ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 611 ใยต้องกลัวตาย / ตอนที่ 612 คู่หมาย

ตอนที่ 611 ใยต้องกลัวตาย / ตอนที่ 612 คู่หมาย
ตอนที่ 611 ใยต้องกลัวตาย

ท่าทางดุร้ายเกรี้ยวกราดของเซี่ยหนิวซานนั้นใช้ได้ผลอย่างยิ่ง คนที่อยู่รอบข้างต่างก็พากันถอยหลังออกไปสองสามก้าวในทันที ในที่สุดก็เหลือช่องว่างให้เวินหลันเฉิงได้หายใจหายคอบ้าง

ร้านอาหารที่เวินหลันเฉิงนัดพบกับเซี่ยหนิวซานก็อยู่บนถนนเส้นนี้แหละ เขาเห็นท่าทางน่าสงสารของเจ้าเด็กนี่ท่ามกลางฝูงชนก็เลยยื่นมือเข้าไปช่วย

“เกิดอะไรขึ้น” เซี่ยหนิวซานขมวดคิ้ว มันช่างบังเอิญอะไรขนาดนี้ สีหน้าของเขายิ่งย่ำแย่เมื่อหันไปเห็นเผยหว่านเย่ว์ “เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร!”

เผยหว่านเย่ว์จับเสื้อผ้าของนางทันที

นางมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร นางก็มาหาสามีดีๆ สักคนน่ะสิ!

ในเมื่อไม่มีใครช่วยนางได้ แล้วนางช่วยตัวเองมันจะผิดตรงไหน

คนอื่นคิดว่าเวินหลันเฉิงนี้ไปมาหาสู่กับใต้เท้าเซี่ยเพราะเรื่องบุญคุณที่ช่วยชีวิต แต่นางไม่เชื่อ!

นิสัยของเซี่ยหนิวซานกับเวินหลันเฉิงนั้นตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง ดังนั้นนางจึงมั่นใจตั้งแต่แรกแล้วว่า เวินหลันเฉิงนี้เป็นว่าที่สามีที่เซี่ยหนิวซานหาไว้ให้เซี่ยเฉียว!

ซึ่งเขาก็เป็นตัวเลือกที่ดีจริงๆ

จอหงวนคนใหม่ อายุยังน้อย และมีอนาคตไกล!

เซี่ยเฉียวอายุสั้นขนาดนี้จะคู่ควรกับเขาได้อย่างไร

เซี่ยหนิวซานมองเผยหว่านเย่ว์ด้วยความรังเกียจเป็นพิเศษ เมื่อเห็นใบหน้าที่ไร้เดียงสาของเวินหลันเฉิง เขาก็ก้าวไปแล้วลากเวินหลันเฉิงให้มาอยู่ข้างหลังเขา “เจ้าทำอะไรลูกบุญธรรมของข้า”

“ลูกบุญธรรม?” เวินหลันเฉิงอึ้งไปทันที

ไม่ได้สิ? ลูกบุญธรรม…ก็ไม่สามารถ…

มือที่ถือปิ่นหยกของเวินหลันเฉิงสั่นเทาเล็กน้อย จากนั้นร่างกายของเขาก็ผ่อนคลายลง

คุณหนูเซี่ยกลับบ้านแล้ว นางคงจะได้รู้เรื่องนี้และปฏิเสธเขาแล้วแน่นอน

“ท่านลุงเซี่ย ถึงอย่างไรข้าก็เคยเป็นเหมือนลูกสาวของท่านคนหนึ่ง ท่านจะดูถูกข้าอย่างนี้ได้หรือ เมื่อครู่เขาชนข้าโดยไม่ระวัง เสื้อ เสื้อผ้าของข้าจึงถูกเขาดึงจนฉีกขาด! ถึงอย่างไรข้าก็เป็นผู้หญิงนะ อนาคตข้าก็ยังต้องแต่งงานอีก ข้า ข้าจะทำอย่างไรเล่า!” เผยหว่านเย่ว์ร้องห่มร้องไห้

