ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 821 คนในครอบครัว / ตอนที่ 822 ไม่มีเวลาทำเป็นพิธี

ตอนที่ 821 คนในครอบครัว / ตอนที่ 822 ไม่มีเวลาทำเป็นพิธี
ตอนที่ 821 คนในครอบครัว

เฝิงหยิงหยิงไม่รู้อิโหน่อิเหน่

นี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมคำพูดคำจาของท่านหญิงจากจวนอ๋องหย่งหลินจึงได้ทำให้คนฟังรู้สึกอึดอัดไม่สบายใจขนาดนี้

ใช่ว่านางจะไม่รู้สึกถึงสายตาดูถูกเหยียดหยามเช่นนั้น นอกจากนี้ แม้นางจะไม่ได้มีชาติกำเนิดสูงส่ง แต่ก็ใช่ว่านางไม่เคยกินของดีๆ เสียหน่อย ทำไมจะต้องให้ท่านหญิงผู้นี้มาเลี้ยงนางด้วยเล่า

“ขอบคุณท่านหญิง เพียงแต่ข้ามีเพื่อนมาด้วย ไม่สะดวกที่จะรับคำเชิญ ขออภัยท่านหญิงด้วย” เฝิงหยิงหยิงกลับไม่ได้ตื่นตระหนกลนลานแต่อย่างใด

“เจ้าหมายความว่าแขกคนอื่นสำคัญกว่าข้า?” จ้าวจยาหลิงแย้มยิ้มก็จริง แต่คำพูดของนางกลับทำให้คนฟังรู้สึกอึดอัดใจ

ช่วงนี้เซี่ยเฉียวเองก็ได้ฟังการอบรมจากนางกำนัลพี่เลี้ยงจากในวังมาไม่น้อย นางจึงพอรู้เรื่องสมาชิกในราชวงศ์อยู่บ้าง

หย่งหลินอ๋องผู้นี้ก็เหมือนกับหนิงเป่ยอ๋องที่ต่างก็เป็นลูกพี่ลูกน้องฝั่งบิดาขององค์ฮ่องเต้ และยังเป็นพวกที่มีความสำคัญมากด้วย ซึ่งในหมู่เชื้อพระวงศ์ด้วยกันแล้วถือว่าเป็นคนที่มีสิทธิมีเสียงค่อนข้างมากทีเดียว

ท่าทีที่ฮ่องเต้ทรงมีต่อครอบครัวของหย่งหลินอ๋องเองก็ค่อนข้างซับซ้อน

ท่านปู่ของแม่นางจ้าวที่อยู่ตรงหน้านี้ก็คือพระปิตุลาที่ใช้ม้าลากตัวบัณฑิตซิ่วไฉไปตามถนนผู้นั้นนั่นเอง

เวลานั้นอ๋องชราผู้นั้นทำตัวไม่เหมาะสมก็จริง แต่ลูกชายเขาทุกคนก็ค่อนข้างมีความสามารถ โดยเฉพาะลูกชายคนโตซึ่งเติบโตมาด้วยกันกับฮ่องเต้และมีความผูกพันกันอย่างเหนียวแน่น

แต่การที่ฮ่องเต้ทรงสั่งประหารพระปิตุลาเพื่อบัณฑิตคนหนึ่งแล้ว แน่นอนว่าพระองค์ย่อมรู้สึกผิดต่อพี่น้องที่แสนดีของตนเองด้วย

หลังจากที่ทรงเย็นชากับจวนหย่งหลินอ๋องอยู่สามปี ฮ่องเต้ก็เริ่มปฏิบัติกับพี่น้องที่รักของพระองค์เป็นอย่างดีเพื่อเป็นการชดเชย

ท่านอ๋องของราชวงศ์นี้ส่วนใหญ่จะถูกส่งไปปกครองที่ดินศักดินา

ต่อให้ไม่ไปครองศักดินาก็จะถูกฮ่องเต้จัดสรรให้ไปเป็นผู้ตรวจการตามที่ต่างๆ

หย่งหลินอ๋องผู้นี้ก็ถูกจัดสรรตำแหน่งราชการให้ไปเป็นผู้ตรวจการในเมืองที่อยู่ใกล้ๆ กับเมืองหลวง สมาชิกในครอบครัวส่วนใหญ่ยังคงอยู่ในเมืองหลวง และในช่วงเทศกาลของแต่ละปีพวกเขาก็ยังได้รับของพระราชทานมากมาย ฮ่องเต้ก็ทรงให้ความสำคัญกับพวกเขามาก

