ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 238 สิบแปดกระบวนท่าต้านหมาป่า
เหตุการณ์หลอกขายหนังสือปกขาว ‘เจ็ดสิบสองกระบวนท่าแห่งวังชุนเฟิง’ ในตรอกทำให้สืออีรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ยิ่งถูกหยุนเชวี่ยจับได้คาหนังคาเขา คงเพียงพอแล้วที่นางจะเก็บเรื่องนี้ไว้ล้อเลียนเขาไปอีกนานนับหนึ่งปีครึ่ง
เด็กหญิงและเด็กหนุ่มสองคนเดินเคียงกัน คนหนึ่งเผยรอยยิ้มสดใส ส่วนอีกคนมีสีหน้าไร้เดียงสาเดินวนไปมาอยู่ในเขตเมืองอันผิงเกือบครึ่งวัน ทว่าพวกเขาไม่ทันสังเกตว่านักพรตต้มตุ๋นคนเดิมยังคงลอบติดตามและมองอยู่ห่าง ๆ
หลังเดินวนจนกระหายน้ำพวกเขาจึงเข้าไปอุดหนุนร้านน้ำชาขนาดย่อม เมื่อได้โต๊ะแล้วจึงเรียกเสี่ยวเอ้อมารับคำสั่งน้ำชาและของว่างอย่างธรรมดาสามัญทันที
“ทั้งหมดนี้ข้าทำเพื่อเจ้าเชียวนะ ได้ดื่มน้ำชาพร้อมของว่างทั้งยังซื้อซาลาเปาเนื้อให้เจ้าตั้งสองลูก น่าประทับใจหรือไม่?” หยุนเชวี่ยชี้ไปยังขนมเปี๊ยะถั่วเขียวที่วางอยู่บนโต๊ะ “กิน กินเถิด ขนมเหล่านี้เป็นของเจ้า”
“เจ้าก็กินด้วยสิ” สืออีรีบแบ่งขนมชิ้นหนึ่งให้หยุนเชวี่ยเป็นอันดับแรก
หยุนเชวี่ยไม่เกรงใจรีบรับมากัดเข้าไปคำหนึ่งก่อนแลบลิ้นเลียเศษขนมที่ติดอยู่บริเวณมุมปาก จากนั้นจึงตั้งคำถาม “เจ้าคิดว่าบรรยากาศในเมืองเป็นอย่างไรบ้าง?”
“พอใช้” สืออีตอบคำถามอย่างขอไปที
“นั่นหมายความว่าดีหรือไม่ล่ะ?”
“อืม” เขายกถ้วยชาขึ้นจิบอึกหนึ่งก่อนโน้มตัวไปด้านหน้า ดวงตาสีดอกท้อจับจ้องเข้าไปในดวงตาของหยุนเชวี่ย “ไม่ว่าแห่งหนใด ขอเพียงมีเชวี่ยเอ๋ออยู่ก็ล้วนคล้ายคลึงกันทั้งสิ้น”
หยุนเชวี่ย…
คำกล่าวคลุมเครือนั้นสั่นสะเทือนหัวใจของจนนางไม่อาจทานทน “แค่ก… แค่ก…” นางแสร้งกระแอมไอและรักษาท่าทีนิ่งสงบ ทั้งยังพยายามหักห้ามตนเองไม่ให้ใบหน้าซับสีแดงเรื่อ
“เชวี่ยเอ๋อ…”
“พี่เชวี่ยเอ๋อ!” เผยเสี่ยวส้วยรีบวิ่งตรงเข้ามาหาอย่างเร่งร้อน “ข้ามองพวกท่านจากระยะไกลยังนึกว่าช่างคล้ายคลึงเสียจริง เป็นพวกท่านจริงด้วย! นี่คือเงินหนึ่งร้อยยี่สิบเหรียญที่ได้จากการขายให้กับภัตตาคารหลงชิงในช่วงเช้าที่ผ่านมา!” นางพูดพลางหยิบเอาถุงเงินใบใหญ่ออกมา
สืออีกลืนคำพูดที่ติดค้างอยู่บริเวณลำคอลงไป เขาหยิบขนมเปี๊ยะขึ้นมาพร้อมเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางเกียจคร้าน ศีรษะเอียงไปด้านข้างเล็กน้อยขณะทำยักคิ้วหลิ่วตาส่งความหมายให้หยุนเชวี่ยเป็นนัย ๆ
หยุนเชวี่ยแสร้งเมินเฉยทำเป็นมองไม่เห็นไปเสีย นางชี้ไปยังเก้าอี้อีกตัวที่ว่างอยู่พร้อมหันไปกล่าวกับเสี่ยวส้วยเอ๋อ “นั่งลงสิ พักดื่มน้ำชาสักถ้วยก่อนเถิด”
“อื้ม!” เสี่ยวส้วยเอ๋อหัวเราะคิกคัก นางวางตะกร้าไว้กับพื้นข้างตัวพร้อมพูดจ้อต่อไป “วันนี้การค้าเป็นไปอย่างดีทีเดียว! พริบตาเดียวบ๊วยดองก็หมดเกลี้ยงเสียแล้ว!”
