ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 577 สอบถามข่าวคราว / ตอนที่ 578 จะเกิดเรื่องได้อย่างไร
ตอนที่ 577 สอบถามข่าวคราว / ตอนที่ 578 จะเกิดเรื่องได้อย่างไร
ตอนที่ 577 สอบถามข่าวคราว
จ้าวซวีจือไม่คิดที่จะล่าถอยกลับไปแม้แต่น้อย เขามาถึงที่นี่เร็วกว่ารัชทายาทหนึ่งวัน ก่อนหน้านี้เขาก็เข้าไปดูภายในวัดนั้นตอนกลางวันไปแล้ว แต่ก็ไม่พบจุดที่น่าสงสัยอะไรเลย
เขาจึงได้เลือกกลับมาอีกครั้งตอนกลางคืน
ตอนนี้เขาเดินมาได้ครึ่งทางแล้ว แต่รัชทายาทกลับจะให้เขาถอยกลับไป?
หากเขาถอยกลับไปจริงๆ ศักดิ์ศรีเขาจะอยู่ที่ไหนเล่า
อย่างไรก็ตาม เมื่ออยู่ต่อหน้าเขากลับไม่อาจขัดคำพูดของรัชทายาทได้
“ตกลง ตอนนี้ค่ำเกินไปแล้ว ข้าจะรั้งรออยู่ที่นี่ รอให้ถึงกลาววันค่อนเข้าไปใกล้ๆ” จ้าวซวีจือหาข้ออ้าง
จ้าวเสวียนจิ่งยังสามารถมองเห็นความกระสับกระส่ายในสายตาของชายผู้นี้
เพียงแต่ขาก็เป็นของเขาเอง เว้นเสียแต่จะตัดมันออกมาเสียเลยตรงนี้ มิฉะนั้นด้วยนิสัยของจ้าวซวีจือแล้ว เขาห้ามอย่างไรก็คงห้ามไม่อยู่
อย่างไรก็ตาม เพื่อเห็นแก่หนิงเป่ยอ๋องที่ทำงานหนักมาตลอดหลายปี จ้าวเสวียนจิ่งก็ยังคงเอ่ยขึ้นว่า “ปรมาจารย์โม่ได้ไปดูมาแล้ว ข้างในนั้นมีวิญญาณคอยหลอกหลอน พอตกกลางคืนคงจะไม่สงบ หากเจ้ายังไม่อยากตายก็ทำตัวดีๆ หน่อย”
เขาก็พูดมาถึงขนาดนี้แล้ว หากจ้าวซวีจือยังพูดไม่รู้เรื่องอีก ก็คงจะโทษคนอื่นไม่ได้แล้ว
เมื่อจ้าวซวีจือได้ยินจ้าวเสวียนจิ่งพูดถึงปรมาจารย์โม่ หัวใจเขาก็รู้สึกบีบรัดขึ้นมาทันที
“ปรมาจารย์โม่…ก็อยู่ที่นี่ด้วย?” จ้าวซวีจือถามกับตัวเอง จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมอง
ปรมาจารย์ผู้นั้นน่าจะอยู่ในรถม้าคันใดคันหนึ่ง
ช่างน่าขันเหลือเกิน คนที่มีความแค้นกับเขาต่างก็มากันหมด
รัชทายาท เซี่ยผิงกั่ง และนักพรตที่ทำเป็นติดต่อเทพผีวิญาณได้คนนั้น
จ้าวซวีจือกวาดตามอง แล้วก็ได้เห็นหลี่ชิงอวี๋ที่เปิดม่านออกเพื่อระบายอากาศพอดี
