ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 823 ทำให้ครอบครัวเจริญ / ตอนที่ 824 หาเรื่อง

ตอนที่ 823 ทำให้ครอบครัวเจริญ / ตอนที่ 824 หาเรื่อง
ตอนที่ 823 ทำให้ครอบครัวเจริญ

จ้าวจยาหลิงอารมณ์เสียและยังรู้สึกไม่ยินยอมด้วย

นางเป็นถึงท่านหญิง จะให้นางคอยตามหลังสามัญชนคนหนึ่งอยู่ข้างหลังและจับจ้องนางอยู่ตลอดเวลาคงจะไม่ได้กระมัง

“มองก็มองแล้ว เห็นก็เห็นมาแล้ว จะให้ทำอย่างไรได้อีก เวลาน้อยนิดขนาดนี้ นอกเสียจากว่าสวรรค์ทนไม่ได้ แล้วเอาชีวิตน้อยๆ ของเฝิงหยิงหยิงไป มิฉะนั้นด้วยนิสัยของใต้เท้าเวิน หากไม่ใช่นางเขาก็คงไม่แต่งแน่! พวกเจ้าเองก็ช่วยข้าคิดหาวิธีหน่อยสิ…” จ้าวจยาหลิงนำพวกนางไปหาที่นั่งลงและทอดถอนใจ

แม่นางโจวจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวตลอดเวลา สิ่งที่อยู่ในความคิดของนางไม่ใช่เฝิงหยิงหยิงและเซี่ยเฉียว แต่เป็นผู้หญิงอีกคนหนึ่ง

ผู้หญิงคนนั้นหน้าเหมือนใครสักคน…

นางเหมือนใครกันแน่

นางคิดอย่างไรก็คิดไม่ออก…

ไหนเลยหญิงสาวที่อยู่ข้างกายจ้าวจยาหลิงจะคิดหาวิธีอะไรช่วยนางได้จริงๆ แขนขาของพวกนางไม่ได้ยาวขนาดนั้น ทั้งยังไม่ได้เป็นญาติหรือคนคุ้ยเคยกับเวินหลันเฉิง แม้คิดจะเข้าไปยุ่งก็ทำไม่ได้!

แต่จะไม่ออกความเห็นก็คงไม่ได้ หลังจากที่คิดไปคิดมา นางก็คิดไปถึงรัชทายาท “ฝ่าบาทเป็นผู้ช่วยชีวิตของใต้เท้าเวิน หรือว่าท่านหญิงจะลองไปขอให้รัชทายาทช่วยดูดีไหม หากรัชทายาทตกลง…สถานะชาติกำเนิดของเฝิงหยิงหยิงเองก็ไม่ได้สูงส่งอะไร ให้นางมาคู่กับใต้เท้าเวินก็ออกจะเป็นการฝืนอยู่บ้าง”

สายตาของนางเป็นประกายขึ้นมาทันที

แต่เรื่องนี้ซับซ้อนเล็กน้อย

ตอนที่นางยังเด็ก ท่านพี่รัชทายาทดีกับนางจริงๆ ตอนนั้นนางเข้าวังบ่อยๆ และได้สิ่งรับของดีๆ จากรัชทายาทมาไม่น้อย

แต่หลังจากที่เกิดเรื่องแม่นางต่งเป็นต้นมา รัชทายาทก็ปฏิบัติต่อนางไม่ต่างกับคนอื่นๆ แล้ว

อย่างไรก็ตาม…มันก็เป็นวิธีหนึ่ง ไม่ลองแล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าใช้ได้หรือไม่

จ้าวจยาหลิงรู้สึกมีความหวังขึ้นมาเล็กน้อยอีกครั้ง

และหลังจากที่เซี่ยเฉียวออกจากร้านขายดอกไม้และผลไม้มาแล้ว นางก็พาคนอื่นๆ ตรงไปยังโรงงิ้วเพื่อดูงิ้ว

นางสังเกตเฝิงหยิงหยิงเล็กน้อยและพบว่าสภาพจิตใจของเด็กสาวคนนี้ไม่เลวเลย หลังจากที่ต้องเผชิญศัตรูที่น่าเกรงขามอย่างท่านหญิง นางก็ยังกินอะไรได้ลง