ธิดาสายตรงทั้งสองของหย่งหลินอ๋องได้รับการแต่งตั้งเป็นท่านหญิงตั้งแต่พวกนางยังเด็ก และพวกนางมักจะถูกเรียกตัวเข้าวังเพื่อติดตามฮองเฮาอยู่เสมอ

ดังนั้นจ้าวจยาหลิงผู้นี้จึงนับได้ว่าเป็นบุตรสาวของฮองเฮาครึ่งหนึ่ง

ตอนที่นางเรียนเรื่องมารยาทต่างๆ กับนางกำนัลชรา นางก็เคยถูกกำชับว่าจะต้องให้ความสำคัญกับเชื้อพระวงศ์พวกนี้ให้มากหน่อย

เวลานี้เฝิงหยิงหยิงอยู่ในสภาพกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเล็กน้อย

เซี่ยเฉียวเห็นอย่างนั้นก็ไม่สามารถเสแสร้งทำเป็นไม่เห็นได้อีกต่อไป

“บางทีเจ้าอาจจะพูดถูกนะ ข้าสำคัญกว่าเจ้าอยู่หน่อยจริงๆ” เซี่ยเฉียวเอ่ยด้วยสีหน้าสงบ “หากเจ้ามีใจอยากเชิญแม่นางเฝิงไปกินข้าวจริงๆ ก็เปลี่ยนเป็นวันอื่นเถิด ส่งเทียบไปที่บ้านตระกูลเวินเพื่อเชิญอย่างเป็นทางการ อย่าได้มาแย่งคนจากข้ากลางทางอย่างนี้”

“เจ้าเป็นใคร” จ้าวจยาหลิงนิ่วหน้า

วันนี้นางเห็นเฝิงหยิงหยิงอยู่ที่หัวถนน จึงได้ล่วงหน้ามารอนางอยู่ที่นี่

ไม่ว่าผู้หญิงคนไหนที่มาเดินซื้อของที่นี่ก็ต้องเข้ามาดูในร้านดอกไม้และผลไม้นี้กันทั้งนั้น

ไม่น่าแปลกใจที่จ้าวจยาหลิงจะไม่รู้จักเซี่ยเฉียว ระยะเวลาที่เซี่ยเฉียวอยู่ที่สำนักศึกษาก็แค่เกือบปีเท่านั้น

นางเองก็ใช่ว่าจะอยู่ที่สำนักศึกษาทุกวัน ต่อให้ไปเรียนนางก็อยู่ในชั้นเรียนอักษรรื่อของเรือนคงกู่ แต่จ้าวจยาหลิงนั้นเรียนอยู่ในชั้นเรียนอักษรเฉียน นางถึงขนาดเป็นข้อยกเว้น ได้เข้าเรียนพร้อมกับพวกองค์หญิงด้วยซ้ำ!

แต่นางไม่ใช่พวกชอบเรียนหนังสือ ในสิบวันหรือครึ่งเดือนนางอาจจะเข้าชั้นเรียนสักหน นางจึงไม่ค่อยรู้เรื่องราวต่างๆ ในสำนักศึกษานัก

“ข้าแซ่เซี่ย” เซี่ยเฉียวเอ่ย

“เซี่ย?” จ้าวจยาหลิงขมวดคิ้วมุ่น “เจ้าจะแซ่อะไรแล้วเกี่ยวมันอะไรด้วย…”

นางพูดไปได้แค่ครึ่งทาง แม่นางโจวที่อยู่ด้านหลังนางก็ดึงเสื้อของจ้าวจยาหลิงเล็กน้อย “ท่านหญิง ข้าได้ยินมาว่าพ่อบุญธรรมของใต้เท้าเวินก็คือใต้เท้าเซี่ยหนิวซาน ดังนั้นแม่นางคนนี้…”

“มีความเป็นไปได้ที่นางคือพระชายารัชทายาทที่มีชื่อเสียงโด่งดังถึงเก้าในสิบส่วนแล้วล่ะ…”

ไม่ควรหาเรื่อง

สีหน้าจ้าวจยาหลิงเปลี่ยนไปทันที “ที่แท้ก็คนครอบครัวเดียวกัน เมื่อครู่นี้แม่นางเซี่ยถูกใจอะไร ข้าจะซื้อให้เอง”

