ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 617 เป็นคนแบบไหนนี่! / ตอนที่ 618 ข้าก็สำนึกเสียใจแล้ว

ตอนที่ 617 เป็นคนแบบไหนนี่! / ตอนที่ 618 ข้าก็สำนึกเสียใจแล้ว
ตอนที่ 617 เป็นคนแบบไหนนี่!

เซี่ยเฉียวมีอัธยาศัยที่ดีต่อแขก ต่อให้นางจะไม่ชอบหลูซื่อ แต่สำหรับนางแล้ว เมื่อคนผู้นี้ถูกขับไล่ออกจากบ้านตระกูลเซี่ยไปแล้วก็ไม่มีอะไรที่เกี่ยวข้องกับตระกูลเซี่ยอีก นางจึงไม่จำเป็นจะต้องพุ่งเป้าไปที่นางไปเสียทุกเรื่อง

ท่าทีของนางนั้นนิ่งเฉยมาก ซึ่งในสายตาของหลูซื่อกลับถือว่าดีมากแล้ว

เดิมทีหลูซื่อคิดว่า เมื่อก่อนเซี่ยเฉียวเกลียดนางถึงขนาดนั้น ตอนนี้เมื่อเห็นหน้านางก็จะต้องเยาะเย้ยนางอย่างแน่นอน แต่เซี่ยเฉียวกลับไม่ทำ!

ยิ่งเซี่ยเฉียวสุภาพมากเท่าไร หลูซื่อก็ยิ่งรู้สึกแย่มากเท่านั้น

นางรู้สึกว่าเรื่องที่นางทำผิดพลาดมีมากเกินไปแล้ว!

“คุณหนูใหญ่ ข้าได้ยินมาว่าเจ้า…เจ้าจะแต่งงานกับจอหงวนคนใหม่เวินหลันเฉิง?” หลูซื่อถูมือของนางไปมา ดูท่าทางยิ่งอึดอัดกระวนกระวายมากขึ้นทุกที

ในใจของนางรู้สึกตื่นตระหนกลนลานยิ่งนัก สายตาก็อดที่จะมองสภาพแวดล้อมที่คุ้นเคยไม่ได้

หากไม่ใช่เพราะตอนนั้นนางทำแต่เรื่องผิดๆ มาตลอด ตอนนี้นางก็น่าจะได้อยู่ที่บ้านหลังนี้ เป็นนายหญิงของบ้านและใช้ชีวิตที่ไม่ต้องกังวลเรื่องเสื้อผ้าอาหารการกินใดๆ

ไม่ต้องเป็นเช่นตอนนี้ที่ถูกพ่อบ้านมองด้วยสายตาระแวดระวัง

เซี่ยเฉียวได้ยินเช่นนั้นก็นิ่วหน้าทันที “ท่านไปได้ยินใครพูดมา”

หลูซื่อพูดเสียงเบา “คุณหนูใหญ่…ข้ามาที่นี่ก็เพราะอยากจะขอเจ้าเรื่องเดียวเท่านั้น…ลูกสาวของข้า เย่ว์เอ๋อร์นางคิดจะไปเป็นอนุภรรยาของใต้เท้าเวิน ข้ารู้ว่า เจ้าคงยอมรับเรื่องแบบนี้ไม่ได้ เจ้าอย่ายอมให้นางแต่งเข้าบ้านได้หรือไม่”

“ท่านมาหาผิดคนแล้ว ข้าไม่ได้จะแต่งงานกับเวินหลันเฉิง” เซี่ยเฉียวตรงไปตรงมาอย่างยิ่ง เมื่อลมหายใจของนางนิ่งขึ้น นางก็เอ่ยต่อ “นิสัยของลูกสาวท่าน ท่านก็น่าที่จะรู้ดีกว่าใคร หากเป็นเรื่องที่นางยืนกรานจะทำแล้ว ต่อให้มีม้าสักแปดตัวมารั้งนางไว้ นางก็สนใจคำพูดของคนอื่นหรอก แม้ว่าข้าจะไม่รู้ว่าทำไมนางจึงอยากเป็นอนุ แต่จากนิสัยใฝ่สูงของนาง เกรงว่านางคงจะยอมยากลำบากเช่นนี้ด้วยมีจุดประสงค์อื่นเสียมากกว่า”