นางดูอ่อนแอราวกับดอกแพร์ที่ต้องฝน

เซี่ยหนิวซานนั้นเกรี้ยวกราดดุร้ายราวกับยมบาลมาเกิด

เมื่อมองทั้งสองเปรียบเทียบกัน เผยหว่านเย่ว์ก็ยิ่งดูน่าสงสาร หลายคนจึงมองดูนางด้วยสายตาเห็นอกเห็นใจ

แน่นอนว่าพวกเขาไม่กล้าว่ากล่าวเซี่ยหนิวซาน

เวินหลันเฉิงเป็นคุณชายที่อ่อนแอ ต่อให้เขาจะโกรธแต่ก็ไม่สามารถทำร้ายใครได้ แต่เมื่อใต้เท้าเซี่ยท่านนี้ปรากฎตัวขึ้น เรื่องนี้ก็ต่างออกไปแล้ว

เขาไม่ใช่คนที่พวกเขาจะชี้นิ้ววิพากษ์วิจารณ์ได้

แม้แต่คนที่เผยหว่านเย่ว์ซื้อตัวเอาไว้แล้วก่อนหน้านี้ก็ยังไม่กล้าเอะอะโวยวายอะไรออกมาในเวลานี้

“ข้าเห็นว่า เจ้าสวมเสื้อผ้าบางขนาดนี้ก็สมควรที่มันจะฉีกขาดแล้ว” เซี่ยหนิวซานจ้องมองตรงๆ “เวินหลันเฉิงไม่ใช่คนที่จะทำอะไรทะเล่อทะล่าแบบนั้น”

เขาดื่มเหล้ากับเวินหลันเฉิงมาตั้งหลายวัน เขามองเด็กคนนี้แค่แวบเดียวก็ทะลุปรุโปร่งแล้ว!

เขายังพาเวินหลันเฉิงไปเที่ยวเล่นที่หอนางโลมมาแล้ว พอถึงที่นั่นเขาก็รักษาระยะห่างจากพวกผู้หญิงตั้งสามจั้ง มือของเขาซุกอยู่ในแขนเสื้อไม่กล้าที่จะยื่นออกมา ยิ่งกว่านั้นเวินหลานเฉิงยังถูกเขาคะยั้นคะยอให้ดื่มจนเมามาตั้งหลายครั้ง แม้จะดื่มไปมากขนาดนั้นเขาก็ยังดีมาก

เมื่อเทียบกันแล้ว นังหนูเผยหว่านเย่ว์ผู้นี้ใช้ไม่ได้

ก่อนหน้านี้นางขโมยของ ตอนนี้ไม่แน่นางอาจจะอยากขโมยคนก็ได้

เสื้อผ้าของเผยหว่านเย่ว์บางไปจริงๆ ยิ่งเห็นได้ชัดว่าว่าบอบบางมากๆ วันนี้อากาศก็ยังเย็นลงเล็กน้อย ดังนั้นชุดนี้จึงดูบางเบาเกินควร

นางไม่คิดว่าสายตาเซี่ยหนิวซานจะเฉียบแหลมขนาดนี้ นางเอ่ยอย่างมาดร้าย “ตอนแรกท่านลุงก็ดูถูกข้า และตอนนี้…เหตุผลที่ท่านโกรธข้ามากเพราะกังวลว่าข้าจะแย่งชิงคู่ครองของพี่หญิงเซี่ยไปใช่หรือไม่! ก็ดี ถึงอย่างไรชีวิตของข้ามันก็ไม่ดีอยู่แล้ว เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ ใยต้องกลัวความตาย!”

ทันทีที่สิ้นเสียงพูดเผยหว่านเย่ว์ก็ก้าวขาออกไป

นางกระแทกศีรษะเข้ากับเสาใต้หลังคาห้องข้างๆ ทันใด

เวินหลันเฉิงตกใจอย่างยิ่ง

เขาเห็นว่าหน้าผากของเผยหว่านเย่ว์มีเลือดออก แล้วนางก็หมดสติไปทันที

ตอนที่ 612 คู่หมาย

เวินหลันเฉิงไม่รู้จักเผยหว่านเย่ว์ เวลานี้เมื่อเขาเห็นว่าหญิงสาวชนเสาเข้าอย่างรุนแรงจึงหน้านิ่วคิ้วขมวดและรีบส่งนางไปโรงหมอทันที

