ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 237 ใบหน้าแดงระเรื่อ

หยุนเชวี่ยรู้สึกเขินอายเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะสืออีกล่าววาจาอย่างตรงไปตรงมา ทว่าเป็นเพราะเขากล้าสัมผัสนิ้วมือตนเอง ใบหน้าของนางซับสีแดงเรื่อ หัวใจเต้นโครมครามประหนึ่งกวางน้อยกระโดดชนกันมั่วซั่ว พาลให้ห้วงอารมณ์กระสับกระส่ายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“สาวน้อย สาวน้อยต้องการสิ่งใดรึ?” พ่อค้าร้านซาลาเปาร้องเรียกสองครั้งพร้อมโบกมือไปมาตรงหน้านาง

“อ้อ ข้าขอไส้เนื้อสองลูก มังสวิรัติหนึ่งลูกเจ้าค่ะ” หยุนเชวี่ยรีบหยิบเงินออกมา

พ่อค้ารีบหยิบซาลาเปาร้อน ๆ ที่เพิ่งทำการนึ่งสดใหม่ออกมาจากเข่ง ชั่วพริบตาเดียวกลับไม่เห็นแม้แต่เงาของสืออีเสียแล้ว หยุนเชวี่ยกวาดสายตามองหาเขาไปทั่วท้องถนน

“สืออี?!”

“สืออี!”

หยุนเชวี่ยเปล่งเสียงตะโกนสองครั้ง พ่อค้าร้านซาลาเปาจึงเอ่ยถาม “เจ้ากำลังตามหาเด็กหนุ่มที่มาด้วยกันครู่นี้ใช่หรือไม่?” จากนั้นเขาจึงชี้ไปยังตรอกด้านหน้า “ข้าเห็นเขาเดินตามนักพรตเร่ไปทางนั้น ดูแล้วช่างคล้ายพวกต้มตุ๋นเสียมากกว่า…”

“นักต้มตุ๋นหรือเจ้าคะ?”

“ข้าไม่รู้ว่าเขาเป็นนักพรตจากลัทธิใดกันแน่ ทว่าเดินเตร่วนไปรอบเมืองของเรามาหลายหนแล้ว ทั้งยังหลอกขายโอสถทิพย์และเครื่องรางต่าง ๆ มีผู้คนหลงเชื่อไม่น้อยทีเดียว ทางที่ดีเจ้าควรไปตามเด็กหนุ่มผู้นั้นกลับมาเถิด…” พ่อค้ากล่าวเตือนอย่างมีไมตรี

“โอ้! ขอบคุณพี่ชายแล้วเจ้าค่ะ!” หยุนเชวี่ยประสานมือคารวะอีกฝ่ายเป็นการขอบคุณที่บอกกล่าวให้รู้ว่าควรระวังนักพรตจอมลวงโลกไว้

หยุนเชวี่ยไม่กังวลว่าสืออีจะถูกหลอกลวง ถึงอย่างไรเจ้านั่นก็ไม่มีเงินติดตัวแม้สักเหรียญ ต่อให้ใบหน้าขาวผ่องราศีจับแต่ก็เป็นบุรุษคนหนึ่ง ทั้งยังพอมีทักษะวิชาป้องกันตัวอยู่บ้าง คงไม่ถูกโจรในคราบนักพรตทำร้ายหรือชิงทรัพย์เป็นแน่

หยุนเชวี่ยกัดซาลาเปาเข้าไปหนึ่งคำก่อนก้าวเดินอย่างเนิบช้าไปยังตรอกเล็ก ๆ ที่อยู่ไม่ไกลนัก ครั้นเดินลัดเลี้ยวเข้าไปเพียงปากทางกลับได้ยินเสียงผู้คนสนทนากัน นางจึงรีบยอบตัวหลบอยู่ด้านหลังกองฟืนข้างกำแพงทันที

“โยมน้องชาย พินิศดูแล้วเจ้าคงไม่ใช่คนในเมืองอันผิงนี้หรอกใช่หรือไม่?” นักพรตผู้นั้นเอ่ยถาม

สืออียืนหันหลังให้กองฟืน ทว่าไม่ได้เอ่ยตอบคำใด

“โยมเป็นคนของตระกูลใดรึ?”

