ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 693 เฉียวเอ๋อร์ / ตอนที่ 694 คู่สร้างคู่สม
ตอนที่ 693 เฉียวเอ๋อร์ / ตอนที่ 694 คู่สร้างคู่สม
ตอนที่ 693 เฉียวเอ๋อร์
จ้าวเสวียนจิ่งรู้สึกสั่นไหวกับคำพูดของนาง จู่ๆ ก็รู้สึกแผ่นหลังเย็นวาบขึ้นมาทันที
ในหัวสมองของเขานึกถึงฉากที่เซี่ยเฉียวกำลังขุดกระดูกขึ้นมา ซึ่งเป็นเรื่องที่ยากจะลืมเลือนจริงๆ
เซี่ยเฉียวพยายามที่จะฟื้นฟูภาพลักษณ์ของตนเองอย่างเต็มที่ “ไม่ต้องกลัวๆ ท่านก็รู้ว่าข้า เซี่ยครึ่งเซียนสุขภาพไม่ค่อยดี โบราณว่าไว้ไม่ใช่หรือ ร่างกายของข้าไม่ว่าตรงไหนก็แย่ไปหมด ปกติแล้วหากเอนพิงได้ก็จะไม่ยืนเด็ดขาด ดังนั้นจึงได้อิจฉาฝ่าบาท…ที่มีกระดูกเอวตั้งตรง”
“งานแต่งเดือนสองปีหน้าจะช้าไปหน่อยหรือเปล่า” จู่ๆ จ้าวเสวียนจิ่งก็ถามขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
“ก็ไม่ช้านี่?” เซี่ยเฉียวงุนงงเล็กน้อย อีกแค่ไม่กี่เดือนเอง นี่ก็นับว่าค่อนข้างรีบเร่งแล้วนะ
“พอถึงวันแต่งงานเจ้าก็ไม่ต้องอิจฉาแล้ว ไม่ว่าจะหนาจะบาง จะคดหรือจะตรง ก็ล้วนเป็นของเจ้าทั้งนั้น” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยข้างหูเซี่ยเฉียวราวกับไม่ได้ตั้งใจ หลังจากที่เขาเห็นว่าเซี่ยเฉียวหน้าแดงก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ “เพียงแต่เวลานั้นร่างกายของแม่นางเซี่ยครึ่งเซียนจะต้องทนให้ได้นะ”
“?” เซี่ยเฉียวมีสีหน้าสับสน
จากนั้นนางก็อึ้งงันไปทันที
ไม่ใช่สิ เมื่อครู่เศรษฐีน้อยคนนี้พูดว่าอะไรนะ
สีหน้าของเซี่ยเฉียวช่างหลากหลายน่าอัศจรรย์นัก มุมปากของนางกระตุกเล็กน้อย ทั้งๆ ที่นางอยากจะขึงตาใส่เขา แต่เพราะความอาย นางจึงแกล้งทำเป็นโกรธ มันช่างไม่เข้ากับภาพลักษณ์ปรมาจารย์ของนางเลยจริงๆ และที่สำคัญกว่านั้น หัวใจของนางก็เต้นแรงเหลือเกิน
เซี่ยเฉียวกุมหน้าอกของตนเองไว้ ทันใดนั้นนางก็ถอยหลังออกไปหนึ่งก้าวก่อนจะไอออกมาสองครั้ง
สีหน้าของจ้าวเสวียนจิ่งเปลี่ยนเป็นกังวลขึ้นมาในทันที เขารีบพยุงนาง “เห็นเจ้าเป็นแบบนี้ เรื่องนี้ก็…อย่าเพิ่งไปคิดมากเลย หากเจ้ากับข้าจะเป็นแค่สามีภรรยากันแค่ในนาม ข้าก็ไม่เป็นไร”
