ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 615 ตัดขาดความสัมพันธ์ / ตอนที่ 616 เสียใจตอนนี้ก็สายไปแล้ว
ตอนที่ 615 ตัดขาดความสัมพันธ์ / ตอนที่ 616 เสียใจตอนนี้ก็สายไปแล้ว
ตอนที่ 615 ตัดขาดความสัมพันธ์
เวินหลันเฉิงเป็นคนรักษาคำพูด เขาได้ที่อยู่ของเผยหว่านเย่ว์ไปแล้ว วันถัดมาเขาก็สั่งให้คนเอาหนังสือรับอนุภรรยาไปส่งให้ที่บ้านหลังนั้น
หลูซื่อเองก็รู้ว่าลูกสาวของนางทำตัวลึกลับมาตลอด นางไม่รู้เลยว่าเผยหว่านเย่ว์กำลังทำอะไรอยู่
บัดนี้เมื่อนางได้เห็นหนังสือรับอนุภรรยา นางจึงรู้สึกหน้ามืดตาลายขึ้นมาทันที
นางโกรธ
แต่ลูกสาวของนางก็ลงลายมือชื่อไปแล้ว หลังจากที่ลงชื่อแล้ว สามวันให้หลังนางก็ต้องขึ้นเกี้ยวหลังเล็กให้เขาหามไป!?
“เจ้าเลอะเลือนไปแล้วหรือ! บ้านเรามีเงินตั้งมากขนาดนี้ ต่อให้มีชื่อเสียงไม่ดี แต่ถ้าคิดจะเป็นภรรยาเอกของชาวบ้านทั่วไปก็ไม่มีปัญหานี่ เจ้ากลับยอมเป็นอนุภรรยา เท่ากับเจ้ากำลังทำร้ายตัวเองชัดๆ!” หลูซื่อนึกเสียใจอยู่ทุกวัน วันนี้นางกลับรู้สึกเสียใจจนถึงขีดสุดแล้ว
เพื่อลูกสาวที่อกตัญญูเช่นนี้ นางถึงกับไม่ยอมมีชีวิตที่ดี!
นางพลาดไปแล้ว พลาดไปแล้วจริงๆ!
“ท่านแม่คิดว่าข้ายินดีหรือ เซี่ยเฉียวต่างหากที่ขวางทางข้า! เวินหลันเฉิงอยากแต่งกับเซี่ยเฉียว ดังนั้นต่อให้เขาจะเห็นเรือนร่างของข้าแล้ว จึงได้แต่ยอมรับข้าเป็นอนุภรรยาเท่านั้น นางทำให้ข้าต้องอับอายครั้งแล้วครั้งเล่า!”
เผียะ หลูซื่อตบหน้านางทันที “เจ้ายังดื้อด้านอีก!”
เมื่อต้องใช้ชีวิตอย่างลำบาก นางจึงเพิ่งนึกถึงเวลาที่ได้อยู่อย่างสุขสบาย
เมื่อคิดมากๆ เข้าก็ยิ่งรู้สึกว่าก่อนหน้านี้ตนเองเลอะเลือนขาดสติไปมาก
เซี่ยเฉียวนั่นทำผิดต่อพวกนางสองแม่ลูกตรงไหน
ตอนที่พวกนางพบหน้ากันครั้งแรก แม้ว่าเซี่ยเฉียวจะไม่ชอบมองหน้าและไม่ค่อยพูด แต่เซี่ยเฉียวก็เรียกนางซึ่งเป็นแม่เลี้ยงว่าท่านแม่อย่างเต็มใจ?!
เป็นนาง เป็นนางเองที่ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี ตามใจแต่ลูกสาวของตนเอง และไม่ได้ใส่ใจลูกสาวของเซี่ยหนิวซาน!
