ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 677 ไม่มีกระดิ่งทองคำแล้ว / ตอนที่ 678 อยากจะเปลี่ยนอาจารย์หรือเปล่า
ตอนที่ 677 ไม่มีกระดิ่งทองคำแล้ว / ตอนที่ 678 อยากจะเปลี่ยนอาจารย์หรือเปล่า
ตอนที่ 677 ไม่มีกระดิ่งทองคำแล้ว
เซี่ยเฉียวมองไปยังจุดที่เผยหว่านเย่ว์หายวับไปอย่างเฉยเมย นางเก็บของอย่างสงบเงียบราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น และก้าวเข้าไปประตูบ้านตระกูลเซี่ย
นางจะอยู่บนโลกมนุษย์ไม่ยอมลงไปปรโลกก็ช่างเถอะ แต่นี่กลับจะมาฆ่านาง…
นางจะเข้าใกล้ปรมาจารย์อย่างนี้ได้หรือ
ในสถานการณ์อย่างที่เกิดขึ้นนี้ เซี่ยเฉียวไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องผลกรรม เพราะถึงอย่างไรนางก็ยืนอยู่ดีๆ แต่เผยหว่านเย่ว์กลับเข้ามาปะทะกับนางเอง รนหาที่ตายชัดๆ
เพียงแต่เมื่อเซี่ยเฉียวเงยหน้าขึ้นมองฮวงจุ้ยของบ้านนางเองก็ต้องขมวดคิ้ว
มันเกิดอะไรนี่
นางฝังยันต์เอาไว้ไม่น้อยเลยนะ เหตุใดในบ้านจึงมีไอชั่วร้ายเช่นนี้ได้
เซี่ยเฉียวก็ไม่แน่ใจว่าสาเหตุมันเกิดจากอะไรกันแน่ เพียงแต่รู้สึกได้รางๆ ว่า กำลังจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับที่บ้านเท่านั้น
เซี่ยเฉียวกลับเข้าห้องไปแล้วก็คำนวณอยู่ครู่หนึ่ง ภัยร้ายปรากฏตรงตำแหน่งหลี[1]…ตรงกับตำแหน่งของเรือนน้องสาวคนเล็กของนางนั่นเอง…
เซี่ยเฉียวงุนงงเล็กน้อย นางจึงสาวเท้าเดินไปดูทันที
เรือนของเซี่ยซีมีขนาดเล็กและอยู่ใกล้กับเรือนใหญ่มากที่สุดเพื่อให้ง่ายต่อการดูแล ในเรือนของนางไม่มีปัญหาอะไร เช่นนั้นก็แปลว่าภัยนี้น่าจะเกิดกับตัวเซี่ยซีแล้ว
เนื่องจากช่วงนี้นางต้องดูแลเรื่องต่างๆ ในบ้าน เซี่ยซีจึงใช้เวลาอยู่ที่บ้านตระกูลหลินน้อยลงมาก หลังจากที่นางเที่ยวอยู่ที่บ้านตระกูลหลินในช่วงบ่ายแล้วก็กลับบ้านมาอย่างอารมณ์ดี
เซี่ยเฉียวรอนางที่อยู่ประตูเป็นการเฉพาะ นางเห็นว่าเซี่ยซีกลับมาด้วยรอยยิ้มและท่าทางสดใสมีชีวิตชีวาไม่น้อย แต่จุดอิ้นถังของนางมีสีราวหมอกเขียว จะต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นจริงๆ
“ซีเอ๋อร์ ช่วงนี้มีอะไรกวนใจเจ้าบ้างไหม” เซี่ยเฉียวก้าวเข้าไปและถามนางอย่างอ่อนโยน
เมื่อเซี่ยซีมองเห็นเซี่ยเฉียว ท่าทางของนางก็ดูเหมือนกระต่ายเชื่องๆ ตัวหนึ่งทันที สายตาของนางเต็มไปด้วยความเคารพนับถือ “ไม่มีนะ”
ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าช่วงนี้นางมีความสุขแค่ไหน!