เซี่ยเฉียวไม่เคยคิดมาก่อนว่าตนเองจะมีวันหนึ่งที่นางหายใจไม่ออกเพราะคำพูดหยอกล้อพวกนี้
ช่วงนี้สุขภาพร่างกายของนางค่อนข้างแข็งแรง นางไม่ได้พ่ายแพ้ให้พวกวิญญาณ แต่กลับต้องมาพ่ายแพ้เพราะคำพูดไม่กี่คำของจ้าวเสวียนจิ่ง นางเองก็รู้สึกว่าตนเองน่าผิดหวังไปหน่อย
เขาประคองให้นางนั่งลง จากนั้นนางก็รีบสูดหายใจเข้าลึกๆ สองครั้งทันที
“ข้าก็แค่ไม่ค่อยชินเท่านั้น ปกติข้าชำระจิตใจและตัดกิเลสจนเคยชิน จู่ๆ ก็มาพูดกันตรงๆ เช่นนี้ ข้าก็เลยรู้สึก…อึดอัดเล็กน้อย” เซี่ยเฉียวยังไม่ลืมเสแสร้ง นางยื่นมือออกมาเพื่อบอกเขาว่าไม่ต้องตื่นเต้นตกใจ “ไม่ต้องกลัว ปัญหาเล็กน้อยเท่านั้น รักษาง่ายๆ”
พอพูดจบนางก็หยิบยาวิเศษออกมาจากในอกเสื้อ หลังจากเหลือบมองอยู่ครู่หนึ่งนางก็กินมันเข้าไปหนึ่งเม็ด
เซี่ยเฉียวรู้สึกดีขึ้นมาก
“เอาล่ะ ท่านพูดต่อได้แล้ว” ข้าไม่กลัวท่านหรอก
คิดดูสิว่าแม้แต่วิญญาณมากมายขนาดนั้นนางยังไม่กลัวเลย แล้วจะมากลัวคำพูดเพียงไม่กี่คำได้อย่างไร
“…” จ้าวเสวียนจิ่งตกตะลึงไปเล็กน้อย
ใครจะอยากพูดต่อเล่า คำพูดเมื่อครู่นี้เป็นแค่การหยอกล้อนางเท่านั้น พวกเขายังไม่ได้แต่งงานกัน แล้วเขาจะพูดจา…ล่วงเกินหญิงสาวที่ยังไม่ได้ออกเรือนอย่างเซี่ยเฉียวถึงขนาดนั้นได้อย่างไร
แต่เซี่ยเฉียวเรียกร้อง เขาควรจะทำอย่างไรดี
จ้าวเสวียนจิ่งคิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง “หากเจ้าชอบฟัง พอให้พวกเราแต่งงานกันก่อน แล้วเจ้ากับข้าค่อยคุยกันสองคนนะ เฉียวเอ๋อร์…ตอนนี้ไม่ค่อยจะเหมาะเท่าไร…”
เซี่ยเฉียวรู้สึกจุกอกไปครู่หนึ่ง
นางแค่จะบอกว่าร่างกายของนางทนไหว ไม่ได้ตกใจ ไม่ใช่แปลว่าชอบฟังและอยากจะฟัง ถึงอย่างไรนางก็เป็นหญิงสาวคนหนึ่ง หากนางชอบฟังอะไรอย่างนี้จริงๆ…นางจะไม่ใช่พวกโรคจิตหรอกหรือ
แน่นอนว่า…หลังแต่งงานแล้ว…ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
“ฝ่าบาท ท่านเรียกข้าว่าอะไรนะ” เซี่ยเฉียวเลิกคิ้วขึ้นทันที
ไม่รู้จักเด็กรู้จักผู้ใหญ่แล้วใช่หรือไม่ หากอาจารย์ได้ยินเข้าล่ะก็ เกรงว่าเจ้าคงจะถูกเตะออกจากสำนักทันที ศิษย์น้องรอง!