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งเขาก็เอ่ยขึ้นว่า “ฝ่าบาท ข้าไม่ได้พบหลี่ชิงอวี๋มานานแล้ว ข้าอยากเข้าไปคุยกับเขาหน่อย”
“ไปเถอะ” จ้าวเสวียนจิ่งไม่ได้ห้ามเขา
จ้าวซวีจือแค่ต้องการคุยกับหลี่ชิงอวี๋เรื่องคดีนี้ และต้องการสอบถามเกี่ยวกับสถานการณ์จากปากของเขาเท่านั้น
จ้าวเสวียนจิ่งพูดง่ายอย่างหาได้ยากยิ่ง จ้าวซวีจือรู้สึกไม่คุ้นเคยอย่างยิ่งจนเขาอดสงสัยไม่ได้ว่ารัชทายาทกำลังขุดหลุมเพื่อให้เขากระโดดลงไปหรือไม่
ใจเขานั้นสงสัย แต่ก็ยังเดินเข้าไปหาหลี่ชิงอวี๋อยู่ดี
เวลานี้สีหน้าของหลี่ชิงอวี๋ย่ำแย่อย่างยิ่ง แต่หลังจากที่เห็นจ้าวซวีจือเขาก็ยิ้มให้อย่างสุภาพ “พี่ซวีจือมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”
เมื่อก่อนหลี่ชิงอวี๋เรียกจ้าวซวีจือว่าท่านอ๋องน้อย
ต่อมาเมื่อองค์ชายน้อยถือกำเนิด เขาจึงไม่กล้าเรียกมั่วๆ เช่นนั้นอีก
“ข้ามาเรื่องคดีหิ่งห้อยน่ะ ตอนนี้ข้ากำลังทำงานอยู่ในฝ่ายคดีอาญาที่สำนักตรวจการ” ท่าทางจ้าวซวีจืออบอุ่นสบายๆ “เจ้าเพิ่งกลับมาจากวัด? เป็นอย่างไรบ้าง พบเบาะแสอะไรบ้างหรือไม่ เจ้ากับข้าต่างก็วิ่งวุ่นเพื่อทำคดีนี้ ก็ค่อนข้างลำบากอยู่…”
“ไม่มีเบาะแสอะไรหรอก แต่ข้าแค่ตกใจมาก” หลี่ชิงอวี๋ยิ้มอย่างขมขื่น “ในวัดนั้น พวกเราขุดของสกปรกออกมาได้บางอย่าง มีกระดูก อาวุธเหล็กอะไรต่างๆ และมีลมกระโชกภายในน่ากลัวมาก”
“วัดนั้นถูกทิ้งร้างไว้นานแล้ว เป็นเรื่องปกติที่จะทำให้คนรู้สึกว่าน่าขนลุก” จ้าวซวีจือยิ้ม “แต่กระดูกนั้น…ข้าก็ไปดูมาก่อนหน้านี้แล้ว แต่ไม่เห็นเลยนี่?”
“มันซ่อนอยู่ใต้แผ่นพื้น เป็นกระดูกของทารกตัวเล็กนิดเดียว แล้วก็พระพุทธรูปนั่น ปรมาจารย์บอกว่าข้างในนั้นน่าจะมีผงกระดูกผสมอยู่ ดังนั้นมันจึงส่องแสงได้” หลี่ชิงอวี๋ถอนหายใจ
“เป็นเช่นนี้นี่เอง” จ้าวซวีจือพยักหน้า “เจ้ามากับราชครูหลี่ผู้เฒ่าหรือ หลายปีมานี้ราชครูปลีกวิเวกสันโดษ ทำไมคราวนี้…”
รัชทายาทไม่ชอบหาพวกในราชสำนักไม่ใช่หรือ
หรือว่าตอนนี้องค์ชายสี่ยิ่งโตขึ้นทุกวัน เขาจึงคิดที่จะแย่งชิงต่อสู้ขึ้นมาบ้างแล้ว?