“แม่นางหยิงหยิง ท่านหญิงผู้นี้หน้าตาไม่แย่เลย ใต้เท้าเวินของท่านก็น่าจะเคยพบเจอมาแล้ว เจ้าไม่เคยได้ยินเขาพูดถึงนางสักครั้งเลยหรือ” อวี๋เซียนรู้สึกว่านางอาจไม่ค่อยฉลาดทันคนเท่าไรนัก

ไม่ใช่ว่าถูกคนอื่นรังแกแล้วก็ยังไม่รู้สึกอะไรอีกนะ

“เคยพูดนะ หลันเฉิงบอกว่าต่อไปข้าจะต้องเป็นภรรยาที่ดีคนหนึ่ง เขาแต่งภรรยาไม่ใช่เพื่ออำนาจหรือความมั่งคั่ง แต่เพื่อให้ลูกหลานของเราในอนาคตสงบสุขและเจริญรุ่งเรือง เขาบอกว่าข้าจะทำให้ครอบครัวเจริญ” เวลานี้เฝิงหยิงหยิงเองก็รู้สึกปลดปล่อยเล็กน้อย นางตรงไปตรงมาขึ้นมากทีเดียว

“ถูกต้อง เจ้ามีโหวงเฮ้งส่งเสริมสามีจริงๆ” เซี่ยเฉียวพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดนี้

อย่าว่าไป สายตาของเวินหลันเฉิงผู้นี้ค่อนข้างใช้การได้เลย

เฝิงหยิงหยิงแย้มยิ้ม “แม่นางเซี่ยท่านก็เจริญเช่นกัน คนอื่นต่างก็บอกว่าท่านจะอยู่ได้ไม่นาน แต้ข้าคิดว่าไม่ได้เป็นเช่นนั้น ตอนที่ข้าอยู่ที่บ้านเกิดก็เคยเห็นคนป่วยมาบ้าง คนที่ป่วยจนใกล้จะตายจริงๆ ไม่เหมือนกับท่านหรอก”

คนที่กำลังจะตายไม่ได้มีดวงตาที่งดงามเช่นนี้

แม้ว่าคนคนนั้นจะดูดีแค่ไหน แต่เมื่อถูกทรมานจากความเจ็บป่วยและถูกคุกคามด้วยความตายมานานหลายปี ดวงตาคู่นั้นจะไม่มีทางเจิดจ้าอย่างนี้แน่นอน

แต่แม่นางเซี่ยแตกต่างออกไป ดวงตาของนางทำให้คนที่มองเห็นรู้สึกสบายตามาก

เซี่ยเฉียวรู้สึกว่าเฝิงหยิงหยิงเหมาะสมที่จะเรียนรู้เรื่องโหงวเฮ้งกับนาง

“ด้วยคำพูดอันเป็นมงคลของเจ้า ข้าจะมีอายุยืนยาวเป็นร้อยปีอย่างแน่นอน” เซี่ยเฉียวอารมณ์ดีมีความสุข

นางจะต้องพยายามให้มาก!

โรงงิ้วแห่งนี้ค่อนข้างมีชีวิตชีวา มันเป็นสวนที่สวยงามแห่งหนึ่งและมีผู้หญิงเข้ามาชมงิ้วเป็นจำนวนมาก

อวี๋เซียนเพิ่งเคยมาสถานที่แบบนี้เป็นครั้งแรก นางจึงมองสำรวจไปรอบๆ

นางไม่เข้าใจว่าเสียงร้องอีๆ อาๆ นี้หมายถึงอะไร เพียงแต่คิดว่าสถานที่แห่งนี้ไม่เลวนัก ภายในมีขนมของว่างให้กินเล่น อีกทั้งบนเวทีก็ยังมีคน ‘รำทวน’ ให้ดู แม้ว่ามันจะเป็นแค่การแสดง แต่ก็ยังดีว่าไม่มีอะไรให้ดูเลย

ขณะที่นางกำลังชื่นชมการแสดงอย่างสบายอกสบายใจ นางกลับได้ยินเซี่ยเฉียวเอ่ยขึ้นมา “อาจารย์อวี๋ ข้าว่าแผ่นกระดานที่แขวนอยู่ข้างบนนั่นดูเหมือนกำลังจะตกลงมา”

“?” อวี๋เซียนชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะแหงนหน้ามองขึ้นไป “มันไม่ได้ถูกมัดไว้ด้วยเชือกป่านหรอกหรือ ก็ค่อนข้างมั่งคงแข็งแรงอยู่นะ?”