เผยหว่านเย่ว์ที่เคยดูถูกแม้แต่สำนักศึกษากู่หลันหรือจะไม่ดูถูกสถานะอนุภรรยา

ก่อนที่นางจะไปเรียนที่สำนักศึกษาหลวงก็น่าจะอยู่ที่สำนักศึกษากู่หลันได้ดีทีเดียว ความคิดของนาง…

หากคิดที่จะเป็นภรรยาเอกของคนมีชื่อเสียงสักคนก็ไม่น่าจะยากอะไร

ยิ่งไปกว่านั้น แม่ลูกสองคนนี้ก็ยังมีทรัพย์สินอยู่ในมือตั้งมากมายขนาดนั้น!

“เจ้าไม่ได้จะแต่งกับเวินหลันเฉิง!?” หลูซื่อได้ยิ่นเช่นนั้นก็รู้สึกตกใจทันที “เย่ว์เอ๋อร์นางบอกว่าเจ้า…โอย!”

หลูซื่อรู้สึกพูดไม่ออกไปชั่วขณะ หลังจากที่นางอดกลั้นไว้สักพัก จู่ๆ นางก็ร้องไห้ออกมา “ข้านึกว่านางแข่งขันกับเจ้าไปทุกเรื่อง ต้องคิดที่จะทำให้เจ้าไม่พอใจ ดังนั้นนางจึงได้ยอมเป็นอนุภรรยาของคนอื่น หากคุณหนูใหญ่ไม่ได้จะแต่งกับเวินหลันเฉิง แล้วนางทำไปเพื่ออะไรกันแน่!”

หลูซื่อไม่เข้าใจ ให้คิดอย่างไรนางก็ไม่เข้าใจเลยจริงๆ!

เซี่ยเฉียวนิ่งเงียบ

ในเมื่อไม่ใช่คนในครอบครัวของนาง นางก็จะไม่ยุ่งเรื่องนี้

หลูซื่อร้องไห้สะอึกสะอื้นจนอ่อนแรง

และในเวลานั้นเองที่เซี่ยหนิวซานกลับมาด้วยโทสะร้อนแรง และยังนำตัวหญิงสาวคนหนึ่งมาด้วย

พริบตาเดียวเขาก็มาอยู่ตรงหน้าเซี่ยเฉียวและหลูซื่อ

หญิงผู้นั้นหน้าตาสวยสดงดงาม อายุประมาณยี่สิบปี นางสวมเสื้อผ้าสีเขียวน้ำทะเล ดูท่าทางน่าสงสาร

เมื่อนางยืนอยู่ข้างๆ เซี่ยหนิวซานที่ตัวใหญ่ราวกับหมีก็ดูเหมือนงูเขียวตัวเล็กๆ ยืนอยู่ข้างหมีป่า

“เจ้ามาได้อย่างไร ที่นี่ไม่มีเงินให้เจ้าผลาญแล้ว!” เซี่ยหนิวซานตรงไปตรงมาอย่างยิ่ง เขามองดูหลูซื่อพลางแค่นเสียงออกมาด้วยความรังเกียจเต็มที่

หลูซื่อเจ็บปวดใจทันที “ข้าได้ยืนเรื่องที่คุณหนูใหญ่จะแต่งงาน…”

“แต่งงานอะไร ไม่มีเรื่องอย่างนั้น! ลูกสาวของเจ้าคอยเป่าหูอะไรเจ้าอีกล่ะสิ หากทำลายชื่อเสียงของลูกสาวข้า ต่อให้เจ้าหน้าที่ทางการจะห้ามข้าไว้ ข้าก็จะสับนางเป็นชิ้นๆ! เป็นคนแบบไหนกันนี่!” เซี่ยหนิวซานดูท่าทางโกรธเกรี้ยว

หลูซื่อเคยได้เห็นตอนที่เซี่ยหนิวซานโกรธมาแล้วไม่น้อย ตอนนั้นนางแค่รู้สึกว่าเขาหยาบกระด้าง

ตอนนี้นางกลับรู้สึกว่าเขากำลังปกป้องลูกของตนเอง!

