุนหันพลันแล่นโดยไม่คำนึงถึงผลที่ตามมาเช่นนั้น จึงทำให้ตกหลุมพรางของสวีเจิ้ง

แต่ในสายตาของซ่งจื่ออานในตอนนี้ สิ่งที่อันหรูอี้พูดทำให้เขาเกิดความสงสัย ก็เพราะว่าสาเหตุนี้แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

ตอนนี้เขาไม่มีทางเสี่ยงอันตรายเช่นนั้นเพื่ออันหรูอี้

ตอนนี้เขาไม่ได้ชอบอันหรูอี้มากขนาดนั้น บางทีความจริงอาจเป็นว่า เขาไม่เพียงแต่จะไม่ชอบนางอีกต่อไป แต่ยังรู้สึกว่านางนำความยุ่งยากมาให้เขา นับจากนี้ เขาก็จะไม่ชอบนางอีกเลย…

นี่คือสิ่งที่อันหรูอี้กลัวที่สุด นิ้วมือของนางสั่นเล็กน้อย ไม่ได้กะพริบตาเป็นเวลานาน ใช้ความพยายามทั้งหมดเพื่อกัดฟันกดความรู้สึกที่พลุ่งพล่านเอาไว้

ซ่งจื่ออานออกจากวังมาพบนาง ขอโทษ และสนับสนุนนาง ภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ วูบผ่านตาราวกับม้าหมุน ดูเหมือนในที่สุดจะกดทับความหนักอึ้งในใจลงได้ สักวันหนึ่งเขาจะต้องจำได้ มีอะไรให้ต้องกลัวด้วยเล่า?

“เพราะท่านโง่น่ะสิ” อันหรูอี้เอ่ยปากหลังจากเงียบไปนาน แต่ไม่ได้หันกลับมามอง

“ซ่งจื่ออาน ท่านก็เป็นผู้ชายที่…โง่เช่นนี้แหละ”

ซ่งจื่ออานขมวดคิ้ว เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นข้างหูนาง “เจ้าว่าอะไรนะ?”

อันหรูอี้หัวเราะเบา ๆ ส่ายหน้าไม่พูดอะไร ดึงบังเหียนม้าแล้วพูดว่า

“อย่าเล่น ข้างหน้ามีคนมาอีกแล้ว”

ซ่งจื่ออานคิดว่านางกำลังจะเปลี่ยนเรื่อง แต่ไม่คาดคิดว่า อันหรูอี้จะสูดลมหายใจเฮือกใหญ่อย่างตกใจ มือกุมมือเขาไว้แน่น หันกลับมามองเขาด้วยความกังวล แล้วพูดเสียงเครียดว่า

“พูดถึงเสือเสือมา จื่ออาน สวีเจิ้งมาแล้ว”

สวีเจิ้งไม่เหมือนวันนั้น บัดนี้นางเปลี่ยนมาสวมชุดผ้าป่านสีขาวราวกับสวมชุดไว้ทุกข์ ขี่ม้านำขบวนคนเดินทางมาอย่างเปิดเผยจากฝั่งตรงข้าม ใบหน้าเรียบเฉยดุจผืนน้ำ ดวงตาเย็นชาดั่งน้ำแข็ง มือถือหอกพู่แดงที่ยังเปื้อนเลือด ไม่รู้ว่าเพิ่งปลิดชีพผู้ใดมา

ซ่งจื่ออานไม่คิดว่าวันนี้จะได้พบสวีเจิ้งมองไปแต่ไกล สายตาของทั้งสองปะทะกันอย่างฉับพลัน…