“นับว่าโชคดีไม่น้อย ข้าบังเอิญพบเด็กกลุ่มหนึ่งซื้อไปหนึ่งถุง นับเป็นแรงใจให้คลายเหนื่อยล้าได้”
“คราวนี้ข้าได้มายี่สิบเหรียญ ตั้งใจไว้ว่าจะให้ท่านแม่เปลี่ยนแปลงรสชาติดูบ้าง ข้าสังเกตเห็นทางฝั่งทิศตะวันออกบนถนนมีร้านค้าใหม่มาตั้งแผงขายซาลาเปาไส้ต้นหอม ประเดี๋ยวจะซื้อไปให้ท่านแม่ลองลิ้มรส”
“จริงสิพี่เชวี่ยเอ๋อ ได้ยินพี่เหออวี้บอกว่าใกล้หมดหน้าฤดูของลูกบ๊วยสดเต็มที เช่นนั้นพวกเราจะขายได้ถึงเมื่อไรหรือ? ข้ายังต้องการทำงานหาเงินอีกประมาณสองถึงสามวันเพื่อเก็บออมเงินไว้สำหรับวันตรุษ”
สืออีรู้สึกจนปัญญาเมื่อเห็นว่าเสี่ยวส้วยเอ๋อพูดพล่ามเจื้อยแจ้วไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยราวเสียงนกร้องระงม ไม่อาจล่วงรู้ว่านางจงใจขัดจังหวะหรือไร้เดียงสาเกินไปกันแน่
“ยังพอขายได้อีกประมาณครึ่งเดือนน่ะ” หยุนเชวี่ยถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ทว่าเจ้าอย่าได้กังวลไป หลังลูกบ๊วยสดหมดหน้าฤดูแล้วยังมีสิ่งอื่นมาทดแทน ระยะเวลาดังกล่าวคงเพียงพอให้เจ้าเก็บออมเงินเพื่อใช้ในวันตรุษกับท่านแม่ของเจ้ากระมัง”
ทันทีที่เสี่ยวส้วยเอ๋อได้ยินเช่นนั้นจึงเกิดความกระตือรือร้นขึ้นฉับพลัน “เช่นนั้นเราจะขายสิ่งใดแทนหรือ? ข้าเชื่อว่าเมื่อติดตามพี่เชวี่ยเอ๋อแล้วย่อมต้องไม่อดตายอย่างแน่นอน!”