“เฉียวเอ๋อร์ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ” จ้าวเสวียนจิ่งเก็บมือของเขากลับมานานแล้ว ร่างกายผอมเพรียวของเขาตั้งตรง รอยยิ้มของเขาอบอุ่นและอ่อนโยนเหมือนสุภาพบุรุษ รอยยิ้มนั้นขึ้นไปถึงดวงตา “เราสองคนหมั้นกันแล้ว จะให้เรียกว่าแม่นางเซี่ยก็คงไม่ดี เรียกว่าครึ่งเซียนก็ยิ่งไม่เหมาะ”
เซี่ยเฉียวเสียเปรียบแล้ว
ตอนที่นางเป็นปรมาจารย์โม่ยังดีเสียกว่า รัชทายาทยังดูกตัญญูต่อนางกว่านี้
ตอนที่ 694 คู่สร้างคู่สม
เซี่ยเฉียวเหลือบมองเขาอย่างขุ่นเคือง แล้วพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ
เฉียวเอ๋อร์…ก็เฉียวเอ๋อร์…
ในใจของนางรู้สึกแปลกๆ
แต่เวลานี้เซียวอวี้หรงดันยังไม่ยอมกลับ เขาถึงกับเดินเข้ามาหาคนทั้งสอง จ้าวเสวียนจิ่งก้าวเข้าไปใกล้เซี่ยเฉียวเพิ่มขึ้นอีกก้าวบังตัวเซี่ยเฉียวไว้เล็กน้อย
เซียวอวี้หรงทำความเคารพรัชทายาทอย่างง่ายๆ จากนั้นก็หันไปเอ่ยกับเซี่ยเฉียว “ขอบคุณแม่นางเซี่ยมากที่นำแผนที่โลกนี้ออกมาให้คนได้เห็นกัน”
เซี่ยเฉียวพยักหน้า “ด้วยความยินดี”
“ในเมื่อตอนนี้แม่นางเซี่ยหมั้นหมายกับรัชทายาทแล้ว หากนับไปเราก็ถือเป็นคนสำนักเดียวกันแล้ว” อาจารย์เซียวรู้สึกสนใจหญิงสาวคนนี้มาก
ก่อนหน้านี้เขาเคยอยากรับเซี่ยเฉียวเป็นศิษย์ แต่เสียดายที่นางมีครูอยู่แล้ว!
ก็ไม่รู้ว่าคนผู้นั้นคือใครจึงได้โชคดีที่มีลูกศิษย์ฉลาดและมีบุคลิกที่ดีเช่นนี้
น่าอิจฉาจริงๆ
“ก่อนหน้านี้แม่นางเซี่ยเคยบอกว่าอาจารย์ของเจ้าออกไปท่องเที่ยวพเนจร ไม่ทราบว่าท่านจะกลับมาเมื่อไรหรือ” เซียวอวี้หรงเอ่ยถาม
เขาเอียงคอเล็กน้อย พูดไปก็เหนื่อย แต่ฝ่าบาทกลับขวางอยู่ตรงกลางราวกับกำลังกันขโมย ช่างเป็นอุปสรรคจริงๆ
“เรื่องนี้…หลายวันก่อนข้าเพิ่งจะได้ข่าวมาว่าท่านอาจารย์ออกทะเลไปแล้ว ต่อไป…ก็อาจจะไม่กลับมาแล้ว” เซี่ยเฉียวรีบเอ่ยทันที
เซียวอวี้หรงทำหน้าเสียดาย
เขารีบเอ่ยกับรัชทายาททันที “เดิมทีข้าคิดว่าอาจารย์ของแม่นางเซี่ยเก่งกาจขนาดนี้ หากว่าเขาอยู่ในเมืองหลวงและได้พบกับอาจารย์ของเราเพื่อเรียนรู้จากกันและกันก็คงดี ก่อนที่ข้าจะมาที่นี่ก็บังเอิญได้รับจดหมายจากพิราบสื่อสารฉบับหนึ่งแจ้งว่า อาจารย์ใกล้จะเข้าเมืองหลวงแล้ว”
“…” เซี่ยเฉียวมือสั่นขึ้นมาทันที
รัชทายาทเหลือบมองนางอย่างแนบเนียน จากนั้นก็เอ่ย “อีกกี่วันจึงจะถึง”