เซี่ยเฉียวหัวเราะฮ่าๆ ออกมาทันที

ไม่ มันมีเชือกป่านผูกไว้ก็จริง แต่มีวิญญาณกลุ่มหนึ่งกำลังนั่งยองๆ เลื่อยเชือกอยู่บนนั้น

ตอนที่ 824 หาเรื่อง

อวี๋เซียนเงยหน้าขึ้นและจ้องไปที่ยังแผ่นกระดานที่อยู่เหนือเวที นางมองไม่ออกว่ามันมีปัญหาอะไร อย่างมากที่สุดก็แค่…ลมแรงไปหน่อย และมันสั่นนิดหน่อย?

แต่…

นี่มันเป็นในห้องนี่!

ลมมาจากไหน! อวี๋เซียนรู้สึกสงสัยเล็กน้อย จากนั้นนางก็หันไปมองเซี่ยเฉียว “มันจะตกลงมาจริงๆ หรือ ไม่น่านะ หรือว่าข้าเรียกผู้ดูแลมา แล้วให้เขาอพยพคนบนเวทีออกไปก่อนดีกว่า?”

เซี่ยเฉียวคิดว่าผู้ดูแลคงจะไม่ยอมหรอก

แต่ถึงอย่างไรก็ต้องลองดู นางจึงพยักหน้าเห็นด้วย จากนั้นก็โบกมือเรียกเสี่ยวเอ้อให้เข้ามา

อันที่จริงอวี๋เซียนก็ไม่ค่อยเชื่อว่าแผ่นกระดานนั้นจะตกลงมาเท่าไรนัก แต่เซี่ยเฉียวเป็นถึงคุณหนูมีชาติตระกูล ไม่มีเหตุผลอะไรที่นางจะเอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่นกัน

“แม่นางทั้งสาม ไม่ทราบว่าต้องการสั่งอะไรหรือขอรับ” เสี่ยวเอ้อนอบน้อม

อวี๋เซียนชี้ไปที่แผ่นกระดานที่แขวนอยู่ด้านบนและพูดว่า “แผ่นกระดานนั้นจะตกลงมาน่ะ ให้ผู้ดูแลหยุดการแสดงบนเวทีเสียเถิด”

“…” เสี่ยวเอ้องุนงงไปเล็กน้อย

แผ่นไม้กระดานที่อยู่ด้านบนนั้นไม่ได้ถูกใช้ประโยชน์อะไรมากนัก แต่จะไม่มีก็ไม่ได้ หลักๆ คือมีไว้วางของต่างๆ เช่นกลีบดอกไม้ ของจำพวกผ้าไหมผ้าต่วนเป็นต้น ซึ่งจะถูกปล่อยหรือโปรยลงมาเพื่อสร้างความสวยงามเมื่อจำเป็น

โรงงิ้วแห่งนี้สามารถดำเนินกิจการบนถนนสายนี้ได้ก็เพราะอาศัยความสดใหม่นี่เอง

นอกจากเพลงงิ้วที่มีชื่อเสียงเหล่านั้นแล้ว พวกเขาก็ยังมีการแสดงอื่นๆ เป็นครั้งคราวอีกด้วย

“เอ่อ..แม่นางทั้งสาม อันที่จริง…แผ่นกระดานนั่นก็ยังดูแข็งแรงมาก ข้าเกรงว่าไม่น่าจะหยุด…การแสดงนี้ได้…” เสี่ยวเอ้อท่าทางลำบากใจ

“ไปบอกให้ผู้ดูแลร้านเจ้าให้เขามานี่หน่อย” เซี่ยเฉียวเอ่ยทันที

เสี่ยวเอ้อไม่มีอำนาจตัดสินใจ เขาจึงรีบไปตามผู้ดูแลมาทันที

เมื่อผู้ดูแลมาถึงแล้ว เขากลับมีทีท่าที่สุภาพมากทีเดียว “แม่นางทั้งสามกังวลมากเกินไปแล้ว เมื่อครู่นี้ข้าน้อยได้ให้คนไปตรวจสอบดูแล้ว เชือกตรงด้านบนมีความแข็งแรงมั่นคงมาก จะต้องไม่มีอุบัติเหตุอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ พวกท่านวางใจได้”

