ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 613 ไม่อย่างนั้นเล่า? / ตอนที่ 614 ชีวิตยากเย็นแสนเข็ญ

ตอนที่ 613 ไม่อย่างนั้นเล่า? / ตอนที่ 614 ชีวิตยากเย็นแสนเข็ญ
ตอนที่ 613 ไม่อย่างนั้นเล่า?

เซี่ยหนิวซานเบิกตาโต

คู่หมั้นคู่หมายแต่เด็กอะไร ก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยได้ยินมาก่อนนี่

“เจ้า…” เซี่ยหนิวซานมึนงงไปชั่วขณะ สมองเขาไม่เร็วเท่าเวินหลันเฉิง แต่ในขณะนี้เขาพยายามตามความคิดของอีกฝ่ายให้ทันอย่างเต็มที่

แต่เขาก็ยังไม่คงไม่เข้าใจอยู่ดี

“นังหนูนั่นจะยอมเป็นอนุภรรยาหรือ” เซี่ยหนิวซานรู้สึกจนปัญญา ได้แต่ต้องกระซิบกระซาบเสียงเบา

เวินหลันเฉิงยิ้มเล็กน้อย “ในเมื่อนางว่าข้าน้อยทำลายความบริสุทธิ์ของนาง หากนางไม่ยอมเป็นอนุก็ได้แต่ต้องไปบวชเป็นแม่ชีเท่านั้น แต่ให้ข้าจะทำผิดต่อนางก่อนแล้วอย่างไร เพียงข้ายอมรับนางเข้ามา นางจะกล้าคิดถึงตำแหน่งภรรยาเอกอีกหรือ หากตอนนั้นนางโวยวายขึ้นมา เสียงซุบซิบนินทาของคนข้างนอกก็คงช่วยอะไรนางไม่ได้แล้ว”

แม้ว่าเวินหลันเฉิงจะไม่มีพ่อแม่ แต่ตอนนี้เขาก็เป็นขุนนางของราชสำนักด้วยนี่?

บิดาของแม่นางเผยผู้นี้เสียชีวิตไปแล้ว มารดาก็หย่าร้างอยู่ตัวคนเดียว นางเองก็ยังเคยถูกไล่ออกจากสำนักศึกษา หญิงสาวเช่นนี้คงไม่มีชาวบ้านทั่วไปที่ไหนอยากจะแต่งด้วยหรอก

ทำไมเขาจะรับนางมาเป็นอนุภรรยาไม่ได้

เซี่ยหนิวซานไม่ค่อยให้ความสำคัญกับสถานะทางสังคม เมื่อเวินหลันเฉิงพูดขึ้นมาในเวลานี้ เขาก็รู้สึกว่าสมเหตุสมผล

“รับอนุก็ง่ายเลย แค่หามเกี้ยวเข้าบ้าน พอเข้าบ้านแล้วก็ต้องเชื่อฟังเจ้า?” เซี่ยหนิวซานรู้สึกสนุกขึ้นมาทันที “คนโง่นี้ขุดหลุมฝังตัวเองชัดๆ เบื่อชีวิตแล้วหรือไง!”

หากเขาไม่ถูกชะตากับใคร ต่อให้คนผู้นั้นจะน่าสงสารแค่ไหนก็ไม่สามรถทำให้เขาใจอ่อนขึ้นมาได้เลยแม้แต่น้อย

เวินหลันเฉิงยิ้มอย่างเขินอาย เขาดูไม่มีพิษมีภัยอะไร

ส่วนเรื่องคู่หมายแต่เล็กของเขานั้น…

ตอนที่เขาจากบ้านเกิดมา ผู้อาวุโสในตระกูลก็เคยพูดกับเขาจริงๆ ว่าจะจัดการเรื่องการแต่งงานให้เขา

แต่เวลานั้นยังไม่มีตัวเลือกที่เหมาะสม และเขาเองก็ต้องการที่จะรอต่อไป จึงได้ปฏิเสธไป ตอนนี้หากเขาส่งจดหมายไป ผู้อาวุโสในตระกูลก็จะต้องรีบเลือกคนที่เหมาะสมให้กับเขาอย่างแน่นอน

