ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 609 ไม่มีอะไรจะตอบแทนบุญคุณที่ช่วยชีวิต / ตอนที่ 610 ไสหัวไปให้หมด
ตอนที่ 609 ไม่มีอะไรจะตอบแทนบุญคุณที่ช่วยชีวิต / ตอนที่ 610 ไสหัวไปให้หมด
ตอนที่ 609 ไม่มีอะไรจะตอบแทนบุญคุณที่ช่วยชีวิต
ในเมื่อท่านพ่อของนางไม่ได้ทำตัวเหลวไหล เซี่ยเฉียวก็ไม่ถือสา หากเขาจะใช้จ่ายเงินเพื่อความสบายใจของตัวเอง
นางเองก็เข้าใจว่า ท่านพ่อนางเป็นโจรมาหลายสิบปี ใช้ชีวิตอย่างอิสระจนเคยชิน ตอนนี้เขามาเป็นขุนนางแล้ว พอต้องถูกบังคับควบคุมไปหมดทุกอย่าง แถมยังถูกคนอื่นมองด้วยสายตาดูถูก ในใจก็ต้องรู้สึกอึดอัดคับข้องใจอย่างเลี่ยงไม่ได้
หากไม่ใช่เพราะเห็นแก่ลูกหลาน เกรงว่าเขาคงยอมขึ้นเขาไปเป็นจอมโจรมากกว่าที่จะอยู่เป็นลูกเต่าในเมืองหลวงนี้
ดังนั้นนางจึงมักจะยอมอ่อนข้อลงให้ท่านพ่อของนางอยู่เสมอ
“คนที่มากแผนการในเมืองหลวงนี้มีนับไม่ถ้วน ท่านพ่อออกจะเขลาไปหน่อยจนถูกคนอื่นหลอกเอาได้ ท่านไถ่ตัวคนอื่นถือเป็นการทำดี แต่ท่านได้ตรวจสอบที่มาที่ไปของคนผู้นั้นให้ชัดเจนแล้วหรือไม่” เซี่ยเฉียวเอ่ยถามอย่างเป็นเหตุเป็นผล
เซี่ยหนิวซานขมวดคิ้วทันที “นางเป็นลูกสาวชาวไร่ชาวนาที่ถูกบิดาขายมา”
“บังเอิญเหมือนกับแม่สองหลินไม่มีผิด” เซี่ยเฉียวไม่ได้คิดอะไรมาก
ใต้หล้ากว้างใหญ่ไพศาล เป็นเรื่องปกติธรรมดาอยู่แล้วที่จะมีคนคล้ายกันหรือของที่เหมือนกัน
“นางทั้งดูดื้อรั้นและน่าสงสาร ถูกบังคับให้ต้องปรนนิบัติคนอื่นจนไม่สามารถฝืนยิ้มออกมาได้ ตรงจุดนี้นางเหมือนสะใภ้หลินตอนที่เพิ่งเห็นข้าครั้งแรกไม่มีผิด” เซี่ยหนิวซานเอ่ยอีก
ถึงอย่างไรสะใภ้หลินก็ให้กำเนิดลูกชายลูกสาวแก่เขาคู่หนึ่ง เขาจึงจดจำนางไว้ในใจ
เซี่ยเฉียวไม่ได้พูดอะไรมาก
แต่ก็ยังไม่มีเงินอยู่ดี
เพียงแต่เซี่ยเฉียวรู้สึกเหมือนกับจะได้กลิ่นเหล้าจากบนตัวท่านพ่อของนาง…
“ท่านไม่มีเงินแล้วไม่ใช่หรือ แล้วเอาเหล้าที่ไหนมาดื่ม” เซี่ยเฉียวขมวดคิ้วพลางเอ่ยถาม
ที่บ้านนี้ก็มีเหล้า นอกจากเหล้าที่นางหมักเอาไว้ในเรือนของตนเองแล้ว พวกมันล้วนแต่เป็นเหล้าธรรมดาทั่วไป ย่อมไม่มี…กลิ่นหอมของดอกไม้ผลไม้ติดตัวแบบนี้
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้เซี่ยหนิวซานก็ยิ้มกว้าง “ลูกรัก ข้าหาสามีที่ยอดเยี่ยมไปหมดทุกด้านให้เจ้าได้แล้ว! เหล้าพวกนี้เป็นของที่เจ้าเด็กนั่นส่งมาแสดงความกตัญญูต่อข้า!”
