ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 579 เดาใจคน / ตอนที่ 580 เปลวเทียนสีเขียว
ตอนที่ 579 เดาใจคน / ตอนที่ 580 เปลวเทียนสีเขียว
ตอนที่ 579 เดาใจคน
หลี่ชิงอวี๋รู้สึกว่าจ้าวซวีจือดูเหมือนจะขี้โวยวายไม่มีเหตุผลอยู่บ้าง
แม้ว่ารัชทายาทจะห้ามเขา แต่ก็ได้บอกเหตุผลแก่เขาแล้วนี่?
เรื่องแบบนี้เชื่อไว้ก่อนดีกว่า หากเผื่อเกิดเรื่องขึ้นมาจริงๆ เขาเป็นถึงลูกชายคนโตของหนิงเป่ยอ๋อง มีคนมากมายคอยปกป้องคุ้มครองก็อาจจะไม่เป็นอันตรายอะไร แต่คนอื่นๆ เล่า
หากบังเอิญทำให้คนอื่นได้รับอันตรายขึ้นมา คนอื่นจะไม่ถูกทำร้ายโดยไม่รู้อิโหน่อิเหน่ไปด้วยหรือ
ตั้งแต่หลี่ชิงอวี๋ติดตามปรมาจารย์โม่มาและช่วยฝังกระดูกของคนทั้งสามสิบกว่าคนนั้นแล้ว เขาก็รู้สึกเห็นค่าของชีวิตคนมากขึ้น
แม้ว่าจะเป็นคนธรรมดา ไม่ได้มีสถานะสูงส่งอย่างพวกเขา แต่ก็ไม่อาจที่จะดูแคลนชีวิตของผู้อื่นได้ตามอำเภอใจ
จ้าวซวีจือขมวดคิ้ว “ไม่พบกันสองปี หลี่ชิงอวี๋เจ้าเปลี่ยนไปไม่น้อยเลย”
“…” หลี่ชิงอวี๋เบิกตาโต
เขา เขาเปลี่ยนไป?!
พอเถอะ พูดกันอย่างไรก็ไม่เข้าใจ
“พี่ซวีจือ เห็นแก่พวกเราเคยคบหากันมาก่อน ข้าอยากจะขอเตือนท่านจริงๆ ว่า ท่านไม่สมควรไปที่แห่งนั้นจริงๆ ข้างในนั้นมันชั่วร้ายเกินไป…” หลี่ชิงอวี๋ยังค่อนข้างสุภาพ
“ตกลง” จ้าวซวีจือยิ้มน้อยๆ แต่ก็ไม่รู้ว่าเขาจะฟังเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาหรือไม่
เมื่อจ้าวซวีจือถามไม่ได้อะไรที่เป็นประโยชน์ สักพักเขาก็ขอตัวจากไป
ขบวนของรัชทายาทออกเดินทาง
ก่อนที่ขบวนกำลังจะจากไป จ้าวซวีจือก็ให้คนพักผ่อนอยู่ตรงจุดนั้น ทำราวกับว่าจะค้างแรมอยู่ที่นี่ในคืนนี้
ต่อเมื่อขบวนเดินทางของรัชทายาทจากไปจนมองไม่เห็นเงาแล้ว จ้าวซวีจือก็ลุกขึ้นยืนทันที “ทั้งหมดขึ้นม้า ไปที่วัดนั้นกัน”
“คุณชายใหญ่ เมื่อครู่คนของรัชทายาทถ่ายทอดรับสั่งว่าสถานที่นั้นชั่วร้าย ไม่ให้พวกเราไปที่นั่นในยามวิกาลนะขอรับ…” ผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาเอ่ยขึ้นทันที
