ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 819 หัวเราะเยาะ / ตอนที่ 820 บังคับซื้อ

ตอนที่ 819 หัวเราะเยาะ / ตอนที่ 820 บังคับซื้อ
ตอนที่ 819 หัวเราะเยาะ

วิญญาณประเภทนี้ไม่มีผลกระทบอะไรมาก ส่วนใหญ่เป็นพวกซุกซนขี้เล่น และจะไม่ทำร้ายชีวิตหรือบุญวาสนาของมนุษย์

เซี่ยเฉียวก็เลยหลับตาข้างหนึ่งทำเป็นไม่เห็นเท่านั้น

วิญญาณที่อยู่ข้างเท้าของอวี๋เซียนเล่นอยู่ครู่หนึ่งก็เก็บเชือกจากไป

วิญญาณนำด้ายแดงนั้นไปผูกข้อมือของชายหญิงคู่หนึ่งไว้ ทั้งสองคนนั้นไม่ได้อยู่ใกล้กันมากนัก แต่เพราะด้ายแดงเส้นนี้ พวกเขาจึงหันมามองอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว

ดวงตาของผู้ชายเป็นประกายขึ้นมาทันที และผู้หญิงก็ก้มหน้าลงอย่างเขินอาย

“……” เซี่ยเฉียวไม่อยากจะมอง

นอกจากเฒ่าจันทราที่ผูกด้ายแดงแล้วก็อาจจะเป็นวิญญาณโดดเดี่ยวเร่ร่อนก็ได้

ขณะที่เซี่ยเฉียวกำลังมองดูอยู่นั้น นางก็เห็นว่ามีรถม้าคันหนึ่งแล่นมาตามถนน

รถม้าคันนั้นทะลุผ่านร่างของคนเป็น ข้างๆ รถม้ามีคนกระดาษลอยตามมาอยู่ด้วยจำนวนหนึ่ง ช่างแปลกยิ่งนัก

“คุณหนูใหญ่เซี่ย ท่านดูอะไรอยู่น่ะ ใจลอยเชียว” อวี๋เซียนกำลังจะก้าวเท้าเข้าไปในร้านที่อยู่ข้างๆ แต่กลับเห็นว่าเซี่ยเฉียวยืนนิ่งไม่ยอมขยับ

เซี่ยเฉียวได้สติกลับมา “ไม่มีอะไรหรอก ตลาดคึกคักมากจนน่าแปลกใจน่ะ”

ที่ทำให้นางรู้สึกแปลกใจย่อมไม่ใช่ตลาดแห่งนี้ แต่เป็นรถม้าวิญญาณคันนั้นต่างหาก

บนรถม้าวิญญาณนั้นยังมีวิญญาณชายตนหนึ่งนั่งอยู่ด้วย นางยังไม่ทันจะได้มองให้ชัด รถม้าก็แล่นจากไปเสียก่อน

“ตอนที่ข้ามาถึงเมืองหลวงก็รู้สึกทึ่งกับความมีสีสันของที่นี่เหมือนกัน แต่ตอนนั้นข้าไม่มีเงินแม้แต่จะกินข้าวด้วยซ้ำ จึงไม่มีโอกาสได้เดินเล่นที่นี่สักเท่าไร” อวี๋เซียนเองก็รู้สึกเสียดายเล็กน้อย หากกิจการของที่บ้านนางไม่ได้ถูกท่านอายึดไปล่ะก็ ไม่อย่างนั้นตอนนี้ขอแค่นางถูกใจอะไร แค่โบกมือทีเดียวก็คงเหมาหมดไปแล้ว!

นางมาเดินเล่นเป็นเพื่อนหญิงสาวที่งดงามสองคนด้วยกันเช่นนี้ แต่ในมือไม่มีเงินอยู่เลย ในใจจึงรู้สึกผิดต่อความงามของแม่นางน้อยทั้งสองจริงๆ

ทั้งสามเข้าไปในร้านดอกไม้ผลไม้ ข้างในร้านมีผลไม้ดีๆ รวมทั้งขนมที่ทำจากดอกไม้และผลไม้ด้วย กลิ่นหอมหวานลอยมากระทบจมูกทันที