“แค่ก!” เซี่ยเฉียวแทบหายใจไม่ออก
นางรีบลูบหน้าอกเพื่อปรับลมหายใจของตนเองทันที “อะไรนะ”
“หลายวันที่เจ้าไม่อยู่ ข้าก็ได้เขาเด็กนั่นแหละที่มาคอยดูแลเอาใจ เลี้ยงข้าวข้า ส่งเหล้าผลไม้มาให้ข้า ไม่เลวเลยจริงๆ” เซี่ยหนิวซานหัวเราะร่า “คนผู้นี้ก็ช่างเรียนรู้ ข้าให้เขาไปเรียนรำดาบ เขาก็ไปทำจริงๆ! แม้ว่าจะทำได้ไม่ดี แต่ก็ถือว่ามีความจริงใจ! เป็นเด็กดีจริงๆ”
เซี่ยเฉียวนั่งลงทันที
นางกลัวว่าตัวเองจะเป็นลมไปก่อน
เมื่อเซี่ยหนิวซานเห็นท่าทางกรุ่นโกรธของลูกสาวตนเองก็รีบพูดขึ้นทันที “เจ้าวางใจได้ ยังไม่ได้รับสินสอดเขามาหรอก ข้ารู้ว่าต้องรอให้เจ้ากลับมาก่อนค่อยว่ากัน…”
เซี่ยเฉียวจิบชาสองที
“ท่านพ่อ ท่านยังไม่ได้ตกลงกับเขาเรื่องการแต่งงานแต่รับผลประโยชน์ของเขามาแล้ว?” ต้องนับว่าเขาโชคดีที่เซี่ยเฉียวไม่ได้ถือดาบอยู่ตอนนี้
“ไม่นับว่าเป็นผลประโยชน์หรอก เด็กนั่นก็พูดแล้วว่า เขาไม่มีอะไรจะตอบแทนบุญคุณที่ช่วยชีวิตเขาไว้ ของพวกนี้เป็นการแสดงน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ…” เซี่ยหนิวซานที่เห็นว่าเซี่ยเฉียวกำลังโกรธพูดเสียงเบาลงเล็กน้อย “ก็มีแค่เหล้าผลไม้พวกนี้เท่านั้น…อีกอย่างเจ้าเด็กนั่นก็กลัวว่าข้าจะดื่มจนเมา จึงยอมส่งแต่เหล้าผลไม้มาเท่านั้น พอดื่มแล้วก็ไม่ต่างอะไรกับน้ำแกงหวาน…”
เมื่อพูดเรื่องนี้ขึ้นมา เขาก็ยังจะบ่นได้อีก!
“บุญคุณที่ช่วยชีวิตอะไร” เซี่ยเฉียวขมวดคิ้วพลางเอ่ยถาม
“ก็บัณฑิตผู้เข้าสอบที่มีคนแอบอ้างเป็นเขานั่นแหละ…”
“เวินหลันเฉิง?” เซี่ยเฉียวคลายคิ้วที่ขมวดมุ่นออกทันที “ท่านพ่อ โชคดีที่เขาไม่ใช่พวกต้มตุ๋นหลอกหลวง มิฉะนั้นหากเหล้านี้มีพิษ ตอนนี้ท่านก็คงได้ไปพบยมบาลแล้ว!”
นางรู้ว่าเวินหลันเฉิงเป็นจอหงวนที่ได้รับการแต่งตั้งจากฮ่องเต้
เพียงแต่นึกไม่ถึงว่าเขามาหาถึงบ้าน?
