ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 619 ของที่ต้องแย่งกัน / ตอนที่ 620 คุกเข่าเรียกพ่อ

ตอนที่ 619 ของที่ต้องแย่งกัน / ตอนที่ 620 คุกเข่าเรียกพ่อ
ตอนที่ 619 ของที่ต้องแย่งกัน

เวลานี้หลูซื่อพูดออกมาด้วยความจริงใจ ถ้าหากนางสามารถคืนดีกับเซี่ยหนิวซานได้ นางรับประกันเลยว่าจะไม่มีวันสร้างปัญหาอีก!

นางจะช่วยดูแลการเงินของเซี่ยหนิวซานให้ดี นางจะช่วยเลี้ยงดูลูกๆ และจะไม่ยั่วโมโหเซี่ยเฉียวอีก

แม้ว่านางจะสงสารลูกสาวของตนเอง แต่นางก็รู้แล้วว่า เย่ว์เอ๋อร์เป็นคนไร้จิตสำนึก ต่อไปหากนางแก่ชราหรือป่วยไข้ขึ้นมา เย่ว์เอ๋อร์ก็คงจะไม่สนใจนางแน่ๆ เสียแรงที่นางให้กำเนิดลูกสาวคนนี้มา!

เซี่ยเฉียวทรุดตัวลงบนเก้าอี้โดยไม่ได้เอ่ยอะไรอีก

นางนึกไม่ถึงเลยว่าบิดาของนางอายุตั้งขนาดนี้แล้วก็ยังมีคนแย่งชิงกันอีก

นางมองด้วยแววตาสุกใสพลางยกชาขึ้นจิบ

เซี่ยหนิวซานได้ยินคำพูดของหลูซื่อก็แสดงสีหน้ารังเกียจออกมาทันที “เจ้าอย่าได้พูดอะไรน่าขนลุกเช่นนี้อีก ไม่มีประโยชน์หรอก! ทรัพย์สมบัติของข้าก็ถูกเจ้าผลาญไปหมดแล้ว ตอนนี้กว่าจะเก็บได้บ้างก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ จะให้ข้าปล่อยให้เจ้ามาผลาญอีกเป็นครั้งที่สอง? เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!”

หลูซื่อเจ็บปวดใจจนทนไม่ไหว “ข้าผิดไปแล้วจริงๆ…แต่ว่า นังปีศาลนี่ดีกว่าข้าตรงไหน?! นางก็มาที่นี่เพื่อทรัพย์สมบัติเหมือนกัน!”

หญิงสาวผู้นั้นคุกเข่าลงทันที

“นายท่านเป็นคนช่วยข้าออกมาจากหลุมนรกนั่น บ่าวยินดีติดตามรับใช้นายท่านไปตลอดชีวิต บ่าวไม่ขออะไรทั้งนั้น ให้เป็นทาสเป็นคนรับใช้ก็ยินดี” น้ำเสียงของหญิงสาวเนิบช้า ดูน่ารักน่ามองอยู่บ้าง

ไม่เหมือนหลูซื่อที่กำลังบีบคั้นกดดันคนอื่นอยู่ในขณะนี้

แต่เซี่ยหนิวซานก็ไม่ได้รู้สึกพอใจ “เจ้าหมายความว่าอย่างไร ก่อนหน้านี้ก็บอกว่าจะมาทำงาน ตอนนี้ก็คิดเป็นอื่นอีกแล้ว!”

“บ่าวรู้สึกซาบซึ้งขอบคุณนายท่านจริงๆ” หญิงสาวเอ่ยขึ้นอีก

เซี่ยหนิวซานรู้สึกอับอายเล็กน้อยเมื่อสบสายตากึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้มของเซี่ยเฉียว

เขาปล่อยให้ลูกสาวของตนเองต้องมาเห็นภาพความวุ่นวายเช่นนี้ไม่ค่อยจะดีเท่าไรนัก

“พอแล้วๆ เจ้าทั้งสองคนออกไปเถอะไป!” เซี่ยหนิวซานรำคาญยิ่งแล้ว “พูดอย่างกับว่าข้าขาดผู้หญิงอย่างนั้น!”