นางทำของของเซี่ยเฉียวหาย เซี่ยเฉียวให้คำแนะนำมาก็ตั้งหลายครั้ง ต่อมาภายหลังนางยังให้ท้ายที่ลูกสาวของนางขโมยของอีก…
“เย่ว์เอ๋อร์ เจ้าเป็นแก้วตาดวงใจของแม่ แม่ห่วงใยเจ้าจริงๆ นะ! ข้าไม่รู้หรอกว่าเวินหลันเฉิงที่เจ้าพูดถึงนั่นมีนิสัยใจคอเป็นอย่างไร แต่เจ้าก็รู้นี่ว่าเซี่ยเฉียวที่ดูนุ่มนวลอ่อนแออย่างนั้น แต่กลับเป็นคนหยิ่งทะนง? นางดูไม่เหมือนคนที่จะยอมให้สามีมีอนุภรรยาได้เลยนะ!?”
ที่นางคิดเช่นนั้นก็เพราะเซี่ยเฉียว…เป็นคนที่รักความสะอาดจริงๆ
ของอะไรในบ้านที่คนอื่นใช้แล้วนางแทบจะไม่ใช้เลย
ผ้าเช็ดหน้าของนางไม่เคยห่าง นางจะต้องคอยเอามาเช็ดไม้เช็ดมืออยู่เสมอ กับของใช้ทั่วไปยังเป็นเช่นนี้ แล้วกับสามีของตนเองเล่านางจะยอมปล่อยได้หรือ
“ท่านแม่ไม่ต้องมายุ่ง!” เผยหว่านเย่ว์พูดจบก็โยนตั๋วเงินหนึ่งร้อยตำลึงให้นาง “ข้าดูแลท่านไม่ได้แล้ว เงินนี้ข้าให้ท่านไว้ดูแลตัวเอง ต่อไปไม่ว่ามีเรื่องอะไรก็ไม่ต้องมาหาข้าอีก”
“…” หลูซื่อเจ็บปวดยิ่งกว่าโดนทุบตีเสียอีก
นางเอาเงินของนางให้ลูกสาวไปหมดแล้ว ตอนนี้ลูกสาวของนางกลับให้เงินนางแค่หนึ่งร้อยตำลึงเท่านั้น?
ให้เงินเพื่อจะไล่นางไปอย่างกับขอทาน?
นี่นางจะแต่งงานแล้ว? ก็เลยจะตัดขาดความสัมพันธ์กับตนเอง?!
แต่หลูซื่อก็ห้ามอะไรนางไม่ได้ หลังจากที่เผยหว่านเย่ว์พูดประโยคนั้นไปแล้ว นางก็ไม่ได้สนใจมารดาของตนเองอีก แล้วหันไปจดจ่ออยู่กับการเตรียมตัวไปจวนตระกูลเวิน
เมื่อลูกสาวของนางไม่สนใจนาง หลูซื่อรู้สึกเสียใจยิ่งนัก นางหัวร้อนจนทนไม่ไหว และรีบวิ่งไปที่บ้านตระกูลเซี่ยโดยทั้งที่ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่
ช่วงบ่ายเซี่ยเฉียวกำลังสอนหนังสือให้พวกฟังมู่เสวี่ยอยู่
พ่อบ้านคนใหม่เห็นหลูซื่อก็ราวกับเห็นศัตรูตัวฉกาจที่ขโมยเงินไป เขาไม่คิดที่จะปล่อยให้นางเข้ามาได้เลยแม้แต่น้อย
แต่หลูซื่อก็สามารถตะโกยโวยวายได้
พ่อบ้านกลัวว่านางจะส่งเสียงดังจนทำให้คนอื่นสงสัยจึงได้ไปรายงานเซี่ยเฉียว
“พวกเจ้าท่องบทนี้ไปพลางๆ ข้าออกไปเดี๋ยวเดียวแล้วจะกลับมา” เซี่ยเฉียวน้อมให้ฉินหลิวและคนอื่นๆ ท่าทางราวกับอาจารย์
หลายคนพยักหน้าอย่างว่าง่าย
เซี่ยเฉียวบรรยายเข้าใจง่ายนี่!