เซี่ยเฉียวขมวดคิ้วนิ่วหน้า “หากอย่างนั้นช่วงนี้มีเรื่องอะไรผิดปกติไปจากธรรมดาบ้างหรือไม่”
เซี่ยซียิ่งส่ายหน้า
เช้าขึ้นมานางก็ไปเรียนหนังสือ ตกบ่ายหลังจากที่นางเลิกเรียนก็ไปเล่นที่บ้านตระกูลหลินเป็นเวลาหนึ่งชั่วยาม จากนั้นนางก็นั่งรถม้ากลับมาบ้าน ไม่มีอะไรที่แตกต่างออกไป
เซี่ยเฉียวยังรู้สึกไม่ค่อยวางใจ นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ถอดกระดิ่งบนข้อมือของตนเองออกมา “ให้เจ้าพกติดตัวไว้ อย่าได้ถอดออก”
เพียงเซี่ยซีเห็นก็รู้ว่ามันทำมาจากทองคำ สายตาของนางลุกวาวทันทีพลางพยักหน้ารัวๆ ราวกับไก่ที่กำลังจิกข้าวสาร
พี่หญิงใหญ่ดีกับนางจริงๆ ทรัพย์สินเงินทองในบ้านก็ให้นางหมด!
“พี่หญิงใหญ่ กระดิ่งนี้สวยจริงๆ” เสียงของมันใสและไพเราะเสนาะหูมาก
เซี่ยเฉียวเหลือบมองกระดิ่งนั้นอย่างแสนเสียดาย
นั่นคือของรักของหวงของนาง สิ่งของจำพวกทองหยกหินแร่ที่เกิดตามธรรมชาติโดยมากแล้วจะมีผลในการขับไล่วิญญาณชั่วร้าย เมื่อตอนที่นางยังเป็นเด็ก วัดเต๋ายากจน เมื่อได้เงินมาเล็กน้อยก็ต้องนำมาซื้อยาให้นาง ดังนั้นนางจึงไม่มีอาวุธวิเศษที่ดีๆ เลยสักชิ้น
สิ่งของที่นางใช้ล้วนทำจากไม้ทั้งนั้น นางอยากได้ของที่ทำจากทองคำจริงๆ สักชิ้น จึงได้ค่อยๆ เก็บเล็กผสมน้อย สะสมอยู่นานกว่าจะมีเงินพอซื้อทองคำที่มีน้ำหนักมากพอมาทำเป็นกระดิ่งสองสามอัน…
“มันเป็นมรดกตกทอดของครอบครัวเรา” เซี่ยเฉียวท่าทางจริงจัง
เซี่ยซีเองก็ยิ้มออกมา “พี่หญิงใหญ่ บ้านเราก็มีทองคำตั้งเยอะ”
ฮ่องเต้พระราชทานมาให้นี่!
“เจ้าจะเอาหรือไม่เอา หากไม่เอาก็คืนกระดิ่งทองคำนั่นมาให้ข้า” เซี่ยเฉียวจับผมของเซี่ยซีไว้ นางรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไรนักเมื่อมองเห็นว่าข้อมือของตนว่างเปล่า
นางยังต้องทำกระดิ่งขึ้นมาอีกสองสามอัน เพียงแต่กระดิ่งอันนี้นางหล่อเลี้ยงมาเป็นเวลานั้นแล้วจึงได้ผลดี ของที่ทำขึ้นใหม่ ต่อให้นางพัฒนาจนกลายเป็นอาวุธวิเศษได้ก็เกรงว่าจะไม่เข้ากับนางเท่าอันนี้
แม้ในใจเซี่ยเฉียวจะรู้สึกเสียดายมาแค่ไหน แต่เพื่อน้องสาวที่น่ารักของนางคนนี้ นางจึงอดทนไว้
เซี่ยซีดูงุนงง
แต่เนื่องจากสัญชาตญาณของคนรักเงินทองแล้ว นางจึงปกป้องกระดิ่งนั้นไว้เป็นอย่างดี แล้วรีบวิ่งเหยาะๆ หนีไปและทิ้งเซี่ยเฉียวไว้ข้างหลังทันที
“…” เซี่ยเฉียวมองเบื้องหลังของเซี่ยซี นางรู้สึกจนคำพูดเล็กน้อย
ไม่มีมโนธรรมเลย พี่สาวอย่างนางเทียบไม่ได้กับกระดิ่งทองคำขนาดนั้นเลยหรือ!