หลูซื่อโล่งใจ

แต่ในขณะเดียวกันนางก็รู้สึกว่าตนเองวู่วามเกินไปแล้ว…

นางยังไม่รู้จักเซี่ยหนิวซานอีกหรือ ยามที่ใจแข็งขึ้นมาเขาเย็นชาเสียยิ่งกว่าใบมีดเสียอีก

นางหย่าขาดกับเขาไปแล้ว ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะกลับไปอีก แต่นางกลับฝันหวานเช่นนั้น!

เวลานี้ถูกปฏิเสธ แม้ว่าในใจจะรู้สึกหนาวเหน็บ แต่นางก็ยอมล้มเลิกความตั้งใจแล้ว

นางลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยลาอย่างมีมารยาท “ข้า ข้าไปแล้ว…”

ไม่นานมานี้แม่สื่อที่อาศัยอยู่ใกล้ๆ มาพบนางและบอกว่ามีผู้ชายคนหนึ่งที่เป็นหม้ายภรรยาตาย เขาคิดว่านางไม่เลวและต้องการที่จะแต่งกับนางให้ไปอยู่เป็นเพื่อนกัน

ครอบครัวนั้นไม่รวย เขามีลูกชายสองคนและลูกสาวหนึ่งคน หากแต่งงานไปแล้วนางกลัวว่าจะต้องทำงานหนัก จึงไม่ได้ตอบตกลง

แต่ตอนนี้ เมื่อนึกถึงชีวิตที่เหลืออยู่ก็เกรงว่านางคงจะเลือกไม่ได้อีกแล้ว

เซี่ยหนิวซานไม่ได้รั้งไว้ เขากระทั่งเอ่ยขึ้นว่า “ต่อไปหากไม่มีเรื่องอะไรก็ไม่ต้องมาที่นี่อีกเพื่อไม่ให้คนอื่นซุบซิบนินทา! ข้าไม่ใช่คนที่จะหันหลังกลับไป!”

หลูซื่อตาแดงก่ำ “ก่อนหน้านี้มีคนอยากแต่งภรรยาใหม่…กลับไปแล้วข้าก็อาจจะตอบตกลง…”

“มีเรื่องดีอย่างนี้ด้วย? เจ้าอายุไม่น้อยแล้ว ได้แต่งงานก็ไม่เลวเลย เห็นแก่ความสัมพันธ์ในอดีต ข้าจะให้พ่อบ้านเอาของขวัญไปให้เจ้า!” เซี่ยหนิวซานค่อนข้างใจกว้างทีเดียว

เมื่อเห็นว่าเซี่ยหนิวซานไม่ได้สนใจอะไรนางจริงๆ แล้ว หลูซื่อจึงตัดใจได้จริงๆ และจากไปทันที

นางกับบ้านนี้ไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีก

เซี่ยเฉียวไม่ได้คิดจะห้ามเรื่องที่เซี่ยหนิวซานจะส่งของขวัญให้หลูซื่อ เพราะถึงอย่างไรนางกับท่านพ่อของนางก็เป็นสามีภรรยากันมาก่อน จึงไม่จำเป็นจะต้องเอาเป็นเอาตายขนาดนั้น

หลูซื่อจากไปแล้ว แต่แม่นางที่อยู่ตรงหน้านี้กลับยังไม่ยอมไป

นางยังพยายามเดินเข่าเขาไปหาเซี่ยหนิวซานไม่หยุด “นายท่านอย่าได้ไล่ข้าไปเลย ออกไปแล้วข้าก็ไม่รู้จะไปที่ไหนจริงๆ หากท่านพ่อของข้ารู้เข้า เขาจะต้องเอาข้าไปขายอีกแน่นอน หากเป็นอย่างนั้นข้าก็ขออยู่ข้างกายนายท่านดีกว่า มีแต่นายท่านเท่านั้นที่ทำให้ข้ารู้สึกสบายใจได้…”