เฝิงหยิงหยิงชอบของหวาน เมื่อนางเห็นสิ่งเหล่านี้ก็ถึงกับละสายตาไม่ได้

เมื่อมีความชอบอยู่ในใจ บนใบหน้าของนางจึงแสดงความหลงใหลออกมาเล็กน้อย แต่เนื่องจากนางยังไม่ได้แต่งงาน นางจึงละอายใจที่จะใช้สินสอดทองหมั้นที่ญาติๆ เตรียมไว้ให้นาง ดังนั้นเมื่อเห็นของพวกนี้ในเวลานี้ นางจึงกล้าซื้อไปแค่เพียงเล็กน้อยเท่านั้นซึ่งเป็นการประหยัดเงินให้เวินหลันเฉิงด้วย

อวี๋เซียนได้ค่าแรงไม่น้อย แต่นางต้องใช้จ่ายอย่างประหยัด เพราะจะต้องเก็บสะสมไว้ใช้ในยามแก่ชราด้วย

เซี่ยเฉียว…ยิ่งตระหนี่ขี้เหนียวเข้าไปใหญ่

แค่ซื้อขนมที่ทำจากผลไม้สองชิ้นชิมดูก็เท่านั้น ถึงอย่างไรรสชาติพวกนี้ยังไม่อร่อยเท่าของที่ชุนเอ๋อร์ของนางทำ

ทั้งสามคนพิรี้พิไร สุดท้ายกลับซื้อของเพียงไม่มาก แต่แล้วก็มีเสียงปิดปากหัวเราะดังลอยมาจากข้างๆ

พวกของเซี่ยเฉียวมองหน้ากันไปมา

อวี๋เซียนค่อนข้างตรงไปตรงมา นางจ้องหน้าแม่นางผู้นั้น “มีอะไรน่าขันนักหรือ”

“ของที่ร้านนี้ค่อนข้างแพงหน่อย หากพวกเจ้าสามคนอยากจะได้ของที่ราคาถูกหน่อยก็ไม่ควรมาที่ถนนเส้นนี้ ต้องไปตลาดที่ถนนซีซานนั่นจึงจะถูก” อีกฝ่ายเอ่ยกับอวี๋เซียนพลางส่งยิ้มหวานมาให้

เซี่ยเฉียวเหลือบมองข้างๆ เล็กน้อย แล้วนางก็พบว่าอีกฝ่ายก็มีกันสามคนเหมือนกัน

แต่ที่ไม่เหมือนกันคือแม่นางน้อยทั้งสามแต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่หรูหรามากๆ ที่บ้านของพวกนางจะต้องมีฐานะไม่เลวแน่ๆ

ในเมืองหลวงนี้มีผู้ดีมีอำนาจอยู่ถมไป ที่เซี่ยเฉียวเคยพบเจอมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น

แม้แต่ที่สำนักศึกษาหลวง ลูกคุณหนูที่อยู่ในชั้นเรียนเฉียนและคุณก็มีจำนวนไม่น้อยแล้ว

“ซื้อน้อยเกินไปหรือ” อวี๋เซียนได้ยินที่อีกฝ่ายพูดก็ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นนางก็หันไปมองผู้ดูแลร้าน “ทำไมหรือ จะต้องซื้อของในร้านเจ้าให้มากพอด้วยหรือ”

ผู้ดูแลร้านกระอักกระอ่วนทำตัวไม่ถูกเสียแล้ว

เขาไม่รู้ว่าจะต้องตอบอย่างไรดี

เขาเปิดร้านทำการค้า ผู้มาเยือนย่อมถือว่าเป็นลูกค้า

เพียงแต่…

“ก็ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกขอรับ เพียงแต่ปกติแล้ว…ปกติแล้วก็มักจะซื้อกันมากหน่อย อย่างเช่นแม่นางจ้าวผู้นี้ก็เป็นลูกค้ารายใหญ่และลูกค้าประจำของร้านเรา…” ผู้ดูแลร้านกัดฟันพูด

แม้ว่าแม่นางจ้าวผู้นี้จะมีสถานะไม่ธรรมดา แต่คนที่มาเดินซื้อของที่ถนนเส้นนี้ได้ ไหนเลยจะมีสถานะต่ำต้อย

ตอนที่ 820 บังคับซื้อ

เซี่ยเฉียวไม่ได้ตอบสนองอะไร ทั้งสามคนเองก็ไม่ใช่พวกชอบสร้างปัญหา

เมื่อได้ยินที่ผู้ดูแลร้านพูดในเวลานี้ หลังจากที่คิดอยู่ครู่หนึ่งพวกนางก็วางของที่เตรียมจะซื้อลงทันที