“ท่านรู้จักข้าหรือ?”

“อาตมาไม่รู้จักเจ้าหรอก เพียงเห็นว่าโยมมีหน้าตาผิวพรรณดี มองเพียงปราดเดียวก็รู้ว่าต้องเป็นคนมีสกุลรุนชาติ มิใช่ชาวบ้านธรรมดา!” นักพรตต้มตุ๋นสะบัดแส้ในมือ “เอาอย่างนี้ ให้อาตมาทำนายดวงชะตาให้กับโยมดีหรือไม่?”

“เช่นนั้นท่านช่วยตรวจดูชื่อและแซ่ที่แท้จริงของข้าได้หรือไม่? และบ้านเดิมอยู่แห่งหนใด?” สืออีถามกลับอย่างตรงไปตรงมา

“ข้อนั้น…” ได้ยินคำถามแล้วนักพรตพลันเสียงแหบแห้ง เขารีบเปลี่ยนเรื่องทันที “คนจนหวังพึ่งโชคลาภ คนรวยหวังสอบราชการได้เป็นขุนนาง คนโสดหวังได้แต่งงาน ทั้งหมดขึ้นอยู่กับวาสนาที่ต้องส่งเสริม” ขณะพูดพล่ามนักพรตก็หยิบเครื่องรางหลายชนิดออกมาจากถุงผ้าพร้อมกล่าวต่อไปและยิ้มแย้ม “เครื่องรางเหล่านี้บูชาชิ้นละสิบเหรียญ มีไว้แล้วจะได้ทุกสิ่งสมปรารถนา แต่ดูจากโหงวเฮ้งของเจ้าแล้วควรบูชาไว้ทั้งหมดในราคาเพียงห้าสิบเหรียญ! ส่งเสริมพรทั้งห้าประการทั้งยังปกป้องครอบครัวให้แคล้วคลาดปลอดภัย”

หยุนเชวี่ยกำลังเคี้ยวซาลาเปาคำใหญ่จึงไม่หลุดหัวเราะออกมา ในใจนึกคิดว่าดูภายนอกแล้วสืออีไม่คล้ายคนเบาปัญญาเลยสักนิด เหตุใดนักพรตผู้นี้จึงหมายตาและยกเอาเรื่องพรรค์นี้มาหลอกล่อเขาอย่างไม่กระดากอาย?

“ข้าไม่มีเงิน” สืออีแสดงออกชัดแจ้งว่าไม่แยแส

ขณะที่เขากำลังหมุนกายกลับตั้งท่าจะเดินจากไป นักพรตต้มตุ๋นผู้นั้นกลับปราดเข้ามาขวางทางไว้พร้อมเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “โยมน้องชาย มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าเจ้าคงมาจากตระกูลร่ำรวยที่ไม่ขาดเหลือสิ่งใด เช่นนั้นอาตมายังมีบางสิ่งที่น่าสนใจมาเสนอ”

หยุนเชวี่ยคาดเดาว่าอีกฝ่ายคงหาทางหลอกขายโอสถทิพย์แทนการหลอกขายเครื่องราวเสียแล้ว นางคิดว่าคงไม่มีสิ่งใดน่าเป็นห่วงและหลบอยู่ที่เดิมเพื่อรอชมการแสดงชวนขบขันต่อไป โดยจะรอจนกว่าสืออีจะถูกทำร้ายจึงค่อยกระโจนเข้าไปเปิดโปงนักพรตผู้นี้ คาดไม่ถึงว่านักพรตจะล้วงเอาหนังสือปึกหนึ่งออกมาจากย่ามอีกใบ

“น้องชาย เจ้าสนใจหนังสือเรื่องนี้หรือไม่?” นักพรตต้มตุ๋นพลิกหน้ากระดาษไปหลายหน้าพร้อมเปล่งเสียงหัวเราะที่ฟังดูช่างหื่นกระหายชวนขนลุกยิ่ง

สืออี…

“ดูสิ ดูใบหน้าและเรือนร่างเหล่านั้น จิตรกรผู้นี้ช่างวาดออกมาได้งามนัก…”