นางพูดจบแล้วก็ขยิบตาส่งสัญญาณให้ผู้ดูแลร้านทันที

“ในเมื่อเป็นคนในครอบครัว พี่หญิงเซี่ยคงจะไม่ถือสาที่จะอยู่กับพวกเราหรอกกระมัง ข้าอยู่ข้างกายฮองเฮามาตั้งแต่ยังเล็ก รู้เรื่องของท่านพี่รัชทายาทไม่น้อยเลย” จ้าวจยาหลิงยิ้มให้เซี่ยเฉียวด้วยท่าทางใสซื่อไร้เดียงสามาก

ตอนที่ 822 ไม่มีเวลาทำเป็นพิธี

จ้าวจยาหลิงรู้สึกว่าสิ่งที่นางพูดออกไปค่อนข้างชัดเจนแล้ว

ฮองเฮาทรงโปรดปรานนางมาก ในฐานะว่าที่ภรรยาของรัชทายาท อย่างไรก็ตามนางก็ต้องเอาใจน้องสาวของสามีสักหน่อยใช่ไหม

ต่อให้นางคร้านจะเอาใจ ก็น่าจะอยากจะสอบถามเรื่องความชอบของรัชทายาทบ้างอยู่แล้ว

ส่วนนางก็ชอบเวินหลันเฉิง ในเมื่อตระกูลเซี่ยมีความสัมพันธ์ที่ดีกับตระกูลเวินมากขนาดนี้ เซี่ยเฉียวผู้นี้ก็ยิ่งควรช่วยนาง พวกนางเป็นครอบครัวเดียวกัน ดังนั้นนางจึงไม่ควรที่จะไม่เห็นคนอื่นดีกว่าญาติพี่น้อง แล้วไปช่วยคนนอกที่ไม่รู้อะไรเลยอย่างเฝิงหยิงหยิงนั่น

เซี่ยเฉียวมองรอยยิ้มจอมปลอมของหญิงสาวผู้นี้ นางไม่อยากเสียเวลาด้วยเลยจริงๆ

“ไม่คุ้นเคยกับเจ้า ไม่มีเวลามาทำเป็นพิธี” เซี่ยเฉียวเอ่ยกระชับแค่สองประโยค

จ้าวจยาหลิงชะงักไปเล็กน้อยก่อนที่จะคิดได้ว่าเซี่ยเฉียวหมายความว่าอย่างไร

ไม่มีเวลา…ทำเป็นพิธี?

ทันใดนั้นใบหน้าของนางแดงก่ำ ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเป็นเพราะความอายหรือความโกรธ

“แม่นางเซี่ย เจ้ากับแม่นางเฝิงน่าจะเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นานสินะ นี่เจ้ากำลังดูถูกข้า?” สีหน้าจ้าวจยาหลิงหยิ่งทะนงในตนเอง

เพราะเห็นว่านางเป็นว่าที่พระชายา นางจึงแสดงความเกรงใจต่อนางเล็กน้อย นี่นางคิดว่าตนเองเป็นคนสำคัญจริงๆ หรือ

จะมีใครบ้างที่ไม่รู้ว่า แม้ว่าเซี่ยเฉียวจะเป็นพระชายารัชทายาท แต่นางก็อาจจะไม่ได้อยู่นานอย่างนั้น หากโชคไม่ดีขึ้นมา ไม่แน่นางอาจจะป่วยตายตั้งแต่ยังทันไม่ได้แต่งเข้าจวนรัชทายาทด้วยซ้ำ!

แม้ว่านางจะได้แต่งงานกับรัชทายาท จากนั้นนางจะอยู่ได้อีกสักกี่ปี?

เวลาสามปีห้าปีพอที่จะทำอะไรได้เล่า

ด้วยร่างกายของนางนี้ เกรงว่านางคงไม่สามารถให้กำเนิดบุตรได้และอาจไม่สามารถเพิ่มจำนวนประชากรให้ราชวงศ์ได้ ตระกูลเซี่ยเพิ่งจะมาดีหน่อยก็สองปีที่ผ่านมานี้ พอพระชายารัชทายาทตายไปแล้ว ก็จะต้องหมดความสำคัญไปอย่างแน่นอน

แค่ความตระหนักในตนเองสักนิดก็ยังไม่มี แล้วยังจะมาเพิกเฉยต่อนางอีก?