หากนางยังไม่ได้หย่าร้าง ต่อให้ตอนนี้นางจะเทียบกับลูกๆ ของเขาไม่ได้ แต่นางก็ยังเป็นหนึ่งในคนที่เขาปกป้อง!

ตอนที่ 618 ข้าก็สำนึกเสียใจแล้ว

สายตาที่หลูซื่อมองเซี่ยหนิวซานในเวลานี้แสดงออกถึงความไม่พอใจเล็กน้อย แต่นางกลับนิ่งเงียบไม่พูดอะไร

เซี่ยหนิวซานมองไม่เห็นความน่าสงสารของนาง เขานั่งลงดื่มชาสมุนไพรลงไปหลายอึกทันที จากนั้นก็หันไปพูดกับเซี่ยเฉียว “นังหนู นี่ไงแม่นางที่มาจากหอโคมเขียวที่ข้าบอก”

เซี่ยเฉียวไม่ได้มองให้ดีก็ตอบรับอย่างเฉยเมย

หลูซื่อรู้สึกประหม่าเล็กน้อย

นางเป็นสามีภรรยากับเซี่ยหนิวซานมาหลายปี ย่อมรู้ดีว่าเซี่ยหนิวซานชอบผู้หญิงแบบไหน!

ผู้หญิงที่นุ่มนวลอ่อนโยนเช่นนี้ได้ใจเขาที่สุด!

นี่คือผู้หญิงที่เซี่ยหนิวซานหามาใหม่? ทั้งยังมาจากหอโคมเขียวด้วย? แต่ก่อนหน้านี้เซี่ยหนิวซานไม่ใช่คนที่จะไปหอโคมเขียวซี้ซั้วนี่…

“นางบอกว่าเงินห้าสิบตำลึงนั้นถูกโจรขโมยไปแล้ว นางไม่มีที่ไป ข้าถามนาง นางก็บอกว่ายินดีที่จะมาอยู่ที่บ้านเรา ข้าก็เลยพานางกลับมาด้วย นางร้องเพลงได้ไม่เลวเลย เจ้าว่างๆ เมื่อไรก็เรียกให้นางไปร้องเพลงให้ฟังสักสองสามเพลงถือเสียว่าเป็นความบันเทิงยามว่าง เดือนหนึ่งก็ให้นางสักสองตำลึงก็พอแล้ว!” เซี่ยหนิวซานเอ่ย

แต่เมื่อเซี่ยหนิวซานพูดออกมาเช่นนี้ หญิงสาวผู้นั้นก็ตกตะลึงไปทันที

เซี่ยเฉียวยิ้มน้อยๆ

“ท่านพ่อ ท่านหมายความว่า ให้คนผู้นี้หางานทำในบ้านเรา” เซี่ยเฉียวถาม

“ถูกต้อง” เซี่ยหนิวซานพยักหน้า

“อ้อ หากอย่างนั้นก็ให้พ่อบ้านไปจัดการ แต่ทุกคนในบ้านเราจะต้องทำสัญญาตลอดชีวิต ท่านได้พูดกับแม่นางคนนี้ให้ชัดเจนแล้วหรือไม่” เซี่ยเฉียวเอ่ยอีก

มีบ้างที่บ่าวรับใช้ในบ้านของนางจะทำสัญญาชั่วคราว สามปีห้าปีแปดปีก็มี แต่ก็ค่อนข้างน้อย

ซึ่งบ่าวรับใช้พวกนั้นโดยทั่วไปแล้วพวกที่มีอายุมากหน่อยจะมีทักษะความชำนาญ

ส่วนใหญ่แล้วก็เป็นสัญญาตลอดชีวิต

ก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ แต่ละบ้านล้วนแต่เป็นเช่นนี้ ถ้าหากในจวนมีคนที่สัญญาชั่วคราวมากเกินไป ตระกูลเซี่ยก็จะเหมือนกับถึงเก็บน้ำที่มีรูรั่วใหญ่ๆ เรื่องอะไรก็เก็บไว้ไม่ได้