ในเมื่อผู้ที่ซื้อน้อยไม่ได้รับการต้อนรับ พวกนางออกไปก็ได้ ร้านขายดอกไม้ผลไม้ไม่ได้มีแค่ร้านนี้ร้านเดียวเสียหน่อย พวกนางทั้งสามเองก็ไม่ใช่พวกที่จะถือสาอะไรขนาดนั้น

เซี่ยเฉียวและเฝิงหยิงหยิงเป็นคนสวยมีสเน่ห์ อวี๋เซียนเองก็เป็น ‘ลูกพี่’ มาตั้งแต่เล็กเสียจนเคยชิน นางจึงออกตัวได้เอ่ยขึ้น “เช่นนั้นก็ไม่เป็นไร วางของไว้ที่นี่ก็แล้วกัน พวกเราไปกันเถอะ ขอบใจพวกเจ้ามากที่เตือน”

พอพูดจบพวกนางก็หันหลังเตรียมจากไป

“เดี๋ยวก่อน” หลังจากนั้นแม่นางจ้าวที่อยู่ข้างหลังก็เอ่ยขึ้น “ผู้ดูแลร้านก็ห่อของให้พวกเจ้าแล้ว จะคืนได้อย่างไร”

เมื่อนางพูดออกมาอย่างนั้น ต่อให้อวี๋เซียนและคนอื่นๆ โง่แค่ไหนก็ต้องรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีเจตนาดี

เฝิงหยิงหยิงยิ่งประหม่า นางดึงเสื้อผ้าของเซี่ยเฉียวอย่างระมัดระวัง “ข้าเคยเห็นนาง…”

“วันนั้น…ตอนที่พี่เวินไปรับข้าที่ประตูเมือง ผู้หญิงคนนี้กำลังเฝ้าดูอยู่ไม่ไกล” เฝิงหยิงหยิงเอ่ยเสริมอีกประโยค

เพียงแต่ตอนนั้นนางเพิ่งจะเข้าเมืองมา แม้นางจะรู้สึกสงสัยเล็กน้อย แต่นางก็อายเกินกว่าเอ่ยปากจะถามเวินหลันเฉิง และเก็บความสงสัยนั้นเอาไว้

นางนึกไม่ถึงว่า วันนี้จะได้พบเจอที่ข้างนอกนี่ และยัง…

แววตาของอีกฝ่ายตรงไปตรงมาและทิ่มแทงเล็กน้อย

“อ่อ ที่แท้ก็เป็นคนที่ดอกท้อเน่าๆ[1] ของเวินหลันเฉิงนี่เอง” เซี่ยเฉียวทอดถอนออกมาเบาๆ

“จะซื้อก็ไม่ให้ซื้อ จะคืนก็ไม่ได้” อวี๋เซียนขมวดคิ้ว “มีกฎเกณฑ์มากมายจริงๆ ร้านเจ้าทำทำการค้าขายเป็นไหมนี่ ทำไมเจ้าไม่วางป้ายข้างนอกแล้วเขียนบอกให้ชัดเจนไปเลยล่ะ”

“…” ผู้ดูแลร้านพูดไม่ออก ร้านเขาไม่ได้มีกฎข้อนี้จริงๆ!

แต่…

“ท่านนี้คือท่านหญิงแห่งจวนหย่งหลินอ๋อง….” ดังนั้นเขาควรจะหลีกเลี่ยงเสียหน่อย

เชื้อพระวงศ์?

เซี่ยเฉียวเหลือบมองอีกฝ่ายด้วยความประหลาดใจ แต่ก็ไม่ได้มองอย่างพินิจพิจารณา หลังจากนั้นในใจของนางก็ไม่ได้มีความรู้สึกใดๆ แล้ว

อวี๋เซียนเองก็รู้ดีว่าในเมืองหลวงนี้มีคนมากมายที่ไม่ควรยั่วยุหาเรื่องด้วย ข้างหลังนางมีแม่นางเซี่ยที่มีสุขภาพไม่ดีและแม่นางเฝิงที่เพิ่งมาถึง ดังนั้นนางจึงไม่ควรที่จะสร้างปัญหา

