ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 691 ความขมขื่นที่ไม่อาจบรรยาย / ตอนที่ 692 ท่านมีอะไร

ตอนที่ 691 ความขมขื่นที่ไม่อาจบรรยาย / ตอนที่ 692 ท่านมีอะไร
ตอนที่ 691 ความขมขื่นที่ไม่อาจบรรยาย

ตงซีอวิ๋นถูกโจมตีอย่างรุนแรง

นางอยากจะบอกว่าครอบครัวของนางไม่ได้ยากจน อย่างน้อยเมื่อเทียบกับตระกูลเซี่ยที่เริ่มต้นจากการเป็นโจร ตระกูลของนางก็ร่ำรวยและมีรากฐานมั่นคงกว่า อีกอย่างเงินทองของพวกนางก็ได้มาด้วยความบริสุทธิ์!

ใช่ เงินทองของตระกูลเซี่ยได้มาจากไหนกันเล่า

“แม่นางเซี่ย ตระกูลต่งของพวกเรามีชาติกำเนิดที่สะอาดบริสุทธิ์จึงสามารถถวายได้เพียงเท่านี้ ย่อมไม่เหมือนกับแม่นางเซี่ยที่มีบิดาและพี่ชายที่กล้าหาญชาญชัย หากถูกใจอะไรก็แค่แย่งชิงให้ได้มาโดยไม่ต้องลงทุน” ต่งซีอวิ๋นพูดจบก็ปิดปากพลางทำสีหน้าตื่นตระหนก “ข้าไม่ได้จงใจจะว่าอะไรหรอกนะ ก็แค่ล้อเล่นเท่านั้น แม่นางเซี่ยคงไม่ได้ถือสาหรอกใช่ไหม”

เซี่ยเฉียวพยักหน้าอย่างจริงจัง

“เมื่อพูดถึงการปล้นชิง บิดาและพี่ชายของข้ามีประสบการณ์มากในเรื่องนี้” เซี่ยเฉียวพยักหน้า “ตอนนี้ก็ไม่ค่อยเท่าไรแล้ว เมื่อก่อนตอนที่พวกเขายังเป็นโจร ภรรยาของท่านพ่อก็ล้วนแต่ถูกปล้นชิงตัวมาทั้งนั้น ตอนนี้พวกเขาย้ายมาอยู่ในเมืองหลวงนี่แล้ว พี่ชายของข้าก็อยู่ตัวคนเดียว…”

“ก่อนหน้านี้เจ้าไม่ได้บอกหรือว่าพี่ชายของข้าชอบเจ้า ตามข่าวลือพี่ชายของข้าคิดมิดีมิร้ายกับเจ้า อีกนิดเดียวก็จะแบกเจ้ากลับบ้านแล้ว?” เซี่ยเฉียวยิ้มตาหยีพลางเอ่ยถาม

สีหน้าของต่งซีอวิ๋นเปลี่ยนไปทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น

“แม่นางเซี่ยพูดจาเหลวไหลอะไรน่ะ ข้าก็บอกแล้วนี่ว่าเรื่องนี้เป็นการเข้าใจผิด! ข้าก็แค่เคยเห็นพี่ชายของเจ้าจากที่ไกลๆ เท่านั้น ไม่ได้ถูกเขาทำรุ่มร่ามใส่สักหน่อย!” ต่งซีอวิ๋นหวาดกลัวยิ่งนัก นางรีบเหลือบไปมององค์ชายสี่ทันที

ก่อนหน้านี้นางปรักปรำเซี่ยผิงกั่งเพราะต้องการเล่นงานน้องสาวของตนเท่านั้น

แต่ตอนนี้นางเป็นว่าที่พระชายาขององค์ชายสี่แล้ว นางจะมีชื่อเสียงไม่ดีเช่นนี้ไม่ได้!