ตอนที่ 678 อยากจะเปลี่ยนอาจารย์หรือเปล่า
เซี่ยเฉียวถอนหายใจเบาๆ เบื้องหลังนางมีเซี่ยผิงไหวที่ทำตัวเป็นมนุษย์ล่องหนคว้าชายเสื้อของนางอยู่ เมื่อเห็นว่านางหันหน้ากลับมา เขาก็กางมือทั้งสองข้างออกไปข้างหน้าเซี่ยเฉียว “พี่หญิงใหญ่ ของข้าล่ะ?”
“เจ้ากลับมาตั้งแต่เมื่อไร” เซี่ยเฉียวชะงักไปเล็กน้อย
“…” เซี่ยผิงไหวทำหน้าตกใจ “พี่หญิงใหญ่! ท่านลำเอียงเกินไปแล้ว ข้าก็ยืนอยู่ตรงนี้มาตลอดนะ! พอน้องเล็กลงจากรถม้า ข้าก็ตามหลังลงมาเลย ท่านไม่เห็นข้าเลยหรือ!”
“ไม่เห็น” เซี่ยเฉียวอดพูดความจริงไม่ได้ จากนั้นนางก็มองมือของเขาแล้วตบลงไปหนึ่งที “เงินที่เจ้าติดค้างข้าเมื่อไรถึงจะคืนได้หมด แล้วข้าจะได้มีเงินไปซื้อของให้น้องชายแท้ๆ ของข้า”
“…” เซี่ยผิงไหวโกรธฮึดฮัดขึ้นมาทันที
เขาก็คือน้องชายแท้ๆ คนนั้นไงเล่า!
เซี่ยเฉียวรู้สึกกระดากอายเล็กน้อย แต่นางจะแสดงความตื่นตระหนกออกมาตอนนี้ไม่ได้ มิฉะนั้นเจ้าเด็กนี่จะต้องฉวยโอกาสตีเหล็กตอนร้อนแน่
มิแปลกใจที่นางมองไม่เห็นเซี่ยผิงไหว นางกังวลเรื่องที่เซี่ยซีจะถูกคนรังแกจริงๆ ดังนั้นเจ้าโง่นี้จึงไม่ได้สำคัญขนาดนั้น…
“เรียนศิลปะต่อสู้เป็นอย่างไรบ้าง” เซี่ยเฉียวทำท่าทางอย่างพี่หญิงใหญ่ขึ้นมาในเวลานี้
เมื่อนางพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา เซี่ยผิงไหวก็ห่อเหี่ยวลงเล็กน้อย “ก็ดีนะ แต่อาจารย์อวี๋เข้มงวดมากจริงๆ ฟ้ายังไม่ทันสว่างก็ให้ข้าฝึกท่ายืนม้าแล้ว พี่หญิงใหญ่ ช่วงนี้น้ำในถังเก็บน้ำในบ้านทั้งหมดข้าก็เป็นคนเติมเองทั้งนั้น…ยังมีอีก บ้านเราเพิ่งซื้อไม้ฟืนหยาบๆ เข้ามา หลังจากซื้อมาแล้วข้าก็ต้องเป็นคนฟันแบ่งมัน ทั้งขนาดเล็กใหญ่ ความหนาบาง คดงอ ข้าต้องทำให้ถูกต้องทั้งหมด อาจารย์อวี๋จะมาตรวจด้วย”
อวี๋เซียนโหดมาก
ไม่น่าแปลกใจเลยที่นางเห็นตุ่มพองมากมายและรอยแดงๆ ตอนที่เห็นมือของเซี่ยผิงไหวเมื่อครู่นี้
แต่สิ่งที่ทำให้เซี่ยเฉียวประหลาดใจก็คือเซี่ยผิงไหวไม่ได้ด่าใคร
ก่อนหน้านี้เซียวอวี้หรงถูกเขาด่าจนเละ ประเดี๋ยวก็ตาแก่หน้าเหม็นบ้างละ อาจารย์จอมเห่ยบ้างล่ะ แถมยังทำท่าราวกับจะฆ่าเขากระนั้น…
“เจ้าอยากจะเปลี่ยนอาจารย์หรือเปล่า” เซี่ยเฉียวรู้สึกสงสัยจึงลองถามดู
“ไม่เปลี่ยนหรอก ทำไมจะต้องเปลี่ยนด้วย! พี่หญิงใหญ่ ท่านไม่เคยเห็นความสามารถของอาจารย์อวี๋นั่น จึ๊ เขาตัวผอมอย่างนั้น และไม่ได้ตัวสูงมากอย่างพี่ใหญ่ แต่ความสามารถของเขาร้ายกาจมากจริงๆ ท่านเอาแต่นอนตื่นสายจนไม่รู้เลยว่าแต่ละวันอาจารย์อวี๋จะต้องต่อยพี่ใหญ่สักสองสามหมัด! หากข้าเรียนกับอาจารย์อวี๋ ไม่ช้าก็เร็วจะต้องมีสักวันที่ทำอย่างนั้นได้แน่ๆ” เซี่ยผิงไหวพูดมาถึงตรงนี้ก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที
ตอนนี้เขาเอาพี่ชายใหญ่เป็นเป้าหมาย คิดว่าสักวันหนึ่งจะต้องเป็นวันที่เขาสามารถล้มพี่ชายให้ลงไปนอนกองกับพื้นได้!