หลี่ชิงอวี๋ไม่สะดวกใจที่จะบอกออกไปตรงๆ ถึงอย่างไรเรื่องที่สุสานของตระกูลมีปัญหานี้ก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าป่าวประกาศอะไร
“ใกล้จะถึงเทศกาลเชงเม้งแล้ว ท่านปู่ของข้าไม่ได้มาทำความสะอาดสุสานนานแล้ว จึงพาข้ามาแสดงความเคารพบรรพบุรุษ ก็บังเอิญได้พบเข้ากับรัชทายาทพอดี” หลี่ชิงอวี๋อธิบาย
ตอนที่ 578 จะเกิดเรื่องได้อย่างไร
จ้าวซวีจือราวกับกำลังครุ่นคิด
เดิมทีเขาคิดว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับตระกูลหลี่ ดังนั้นเขาจึงเชิญปรมาจารย์โม่ให้มาจัดการ และความสัมพันธ์ระหว่างปรมาจารย์โม่กับรัชทายาทนั้นไม่ธรรมดา ทั้งสองฝ่ายจึงมีการติดต่อกันบ้าง…
นึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นการบังเอิญมาเจอกัน
“ก่อนหน้านี้น้องชายของข้าไม่สบาย ก็เชิญปรมาจารย์โม่นี่แหละไปช่วยขับไล่วิญญาณชั่วร้าย เสด็จพ่อของข้าก็ยกย่องท่านปรมาจารย์มาก เพียงแต่นิสัยของปรมาจารย์โม่ผู้นี้แปลกๆ และเข้ากับข้าไม่ได้เลย” จ้าวซวีจือถอนหายใจ “ก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะรัชทายาทหรือเปล่า”
ท่านพ่อของเจ้านั่นแหละที่แนะนำปรมาจารย์มา!
หลี่ชิงอวี๋เอ่ยเสริมขึ้นมาในใจก่อนจะเอ่ยถาม “ฝ่าบาททำไมหรือ”
“เฮ้อ มันพูดยาก บางทีอาจเป็นเพราะข้ามีความคล้ายคลึงกับฝ่าบาทอยู่บ้าง ฝ่าบาทจึงไม่ชอบข้า เมื่อครู่ก็ยังกล่าวโทษข้าอยู่เลย…แม้ว่าเสด็จพ่อของเข้าจะเป็นหนิงเป่ยอ๋อง แต่ใต้หล้านี้ก็มีท่านอ๋องไม่น้อย ลูกชายสายรองอย่างข้า หากไม่มีตำแหน่งศักดินา ในสายตาของฝ่าบาทแล้วก็คงจะสามารถทุบตีหรือดุด่าข้าได้ตามใจ” จ้าวซวีจือถอนหายใจ
ส่วนหลี่ชิงอวี๋ที่ได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจจนขนลุกซู่
“เจ้าอย่าได้พูดจาเหลวไหลสิ! ฝ่าบาทยังอยู่ที่นี่ด้วยนะ หากพระองค์ได้ยินเข้าล่ะ…” หลี่ชิงอวี๋แทบจะอยากปิดปากจ้าวซวีจือเอาไว้ทันที
“ข้าย่อมเชื่อชิงอวี๋อยู่แล้ว” จ้าวซวีจือกลับเอ่ย
“…” หลี่ชิงอวี๋กลับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
เชื่ออะไรเขา
เชื่อว่าเขาจะไม่เอาความลับไปพูดอย่างนั้นหรือ
แต่เรื่องนี้จ้าวซวีจือพูดจาไม่เหมาะสมนะ!
“ฝ่าบาทเป็นคนใจดีและใจกว้าง ตลอดทางมานี้ข้าก็ไม่เคยเห็นเขาจะโกรธอะไรขึ้นมาสักครั้งเลยนะ แล้วฝ่าบาทจะมาถือสาหาความเจ้าด้วยเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ได้อย่างไร” หลี่ชิงอวี๋ปลอบโยนเขาอย่างรวดเร็ว หลังจากที่เขาพูดจบก็อดมองจ้าวซวีจืออีกทีไม่ได้
ตอนเด็กๆ เขามักจะเล่นกับจ้าวซวีจืออยู่บ่อยๆ แต่พอโตขึ้นมาแล้วกลับได้พบกันน้อยลง
