ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 765 เจ้าคิดว่าข้าตาบอดหรือ / ตอนที่ 766 ไม่ขอให้เจ้าอภัยให้ข้า
ตอนที่ 765 เจ้าคิดว่าข้าตาบอดหรือ / ตอนที่ 766 ไม่ขอให้เจ้าอภัยให้ข้า
ตอนที่ 765 เจ้าคิดว่าข้าตาบอดหรือ
เซี่ยผิงกั่งย่อมอยากจะช่วยคนอย่างแน่นอน
เขารีบขี่ม้าตามไปอย่างรวดเร็ว!
ถนนเส้นที่ศาลตัดสินคดีตั้งอยู่นี้ไม่ได้มีชาวบ้านผ่านไปผ่านมามากนัก ทั้งยังไม่ได้เป็นละแวกที่มีผู้คนพลุกพล่าน แม้ว่าม้าจะไม่ชนชาวบ้านผู้ที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ แต่เมื่อมันเห็นทางไปก็จะวิ่งพุ่งไปอย่างเร็วจี๋
เมื่อมองดูอีกทีเขาก็พบว่าหางม้าตัวนั้นติดไฟ!
ไม่เพียงเท่านั้น เปลวเพลิงยังตกลงบนม่านของรถม้า และในเวลาไม่นานรถม้าก็ติดไฟขึ้นมาทันที
ต่งอีอวิ๋นติดอยู่ในรถม้า รถม้าที่ทำจากไม้และลมที่พัดมาทำให้เปลวเพลิงลุกไหม้อย่างรวดเร็ว!
ต่งอีอวิ๋นตกใจจนทำอะไรไม่ถูก เปลวไฟนั้นแทบจะปกคลุมไปทั่วร่างของนางในเวลาไม่นาน เริ่มลุกลามมาจากชายกระโปรงของนาง
เกิดเสียงดัง ปัง
เซี่ยผิงกั่งยกดาบขึ้นฟันผ่าหลังคารถม้า รถม้าที่กำลังลุกไหม้นั้นเปราะบางมาก แผ่นไม้กระจัดกระจาย เซี่ยผิงกั่งก็ก้มตัวลงและยื่นมือออกไปคว้าตัวต่งอีอวิ๋นขึ้นไปที่บนหลังม้าของเขา เมื่อเขาเห็นเปลวเพลิงที่กำลังทำลายกระโปรงนั้น กระโปรงที่เดิมทีก็บางอยู่แล้วถูกเขาฉีกออกเป็นชิ้นๆ ทันทีด้วยการดึงอย่างรวดเร็ว
ต่งอีอวิ๋นรู้สึกสับสนมึนงงไปหมด
นางรู้สึกเจ็บปวดจากเปลวเพลิงไปทั่วร่าง และตอนที่นางกำลังคิดว่าตนเองกำลังจะตายอยู่นั้น ร่างของนางลอยละลิ่วขึ้นไปบนท้องฟ้า…
หลังจากนั้น…
นางก็รู้สึกได้ถึงหน้าอกกว้างๆ ที่ด้านหลัง และ…
สัมผัสเย็นๆ ที่ขา
เสื้อผ้าเสียหาย…
สีหน้าของนางเปลี่ยนไปอย่างมาก
ม้าตัวนั้นถูกไฟคลอกตายหลังจากนั้นไม่นาน และเพราะม้าที่ตื่นตกใจ แม้ว่าละแวกนั้นจะมีชาวบ้านทั่วไปไม่มากนัก แต่ก็มีศาลาว่าการของราชสำนักอยู่รอบๆ ซึ่งมีคนอยู่ข้างในไม่น้อย ทำให้ถนนเส้นนี้…
ต่งอีอวิ๋นรู้สึกว่าเวลาตายของตนใกล้เข้ามาแล้ว แต่ละเรื่องที่ถาโถมเข้ามาหานางถึงตายได้ทั้งนั้น
“เฮอะ เจ้านี่มันดวงซวยจริงๆ” เซี่ยผิงกั่งยังมีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่น เขาเอ่ยขึ้นมาแล้วก็กวาดตามองขาของนางเล็กน้อย เฮอะ ก็ขาวอยู่นะ จากนั้นเขาก็ดึงเสื้อคลุมตัวนอกของตนเองมาพันตัวนางทันที “ทีนี้เป็นยังไง ข้าไม่อยากแต่งก็ต้องแต่งแล้วแบบนี้ เจ้าจงใจหรือเปล่านี่”