คนตระกูลเวินไม่ร่ำรวย และเขาก็ไม่มีพ่อแม้พี่น้อง แต่หลายปีมานี้เขาก็ไม่เคยถูกคนในตระกูลข่มเหงรังแกมาก่อน

ซึ่งสาเหตุก็คือ ในตระกูลของเขาไม่เคยมีลูกหลานที่มีความสามารถโดดเด่นเช่นนี้มาก่อน พวกเขาจึงตั้งความหวังกับเขาไว้สูง

ดังนั้นคนในตระกูลไม่เพียงแค่จะไม่แย่งชิงทรัพย์สมบัติของเขา แต่ยังช่วยเขาดูแลรักษาด้วยซ้ำ ส่วนเรื่องภรรยา…ญาติๆ เขาก็คงจะไม่ทำอะไรมั่วๆ จะต้องช่วยเลือกผู้หญิงดีๆ ที่มีคุณธรรมและอ่อนโยนให้เขาอย่างแน่นอน

ผ่านไปสักพักเผยหว่านเย่ว์ก็ฟื้นขึ้นมา

เวินหลันเฉิงเดินเข้าไปหานางแล้วเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพอ่อนโยน “วันนี้ข้าลบหลู่ชื่อเสียงของแม่นางนับเป็นเรื่องไม่ควรจริงๆ แต่เวินหลันเฉิงก็จะยอมรับเจ้าเป็นอนุภรรยา จะไม่ปล่อยให้ชีวิตที่เหลือของเจ้าต้องไร้ที่พึงพิงไปตลอดชีวิต”

รูม่านตาของเผยหว่านเย่ว์หดเล็กลงทันที “อนุภรรยา?!”

“ทำไมอย่างนั้นเล่า” เวินหลันเฉิงแย้มยิ้มเล็กน้อย “แม่นางเผยรออยู่ที่บ้านเถอะ พอถึงเวลาข้าจะให้คนไปรับแม่นางมาเอง แน่นอนว่าหากเจ้าไม่เต็มใจข้าก็จะไม่บังคับ”

พอเวินหลันเฉิงพูดจบก็เดินออกไปอย่างสง่างาม

เซี่ยหนิวซานก็รู้สึกสนุกยินดี เขาปรบมือทันทีก่อนจะร้องออกมาว่า “ดี!”

เขานึกว่าเวินหลันเฉิงผู้นี้จะเป็นบัณฑิตน้อยที่ใช้การไม่ได้เสียอีก นึกไม่ถึงว่าพอถึงเวลาที่ต้องแข็งขึ้นมาเขาก็ทำได้ดีอยู่!

จิ๊ น่าเสียดายที่เด็กดีเช่นนี้ไม่ใช่ลูกเขยของเขา!?

แต่…ลูกบุญธรรม! ก็ได้อยู่!

“ลูกชาย! ข้าจะสอนให้เจ้ารำดาบ! เจ้ากำลังจะแต่งภรรยาและรับอนุ ไม่ฝึกร่างกายหน่อยเห็นทีจะไม่ได้แล้ว!” เซี่ยหนิวซานยิ่งมองเวินหลันเฉิงก็ยิ่งถูกชะตา

เด็กคนนี้ดีกว่าลูกชายแท้ๆ ของเขาเองเสียอีก!

เซี่ยผิงกั่งไม่ได้ความ วันๆ เอาแต่คิดจะบั่นคอเขา ไว้ใจไม่ได้!

เวินหลันเฉิงหันหน้าไปมองเซี่ยหนิวซาน เขาทำท่าทางเชื่องๆ ราวกับลูกหมีขาวตัวเล็กๆ กระนั้น “ลำบากท่านลุงเซี่ยแล้ว”

เซี่ยหนิวซานได้ยินเช่นนั้นก็หน้าบาน ยิ่งดีใจมากขึ้นไปอีก

ช่างเป็นเด็กที่รู้ความจริงๆ

เซี่ยหนิวซานมีความสุข แต่เผยหว่านเย่ว์ที่อยู่ในร้านยากลับมีสีหน้าเคร่งขรึม

ตอนที่ 614 ชีวิตยากเย็นแสนเข็ญ

เผยหว่านเย่ว์เกือบจะนึกว่าตนเองหูฝาดไปแล้ว!