โชคดีที่นางไม่เป็นอะไรร้ายแรง แค่บาดเจ็บภายนอกเท่านั้น

เพียงแต่เสานั้นไม่ได้ราบเรียบ เมื่อศีรษะของนางกระแทกเข้าไปก็จะเหลือแผลเป็นไว้ได้

“ท่านลุงเซี่ย แม่นางคนนั้นเป็นใครกันแน่” เวินหลันเฉิงรู้สึกไร้เรี่ยวแรง สายตาครุ่นคิดลึกซึ้ง

“เป็นลูกติดของหลูซื่อที่หย่ากับข้าไปแล้ว” เซี่ยหนิวซานไม่สบอารมณ์

“ผู้น้อยเห็นว่าท่านชอบใจนางเอามากๆ มีเหตุผลอันใดหรือ” เวินหลันเฉิงเอ่ยถาม

เซี่ยหนิวซานบอกเล่าเรื่องราวที่เผยหว่านเย่ว์ขโมยของและวางแผนทำร้ายเซี่ยเฉียวให้เขาฟังโดยไม่ปิดบังแม้แต่น้อย

เวินหลันเฉิงตกใจอย่างยิ่ง นึกไม่ถึงว่าหญิงสาวที่อายุน้อยขนาดนี้จะมีจิตใจคับแคบได้ขนาดนี้

นางไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลเซี่ยเลยแม้แต่น้อย แต่ตระกูลเซี่ยก็ยังยินดีที่จะส่งเสียให้นางเรียนหนังสือ นั่นก็นับเป็นบุญคุณใหญ่หลวงแล้ว แต่นางกลับโลภมากไม่รู้จักพอ

“เรื่องวันนี้ข้าเสียมารยาทไปเล็กน้อยจริงๆ แม่นางผู้นี้ก็กระแทกเสาเข้าอย่างรุนแรง ข้างนอกจะต้องมีคนไม่น้อยที่พูดว่าพวกท่านกับข้าบีบบังคับนาง ใต้เท้าเซี่ยน้อยตอนนี้กำลังเป็นที่โปรดปรานของรัชทายาท พ่อลูกก็เหมือนคนคนเดียวกัน…”

“ข้าเกรงว่าจะมีคนพุ่งเป้าเล่นงานท่านด้วยสาเหตุนี้ และยื่นฎีกาฟ้องร้องท่าน พอถึงตอนนั้นท่านก็อาจจะถูกคนอื่นลากลงมาจากตำแหน่งที่เพิ่งได้มาก็เป็นได้…”

เวินหลันเฉิงคิดอย่างรอบคอบ เมื่อเขามองไปที่เผยหว่านเย่ว์ คิ้วของเขาก็ยิ่งขมวดมุ่นขึ้น

“ข้ากลัวที่ไหน! ก็แค่ตำแหน่งขุนนางง่อยๆ ใครอยากทำก็ทำไปสิ!” เซี่ยหนิวซานไม่อยากทนรับความอดสูนี้

“อย่าพูดอย่างนั้น หากท่านลุงเซี่ยไม่คิดถึงตัวเอง ก็ควรคิดถึงใต้เท้าเซี่ยน้อยกับแม่นางเซี่ยด้วยสิ?” เวินหลันเฉิงรีบเอ่ยโน้มน้าวเขาอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่ดีที่ตระกูลเซี่ยจะได้ก้าวขึ้นไปทีละขั้น

ลำพังแค่เรื่องที่เซี่ยผิงกั่งกับรัชทายาทไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดก็ทำให้คนมากมายในเมืองหลวงอยากจะเห็นตระกูลเซี่ยโชคร้ายแล้ว

“ข้าไม่ชอบนิสัยของนังหนูคนนี้ เรื่องดีๆ ไม่รู้จักทำ กลับชอบเดินทางที่ไม่ถูกไม่ควร หน้าของนางหนายิ่งกว่ากำแพงเมืองเสียอีก ก่อนหน้านี้ตอนที่ขโมยของนางก็ไม่ตาย ตอนที่โดนไล่ออกจากสำนักศึกษานางก็ไม่ตาย ตอนนี้พอถูกเจ้าเห็นอะไรเข้านิดหน่อยก็ไม่คิดจะอยู่ต่อไปแล้ว!” เซี่ยหนิวซานไม่ได้โง่ ถึงอย่างไรเขาก็คิดว่าเรื่องนี้ไม่ชอบมาพากล

เวินหลันเฉิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ท่านพูดถูก”

เรื่องที่เผยหว่านเย่ว์คิดจะตายนี้เป็นแค่การข่มขู่เขาเท่านั้น

เพียงแต่เขาไม่รู้ว่าวันนี้นางจงใจหรือไม่มีเจตนากันแน่ ถ้าหากนางจงใจ…

ต้องแบ่งอีกเป็นสองกรณี คือ หนึ่งนางเป็นคนวางแผนเอง อีกกรณีคือ…นางถูกคนอื่นบงการ

เวลานี้ในสมองของเวินหลันเฉิงหมุนเร็วจี๋ ตั้งแต่ที่เขาสอบจอหงวนได้ เขาก็รู้แล้วว่าเส้นทางต่อจากนี้ไม่ง่าย

เขาเป็นคนที่รัชทายาทช่วยเหลือเอาไว้

เรื่องนี้จะมองว่าเป็นเรื่องเล็กหรือใหญ่ก็ได้

หากมองเป็นเรื่องเล็กก็คือเขาแต่งงานกับเผยหว่านเย่ว์ และการกระทำของเขาก็คงจะถูกจับตามองต่อไปในอนาคต

หากเป็นแผนการใหญ่ นั่นก็คือ…หากมีคนฉวยโอกาสใช้เรื่องนี้ก่อให้เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ว่า เขากับเซี่ยหนิวซานร่วมกันลบหลู่ลวนลามหญิงสาวดีๆ คนหนึ่ง…

เขาและเซี่ยหนิวซาน คนหนึ่งเป็นจอหงวนที่เพิ่งได้รับตำแหน่ง คนหนึ่งเป็นแม่ทัพโจรที่เพิ่งได้เลื่อนตำแหน่ง ซึ่งเดิมทีก็กำลังเป็นที่สนใจอยู่แล้ว

เมื่อบวกกับเรื่องที่พวกเขาบีบบังคับจนหญิงสาวคนนี้อยากจะตาย…

หากกลายเป็นเรื่องใหญ่โตจนรู้กันไปทั่วขึ้นมาจริงๆ พอถึงเวลานั้นแม้ว่ารัชทายาทจะให้การปกป้อง พวกเขาทั้งสองก็คงจะต้องถูกลงโทษอย่างแน่นอน…

ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้เวินหลันเฉิงก็ถอนหายใจและพูดขึ้นว่า “ใต้เท้าเซี่ย เดิมทีผู้น้อยคิดที่จะแต่งกับแม่นางเซี่ย…แต่ตอนนี้แม่นางเซี่ยไม่ได้คิดเช่นนั้น ผู้น้อยก็จะไม่งมงายไม่ลืมหูลืมตาอีกต่อไป วันนี้ข้าทำลายความบรสุทธิ์ของแม่นางเผยผู้นี้ ไม่ว่าจะอย่างไรข้าก็ควรที่จะรับผิดชอบ”

“รับผิดชอบ? ผู้หญิงคนนี้จิตใจดำมืด เจ้าแต่งงานกับนางได้หรือ!” เซี่ยหนิวซานรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย “ภรรยาไม่มีคุณธรรม จะต้องเหน็ดเหนื่อยไปสามชั่วอายุคนเลยนะ!”

“ใช่ แต่หากเป็นอนุ…ข้าก็ไม่จำเป็นต้องกังวลมากนัก ผู้น้อย…” เวินหลันเฉิงชะงักไปเล็กน้อย “ที่บ้านเกิดของข้ามีคนรักที่เติบโตมาด้วยกัน เป็นคู่หมายที่ถูกกำหนดให้แต่งงานกันมาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ข้าสัญญาว่า รอให้ข้าได้ตำแหน่งจอหงวนแล้วจะแต่งงานกับนางเป็นคนแรก ข้าจะให้คนไปส่งจดหมายและไปรับตัวนางมา”