ตอนที่ 620 คุกเข่าเรียกพ่อ

เสียงของผู้หญิงคนนี้ช่างนุ่มนวล ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิงก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกแห้งแล้งเมื่อได้ยิน

เซี่ยหนิวซานถูกมือนั้นสัมผัสขาไปมา หากจะบอกว่าเขาไม่รู้สึกอะไรเลยก็คงเป็นไปไม่ได้ ในใจของเขารู้สึกคันยุบยิบขึ้นมาแล้ว แต่เมื่อมองไปยังท่าทางราวดอกแพร์ต้องฝนนั้นเขาก็ต้องขมวดคิ้วทันที

แต่เซี่ยเฉียวกลับเอ่ยคำพูดทิ่มแทงขึ้นมาเสียก่อน “ท่านพ่อ หากท่านยังบอกว่านางเหมือนแม่สองอีก เกรงว่าข้ากับน้องๆ คงต้องความตัดสัมพันธ์กับท่านแล้ว”

เซี่ยเฉียวเอ่ยช้าๆ

แม่สองหลินนุ่มนวลอ่อนแอ แต่นางไม่ได้มีนิสัยเช่นนี้นี่?

ตอนที่นางถูกพาตัวขึ้นภูเขาไปตอนนั้น แม่สองหลินยังเคยคิดจะตายมาแล้ว เพียงแต่ตอนนั้นท่านพ่อของนางเป็นโจร เป็นคนสารเลวคนหนึ่ง ไหนเลยจะยอมปล่อยผู้หญิงที่ปล้นชิงมาได้แล้วกลับไป

อีกอย่างหากส่งนางกลับไปนางก็คงจะอยู่ต่อไม่ได้อยู่แล้ว ดังนั้นนางจึงถูกบังคับให้อยู่ต่อไป

ต่อมาเมื่อนางตั้งครรภ์ ท่านพ่อของนางก็ดูแลนางอย่างจริงใจ นางจึงไม่คิดที่จะจากไปอีก แต่ต่อให้เป็นอย่างนั้นแม่สองหลินก็มักจะไม่มีความสุขอยู่เสมอ ดังนั้นพอนางคลอดลูกแล้วก็เลยตายจากไป

นางเป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่งจริงๆ คนตรงหน้านี่…

เทียบได้หรือ

ท่านพ่อของนางตาบอดไปแล้วหรือ

ป๊าบ เซี่ยหนิวซานถีบนางออกไป “ข้าว่าเจ้ามีความคิดไม่ดี! เดิมทีข้ายังคิดที่จะหาวิธีอื่นให้เจ้าหาเงินเพื่อเลี้ยงดูตัวเองต่อไปได้ นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะงี่เง่าเช่นนี้! ในเมื่อเป็นอย่างนั้น…พ่อบ้าน โยนนางกลับไปให้พ่อของนาง!”

เสียดายเงินของเขา!

นางได้รับการไถ่ตัวแล้ว ทางการก็ยกเลิกสถานะของนางแล้ว คิดจะส่งนางกลับไปหอโคมเขียวก็คงไม่ได้แล้ว

ผู้หญิงคนนั้นมองไปที่เซี่ยหนิวซานด้วยความตกใจ

ความเจ็บปวดบนร่างกายนี้ยังไม่บรรเทาลง พ่อบ้านก็รีบเรียกใครสักคนให้มาลากนางไปทันที!

ราวกับกลัวว่าถ้าช้าไปเพียงนิดเดียว ผู้หญิงคนนี้จะต้องทำให้นายท่านได้เสียตัวกระนั้น

ไม่เหลือโอกาสให้นางแม้แต่น้อย

เซี่ยหนิวซานปัดเสื้อผ้าของเขาด้วยความรังเกียจ “มองข้าทำไม! คิดว่าข้าเป็นคนกินไม่เลือกหรือ!”