นางไม่ลังเลที่จะทำลายชื่อเสียงของตนเองเพื่อที่จะเป็นอนุภรรยาอย่างนั้นหรือ แน่นอนว่าไม่ใช่!

นอกจากนั้น นางยังไม่เคยคิดมาก่อนว่าวันหนึ่งตนเองจะต้องเป็นอนุภรรยาที่มีสถานะต่ำต้อยคนหนึ่ง!

อย่าว่าแต่ต้องแต่งให้กับขุนนางตำแหน่งเล็กๆ อย่างเวินหลันเฉิงเลย แม้แต่การแต่งกับขุนนางขั้นสามอย่างเซี่ยหนิวซาน นางก็เป็นอนุภรรยาไม่ได้?!

มารดาของนางอายุมากแล้วทั้งยังเคยแต่งงานมาก่อนก็ยังได้เป็นภรรยาเอก นางเป็นหญิงสาวดีๆ คนหนึ่งกลับเป็นได้แค่อนุภรรยา?!

เผยหว่านเย่ว์แทบจะระงับโทสะที่พลุ่งพล่านอยู่ข้างในไม่อยู่แล้วในเวลานี้

นางลงทุนมากมายเพื่อผลลัพธ์แบบนี้อย่างนั้นหรือ!

เวินหลันเฉิงให้นางเป็นแค่อนุภรรยา แล้วอย่างนั้นใครเล่าที่เป็นภรรยาเอกของเขา เซี่ยเฉียวหรือ

เมื่อนางคิดได้เช่นนั้นก็ยิ่งมีสีหน้าย่ำแย่ลงไปอีก หลังจากจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้วนางก็รีบลุกขึ้นจากไปทันที เมื่อเห็นว่าภายนอกยังมีคนอื่นๆ ที่คอยดูความสนุกครึกครื้นก็ยิ่งทำให้นางหน้าแดงด้วยความอับอายอย่างช่วยไม่ได้

นางไม่ได้กลับบ้าน แต่กลับไปที่ห้องส่วนตัวในร้านอาหารแห่งหนึ่ง ซึ่งมีพ่อบ้านใหญ่ผู้หนึ่งนั่งอยู่ภายใน

“เป็นอย่างไรบ้าง แม่นางเผยทำสำเร็จหรือไม่” อีกฝ่ายอ้าปากได้ก็ถามขึ้นมาทันที

เผยหว่านเย่ว์สีหน้ามืดมนหม่นหมอง “เวินหลันเฉิงจะให้ข้าเป็นอนุภรรยา!”

“ตอนนี้จอหงวนรับหน้าที่อยู่ที่สำนักฮั่นหลิน นับว่าไม่ใช่ตำแหน่งต่ำๆ ด้วยสถานะของแม่นางเผยได้เป็นอนุก็นับว่าไม่เลวแล้ว” พ่อบ้านใหญ่ยิ้ม เขาไม่แปลกใจเลยสักนิด

คนทั่วไปที่จะแต่งงานเลือกภรรยาก็ต้องเลือกคนที่เหมาะสมอยู่แล้ว

ฮ่องเต้คิดที่จะสร้างเส้นสายให้กับรัชทายาท ในบรรดาบัณฑิตที่เข้าสอบเหล่านี้ เวินหลันเฉิงเป็นคนที่รัชทายาทช่วยเหลือเอาไว้ อีกทั้งเขายังเป็นคนที่ภักดีและรู้มารยาท ฮ่องเต้จึงดีต่อเขาเป็นอย่างดีเป็นพิเศษ เพิ่งจะรับราชการก็ได้เป็นขุนนางขั้นหกทำหน้าที่เรียบเรียง อีกสามปีห้าปีให้หลังเขาก็จะต้องไปเลื่อนตำแหน่งอีกแน่ๆ

ตอนนี้ก็มีขุนนางไม่น้อยที่คิดจะให้ลูกสาวของตนเองแต่งงานกับเขา!