เมื่อเขานึกถึงภาพฉากที่ตนเองลงมือต่อยตีคนอื่น เซี่ยผิงไหวก็ไม่รู้สึกว่าการเรียนศิลปะการต่อสู้นั้นเหน็ดเหนื่อยแต่อย่างใด
นอกจากนี้ การเรียนศิลปะการต่อสู้ก็ไม่เหมือนกับการเรียนหนังสือ!
อย่างหนึ่งน่าสนใจเป็นพิเศษ ส่วนอีกอย่างหนึ่ง…น่าเบื่อไร้รสชาติ
หลังจากที่อวี๋เซียนเข้ามาอยู่ในจวนแล้ว เซี่ยเฉียวก็ไม่ได้ติดต่อพูดคุยอะไรกับนางมากนัก มีแค่สองครั้งที่เซี่ยเฉียวไปพบนางตอนบ่าย แต่กลับได้รู้ว่านางออกไปตามหาคนแล้ว
เซี่ยเฉียวเพิ่งจะพูดถึงอวี๋เซียน ไม่นานนักอวี๋เซียนก็กลับมาจากข้างนอก
ทันทีที่นางกลับมาก็เปลี่ยนเป็นชุดที่สะดวกเพื่อที่จะดูการฝึกของเซี่ยผิงไหว
นั่นเป็นการทำเรื่องจริงจัง เซี่ยเฉียวจึงไม่สะดวกที่จะรบกวน
แต่นางกลับไม่รู้ว่าเวลานี้คนที่อวี๋เซียนกำลังคิดถึงอยู่ก็คือตนเอง
หากจะพูดให้ถูกต้องก็คืออวี๋เซียนกำลังคิดถึงปรมาจารย์คนนั้น…
ช่วงนี้นางกำลังพยายามสืบเกี่ยวกับวัดเต๋าต่างๆ นางได้ยินมาว่าที่วัดอวี้ซวีก็มีผู้วิเศษ ดังนั้นนางจึงคิดว่าปรมาจารย์ที่ชี้แนะนางจะต้องอยู่ที่วัดอวี้ซวีนั่นแน่ๆ สักวันเมื่อนางมีเวลาว่าง นางต้องไปเยี่ยมเยียนและขอบคุณปรมาจารย์ที่ชี้แนะ
เซี่ยเฉียวไม่รู้เลยว่าอวี้เซียนครุ่นคิดเกี่ยวกับนางมากขนาดนี้
ในหัวของนางมีแต่เรื่องความปลอดภัยของเซี่ยซี หลังจากที่คอยสังเกตอยู่สองวันก็ยังไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับเซี่ยซี แต่ไอที่จุดอินถังนั่นก็ยังไม่ค่อยดีเท่าไร
สองวันถัดมาจ้าวเสวียนจิ่งก็มารับนางถึงที่บ้านด้วยตัวเองเพื่อพานางไปร่วมงานเลี้ยงในวัง
[1] ตำแหน่งหลี อยู่ทางทิศใต้ตามผังแปดทิศ
YOU MAY ALSO LIKE
Yuki03
เซี่ยซีต้องไม่เป็นไรนะลูกกก แงงน้องเป็นเด็กดีอ่า