“ในเมื่อคนผู้นี้ต้องการที่จะมามอบของขวัญขอบคุณ แล้วเหตุใดท่านจึงบอกว่าเขาจะเป็นลูกเขยในอนาคตได้เล่า” เซี่ยเฉียวไม่งุนงงอย่างยิ่ง
“เขาอยากที่จะสู่ขอเจ้าแต่งงานด้วย หลายวันมานี้ข้าก็ได้ตรวจสอบมาอย่างละเอียดแล้ว แม้ว่าคนผู้นี้จะอ่อนแอไปหน่อย แต่ก็ไม่มีข้อบกพร่องอื่น ทั้งยังรู้มารยาท หน้าตาก็ไม่เลว คำพูดในตำราพวกนั้นข้าก็ฟังไม่เข้าใจหรอก ข้าได้ยินมาว่าก่อนหน้านี้เจ้ากับตัวปลอมนั่นเคยไปดูตัวกันมาแล้ว คิดว่าเจ้าคงจะพอใจในด้านรูปร่างหน้าตาของเขา…” เซี่ยหนิวซานเอ่ยอย่างเป็นขั้นเป็นตอนในเวลานี้
ตอนที่ 610 ไสหัวไปให้หมด
เซี่ยเฉียวนึกถึงภาพเหมือนของเวินหลันเฉิงขึ้นมา
ถูกต้อง โหงวเฮ้งบนใบหน้าของจอหงวนผู้นี้ล้วนดีไปหมดทุกด้าน ถึงแม้จะไม่ได้มีลักษณะของความมั่งคั่งร่ำรวยล้นฟ้า แต่ก็มีดวงชะตาของจอหงวนโดยกำเนิด หากผู้หญิงคนไหนได้แต่งงานกับเขา การแต่งงานครั้งนี้จะต้องเป็นเรื่องมงคลชั้นยอดอย่างแน่นอน
“ท่านพ่อ ท่านหาโอกาสดีๆ พูดกับใต้เท้าเวินนั่นเสียหน่อย เขาเป็นคนมีพรสวรรค์ และจะต้องมีคนเคียงข้าง ขอให้เขาพบภรรยาอย่างที่ปรารถนาโดยเร็ว” เซี่ยเฉียวเอ่ยช้าๆ
“เจ้าไม่ยินดี?” เซี่ยหนิวซานขมวดคิ้วทันที แต่เขาก็ไม่คิดที่จะบังคับฝืนใจลูกสาวเขาให้แต่งกับใคร “ตกลง ข้าจะพูดกับเขา”
“ท่านดื่มเหล้าของเขาไปเท่าไรแล้ว ประเดี๋ยวท่านไปบอกพ่อบ้านสักคำ ให้ทางเราส่งของขวัญกลับไปแสดงความยินดีกับตำแหน่งจอหงวนของเขาบ้าง ต่อไปท่านก็อย่าได้อ้างคำว่าบุญคุณที่ช่วยชีวิตไปกดข่มเขาอีก” เซี่ยเฉียวพูดกับบิดาของนางอีกครั้ง
นางขี้กังวลใจเหลือเกิน
เซี่ยหนิวซานพยักหน้าอีกครั้ง
เขายังคาดหวังให้ลูกสาวเอ่ยปากจะให้เงินเขาบ้างสักเล็กน้อย แต่นางก็ไม่ทำ
เซี่ยเฉียวพูดเรื่องนี้เสร็จก็ออกไป
ความหวังที่มีอยู่อย่างเต็มเปี่ยมของเขาหายวับไปทันที เซี่ยหนิวซานถอนหายใจช้าๆ รู้สึกไร้ประโยชน์อย่างที่สุด
ลูกสาวสองคนของเขาควบคุมเขาอย่างใกล้ชิด ไม่มีโจรที่ไหนบนโลกใบนี้ที่จะน่าอนาถเท่าเขาอีกแล้ว
ในใจเซี่ยหนิวซานเต็มไปด้วยคำพร่ำบ่น เขาสั่งคนให้ไปส่งเทียบเชิญให้เวินหลันเฉิงไปพบกันที่เดิม
สองชั่วยามต่อมา
เวินหลันเฉิงเดินออกมาจากร้านเงินแห่งหนึ่ง ในมือของเขาถือปิ่นหยกหนึ่งอัน
เขามองปิ่นปักผมในมือด้วยคิ้วที่ขมวดมุ่น สีหน้าเผยความคาดหวังรอคอยออกมาเล็กน้อย
อย่างไรก็ตาม ทันทีที่เขาหันหน้ากลับไปก็มีบางอย่างกระแทกเข้ากับอ้อมอกเขา ไม่รู้ด้วยสาเหตุใด เขาได้ยินเพียงเสียง แคว่ก เท่านั้น พอเขาผลักคนออกไป เวินหลันเฉิงก็ได้เห็นผิวเนื้อขาว นวล เนียน ส่วนหนึ่ง
“ว้าย!” หญิงสาวรีบร้องตะโกนออกมาทันที “คนบ้า!”
“…” เหวินหลันเฉิงรู้สึกงุนงงเล็กน้อย
ปิ่นปักผมของเขา…ทำให้เสื้อผ้าของคนผู้นี้ฉีกขาด?