เพียงแต่ขุนนางพวกนั้นก็รู้ว่า เมื่อใดที่ลูกสาวของพวกเขาแต่งงานกันเวินหลันเฉิง นั่นก็หมายถึงการเป็นพวกเดียวกับรัชทายาท ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้รีบร้อนอะไรนัก

“เดิมทีเจ้านายของข้าคิดว่า เวินหลันเฉิงผู้นั้นจะเป็นผู้รักเดียวใจเดียว ถ้าหากแม่นางเผยโชคดี ไม่แน่ก็อาจจะได้เป็นภรรยาเอก แต่น่าเสียดายที่แม่นางเผยโชคไม่ดีไปหน่อย” พ่อบ้านใหญ่เอ่ยอีก

คำพูดของเขาทิ่มแทงใจของเผยหว่านเย่ว์ได้สำเร็จ

นางหน้าแดงขึ้นมาทันที “เจ้านายของพวกเจ้าเก่งขนาดนี้ ทำไมไม่ใช้อำนาจบ้างเล่า!”

อีกฝ่ายยิ้ม “หากไม่ใช่เพราะเห็นแก่เงินและความจงรักภักดีของแม่นาง เรื่องดีๆ เช่นนี้คงมาไม่ถึงเจ้าหรอก ในเมื่อตอนนี้เจ้าได้คำมั่นสัญญาจากเวินหลันเฉิงแล้ว เจ้าก็ควรกลับบ้านและรอการแต่งงานไปเสียดีๆ เถอะ พอเจ้าได้อยู่ข้างกายใต้เท้าเวินแล้ว ก็รู้จักประจบประแจงพูดจาหว่านล้อมให้มากเข้าไว้ อย่าได้เลอะเลือนเหลวไหล”

เผยหว่านเย่ว์กำหมัดแน่น

“ข้าไม่เป็นอนุ!” นางพ่นคำพูดออกมาในที่สุด

พ่อบ้านใหญ่ยิ้ม “แม่นางคิดให้ดีๆ ก่อนหน้านี้เจ้าถูกไล่ออกมาจากสำนักศึกษา ชื่อเสียงของเจ้าก็ฉาวโฉ่แล้ว ต่อให้เจ้าพยายามไต่เต้าพวกขุนนางแค่ไหน อย่างมากก็เป็นได้แค่อนุเท่านั้น เวินหลันเฉิงนี้มีทั้งความรู้ความสามารถและบุคลิกลักษณะที่ดี ที่สำคัญที่สุดก็คือเขายังอายุน้อยและตอนนี้ก็ยังไม่มีคนข้างกาย เขาโดดเด่นกว่าใครๆ ทั้งนั้นนะ”

“หากเจ้าไม่ยินดี…เจ้าก็คงอยู่ในเมืองหลวงนี้ไม่ได้แล้วล่ะ” พ่อบ้านใหญ่เอ่ย

เผยหว่านเย่ว์ราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง

ทำไมชีวิตของนางจึงช่างยากเย็นแสนเข็นนัก?

นางไม่ได้รับความเป็นธรรมมาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก เมื่อนางมาถึงเมืองหลวงก็มาถูกคนอื่นรังแกอีก

ตอนนี้นางก็รู้ดีว่าตนเองไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ตระกูลเซี่ยไม่ยอมรับนาง แต่ใต้เท้าเซี่ยไม่ค่อยสนใจอะไรจึงไม่ได้ขับไล่นางและมารดาออกไป แต่ตอนนี้…

หากนางล่วงเกินคนผู้นี้ เกรงว่าคงจะไม่ใช่แค่ถูกขับไล่ออกจากเมืองหลวงเป็นแน่…

เผยหว่านเย่ว์รู้จักประเมินสถานการณ์ “ตกลง ข้าจะไปเป็นอนุภรรยา”

“พรุ่งนี้ข้าจะให้คนเอายาทาไปส่งให้เจ้า การเป็นอนุภรรยานี้สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือใบหน้า หากแม่นางเสียโฉมก็จะไม่มีประโยชน์เลย”

เมื่อพูดจบเผยหว่านเย่ว์ก็จากไป