เซี่ยเฉียวยิ้ม “เรื่องดีไม่ดีเจ้าก็พูดมาหมดแล้ว ช่างเถอะ เจ้าบอกว่าไม่ได้เป็นอย่างนั้น…ก็ว่าตามนั้น แต่พี่ชายของข้าไม่ใช่คนดีอะไร เรื่องนี้จริงหรือไม่จริงข้าก็ไม่อาจรู้ได้ คงมีแต่สวรรค์เท่านั้นที่รู้”

ต่งซีอวิ๋นรู้สึกไม่สบายใจ

เซี่ยเฉียวคงจะไม่พูดจาเหลวไหลกับคนอื่นหรอกนะ?!

นางเป็นน้องสาวของเซี่ยผิงกั่ง หากเกิดนางพูดเรื่องอะไรทำนองนี้กับคนนอกแล้ว องค์ชายสี่จะรังเกียจนางหรือไม่

ต่งซีอวิ๋นเริ่มรู้สึกตื่นตระหนกลนลาน ในฐานะศัตรูนางรู้สึกว่าเซี่ยเฉียวคงจะไม่ยอมปล่อยโอกาสดีๆ เช่นนี้ไปแน่

นางรู้สึกเสียใจขึ้นมาแล้ว หากรู้อย่างนี้ตอนนั้นนางคงไม่ใช้ไม้นี้จนทำให้ชื่อเสียงของตนเองต้องแปดเปื้อนไปด้วย ไม่คุ้มเลย!

เซี่ยเฉียวยังคงมีท่าทีสงบนิ่งใจเย็น

ผ่านไปสักพักฮ่องเต้ ฮองเฮา และพระสนมทั้งหลายก็จากไป ทิ้งโอกาสให้หญิงสาวทั้งหลายได้พูดคุยกัน

รอบกายเซี่ยเฉียวมีคนมารุมล้อมมากมายในชั่วพริบตา

“เมื่อครู่นี้พวกข้าอยู่ไกลเกินไป แผนที่โลกนี้เป็นอย่างไรกันแน่ แม่นางเซี่ยช่วยอธิบายให้ละเอียดหน่อยได้ไหม พวกเราสงสัยมาก!” ดวงตาของสาวน้อยที่เข้ามาใกล้ต่างก็เป็นประกาย

ในหมู่พวกนางมีศิษย์จากเรือนหมู่ตันของสำนักศึกษาหลวงอยู่ด้วยไม่น้อย

เมื่อก่อนเพราะความห่างเหินระหว่างทั้งสองเรือน พวกนางจึงไม่เคยยอมก้มหัวให้กันเลย แต่ตอนนี้กลับหน้าด้านและแสร้งทำตัวเป็นมิตรขึ้นมาทันที

พวกฟังมู่เสวี่ยเห็นฉากนี้แล้วก็หันไปมองต่งซีอวิ๋น ในใจนางก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก

“ต่งซีอวิ๋นยังคิดที่จะข่มเซี่ยเฉียว แต่กลับไม่คิดว่าจะถูกคนอื่นข่มเข้าให้บ้าง ความรู้สึกในใจของนาง…เกรงว่าคงจะเป็นรสชาติที่ผสมปนเปกันไปหมด เป็นความขมขื่นที่ไม่อาจบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้สินะ!?” ฟังมู่เสวี่ยเยาะเย้ยออกมาทันที

นางเป็นคนใจดีและมักเป็นคนคอยไกล่เกลี่ยมาตลอด เหตุผลที่นางพูดเอ่ยปากขึ้นมาตอนนี้หลักๆ ก็เป็นเพราะความขัดแย้งระหว่างสองเรือนซึ่งกำลังรุนแรงมากเป็นพิเศษ

พวกนางคนเรือนคงกู่ขยันขันแข็งเล่าเรียนอย่างยากลำบาก แต่พวกเรือนหมู่ตันกลับคอยพูดจาประชดประชันอยู่ตลอดเวลา

คำพูดเหล่านั้นระคายหูยิ่งนัก

และคนที่มีชื่อเสียงที่สุดของเรือนหมู่ตันก็คือต่งซีอวิ๋น!

หลายคนที่มาสร้างความเดือดร้อนให้กับพวกนางก็ล้วนแต่เป็นสาวกของต่งซีอวิ๋นทั้งนั้น!