โดยเฉพาะในช่วงสองปีที่ผ่านมาเขาเดินทางผิด ก้าวร้าว และไม่ชอบออกไปข้างนอก ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ไปมาหาสู่กับจ้าวซวีจือมาเป็นเวลานานแล้ว
พอลองมองเขาให้ดีๆ ตอนนี้…
ตอนที่เขายังเป็นเด็ก ท่าทางและดวงตาของเขานั้นคล้ายคลึงกับรัชทายาทมากจริงๆ
ตอนนี้เมื่อเขาโตแล้วกลับแทบมองไม่เห็นว่าเหมือนกันสักเท่าไรนัก มีแค่โครงร่างของดวงตาที่คล้ายคลึงกันเล็กน้อยเท่านั้น มันเป็นดวงตาหงส์ที่ดูดีมาก
แต่แววตานั้นไม่เหมือนกัน บุคลิกนิสัยก็ต่างกันมากเช่นกัน
ยิ่งไปกว่านั้นหลี่ชิงอวี๋ยังต้องยอมรับด้วยว่า จ้าวซวีจือนั้นดูมืดมนมากกว่า ไม่เหมือนรัชทายาทที่แม้ว่าเขาจะเย็นชา แต่รัศมีที่เปล่งออกมาของเขากลับไม่ธรรมดา
หากไม่มองให้ดีก็จะมองไม่เห็นความคล้ายคลึงนั้นแล้ว
ถึงอย่างไรหลี่ชิงอวี๋ก็เติบโตขึ้นมาด้วยกันกับจ้าวซวีจือ เขาเองก็รู้ว่า เมื่อตอนที่ยังเป็นเด็กจ้าวซวีจือมีสถานะที่สูงส่งและมักถูกกล่าวถึงอยู่บ่อยๆ เพราะความคล้ายคลึงกับรัชทายาท
ดังนั้นลักษณะท่าทางที่เคยชินของจ้าวซวีจือหลายอย่างล้วนเลียนแบบมาจากรัชทายาท
จะนับว่าเป็นความพยายามของจ้าวซวีจือที่จะอาศัยแสงจากรัชทายาทก็ได้
เมื่อก่อนเขาเคยยืนอยู่ข้างจ้าวซวีจือ
ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว ปรมาจารย์โม่เป็นศิษย์พี่ของรัชทายาท เป็นศิษย์ร่วมสำนักกัน และรัชทายาทที่ร่วมเดินทางด้วยกันมาตลอดก็เผชิญสถานการณ์อันน่าหวาดหวั่นด้วยกันมาในหลุมฝังศพตระกูลผังก่อนหน้านี้ ประสบพบเรื่องราวต่างๆ ร่วมกัน
มันทำให้เขาเคารพรัชทายาทมากกว่าเมื่อก่อนมากเช่นกัน
จ้าวซวีจือดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจที่หลี่ชิงอวี๋พูดแทนรัชทายาท
แต่เขาก็ไม่ได้โต้แย้งโดยตรง กลับเอ่ยว่า “เดิมทีข้าเตรียมตัวจะไปดูที่วัดนั้นตอนกลางคืนเสียหน่อย แต่ตอนนี้ข้าทำไม่ได้แล้ว ฝ่าบาทยืนกรานที่จะแทรกแซงและขอให้ข้าพาคนถอยกลับไปก่อน แล้วค่อยว่ากันใหม่ตอนกลางวัน”
“…” หลี่ชิงอวี๋อ้าปากค้างจนมุมปากแห้งไปเล็กน้อย “ฝ่าบาทพูดเพื่อประโยชน์ของเจ้าเองนะ ท่านปรมาจารย์บอกแล้วว่า ข้างในนั้นมีวิญญาณ…”
ข้าพาคนมาไม่น้อย วัดก็ไม่ได้ใหญ่มาก จะเกิดเรื่องได้อย่างไร” จ้าวซวีจือส่ายหน้า
ตอนที่มีการเปิดแท่นทำพิธีให้น้องรองของเขา เขาก็ไม่อยู่ที่นั่น พ่อบ้านและคนอื่นๆ พูดกันให้ทั่วไปหมด แต่จริงๆ แล้วเขาไม่ได้เห็นเองกับตานี่?
“ก็เพราะว่าเจ้าพาคนมามากมาย…ดังนั้น…ฝ่าบาทก็เลยไม่อยากให้เจ้าไปเสี่ยงน่ะสิ?”
YOU MAY ALSO LIKE
Yuki03
อยากเดือดร้อนก็เข้าไปคนเดียวเถอะไม่ต้องดึงดันเอาคนไม่รู้เรื่องเข้าไปเกี่ยว