นางโตกว่าพวกนางเล็กน้อย ดังนั้นจึงไม่ควรปล่อยให้น้องหญิงทั้งสองออกหน้าเจรจา นางก็เลยเอ่ยถามอย่าสุภาพ “ลูกค้าที่ร้านเจ้าจะต้องซื้อย่างน้อยคนละเท่าไรหรือ”

ผู้ดูแลร้านหันไปมองแม่นางจ้าว

เมื่อแม่นางจ้าวได้ยินเช่นนั้น นางก็ยิ้มเล็กน้อย

“วันนี้เห็นแก่หน้าข้าก็ให้แล้วไปเถอะ ก็แค่ขนมเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น ไม่จำเป็นถึงขนาดต้องบังคับให้พวกนางสามคนต้องซื้อกลับไปหมดร้านหรอก” แม่นางจ้าวเอ่ยยิ้มๆ

นางแค่อยากจะลองดูว่าเฝิงหยิงหยิงผู้นี้เป็นคนแบบไหนเท่านั้น

ตอนนี้นางก็พอจะมองออกแล้ว

หน้าตานางก็ไม่เลวเท่าไรหรอก ร่างอวบๆ ใบหน้าเล็กๆ น่ารักทีเดียว แต่นางไม่ใช่คนใจกล้า ท่าทางไม่กล้าออกหน้าตัดสินใจอะไรเท่าไรนัก

หากเฝิงหยิงหยิงรู้ว่าแม่นางจ้าวผู้นี้กำลังคิดอะไรอยู่คงจะต้องตกใจเป็นแน่

ออกหน้า?

ตอนนี้นางยังไม่ได้แต่งกับเวินหลันเฉิงเสียหน่อย!

ทั่วทั้งเมืองหลวงนี้ไม่มีบ้านของนางสักหลัง ตอนนี้นางออกมาเดินเล่นกับว่าที่พระชายารัชทายาท แล้วจะให้นางกล้าออกหน้าได้อย่างไร

“ก็แค่ขนมเล็กน้อยไม่ใช่หรือ แค่นี้ก็ต้องบังคับซื้อกันด้วย ถ้าให้พวกเราซื้อไปทั้งร้านจริงๆ ก็บ้าไปแล้ว” อวี๋เซียนไม่เข้าใจ นางเอียงคอหันไปมองเซี่ยเฉียว “หรือว่า…ประเดี๋ยวข้าลองไปคุยกับพี่ชายของข้าดูหน่อย ให้เขาลองสืบดูว่าร้านนี้เป็นร้านค้าผิดกฎหมายหรือเปล่า”

ผู้ดูแลร้านใจเต้นแรงขึ้นมาทันที “ไม่กล้าไม่กล้า…”

แม่นางจ้าวไม่ได้เห็นอวี๋เซียนอยู่ในสายตา นางแค่จับตาดูเฝิงหยิงหยิงเท่านั้น

แต่ข้างหลังแม่นางจ้าวกลับมีดวงตาของหญิงสาวคู่หนึ่งที่อดจ้องมองอวี๋เซียนไม่ได้…

ยิ่งมองก็ยิ่งคุ้นเคย และรู้สึกเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน แต่กลับนึกไม่ออก…

ส่วนเซี่ยเฉียวก็ไม่มีใครมองนางเลยสักคน

อันที่จริงเซี่ยเฉียวก้มหน้าน้อยๆ อยู่ตลอดเวลา นางจึงดูเหมือนไม่ค่อยมีตัวตนสักเท่าไรนัก ต่อให้นางหน้าตาดี แต่ก็ไม่สามารถดึงดูดความสนใจจากคนอื่นได้

“เจ้าคือ…แม่นางเฝิงสินะ?” แม่นางจ้าวเข้าประเด็นเสียที “ท่านพ่อของข้าชื่นชมเวินหลันเฉิงมาก ข้าได้ยินมาว่าเจ้าเป็นคนบ้านเดียวกับเขา ในเมื่อตอนนี้เราก็พบกันแล้ว ไม่สู้…วันนี้ข้าขอเป็นเจ้ามือเชิญแม่นางเฝิงไปกินอะไรดีๆ ด้วยกันหน่อยดีไหม”

——————————————————-

[1] ดอกท้อเน่า อุปมาคนที่ชอบพอแต่ไม่สมหวัง พวกตามตอแยไม่เลิก