“ข้ายังต้องเตรียมการร่วมกับชีจินอีกคน อีกไม่กี่วันพวกเราก็ต้องทำงานหนักกันแล้ว ก่อนหน้านี้ข้าได้ปรึกษากับเหออวี้ว่าจะต้องช่วยกันเก็บพืชผักในสวนมารวมกัน…”
หยุนเชวี่ยพูดถึงแผนการค้าด้วยสีหน้าจริงจังหนักแน่น ส่วนสืออีทำเพียงจับจ้องอากัปกิริยาของนางด้วยสายตาอ่อนโยน ยิ่งพิจารณายิ่งรู้สึกว่าท่าทางโลภในเรื่องเกี่ยวกับเงินทองของหยุนเชวี่ยช่างน่าหลงใหลเสียจริง
“ภายในสองวันนี้จะต้องเตรียมการไว้บางส่วนแล้ว เพราะฉะนั้นเจ้าห้ามบอกเรื่องนี้แก่คนนอกอย่างเด็ดขาดนอกจากชีจิน เข้าใจหรือไม่?” หยุนเชวี่ยไม่ลืมกล่าวกำชับอีกครั้ง
“อืม! ข้าจดจำไว้แล้ว พี่เชวี่ยเอ๋อวางใจเถิด!” เสี่ยวส้วยเอ๋อพยักหน้าโดยแรง “นอกจากการขายบ๊วยแล้วข้าว่างทั้งวัน หากมีงานใดเพิ่มเติมสามารถเรียกใช้ได้”
ห้ามบอกกล่าวคนนอกอย่างนั้นรึ? มุมปากของสืออียกขึ้นเพราะไม่อาจหักห้าม หยุนเชวี่ยกำชับเช่นนั้นต่อหน้าตนเอง นั่นเป็นเพราะนางไม่ได้มองว่าเขาเป็นคนนอกอย่างงั้นสินะ?
“เจ้าขบขันเรื่องใดกัน?” หยุนเชวี่ยเงยหน้าขึ้นสบสายตาของสืออีเข้าอย่างพอดิบพอดี รอยยิ้มที่ยกขึ้นนั้นให้ความรู้สึกประหลาดซึ่งไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้
“เชวี่ยเอ๋อไม่เห็นว่าข้าเป็นคนนอกหรอกหรือ?” สืออีเอ่ยถาม
หยุนเชวี่ยชะงักงันไปชั่วครู่ก่อนเลิกคิ้วขึ้น “นั่นเป็นเพราะเจ้าอยู่ตัวคนเดียวมาตลอดจนไม่รู้จักมักคุ้นกับผู้ใดในหมู่บ้านแม้แต่คนเดียว อีกอย่าง… ไม่ใช่ว่าเจ้าอยากเป็นลูกจ้างในระยะยาวให้กับข้าหรอกรึ?”
“หมายความว่าเจ้ายอมรับข้าแล้วใช่หรือไม่?” สืออีผุดลุกขึ้นนั่งหลังตรงอย่างเบิกบานใจ
“ไม่ดีหรือ? เจ้าเป็นหนี้พวกข้าตั้งหนึ่งร้อยสามสิบห้าเหรียญ เพราะฉะนั้นข้าไม่อาจปล่อยให้เงินเหล่านั้นสูญเปล่าเป็นอันขาด! เจ้าต้องชดใช้หนี้โดยการทำงานอย่างแข็งขันและสัตย์ซื่อ และอย่าได้เล่นกลอุบายกับข้าเชียวล่ะ เข้าใจหรือไม่?” หยุนเชวี่ยกล่าวเตือนขณะมองสืออีด้วยสายตาจับผิด
“ข้าเข้าใจแล้ว นับจากนี้เป็นต้นไป ไม่ว่าเชวี่ยเอ๋อใช้งานข้าอย่างไรหรือให้ไปเล่นงานผู้ใด ข้าย่อมปฏิบัติตามโดยไม่มีข้อแม้…”
“เจ้าจะชกต่อยผู้ใดอีก?!” เหอยาโถวเดินผ่านเข้าประตูร้านมาได้ยินช่วงที่ทั้งสามพูดคุยกันถึงเรื่องการต่อยตีพอดี เวลานี้เขากำลังกลุ้มใจยิ่งว่าตนเองอาจเอาชนะซานหลางไม่สำเร็จ ไม่เพียงเจ็บตัวแต่ยังต้องถูกเยาะเย้ยถากถางไปชั่วชีวิต เขาจึงผ่อนลมหายใจออกด้วยความเศร้าสลด “อย่าเผลอขัดแย้งกับผู้ใดเลย สู้ทำงานหาเงินยังน่าเบื่อน้อยกว่าเป็นไหน ๆ”
“พี่เหออวี้เข้ามาพักผ่อนก่อนเถิด กินขนมเปี๊ยะถั่วเขียวสักชิ้น” เสี่ยวส้วยเอ๋อกวักมือเรียก
“ข้ายังขายบ๊วยดองได้ไม่มากเท่าที่ควรเลย” วันนี้เหอยาโถวมัวนึกพะวงจนใจลอยและทำงานอย่างไม่เต็มประสิทธิภาพ คิดวนอยู่เพียงว่าตนจะถูกทำร้ายจนมีสภาพเช่นไร กระทั่งเดินผ่านร้านก๋วยเตี๋ยวหวังจี้เขาก็หยุดยืนมองอยู่พักใหญ่ ลังเลว่าควรตัดใจซื้อไก่สองน่องไปขอสงบศึกกับซานหลางให้จบเรื่องไปเสียดีหรือไม่
ครั้นทบทวนอยู่เป็นเวลานานจึงตระหนักว่าการยอมแพ้เช่นนั้นน่าอับอายยิ่งกว่า ต่อให้ซานหลางได้น่องไก่ไปก็ไม่มีทางหยุดเยาะเย้ยถากถางและหยิบยกไปโพนทะนารอบหมู่บ้านเป็นแน่ คนอื่นยังพอปล่อยวางเสีย แต่หากเฟิงสือยวินรู้เข้าจะเป็นอย่างไร?