สืออี…

“ยังมีอีกหนึ่งเล่ม เจ็ดสิบสองท่วงท่าแห่งตำหนักชุนเฟิงที่เพิ่งออกใหม่ เล่มนี้เสาะหาไว้ในครอบครองได้ยากยิ่ง เจ้าถูกใจหรือไม่? หากถูกใจก็จงซื้อเก็บไว้อ่านอย่างละเอียด…”

สืออี…

หยุนเชวี่ยเพิ่งตระหนักว่านักพรตกำลังกล่าวถึงสิ่งใด แรกเริ่มนางคาดเดาว่าคงเป็นภาพวาดสตรีงามทั่วไป กระทั่งได้ยินคำว่า ‘เจ็ดสิบสองท่วงท่าแห่งตำหนักชุนเฟิง’ จึงเข้าใจทันทีว่านักพรตต้มตุ๋นผู้นี้กำลังหลอกขายหนังสือปกขาวให้กับสืออีอย่างไม่อายฟ้าดิน! สิบแปดท่วงท่าไม่พอ ยังมีเจ็ดสิบสองท่วงท่าอีกหรือนี่?!

“นักพรตโสโครก!” เสียงแผดตะโกนด้วยความโกรธดังขึ้นจากหลังกองฟืน

ครานี้ไม่เพียงนักพรตต้มตุ๋นที่สะดุ้งโหยงกระทั่งปล่อยหนังสือหลุดร่วงจากมือ แม้แต่สืออีก็รู้สึกกระดากอายไม่น้อย เมื่อสายตาเผลอจับจ้องไปยังหน้ากระดาษซึ่งมีภาพวาดล่อแหลมที่พลิกเปิดทีละหน้าด้วยแรงลม เขารู้สึกว่าต่อให้กระโดดลงแม่น้ำก็ไม่อาจสลัดภาพอุจาดตาเหล่านั้นออกไปได้

“นักพรตโสโครก ครั้งที่แล้วข้าขับไล่มิให้เจ้าทำอาชีพลวงโลกเช่นนี้อีก ตอนนี้ยังกล้ากลับมาหากินแบบเดิมอีกรึ?!” หยุนเชวี่ยแสดงท่าทางดุดัน มือข้างหนึ่งถือซาลาเปา ส่วนมืออีกข้างยกขึ้นขี้หน้าอีกฝ่ายพร้อมขู่ว่า “ข้าร้องเรียนเรื่องนี้แก่เจ้าหน้าที่เขตมณฑลแล้ว! อีกไม่นานพวกเขาคงมาถึงที่นี่!”

นักพรตต้มตุ๋นได้ยินเช่นนั้นก็รีบก้มลงไปเก็บหนังสือขึ้นมา ปากก็บ่นพึมพำไปพลาง “สาวน้อย เจ้าก็แค่เด็กหญิงไม่รู้ประสา นี่เป็นเรื่องของบุรุษ เจ้าจะรู้อันใดกัน…”

“มัวพูดพล่ามอยู่ได้! ไสหัวไปซะ!” หยุนเชวี่ยเท้าสะเอวอย่างไม่ยอมแพ้ “อย่าพึมพำให้มากความไปเลย อีกประเดี๋ยวก็ต้องไปให้การที่ศาลามณฑลแล้ว!”

“พวกคนในจวนว่าการก็ล้วนเป็นบุรุษกันทั้งนั้น…” นักพรตต้มตุ๋นรีบยัดหนังสือและบรรดาเครื่องรางเก็บลงในย่ามผ้า ก่อนหันมองสืออีอย่างระมัดระวังและย่องออกจากตรอกไป พริบตาเดียวเขาก็หายลับไปจากคลองจักษุ

“ฮิฮิ เชวี่ยเอ๋อเองรึ?” สืออีลูบจมูกด้วยรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

“ข้าไม่เห็นเจ้าหิวโหยเลยสักนิด” หยุนเชวี่ยถลึงตาใส่สืออีก่อนโยนซาลาเปาเนื้อสองลูกให้เขา