นิสัยเพิกเฉยไม่สนใจคนอื่นของเซี่ยเฉียวนั้นเป็นมาตั้งนานแล้ว เมื่อเซี่ยเฉียวได้ยินที่จ้าวจยาหลิงพูดในเวลานี้ นางจึงเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ท่านหญิงทราบก็ดีแล้ว ในเมื่อรู้ตัวเองดีแล้ว ก็อย่าได้เสียมารยาทกับคนอื่นอีก”

ด้วยสถานะของนางในตอนนี้ นางไม่จำเป็นจะต้องนอบน้อมต่อเชื้อพระวงศ์หญิงผู้หนึ่งแต่อย่างใด

หากจะถามว่ารัชทายาทดีที่ตรงไหน ประเด็นนี้นับว่าดีที่สุด

โปรดปรานจนนางไม่จำเป็นที่จะต้องพลอยเดือดร้อนใช้ชีวิตอย่างอึดอัดลำบากใจไปด้วย

ทันทีที่ได้ยินเซี่ยเฉียวพูดออกมาเช่นนั้น คนทั้งสองที่อยู่เบื้องหลังจ้าวจยาหลิงก็รู้สึกประหม่าขึ้นมาทันที

จ้าวจยาหลิงเองก็รู้สึกไม่พอใจเช่นกัน แต่…นางกลับทำอะไรเซี่ยเฉียวไม่ได้จริงๆ!

นางทำได้แค่มองดูเซี่ยเฉียวพาเฝิงหยิงหยิงจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองนาง!

“ท่านหญิง ท่านอย่าได้โมโหเลย ข้าได้ยินมานานแล้วว่าแม่นางเซี่ยมีนิสัยเย็นชาและไม่ค่อยคบหากับผู้คน” แม่นางโจวที่อยู่ข้างหลังเอ่ยอย่างระมัดระวัง

เมื่อจ้าวจยาหลิงได้ยินดังนั้น นางจึงพ่นลมหายใจออกมาทันที “เจ้าไม่จำเป็นต้องปลอบใจข้า ข้าเคยได้ยินมาบ้างแล้วว่านางเป็นอย่างไร นางได้รับความนิยมอย่างมากในสำนักศึกษา ไหนเลยจะเหมือนคนที่เก็บตัวไม่ชอบพูดคุยกับคนอื่นอย่างที่เจ้าว่า”

พูดตรงๆ คือนางถือตัวว่าตนเองเป็นว่าที่พระชายารัชทายาท จึงดูถูกนางที่เป็นท่านหญิงก็เท่านั้น

“ข้าก็คร้านเกินกว่าจะมาโมโหนาง อนาคตนั้นจะเป็นอย่างไรก็ยังบอกไม่ได้ แต่เผิงหยิงหยิง…” จ้าวจยาหลิงร้อนใจอยู่บ้าง “ได้ข่าวมาว่างานแต่งจะจัดขึ้นในเดือนแปด…”

นับไปนับมาก็อีกแค่เดือนกว่าเท่านั้น…

หากกำหนดวันกันแล้วจริงๆ แล้วนางล่ะ?

“แต่เรื่องงานแต่งครั้งนี้เราทำอะไรไม่ได้…ทำไมท่านหญิงจึงไม่ขอให้ท่านอ๋อง…”

“เจ้าคิดว่าข้าไม่เคยพูดเรื่องนี้กับเสด็จพ่อของข้าหรือ” จ้าวจยาหลิงกลอกตาใส่แม่นางโจว

ครั้งแรกที่นางเห็นเวินหลันเฉิงก็คือตอนที่เขาอยู่ในขบวนแห่จอหงวนไปตามท้องถนน แวบแรกนั้นนางก็ชอบเขาเข้าแล้ว แต่ตอนนั้นนางยังไม่รู้ว่าเขาเป็นคนอย่างไร นางจึงไม่กล้าบุ่มบ่ามไปขอให้บิดามารดาออกหน้าให้

ต่อมานางแอบไปสืบเพิ่มเติม

ทุกคนก็บอกว่าเขาเป็นคนดี นางแอบทำเป็นพบเขาโดยบังเอิญสองครั้งสองครา เขาก็เป็นสุภาพบุรุษจริงๆ

เดิมทีนางคิดว่าชายยังไม่แต่งงานก็จะยังไม่มีความคิดที่จะแต่ง นางกลับนึกไม่ถึงเลยว่าเวินหลันเฉิงคนนี้จะมีคู่หมั้นคู่หมายอยู่แล้วที่บ้านเกิดของเขา!

ต่อให้ถึงเสด็จพ่อจะแข็งแกร่งขนาดไหน ก็ไม่สามารถทำเรื่องที่บีบบังคับให้คนแยกทางกันได้…

ดังนั้นแม้ว่านางจะพูดเรื่องนี้ให้เสด็จพ่อของนางฟัง แต่เสด็จพ่อนางนางก็ไม่สนใจนางเลย และยังสั่งให้นางล้มเลิกความคิดนี้ไปเสียโดยเร็ว!