“…” ต่งอีอวิ๋นส่ายหน้า สีหน้าขมขื่น
ไม่ใช่อย่างนั้นจริงๆ นะ นางแค่คิดว่าตนเองจะจากไปแล้วก็เลยอยากมาแอบดูเขาสักหน่อยเท่านั้น
แต่เมื่อเห็นเขาแล้ว นางก็อดไม่ได้ที่จะต้องการคำตอบ
น้ำตาของนางไหลออกมา หลังจากเซี่ยผิงกั่งปล่อยนางลงแล้ว เขาไม่ชอบมันอย่างแรง “ร้องไห้ทำไม เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ก็ต้องเสียน้ำตาด้วย อีกอย่าง ข้าก็บอกเจ้าแล้วไม่ใช่หรือว่าจะแต่งกับเจ้า เจ้ากลับบ้านไปบอกบิดาเจ้าเรื่องการหมั้นหมายเถอะ”
“ท่านอย่าโกรธสิ…” ต่งอีอวิ๋นมองเขาอย่างประหม่า
“ข้าเป็นคนดุดันอยู่แล้ว! ไม่ได้โกรธ จะโกรธทำไม” เซี่ยผิงกั่งไม่ได้โกรธจริงๆ เขาก็แค่เพิ่งจะผ่าไม้ไป เขาที่อยู่ในภาวะของการต่อสู้ก็จะดูรุนแรงไปหน่อยอยู่แล้วนี่….
ได้ภรรยามาเปล่าๆ โดยไม่เสียอะไร มีอะไรที่ไม่น่ายินดีหรือ
อย่างไรก็ตามเขาเองก็รู้ดีว่าตนเองไม่เหมาะที่จะแต่งภรรยา กลับไปแล้วเขาจะต้องไปถามปรมาจารย์โม่หรือไม่ก็ราชครูสักหน่อย หมั้นหมายเอาไว้ก่อน แล้วค่อยดูเวลาที่เหมาะสมอีกทีเรื่องการแต่งงาน
เมื่อครู่เขาเผลอไปสัมผัสน่องขาวๆ ของแม่นางผู้นี้เสียแล้ว ท่ามกลางสายตาประชาชนเช่นนี้ก็ไม่รู้ว่าจะมีคนเห็นมากน้อยเท่าไร หากเขาไม่เอ่ยปากขึ้นมาก่อน เกรงว่าแม่นางผู้นี้คงจะต้องรนหาที่ตายจริงๆ แล้ว
ในสมองของต่งอีอวิ๋นยุ่งเหยิงวุ่นวาย
คนขับรถม้ารีบพุ่งเข้ามาทันที “คุณหนูรอง! เป็นความผิดของบ่าว! แต่บ่าวเองก็ไม่รู้ว่าม้าตัวนั้นเป็นอะไรไป…”
ต่งอีอวิ๋นไม่ได้ตำหนิคนขับรถม้า เพราะถึงอย่างไรก็คงไม่มีใครต้องการให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น
แต่เซี่ยผิงกั่งกลับหัวเราะหึๆ ออกมา ก่อนจะเอาดาบใหญ่พาดลำคอของบ่าวคนขับ “เจ้าคิดว่าข้าตาบอกหรือ หลังจากที่ข้าขึ้นหลังม้าไปแล้ว เจ้าโยนอะไรออกไปข้างทางใช่หรือไม่”
เสียงเมื่อครู่ดังกรอบแกรบ เขาได้ยินมันอย่างชัดเจน!
หลังจากที่เซี่ยผิงกั่งพูดจบเขาก็เดินไปที่ตำแหน่งนั้น และเมื่อเขาไปถึงที่นั่น เขาก็เห็นแผ่นกระเบื้องเคลือบที่แตกอยู่บนพื้นจริงๆ
“ข้ารู้นะว่าของสิ่งนี้ทำให้เกิดประกายไฟได้ ในคดีที่ข้าเคยทำมาก่อนหน้านี้มีผู้ร้ายอยู่หลายคนที่ใช้วิธีนี้ เจ้ากล้าก่อเหตุต่อหน้าข้า ข้าว่าเจ้าคงเบื่อชีวิตแล้วใช่ไหม! พูด! ใครสั่งมา!”