“ยังไม่คลายกลัดกลุ้มอีกหรือ?” หยุนเชวี่ยเห็นสีหน้าหมดอาลัยตายอยากของอีกฝ่ายจึงนึกสงสาร นางหันไปดึงแขนเหอยาโถวพร้อมหันไปยักคิ้วให้สืออีพลางกระซิบ “สืออีก็พอมีทักษะการต่อสู้อยู่บ้าง เหตุใดไม่ให้เขาฝึกสอนเจ้าสักสองกระบวนท่าเล่า?”
เหอยาโถวกะพริบตาปริบ “ได้ด้วยรึ?”
“เหตุใดจะไม่ได้? ซานหลางเพียงมีพละกำลังมากกว่า ประสบการณ์หรือก็โชกโชนกว่าเพียงเล็กน้อย ตัวเจ้ามีความสูงมากกว่า ทั้งยังรู้จักใช้ไหวพริบพลิกแพลง เพราะฉะนั้นจะเอาชนะเขาได้มิใช่เรื่องยากเสียหน่อย”
หัวใจเหอยาโถวสูบฉีดแรงขึ้นเล็กน้อย แม้เขาด้อยความสามารถทว่าไม่อาจยอมให้ซานหลางเป็นฝ่ายได้เปรียบ เมื่อหยุนเชวี่ยกล่าวจบจึงหันไปส่งสายตาขอร้องสืออี
“มีอะไรรึ?” เมื่อสืออีถูกจับจ้องเช่นนั้นจึงรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง เขาขยับท่านั่งหลังตรงพร้อมเอื้อมมือไปจัดเสื้อผ้าตนเองให้เข้ารูปเข้ารอย
“ข้ามีบางสิ่งจะขอร้องเจ้า…”
“ว่ามาสิ”
“เอ่อ คือ… เจ้าสอนทักษะการต่อสู้ให้ข้าสักสองกระบวนท่าได้หรือไม่?”
สืออีฟังแล้วจึงถอนหายใจออกด้วยความโล่งอก เห็นสายตาเว้าวอนของเหอยาโถวแล้วพาลให้นึกหวาดหวั่นว่าอีกฝ่ายคิดจะทำมิดีมิร้ายอย่างไรแน่ “แค่นั้นรึ?”
“อืม ขอเพียงข้าไม่ถูกศัตรูทุบตีเอาก็พอแล้ว”
“เช่นนั้นก็ควรเป็นกระบวนวิชาป้องกันตัว สิบแปดกระบวนท่าต้านหมาป่า” หยุนเชวี่ยกล่าวแทรกระหว่างบทสนทนา “ทักษะเรียบง่ายทว่าแข็งแกร่ง แค่ป้องกันไม่ให้ถูกต่อยตีนั่นไม่เพียงพอหรอก เพื่อให้ได้เปรียบก็ควรสั่งสอนบทเรียนราคาแพงให้เขาเสียบ้าง ต่อไปจะได้ไม่คิดมาวุ่นวายกับเหออวี้อีก”
……………………………………………………………
YOU MAY ALSO LIKE
Jan1960
สนุกมากจริงๆ