ดังนั้นตอนนี้ฟังมู่เสวี่ยจึงถือหลักตาต่อตา ฟันต่อฟัน!

ตอนที่ 692 ท่านมีอะไร

ต่งซีอวิ๋นรู้สึกอับอาย มือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อของนางกำเป็นหมัดแน่น แต่ภายนอกนางยังต้องคอยรักษาสีหน้าท่าทางไว้ให้ดี

ส่วนเซี่ยเฉียวก็อธิบายให้ทุกคนฟังอย่างเรียบๆ ว่า “แผนที่โลกก็ดูไม่ต่างจากแผนที่ทั่วไปเท่าไรหรอก แต่หากมองให้ดีก็จะเห็นว่าวิธีการลงสีมีเอกลักษณ์มาก สิ่งที่ยากที่สุดก็คือมีการใช้วิธีการที่หลากหลายร่วมกันจนกลายเป็นผลงานชิ้นเอก”

ตระกูลไป๋หลี่ผลิตปรมาจารย์ผู้เชี่ยวชาญจากรุ่นสู่รุ่น

แผนที่โลกไม่ได้สร้างสำเร็จได้โดยปรมาจารย์เพียงแค่คนเดียว ภาพวาดที่เกิดจากความพยายามของคนหลายรุ่นจึงมีรูปแบบที่แตกต่างกันอยู่บ้าง แต่มันดันเป็นการผสมผสานหลอมรวมเข้าด้วยกันที่ลงตัว

เซี่ยเฉียวเองก็ไม่ได้พูดอะไร แต่น้ำเสียงแสดงความอัศจรรย์ใจก็ยังมีอยู่

“อยากเห็นด้วยตาตัวเองจัง…”

น่าเสียดายที่พวกนางอยู่ไกลจนมองไม่เห็นอะไรเลยจริงๆ!

พวกของฟังมู่เสวี่ยลากตัวเซี่ยเฉียวไปทันที “เจ้าพูดอะไรกับพวกนางน่ะ เซี่ยเฉียว พวกเราที่สำนักศึกษาแทบจะตบตีกันอยู่แล้ว อย่าไปพูดกับพวกนั้นเลย”

เซี่ยเฉียวรู้สึกมีความสุขขึ้นมาไม่ได้

“ตอนนี้พวกเราอยู่ข้างนอก” เซี่ยเฉียวแยกแยะชัดเจน “ทุกคนต่างก็มีสถานการณ์บทบาทที่ไม่เหมือนกัน ไม่จำเป็นจะต้องตาต่อตาฟันต่อฟันอะไรขนาดนั้นหรอก”

เมื่ออยู่ในสำนักศึกษา นางก็จะใส่ใจและเข้าข้างคนของเรือนคงกู่มากหน่อย

แต่หากนางอยู่ข้างนอกแล้วยังจะทำตัวเป็นศัตรูที่อยู่ร่วมโลกกันมาได้อีกก็จะเป็นการเสียมารยาทอย่างสิ้นเชิง

อีกอย่าง การต่อสู้กันระหว่างสองเรือนแท้จริงแล้วเป็นเรื่องที่อาจารย์ชิวและอาจารย์คนอื่นๆ สร้างขึ้นมาเพื่อให้เหล่าศิษย์ร่วมแรงร่วมใจกันและมีแรงจูงใจบ้าง

ทุกคนต่างก็เป็นหมากในมือของพวกเขา

“เจ้าก็ไม่มีมโนธรรมเกินไป ความสัมพันธ์ของพวกเราก็ดีนี่ เจ้ายังไม่ยอมมาคุยกับพวกเราก่อน…” ฟังมู่เสวี่ยและคนอื่นๆ ยังคงรู้สึกอิจฉาอยู่ในใจ

พวกนางเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันและมักจะอยู่ด้วยกันเสมอ ทำไมเซี่ยเฉียวจึงไม่มาพูดคุยกับพวกนางเรื่องแผนที่โลกก่อนเล่า

“ข้ายังมีสำเนาอยู่หนึ่งฉบับ พวกเจ้า…ไม่อยากดูหรือ” เซี่ยเฉียวยิ้มให้พวกนาง “สิทธิพิเศษนี้มีให้แต่พวกเจ้าเท่านั้นนะ”