ตอนที่เซี่ยเฉียวไม่อยู่ พวกนางจึงได้แต่ต้องให้คนที่บ้านหาอาจารย์มาสั่งสอนชี้แนะ แต่พวกอาจารย์บรรยายได้ค่อนข้างซับซ้อนสับสน ส่วนเซี่ยเฉียวดูเหมือนนางจะรู้มากกว่าเสียอีก ไม่ว่าเรื่องอะไรนางก็สามารถบรรยายได้อย่างเป็นขั้นเป็นตอน ทำให้พวกนางเข้าใจได้อย่างแจ่มแจ้ง
ตอนที่ 616 เสียใจตอนนี้ก็สายไปแล้ว
เมื่อพวกนางได้ยินว่าเซี่ยเฉียวกลับบ้านแล้วจึงได้นัดแนะกันมาเรียนและถือโอกาสกินขนมด้วยกัน
“แม้นางชุนเอ๋อร์ ฝีมือของเจ้าดีมากจริงๆ ขอข้าพาแม่ครัวมาเรียนรู้กับเจ้าได้หรือไม่” ฟังมู่เสวี่ยตอบสนองเร็วที่สุด นางมองขนมตรงหน้าแล้วยิ้มให้ชุนเอ๋อร์อย่างใจดี
คนอื่นๆ ที่ได้ยินเช่นนั้นก็มีสีหน้าคาดหวังรอคอย
สาวใช้ข้างกายของเซี่ยเฉียวก็เป็นคนน่าอัศจรรย์เช่นกัน!
นางทำขนมได้ดี ชงชาได้อร่อย ทั้งยังบ่มเหล้าได้อีกด้วย!
สุราพวกนั้นหอมมาก แต่น่าเสียดายทีที่เซี่ยเฉียวให้พวกนางชิมแค่เล็กน้อยเท่านั้น และไม่มีวาสนาได้ดื่มอีก ในใจพวกนางจึงรู้สึกเสียดายอย่างยิ่ง
“ของพวกนี้คุณหนูเป็นคนสอนข้าทำทั้งนั้น ข้ายังทำไม่ได้ดีหรอก” ชุนเอ๋อร์ยิ้มอย่างเขินอายเล็กน้อย “สูตรอาหารของคุณหนูใช่จะได้มาง่ายๆ บ่าวจึงไม่สามารถที่จะสอนให้คนนอกมั่วๆ ได้…”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนก็ถอนหายใจด้วยความผิดหวัง แต่ก็สามารถเข้าใจได้
วิธีการทำขนมพวกนี้ล้ำค่ามาก
พวกนางก็แต่ลองถามดูเท่านั้น
“ขนมพวกนี้…พี่หญิงเซี่ยทำเป็นหมดเลย?” ฉินหลิวจับประเด็นสำคัญได้ “มีอะไรที่คุณหนูของเจ้าทำไม่ได้บ้าง!”
“ทำไม่ได้หรือ” “ชุนเอ๋อร์เอียงคอและครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง “คุณหนูของข้าทำเป็นหมดทุกอย่าง ต่อให้ทำไม่เป็น แค่เรียนรู้แป๊บเดียวก็ทำได้แล้ว!”
“…” มุมปากของทุกคนกระตุกเล็กน้อย
นางพูดเช่นนี้ออกจะทิ่มแทงใจพวกนางไปหน่อยหรือไม่
สายตาของฟังมู่เสวี่ยที่หยุดลงตรงลูกปัดหยกบนข้อมือของชุนเอ๋อร์ตกตะลึงไปทันที “แม่นางชุนเอ๋อร์ สร้อยข้อมือลูกปัดหยกนี่สวยงามมาก แม่นางเซี่ยเป็นคนให้เจ้าหรือ”
เซี่ยเฉียวใจกว้างกับสาวใช้จริงๆ นะนี่?
เนื้อของลูกปัดหยกแต่ละเม็ดนั้นดีมากและดูเหมือนว่าจะมีลายสลักอยู่ด้านบนด้วย ฝีมือแกะสลักก็ไม่เลวเลย มันน่าจะมีค่าไม่น้อย!
ชุนเอ๋อร์มีสีหน้าภาคภูมิใจ นางอยากจะบอกมากว่าคุณหนูของนางเป็นคนแกะสลักมันเอง!