“ไม่ได้บอกไว้ บอกแค่ว่าใกล้แล้ว หากพบเจอเรื่องอะไรระหว่างทางก็อาจจะต้องล่าช้าไปบ้างไม่อาจรู้ได้” แม้ในเวลาที่เซียวอวี้หรงพูดถึงหลีซื่อเหยี่ยน ท่าทางของเขาก็ดูให้ความเคารพนับถืออย่างยิ่ง
เซี่ยเฉียวพยายามลดความรับรู้ของการมีอยู่ของตนเองลงให้มากที่สุด
ตอนที่อาจารย์รับศิษย์ นางใช้ชื่อเซี่ยเฉียว
เขารู้จักตัวตนของนาง เพียงแต่ต่อมาเมื่ออาจารย์ส่งจดหมายมาถามนางว่าอยากที่จะรับศิษย์น้องเพิ่มบ้างหรือไม่ ตอนนั้นนางจึงได้บอกอาจารย์ว่าต่อไปนางจะเป็นโม่ชูเซิงแล้ว…
อย่างไรก็ตาม หากอาจารย์กลับมา นางก็ควรที่จะไปคอยปรนนิบัติรับใช้เพื่อแสดงความกตัญญู ซึ่งหมายความว่านางจะต้องพบเจอกับศิษย์น้องคนอื่นๆ ด้วย
เช่นนั้นแล้ว…นางก็คงยากที่จะสงบจิตใจลงได้
“พวกเขาทั้งสามจะกลับมาด้วยกันหรือเปล่า” รัชทายาทเอ่ยถาม
เซี่ยเฉียวเองก็สงสัย
“เจ้าสามและเจ้าห้าจะกลับมา แต่เจ้าสี่มีธุระยังไม่กลับ” เซียวอวี้หรงรีบตอบทันที
เซี่ยเฉียวโล่งอก น้อยลงไปคนหนึ่งก็ถือว่าเป็นเรื่องดี
“แม่นางเซี่ย ในเมื่ออาจารย์ของเจ้าไม่อยู่ เช่นนั้นก็น่าเสียดายแล้ว แต่พรสวรรค์และความสามารถของเจ้าก็หาได้ยากยิ่งเช่นกัน พออาจารย์ของข้าและรัชทายาทกลับมาแล้ว เจ้าก็ไปพบเขาด้วยกันสิ หากได้รับคำชี้แนะจากอาจารย์ก็จะเป็นประโยชน์ไปตลอดชีวิต” เซียวอวี้หรงรีบเอ่ย
เขาพูดเพื่อประโยชน์ของเซี่ยเฉียวจริงๆ
สถานะของตระกูลเซี่ยนั้นน่าอาย และไม่เป็นที่ยอมรับของพวกบัณฑิต
เซี่ยผิงไหวกราบไหว้อาจารย์แล้วก็จริง แต่นับแล้วเขาก็เป็นเพียงศิษย์หลานของหลีซื่อเหยี่ยนเท่านั้น อีกอย่างเขาก็ยังไม่เคยมีบทกวีหรือบทความดีๆ ออกมาเลย ดังนั้นบัณฑิตมากมายจึงรู้สึกว่าเซี่ยผิงไหวเป็นหมาหวงก้าง มีแต่ตำแหน่งไม่มีผลงาน
แต่หากเซี่ยเฉียวได้รับคำชมหรือคำชี้แนะจากหลีซื่อเหยี่ยนด้วยตัวเองก็จะเป็นเรื่องที่ดีมากสำหรับตระกูลเซี่ย
“สุขภาพร่างกายของข้าไม่ค่อยดี…เกรงว่าจะไม่มีเวลา…” เซี่ยเฉียวเอ่ยเสียงเบา
“น่าเสียดายเหลือเกิน” เซียวอวี้หรงเองก็ไม่ได้บังคับนาง จากนั้นเขาหันไปก็พูดกับรัชทายาทด้วยดวงตาเป็นประกาย “ข้าไม่ได้พบศิษย์พี่มาหลายวันแล้ว คิดถึงนางมากจริงๆ ไม่รู้ว่าช่วงนี้ศิษย์พี่กำลังยุ่งอะไรอยู่ รอให้อาจารย์กลับมาก่อน ข้าคิดที่จะ…ถามความเห็นของอาจารย์ดูเสียหน่อย หวังว่าอาจารย์จะช่วยจับคู่ให้พวกเรา หากข้ากับศิษย์พี่กลายเป็นคู่สร้างคู่สมกันได้ ชีวิตนี้ข้าก็ไม่ขออะไรอีกแล้ว…”
YOU MAY ALSO LIKE
Yuki03
โอ๊ยย สงสารเด้อออรีบรู้สักทีเถอะจะได้ตัดใจแต่เนิ่นๆ