ไม่เพียงเท่านั้น พวกเขายังได้รับยันต์มาให้พกติดตัวคนละแผ่นอีกด้วย
พวกเขาจะไม่ฟังรับสั่งของรัชทายาทก็ไม่ได้ แม้ว่าพวกเขาจะรู้สึกแปลกๆ ก็ตาม แต่ก็ยังต้องรับมาแต่โดยดี
เพียงแต่พวกเขานึกไม่ถึงว่าคุณชายใหญ่จะดื้อรั้นเช่นนี้
“กลางวันพวกเราก็ไปค้นมาแล้วไม่ใช่หรือ ยังไม่เจอเบาะแสอะไรเลย ข้าคิดว่า บางทีโจรชั่วอาจจะอาศัยอยู่ในวัดนั้น พอมีบัณฑิตเดินทางผ่านมา มันก็แอบโผล่มาฆ่าคนปล้นทรัพย์” จ้าวซวีจือเอ่ย
คนอื่นๆ เงียบไปครู่หนึ่ง
ไหนเลยจะมีเรื่องบังเอิญอะไรอย่างนั้น ไปที่นั่นแค่คืนเดียวก็จะพบโจรแล้ว
คุณชายใหญ่เป็นคนดื้อรั้น
พวกเขาทั้งหมดเป็นชายชาตรี อันที่จริงก็ไม่ได้รู้สึกกลัวอะไร
ในเมื่อคุณชายใหญ่พูดเช่นนั้น พวกเขาก็จัดการข้าวของอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะขึ้นหลังม้าออกเดินทาง
ข้างกายจ้าวซวีจือมีคนสนิทคอยติดตาม
“คุณชายใหญ่ คนพวกนี้ไม่ใช่คนของเรา เพียงคำพูดของรัชทายาทแค่ไม่กี่คำก็ทำให้พวกเขากลัวจนไม่กล้าทำอะไรแล้ว…พวกเขาไม่ได้จงรักภักดีต่อท่านเพียงพอ หากมีอันตรายขึ้นมาจริงๆ ข้าเกรงว่าพวกเขาจะทิ้งท่านแล้วหนีไป” ผู้คุ้มกันเอ่ย
“ข้ารู้ พวกเขาก็แค่รับคำสั่งจากเสด็จพ่อของข้าให้มาดูแลข้าเล็กน้อยเท่านั้น” จ้าวซวีจือเอ่ยอย่างเย็นชา
ก่อนหน้านี้ ปรมาจารย์โม่ยุแยงพระชายาจนทำให้ท่านแม่ของเขาต้องถูกส่งไปทำความสะอาดที่วัดประจำตระกูล
เขาอ้อนวอนอย่างยากลำบาก แต่เสด็จพ่อก็ไม่ทรงละเว้นท่านแม่ของเขา
หากไม่ใช่ว่าเขาหาโอกาสให้ได้ตำแหน่งนี้มาด้วยตัวเอง ตอนนี้เขาก็ควรที่จะเดินอยู่บนเส้นทางที่จะได้บรรดาศักดิ์แล้ว
เขาจะต้องทำผลงานให้เสด็จพ่อมองเขาใหม่ให้ได้
จะต้องให้ฮ่องเต้แต่งตั้งเขาเป็นจวิ้นอ๋องให้ได้ พอถึงตอนนั้นเขาก็จะได้สร้างอำนาจบารมีของตนเองเพิ่มขึ้น และเข้าหาองค์ชายสี่หรือองค์ชายห้าก็ได้ เอาเป็นว่าเขาจะไม่ปล่อยให้รัชทายาทขึ้นครองบัลลังก์ได้สำเร็จก็แล้วกัน