เจ้าของร้านยิ้มอย่างนอบน้อม

“ชีวิตคนเป็นเรื่องใหญ่ จะพักไปก่อนสักครู่ไม่ได้หรือ” อวี๋เซียนถาม

นางเองก็รู้ว่าการหาเงินเป็นเรื่องใหญ่ และอีกฝ่ายก็คงจะไม่ยอมปล่อยมือง่ายแน่นอน

“แม่นางท่านนี้ ข้าทำอย่างนั้นไม่ได้จริงๆ พวกท่านเองก็เป็นลูกค้า ย่อมต้องรู้ดีว่าทุกครั้งที่โรงงิ้วของพวกเรานี้ทำการแสดงก็จะต้องเก็บเงินคนดู ไม่ว่าอย่างไรก็ตามก็จะต้องทำการแสดงต่อไป จะมาหยุดร้องกลางคันไม่ได้เด็ดขาด…มันเป็นเรื่องของความน่าเชื่อถือด้วยขอรับ” ผู้ดูแลร้านยิ้มแย้ม

คนที่มาดูงิ้วที่นี่ต่างก็เป็นนายท่านที่มีเงินทั้งนั้น พวกเขากำลังดูงิ้วกันอย่างมีความสุข หากเขาหยุดการแสดงกลางคัน แล้วต่อไปเขายังจะทำกิจการได้อีกหรือ

แน่นอนว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ คำพูดของแม่นางทั้งสามนี้ก็ไม่เป็นความจริงนี่?

เชือกที่ด้านบนนั้นมัดไว้แน่นหนามาก ไม่มีปัญหาอะไรแม้แต่น้อย แล้วจะมาขาดลงได้อย่างไร

เขาจะมาสูญเสียลูกค้าเพราะเรื่องที่เป็นไปไม่ได้นี้ไม่ได้อย่างเด็ดขาด

หลังจากที่ผู้ดูแลพูดจบแล้ว เขาก็ดูเหมือนจะคิดว่าแม่นางทั้งสามท่านนี้คงจะไม่พอใจโรงงิ้วของเขาจึงได้ตั้งใจหาเรื่องเท่านั้น “ประเดี๋ยวข้าจะให้เสี่ยวเอ๋อนำขนมสองอย่างมาให้ หากยังมีอะไรที่โรงงิ้วของข้าขาดตกบกพร่องไปก็ ขอให้อภัยแม่นางทั้งสามด้วย!”

ผู้ดูแลพูดจบก็เดินจากไปทันที

“ผู้ดูแลร้านคนนี้คิดว่าเราหาเรื่องจับผิดเสียแล้วหรือ” อวี๋เซียนยิ้ม “หรือว่าท่าทางของข้าจะไม่โอนอ่อนพอ ก็เลยเป็นตัวถ่วงพวกเจ้าทั้งสอง?”

“ตอนนี้เราควรทำอย่างไรกันดี พวกเขาไม่เชื่อ เราก็คงไม่สามารถบังคับพวกเขาได้สินะ? แต่…แผ่นกระดานด้านบนค่อนข้างใหญ่เลยทีเดียว หาก…มันตกลงมาจริงๆ…” เฝิงหยิงหยิงเหลือบมองขึ้นไปด้านบน “ก็คงจะถึงแก่ชีวิตได้เลยใช่หรือไม่”

“ควรทำอย่างไร ง่ายๆ” อวี๋เซียนลุกขึ้นยืน “พวกเจ้าสองคนรออยู่ที่นี่ก็พอ เดี๋ยวที่เหลือข้าจัดการเอง!”

นางแตกต่างจากเซี่ยเฉียว นางไม่มีพ่อแม่และไม่มีเรื่องการแต่งงาน นางถึงขนาดเตรียมตัวที่จะไม่แต่งงานแล้วด้วย ดังนั้นนางจึงสามารถวางอำนาจบาตรใหญ่อย่างไร้ยางอายได้!

ยิ่งไปกว่านั้น คนอื่นก็ไม่รู้จักนาง นางจะอาละวาดโวยวายอย่างไรก็ไม่เป็นไร