แต่นางก็รู้ด้วยว่านางไม่สามารถพูดเรื่องการแกะสลัก รวมถึงการประดิษฐ์อักษรและวาดภาพได้มาก ดังนั้นนางจึงได้แต่ยิ้มแล้วเอ่ยว่า “นายของข้าใจดีกับข้ามาก สร้อยข้อมือหยกนี้ผ่านการทำพิธีเบิกเนตรต่อหน้ารูปปั้นเทพเซียนมาแล้ว สามารถคุ้มครองข้าให้ปลอดภัยและมีอายุยืนยาวได้!”
ในเวลานี้คนทั้งกลุ่มอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองสาวใช้ที่อยู่ข้างกายตนเอง
เมื่อเทียบกันแล้วพวกนางออกจะดูขี้เหนียวไปหน่อยหรือไม่
ทุกคนอดบ่นในใจไม่ได้ และคิดว่าเมื่อกลับไปแล้วพวกนางจะต้องให้รางวัล…จัดหนักเสียหน่อย
พวกนางเรียนไม่เก่งเท่าเซี่ยเฉียวก็ช่างเถอะ หากการมีน้ำใจและความใจกว้างนี้ก็ยังสู้ไม่ได้อีก เช่นนั้นแล้วต่อหน้าเซี่ยเฉียวพวกนางก็แทบจะไม่มีอะไรดีสักอย่างแล้ว!
เซี่ยเฉียวไม่รู้เลยว่าหลังจากที่ตนเองเดินจากไป พวกเพื่อนๆ ของนางจะคิดอะไรได้มากมายเช่นนี้
เวลานี้นางได้เห็นหลูซื่อแล้ว
และยังตกตะลึงกับสภาพของหลูซื่ออีกด้วย
หลูซื่อสวมเสื้อผ้าเก่าๆ ซึ่งหากเป็นเมื่อก่อนนางคงไม่แม้แต่จะชายตามองด้วยซ้ำ ส่วนบนศีรษะของนางก็มีแค่ปิ่นเงินอันเดียวเท่านั้น ไม่มีเครื่องประดับอื่นใดอีกแม้แต่ชิ้นเดียว
ตอนที่นางออกไปจากบ้านตระกูลเซี่ยสิ่งของที่นางเอาติดตัวไปด้วยก็มีไม่น้อยนี่?
หลูซื่อเองก็รู้สึกวางมือวางไม้ไม่ถูกเล็กน้อย
พอนางรู้สึกสับสนขึ้นมาอย่างกะทันหันจึงเกิดความคิดที่จะมาดูที่นี่หน่อย เวลานี้เมื่อได้เห็นเซี่ยเฉียวนางก็รู้สึกอับอายแทบแทรกแผ่นดินหนี “คุณหนูใหญ่…ข้า ข้าก็แค่มาดูหน่อยว่าพวกเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”
“ก็ดีอยู่” น้ำเสียงเซี่ยเฉียวเรียบเฉย ไม่ได้มีความรู้สึกเป็นปฏิปักษ์หรือตื่นเต้นยินดีอะไร
“ข้าขอโทษสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้…เป็นความผิดของข้าเองที่…ไม่ได้สอนลูกให้ดี…” หลูซื่ออดที่จะปาดน้ำตาไม่ได้
เซี่ยเฉียวมองดูนางอย่างสงบ นางถึงกระทั่งสั่งให้คนเติมน้ำชาให้หลูซื่อ
โหงวเฮ้งของหลูซื่อดูใจดีและอ่อนโยนมากขึ้น แต่ว่า…ความสัมพันธ์ระหว่างแม่ลูกคงจะไม่ดีแล้ว คาดว่านางคงจะไม่ได้รับความเป็นธรรมจากเผยหว่านเย่ว์
แต่ทว่าปลูกอะไรก็ได้อย่างนั้น มาเสียใจตอนนี้ก็สายไปเสียแล้ว?
YOU MAY ALSO LIKE
tom110
คนอกตัญญู ไม่มีวันเจริญ