“หิวสิ หิวตั้งนานแล้วด้วย…” สืออีรีบรับไว้อย่างลนลาน จากนั้นจึงกัดเข้าไปคำใหญ่ ทว่าความร้อนระอุอยู่ภายในไส้กลับลวกจนลิ้นร้อนผ่าว ถึงกระนั้นก็ไม่กล้าบ้วนออกมาจึงทำเพียงอมพะนำไว้เช่นนั้น

“ฮึ่ม!” หยุนเชวี่ยเผยสีหน้าไม่สู้ดี “กรรมสนองคืนแล้วอย่างไรล่ะ…”

“กรรมสนองคืน?” สืออีใคร่ครวญอยู่พักหนึ่งจึงตระหนักว่าถ้อยคำดังกล่าวค่อนข้างอ่อนไหวเป็นพิเศษ ผนวกกับความคิดฟุ้งซ่านเมื่อครู่ ทำให้จิตใจของเขารู้สึกไม่สงบเท่าที่ควร

หยุนเชวี่ยส่งเสียงจิ๊ปากพร้อมส่งสายตาที่แสดงออกถึงความรังเกียจเดียดฉันท์อย่างชัดแจ้ง แม้ไม่พูดคำใดแต่แววตากลับพูดแทนเป็นเชิงว่า ‘ข้าไม่นึกเลยว่าเจ้าจะเป็นคนไร้ยางอายและลามกถึงเพียงนี้!’

สายตาของสืออีที่มองสบนางเปี่ยมไปด้วยความกระดากอายไม่หยุดหย่อน ซาลาเปาที่ติดคอทำให้เขาสะอึกหลายต่อหลายครั้งอย่างงี่เง่า ใบหน้าแปรเปลี่ยนเป็นแดงก่ำเพราะขาดอากาศหายใจไปชั่วขณะ เขาใคร่อธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นสักสองสามประโยค แต่กลัวทุกอย่างจะยิ่งย่ำแย่จึงอุบไว้ คิดทบทวนอีกครั้งกลับเปลี่ยนใจว่าไม่เอ่ยสิ่งใดเท่ากับยอมรับผิด ผ่านไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยประโยคสั้น ๆ “นั่นไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิดเสียหน่อย”

“เจ้ารู้หรือว่าข้าคิดอย่างไร?” หยุนเชวี่ยนึกขบขันเมื่อเห็นท่าทีไร้เดียงสาของอีกฝ่ายจนเกือบกลั้นเสียงหัวเราะไว้ไม่อยู่ จึงได้แต่ใช้นิ้วหยิกต้นขาตนเองเพื่อหักห้ามเอาไว้

“เนื้อแท้แล้วข้าไม่ใช่คนอนาจารเช่นนั้นเสียหน่อย เจ้าอย่ากังวลไปเลย” สืออีรู้สึกหดหู่ยิ่ง ซาลาเปาที่กลืนลงคอไปแทบไร้ซึ่งรสชาติ ชื่อเสียงด้านคุณธรรมอันดีถูกนักพรตลวงโลกผู้นั้นทำลายลงเสียจนป่นปี้ แล้วจากนี้หยุนเชวี่ยจะมองตนด้วยสายตาเช่นไร?

“หมายความว่าเจ้าเป็นคนซื่อตรงและซื่อสัตย์งั้นหรือ?” หยุนเชวี่ยชำเลืองมองเขาด้วยหางตาแวบหนึ่ง ดูจากภายนอกแล้วเขาก็มีลักษณะคล้ายคลึงนายน้อยจอมเสเพลแห่งตระกูลร่ำรวยอยู่บ้าง

สืออีพอตระหนักว่าตนไม่ใช่คน ‘ซื่อตรงและซื่อสัตย์’ ถึงเพียงนั้น และรับรู้อีกด้วยว่าหยุนเชวี่ยกำลังกล่าวประชดประชันจึงไม่รู้ว่าตนควรโต้แย้งอย่างไรดี เขาได้แต่เอ่ยด้วยน้ำเสียงอู้อี้ “หากพบเจอนักพรตผู้นั้นอีก ข้าจะจุดไฟเผาสิ่งของในย่ามของเขาให้ราบเชียว!”

…………………………………………………………….