“เมื่อครู่ มีคนในขบวนของรัชทายาทเอาของมามอบให้พวกเขา ดูเหมือนจะเป็นกระดาษสีเหลือง ก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไร…ข้าน้อยก็ไม่ทันได้ถาม” ผู้คุ้มกันเอ่ย
“ไม่ต้องถามแล้ว ก็แค่ยันต์สีเหลืองเท่านั้น ปรมาจารย์โม่นั่นมักจะแสแสร้งแกล้งทำอยู่เสมอ แม้แต่เสด็จพ่อก็ยังเชื่อนาง” จ้าวซวีจือเอ่ยอีก
ปรมาจารย์ผู้นี้จะต้องมีความสามารถอยู่บ้างอย่างแน่นอน แต่สิ่งที่นางเชี่ยวชาญที่สุดก็น่าจะเป็นการเดาใจคนนี่แหละ
ตอนที่ 580 เปลวเทียนสีเขียว
จ้าวซวีจือไม่ได้สนใจเรื่องกระดาษยันต์นั้นเลย
ไม่นานนักพวกเขาก็มาถึงที่หน้าวัด
และแล้วพวกเขาก็ได้เห็นประตูวัดที่พังทลายลงมาจนถึงกับต้องนิ่วหน้าไปในทันที “มิน่าถึงไม่อยากให้พวกเรามาที่นี่ ที่แท้พวกเขาก็ทำให้วัดกลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว นี่มันเหมือนกับมาสืบคดีตรงไหนกัน เหมือนมารื้อวัดเสียมากกว่า”
ตรงประตูทางเข้ามีหินแตกหักไม่น้อย กำแพงวัดโดยรอบทรุดโทรม
จ้าวซวีจือข้ามซากปรักหักพังนั้นเข้าไปข้างใน
คนอื่นๆ ก็ผูกม้าของพวกเขาไว้ แล้วพกถุงน้ำและเสบียงอาหารก้าวเข้าไปข้างในเช่นกันในเวลานี้
ทันทีที่ก้าวเข้าไปข้างในได้พวกเขาก็รู้สึกเย็นลงเล็กน้อย
แต่ทั้งหมดก็ไม่ได้คิดมากอะไร
ถึงอย่างไรวัดเช่นนี้ก็ดูน่ากลัวอยู่แล้ว จึงเป็นเรื่องปกติที่จะทำให้ผู้คนรู้สึกไม่สบายใจ
ทุกคนเข้าไปแล้ว ตอนนี้ท้องฟ้าก็มืดแล้ว พวกเขาจุดคบไฟ ภายในวัดจึงสว่างขึ้นมาก จากนั้นพวกเขาก็ค้นไปทั่ว แต่ก็ยังไม่พบอะไรเป็นพิเศษเหมือนเมื่อตอนกลางวัน
“คุณชายใหญ่ ที่แห่งนี้ดูเหมือนจะไม่สามารถซ่อนตัวได้นะขอรับ หรือว่าพวกเราคิดผิดแล้ว” ใครบางคนเอ่ยถาม
จ้าวซวีจือขมวดคิ้ว “ลองหาดูหน่อย เผื่อจะมีทางลับ…”
ทุกคนต่างก็ทำอะไรไม่ถูก จึงไปลองลูบคลำพระพุทธรูปเหล่านั้นดู
ทันใดนั้น!
มีลมชั่วร้ายพัดแรงเข้ามา!
คบไฟในมือของทุกคนก็ดับลงทันที!