ตอนที่ 766 ไม่ขอให้เจ้าอภัยให้ข้า
เซี่ยผิงกั่งจ้องคนขับรถม้าเขม็ง คนขับผู้นั้นตกใจจนแข้งขาสั่นเทา
หลังจากที่คนขับรถม้าตัวสั่นเทาอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นเขาก็คุกเข่าลงกับพื้น “บ่าว บ่าวแค่เห็นว่ากระเบื้องนี้ดูสวยดี จึงได้ถือเอาไว้ดู บ่าวไม่รู้จริงๆ ว่ามันสามารถทำอย่างนั้นได้…บ่าวละอายใจจริงๆ!”
พอเขาพูดจบก็พุ่งตัวเข้าไปที่แท่นหินข้างๆ ทันที หลังจากเสียง ตึง ดังขั้น หน้าผากเขาก็มีเลือดออก ตัวเขาก็ล้มลงกับพื้น
หากเขาพูดอะไรออกไป คนในครอบครัวของเขาจะต้องตายกันหมด
ทว่าหากเขาไม่พูดและตายไปเสียคนเดียว ก็ยังพอจะถูไถไปได้ว่าเรื่องนี้เป็นอุบัติเหตุ แม้ว่าคุณหนูรองคิดจะแก้แค้นเขา หลังจากที่นางกลับไปแล้ว นางก็คงจะไม่ฆ่าพวกเขาทั้งครอบครัว อย่างมากก็ขายทุกคนออกไป…แต่ยังรักษาชีวิตเอาไว้ได้
เซี่ยผิงกั่งนิ่วหน้า
ส่วนต่งอีอวิ๋นกลับตกใจจนตัวสั่น
มีคนสั่งการมาจริงๆ แล้วจะเป็นใครไปได้นอกจากพี่สาวของนาง…
แต่ระหว่างทางที่นางออกมานี้คนขับรถม้าก็ทำตัวดีมาตลอด จนกระทั่งนางมาพบกับเซี่ยผิงกั่ง…
ทันใดนั้นเส้นสายในสมองของนางราวกับกำลังเชื่อมโยงต่อจุดกัน นางเข้าใจได้ในทันที
เกรงว่าพี่สาวของนางเจตนาจะให้นางแต่งเข้าบ้านตระกูลเซี่ย! แต่ทำไมเล่า ต่งอีอวิ๋นคิดไปคิดมา จนในที่สุดก็คิดไปถึงองค์ชายสี่เท่านั้น
ช่วงนี้นางไม่ได้ทำอะไรเลย นอกจากการที่นางได้พบปะกับองค์ชายสี่ครั้งหนึ่งเท่านั้น
องค์ชายสี่ดูไม่ค่อยพอใจพี่หญิงใหญ่ของนางอยู่บ้าง แต่เนื่องจากทั้งสองมีสัญญาหมั้นหมายกันอยู่ จึงไม่อาจที่จะไม่สนใจพี่หญิงใหญ่ของนางจริงๆ ได้ ดังนั้นเขาจึงได้เชิญนางไปพูดคุยด้วยเพื่อสอบถามความชอบและงานอดิเรกของพี่หญิงใหญ่เท่านั้น ซึ่งก็ดูมีเจตนาที่ทำความเข้าใจและพร้อมให้อภัยนาง
เป็นไปได้หรือไม่ว่า…พี่สาวนางจะเข้าใจนางผิดไป?
ยิ่งคิดนางก็ยิ่งเห็นความเป็นไปได้
ก็เหมือนกับหยวนหลิงอินก่อนหน้านี้ที่ถูกทำร้ายเพราะเป็นพระชายารองขององค์ชายสี่!