ยุคสมัยเป็นเช่นนี้ เซี่ยเฉียวเองก็ไม่สามารถที่จะเปลี่ยนแปลงอะไรด้วยตัวเองได้

เซี่ยหนิวซานไม่ได้คิดถึงเรื่องทำสัญญานี้เลย เวลานี้เขาจึงได้หันไปมองแม่นางคนนั้น “กว่าเจ้าจะไถ่ตัวกลับมาเป็นสามัญชนคนธรรมาเหมือนเดิมได้ ข้าว่าช่างมันดีกว่า เจ้าลองไปคิดหาวิธีอื่น บ้านข้าคงไม่ต้องการเจ้า”

เซี่ยหนิวซานยังรู้จักดีชั่ว

คำว่าสามัญชนกับชนชั้นต่ำสองคำนี้แตกต่างกันมาก หากนางทำสัญญาตลอดชีวิตไปแล้วก็เท่ากับว่าเขาปล่อยให้แม่นางน้อยคนนี้เดินเข้ากองไฟอีกแห่งก็เท่านั้น

เขาไม่ทำเรื่องไร้คุณธรรมเช่นนี้หรอก

หญิงสาวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่นางกลับคุกเข่าลงทันที “บ่าวไม่มีที่ไป ข้ายินดีที่จะอยู่ในจวนเพื่อปรนนิบัตินายท่าน!”

เซี่ยเฉียวคลายคิ้วที่ขมวดมุ่นลงทันที

นอกจากจะไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว คนทั่วไปก็จะไม่ยอมเป็นทาสง่ายๆ เพราะนึกถึงลูกหลานรุ่นหลัง

ส่วนหญิงสาวตรงหน้านี้น่ะหรือจะไม่มีทางอื่นให้ไปอีกแล้ว นางกลับจะเข้ามาอยู่ในจวนให้ได้ เกรงว่านางคงจะมีแผนอย่างอื่นแล้ว

เซี่ยหนิวซานและเซี่ยเฉียวยังไม่ได้ทันได้เอ่ยปาก หลูซื่อก็นั่งไม่ติดอีกต่อไป นางชี้ไปที่แม่นางผู้นั้น “เจ้าเป็นปีศาจร้ายจากไหนคิดจะมาหลอกนายท่าน อย่านึกว่าข้าไม่รู้ว่าในหัวของเจ้ามีแผนอะไรอยู่ คงจะเห็นว่าบ้านนี้ไม่มีนายหญิงสินะ! คนที่มาจากหอโคมเขียวอย่างเจ้าคู่ควรหรือ!”

“…” เซี่ยเฉียวถึงกับอึ้งงันไป

หลูซื่ออดไม่ได้จริงๆ

หากหญิงผู้นี้เป็นชนชั้นต่ำจริงๆ ต่อให้ต่อไปภายหน้านางจะเป็นอนุภรรยาก็ตาม นางก็ไม่สามารถที่จะเป็นภรรยาเอกและเป็นนายหญิงขุนนางที่ออกหน้าออกตาได้

นางจิ้งจอกเช่นนี้แค่เห็นก็รู้ว่าไม่ใช่คนดีอะไร ไม่รู้จะทำลายบ้านนี้อย่างไร ขับไล่ออกไปเลยดีกว่า!

แต่เมื่อนางแผดเสียงออกแล้วก็เพิ่งรู้ตัวว่าตนเองยุ่งเรื่องชาวบ้านเข้าให้แล้ว

ตอนนี้นางมีสิทธิที่จะวุ่นวายเรื่องราวในบ้านตระกูลเซี่ยเสียที่ไหน

นางรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจไปชั่วขณะพลางมองเซี่ยหนิวซานอย่างน่าสงสาร “ใครๆ ก็ว่ากันว่าเป็นสามีภรรยากันแล้วก็นับว่ามีบุญคุณกันตลอดไป ข้ารู้แล้วว่าเมื่อก่อนข้าทำผิดไป ตอนนี้ข้าก็สำนึกเสียใจแล้ว หนิวซาน หากเจ้าตกลง ต่อไปข้า…จะอยู่กับท่านดีๆ จะไม่ลำเอียงเข้าข้างลูกของข้าอีก ข้าจะดีต่อลูกๆ ของท่าน จะไม่ใช้เงินมั่วๆ อีกแล้ว…”