เซี่ยเฉียวใช่ว่าจะไม่แยกแยะสถานการณ์เอาเสียเลย

แต่หลักๆ คือเป็นเพราะพวกนางเข้ามาถามอย่างสุภาพ นางจึงไม่สามารถแสร้งทำเป็นหูหนวกและเป็นใบ้ได้

“ดูได้ไหม! พวกเราดูได้หรือ!” พวกนางทั้งหมดต่างก็ตื่นเต้นยินดีขึ้นมาทันที

“ได้สิ ครั้งหน้าที่พวกเจ้าไปที่บ้านข้า ข้าจะเอาให้ดู” เซี่ยเฉียวเอ่ย

สำเนาสองฉบับที่นางคัดลอกนั้นรับประกันว่าเหมือนกับต้นฉบับทุกประการ

ความสามารถในการทำของเลียนแบบนางก็ไม่เลว

เมื่อเซี่ยเฉียวพูดเช่นนั้นออกมา ไหนเลยจะยังมีเสียงพร่ำบ่นอยู่อีก แต่ละคนแทบจะเชิดชูนางขึ้นมาแล้ว

พวกนางยังคิดที่จะพูดคุยอะไรกับเซี่ยเฉียวอีก แต่พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นสายตาของรัชทายาท พวกนางจึงพากันสะกิดดึงแขนกันไปมาสักครู่ก่อนจะเอ่ยพึมพำ “หากอย่างนั้น…ค่อยพบกันครั้งหน้าที่พวกเราไปที่บ้านเจ้านะ! นั่น…รัชทายาทดูเหมือนจะรอเจ้าอยู่ พวกเราคงไม่อยู่ด้วยแล้ว”

พอพูดจบหญิงสาวทั้งหลายก็ดึงกันไปดึงกันมา จากนั้นก็ลากเซี่ยซีหลบฉากออกไปพร้อมกันอย่างเขินอาย

สำหรับพวกนางแล้วสายตาที่รัชทายาทใช้มองเซี่ยเฉียวนั้น…ค่อนข้างเร่าร้อนทีเดียว มันทำให้พวกนางรู้สึกเขินอาย

เซี่ยเฉียวหันกลับไปมองเขา

ดวงตาสองคู่สานสบ

“เจ้าให้ของขวัญชิ้นใหญ่ขนาดนี้ เจ้าคิดว่าข้าควรจะตอบแทนเจ้าอย่างไรหรือ” จ้าวเสวียนจิ่งเดินเข้ามา เขาก้มลงมองนางอย่างจริงจัง

ดวงตาของเขาเร่าร้อน น้ำเสียงของเขาต่ำมากจนทำให้ใจสั่น เซี่ยเฉียวรู้สึกว่าเลือดของนางไหลเวียนเร็วขึ้น แล้วใบหน้าของนางก็เปลี่ยนเป็นสีแดง “ขึ้นอยู่กับว่าท่านมีอะไร”

“ใบหน้า?” จ้าวเสวียนจิ่งตอบตามสัญชาตญาณ “หรืออาจจะเป็นเอว”

“กลางวันแสกๆ ท่านพูดอย่างนั้นออกมาได้อย่างไร” เซี่ยเฉียวเอ่ยปาก “อีกอย่าง ข้าชอบไปก็ไม่มีประโยชน์ ท่านจะตัดมันมาให้ข้าได้หรือ”

หลังจากจากที่เซี่ยเฉียวพูดจบ นางก็เงียบไปครู่หนึ่ง

ปากเสีย นางกำลังพูดอะไรไปนี่

ตัดเอว? ไม่ได้สิ หากตัดก็ใช้ไม่ได้แล้วสิ

อันที่จริงนางเป็นปรมาจารย์จนชินเสียแล้ว ตอนนี้เมื่อต้องเปลี่ยนมาเป็นเซี่ยเฉียวอย่างกะทันหัน นางจึงรู้สึกขาดความมั่นใจอยู่บ้าง