เซี่ยผิงกั่งก้าวเข้าไปตรวจลมหายใจของบ่าวคนขับรถม้า จากนั้นเขาก็เบ้ปาก “เฮอะ ตายไปอย่างสบายเลยนะ นับว่าเขาโชคดีที่ไม่ต้องถูกข้าพาตัวไปทรมานเพื่อสอบสวนที่ศาลตัดสินคดี”
เซี่ยผิงกั่งพูดจบแล้วก็หันไปมองต่งอีอวิ๋นที่กำลังตัวสั่นเทาก่อนจะเอ่ย “เจ้าลองคิดดูให้ดี หากต้องการ พรุ่งนี้ข้าจะไปพูดเรื่องการแต่งงานที่บ้านเจ้า หากไม่ต้องการก็แล้วไป”
สำหรับเขานั้นอย่างไรก็ได้
ต่งอีอวิ๋นเหลือบมองเขาเล็กน้อยก่อนจะรีบพยักหน้า “พี่ใหญ่เซี่ย ข้าตกลง”
เมื่อนางกลับไป…นางจะไปอธิบายกับพี่หญิงใหญ่ให้ชัดเจน นางจะได้อยู่ร่วมกันอย่างสงบสันติแล้วหรือไม่…เคราะห์ภัยภายในสามวันนี้ของนางจะผ่านพ้นไปแล้วหรือไม่…
เซี่ยผิงกั่งคล้อยตาม ไม่ได้แสดงสีหน้าขัดแย้งแต่อย่างใด เขาเรียกคนของศาลตัดสินดีมาและสั่งให้อีกฝ่ายไปส่งต่งอีอวิ๋นกลับบ้าน
ส่วนตนเองก็กลับไปที่ศาลตัดสินคดีเพื่อไปเอาเสื้อคลุมตัวใหม่แล้วรีบออกไปจัดการธุระทันที
แม่นางน้อยนั้นทำให้เขาล่าช้าเสียจริง
…
ต่งอีอวิ๋นกลับบ้านไปด้วยความไม่สบายใจ นางรีบไปพบต่งซีอวิ๋นทันที
ในใจนางรู้สึกแค้นเคือง แต่นางก็ไม่สามารถที่จะทำตัวร้ายกาจกับพี่สาวของนางคนนี้ได้ และกัดฟันพูดเรื่องที่องค์ชายสี่มาหานางเมื่อวันนั้นให้ต่งซีอวิ๋นฟังอย่างกระจ่างแจ้ง
ต่งซีอวิ๋นได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง
แต่หลังจากที่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งนางก็เชื่อคำพูดของต่งอีอวิ๋น
น้องสาวของนางผู้นี้ค่อนข้างซื่อ คงจะไม่โกหกนางหรอก
“น้องหญิง…ข้า…ข้าก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรไป พอคิดว่าจะมีคนมาแย่งองค์ชายสี่ไป ในใจของข้าก็รู้สึกอึดอัดยิ่งนัก และควบคุมตัวเองไม่ได้…ข้าเองก็รู้ว่า ข้าผิดต่อเจ้า ข้าถึงกับปรักปรำเจ้า…น้องหญิง ข้าไม่ขอให้เจ้าอภัยให้ข้า…” ต่งซีอวิ๋นคุกเข่าลงทันที
นางหลั่งน้ำตา ท่าทางดูจริงใจมาก
อารมณ์ภายในใจของต่งอีอวิ๋นนั้นซับซ้อนมากเหลือเกิน ต่งซีอวิ๋นเป็นพี่สาวที่คลานตามกันมาของนาง นางชอบพี่สาวคนนี้ตั้งแต่นางยังเป็นเด็ก เพราะพี่สาวของนางเก่งกาจอยู่เสมอ นางรู้อะไรมากมาย และเชี่ยวชาญศิลปะด้านต่างๆ ไปหมดทุกอย่าง…
ก่อนหน้านี้นางมักจะยึดเอาพี่สาวของนางเป็นเป้าหมายมาตลอด!
ตอนนี้แม้นางจะรู้สึกแค้นเคืองอยู่ในใจ แต่จะให้นางบีบคั้นพี่สาวของนางจนตาย นางก็ทำไม่ลง
“เช่นนั้นแล้ว…พี่หญิงใหญ่ ต่อไปท่านก็รามือเสียเถอะ องค์ชายสี่ให้ความสำคัญกับท่านมาก ต่อไปท่านก็ใช้ชีวิตกับเขาให้ดี อย่าได้ทำเรื่องแบบนี้อีก อีกอย่าง เขาเป็นถึงองค์ชาย ต่อไปเขาก็ต้องมีพระชายารองอีกอยู่ดี หากท่านดื้อดึงเช่นนี้ก็จะเป็นการทำร้ายตัวท่านเองนะ”
YOU MAY ALSO LIKE
Yuki03
ยังโง่อยู่อีกเรอะะะ ท้อเลยยสภาพอ่ะ