เขามองไปยังปิ่นปักผมที่ไม่มีความแหลมคมใดๆ แล้วมองท่าทางเหมือนมองเห็นอะไรไม่ชัดของหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าเขา หน้าของเขาก็แดงขึ้นมาทันใด จากนั้นเขาก็รีบก้มศีรษะลงอย่างรวดเร็วเพื่อขอโทษ “ข้าขอโทษนะแม่นาง…ข้าไม่ได้ตั้งใจ!”
เขาแทบจะพูดติดอ่างอยู่แล้ว
เผยหว่านเย่ว์มองไปที่ชายผู้นั้นและเริ่มร้องไห้ทันที “แล้วต่อไปข้าจะอยู่อย่างไรเล่า…ฮือๆ…”
นางจับหน้าอกของตนเองไว้ ตัวดูสั่นเทาดูน่าสงสารอย่างยิ่ง
อยู่อย่างไร
เวินหลันเฉิงเองก็ไม่รู้ว่าเขาควรทำอย่างไรดี เมื่อครู่ตนเองก็…ได้เห็นในสิ่งที่ไม่ควรเห็นเข้าจริงๆ แต่เข้าก็ไม่เข้าใจว่าเสื้อผ้าของหญิงสาวผู้นี้บอบบางอย่างนั้นได้อย่างไร แค่กระแทกนิดหน่อยก็ขาดแล้ว…
อีกอย่าง แม่นางผู้นี้ก็ยังเป็นคนชนเขาเอง…แล้วยังมาว่าเขาเป็นคนบ้าอีก ต่อไปเขาจะมีหน้าอยู่ได้อย่างไรเล่า
เวินหลันเฉิงทำหน้าโศกเศร้า เมื่อเขาคิดถึงแม่นางเซี่ยที่ช่วยชีวิตเขาไว้ก็ยิ่งรู้สึกทุกข์ใจมากขึ้นไปอีก
หากแม่นางเซี่ยรู้เข้า นางจะคิดว่าเขาเป็นผู้ชายรุ่มร่ามหรือไม่
ขณะที่เขากำลังคิดอะไรอยู่นั้นเวินหลันเฉิงก็ถูกคนล้อมไว้ทันที!
ท่ามกลางกลุ่มคนนั้น จู่ๆ ชายร่างใหญ่หลายคนก็ปรากฏตัวขึ้น “แม่นางน้อย ผู้ชายคนนี้รังแกเจ้าใช่หรือไม่! ลามกเช่นนี้จะต้องทำจนเป็นนิสัยแล้วแน่ๆ ไม่รู้ว่ารังแกผู้หญิงมากี่คนแล้ว!”
“ฮือๆ..” เผยหว่านเย่ว์ยังคงร้องไห้ต่อไป
“ข้าไม่ใช่…” เหวินหลานเฉิงขมวดคิ้ว
“โอ้ว นี่ไม่ใช่จอหงวนคนใหม่หรอกหรือ ข้าเคยเห็นเขาตอนที่ขี่ม้าไปตามถนน! ที่แท้เขาก็เป็นคนแบบนี้นี่เอง!”
“เจ้าเห็นเรือนร่างของผู้หญิงแล้ว คงจะไม่คิดบิดพลิ้วไม่รับผิดชอบหรอกนะ…”
“…”
เวินหลันเฉิงลนลานราวกับแมลงวันหัวขาด เขาถูกกลุ่มชายร่างใหญ่ผลักไปมา เขารู้สึกร้อนใจมาก แต่ก็ไม่มีเรี่ยวแรงที่จะต่อสู้กับคนพวกนี้ ในใจครุ่นคิดว่าเขายังมีนัดกับใต้เท้าเซี่ย แต่กลับขยับตัวไปไหนไม่ได้เลยแม้แต่น้อย
“ทำอะไรกันน่ะ!” เซี่ยหนิวซานปรากฏตัวแล้ว
ดวงตาของเวินหลันเฉิงแดงก่ำขึ้นมาทันทีราวกับว่าเขาได้เห็นญาติของตนเองกระนั้น “ใต้เท้าเซี่ยช่วยข้าด้วย!”
เซี่ยหนิวซานถีบคนที่ล้อมเขาออกไปอย่างง่ายดาย ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมา “เจ้าหน้าที่ทางการใช่คนที่พวกเจ้าจะสามารถแตะต้องได้ด้วยหรือ! ไสหัวไปให้หมด!”
YOU MAY ALSO LIKE
Yuki03
สงสารเลยย อย่าให้ได้เเต่งกับนางเลยเหอะสงสารฝ่ายชายจัดดมันจัดฉากเองอ่เ