เซี่ยเฉียวส่ายหน้า “ท่านพ่อไม่เป็นคนอย่างนั้น”

เซี่ยหนิวซานจึงได้แค่นเสียงออกมากอย่างพอใจ “ข้าเห็นว่านางน่าสงสารจึงได้ช่วยเหลือ ใครจะไปรู้ว่านางจะ…ผู้หญิงดีๆ เขาไม่ทำกันอย่างนี้ ข้าก็ไม่ได้โง่เสียหน่อย แม่เล้าบอกว่าหญิงสาวผู้นี้เพิ่งถูกขายเข้ามายังไม่เคยถูกเลือกเลย แต่นางกลับปรนนิบัติเก่งอย่างนี้? มือน้อยๆ นั่น…”

เขาพูดไปได้แค่ครึ่งหนึ่งก็หยุด

คำพูดพวกนั้นไม่เหมาะที่จะพูดออกมาต่อหน้าลูกสาว!

ผู้หญิงคนนั้นบีบขาเขา ทั้งยังปัดป่ายมือไปมา สายตาที่มองเขาก็ไม่เหมือนคนที่ไม่มีประสบการณ์มาก่อน ต่อให้นางจะยังเป็นสาวใหญ่ที่ยังไม่แต่งงาน นางก็ต้องได้รับการฝึกฝนมาเป็นเวลานานแล้วมากกว่า เขาถูกหลอกแล้ว!

“จริงสิ นังหนูเผยนั่นตอนนี้เป็นอนุภรรยาของเวินหลันเฉิงแล้ว” เซี่ยหนิวซานนึกว่าเซี่ยเฉียวยังไม่รู้ เขาจึงเอ่ยเสริมขึ้นมา

เซี่ยเฉียวพยักหน้า “อืม”

“นังหนูนั่นร้ายกาจไม่เบา นางถึงกับยอมฉีกเสื้อผ้าต่อหน้าคนมากมาย โชคดีที่ลูกบุญธรรมของข้าคิดเรื่องรับนางเป็นอนุภรรยาขึ้นมาได้ หากปล่อยให้ชาวบ้านลือกันไปอีกสักสองสามวัน ไม่แน่เขาอาจต้องยกตำแหน่งภรรยาเอกให้นางเลยก็ได้!” เซี่ยหนิวซานเอ่ยขึ้นอีก

“ลูกบุญธรรม?” เซี่ยเฉียวมองเขาด้วยความประหลาดใจ

“ก็ใช่น่ะสิ ข้าชอบเจ้าเด็กเวินหลันเฉิงนี่มาก ทั้งว่าง่ายทั้งรู้ความ ดีกว่าพี่ชายใหญ่ของเจ้าตั้งเยอะ ในเมื่อเป็นลูกเขยไม่ได้ก็เป็นลูกชายเสียเลย เราสองคนตกลงกันแล้วว่าจะหาฤกษ์ดีๆ ให้เขาคุกเข่าเรียกข้าว่าท่านพ่อ!” เซี่ยหนิวซานมีความสุขจนหยุดยิ้มไม่ได้เมื่อพูดถึงเรื่องนี้

เซี่ยเฉียวนึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าสองคนนี้จะอยู่ร่วมกันได้

นิสัยไม่เหมือนกันอย่างสิ้นเชิง…

แต่เมื่อนางคิดถึงเรื่องนี้อีกทีก็เข้าใจได้ เวินหลันเฉิงนิสัยสุภาพอ่อนโยน และด้วยบุญคุณที่ตระกูลเซี่ยช่วยชีวิตเขาไว้ เขาจะต้องเออออตามพ่อของนางไปทุกเรื่องแน่ๆ