“เวร! ลมนี่มันชั่วร้ายจริงๆ” ใครบางคนบ่มพึมพำ จากนั้นก็จุดไฟขึ้นมาใหม่ แต่พวกเขาก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงจุดคบไฟไม่ติดอีก มันราวกับเปียกน้ำกระนั้น
รอบด้านมืดสนิท
ทันใดนั้นก็มีแสงสีเขียวอมฟ้าจางๆ ปรากฏขึ้นจากตัวพระพุทธรูป
ขยับขึ้นขยับลง
“นี่มัน…ไฟประหลาด….” ใครบางคนกลืนน้ำลาย และรู้สึกเย็นเยียบไปทั้งร่าง
ปัง ลมหอบใหญ่พัดมาจนทำให้ประตูโถงด้านในปิดสนิทลงทันที หัวใจของทุกคนเต้นแรงแทบจะหลุดออกจากอก
“คุณชายใหญ่…”
“ตกใจอะไร” จ้าวซวีจือสงบมาก “พระพุทธรูปพวกนี้มีผงกระดูกผสมอยู่ และแสงไฟนี้ก็เกิดมาจากสิ่งนั้น ไม่ใช่เรื่องแปลกพิสดารอะไร พวกเจ้าไปดูอีกทีว่ายังจุดคบไฟขึ้นมาใหม่ได้ไหม”
ชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งยังกลัวอะไรแบบนี้
ไร้ประโยชน์เสียจริง
จ้าวซวีจือกำลังคิดว่า เมื่อผ่านไปสักระยะ พอเสด็จพ่อของเขาหายโกรธแล้ว เขาก็จะจ่ายเงินให้มากขึ้นหน่อยเพื่อเลี้ยงดูคนคุ้มกันที่จงรักภักดีและมีความสามารถ
จ้าวซวีจือสงบนิ่งเช่นนี้ก็ทำให้ผู้คุ้มกันพวกนั้นสงบใจลงได้ไม่น้อย
แต่พวกเขาไม่สามารถจุดคบไฟพวกนี้ขึ้นมาใหม่ได้จริงๆ
พวกเขาจึงไม่กล้าที่จะเดินสะเปะสะปะและนั่งลงบนพื้น
อย่างไรก็ตาม พวกเขาเพิ่งจะนั่งลงได้ไม่นานก็ได้ยินเสียง ‘ฮือๆ’ ดังขึ้นมาจากที่ไหนก็ไม่ทราบ
“ก็แค่เสียงลมเท่านั้น” จ้าวซวีจือเอ่ยอีก
ก็จริง ข้างนอกมีลมพัดแรงขนาดนั้น บางทีฝนก็อาจจะเริ่มตกลงมาแล้วก็ได้ หากในห้องนี้มีรูโหว่ ลมพัดไปมาก็สามารถทำให้เกิดเสียงแปลกๆ ได้อยู่แล้ว
ทุกคนกินอาหาร ไม่รู้สึกถึงรสชาติใดๆ
หนึ่งในนั้นอดไม่ได้ที่จะมองขึ้นไปที่พระพุทธรูปเหนือศีรษะของเขา
เขานิ่งงันไปทันที จากนั้นดวงตาของเขาก็หรี่ปรือลงเล็กน้อย จู่ๆ เขาก็หยิบดาบขึ้นมาแล้วฟันแขนของตัวเอง!
“เจ้าทำอะไรน่ะ!” ทุกคนรู้สึกตกใจมาก
ชายผู้นั้นลุกขึ้นยืนด้วยความงุนงง สับสนเล็กน้อย แล้วดาบเล่มใหญ่ที่เขาถืออยู่ในมือก็ร่วงหล่นลงกับพื้น “ข้า ข้า…ข้าไม่รู้ เมื่อครู่เหมือนจะเห็นว่ามีอะไรเกาะอยู่ตรงนี้…”
เขายังไม่ทันจะพูดจบ ไฟปีศาจที่ดูเหมือนกับเปลวเทียนสีเขียวลอยไปลอยมาอยู่รอบๆ ก็ราวกับจะโลดเต้นด้วยความยินดีมากยิ่งขึ้น
ทุกคนต่างก็รู้สึกหวาดกลัวจนถึงขีดสุด
พวกเราเริ่มหยิบดาบแล้วพันไปที่ดวงไฟโดยไม่รู้ตัว
เวลานี้จ้าวซวีจือก็แสดงสีหน้าตื่นตระหนกออกมาแล้ว
เขารู้สึกเย็นตรงต้นคอราวกับมีอะไรกำลังคืบคลานอยู่กระนั้น…
YOU MAY ALSO LIKE
Yuki03
หาเรื่องเองง ลากคนอื่นมาโดนด้วยอีก