ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 549 กลัวจนฉี่จะราด / ตอนที่ 550 ผู้ช่วยชีวิต
ตอนที่ 549 กลัวจนฉี่จะราด / ตอนที่ 550 ผู้ช่วยชีวิต
ตอนที่ 549 กลัวจนฉี่จะราด
เซี่ยเฉียวนั่งอยู่บนรถม้า มือนางสั่นระฆังเรียกวิญญาณไปมา เมื่อเห็นว่าพลังหยินรอบกายยิ่งเข้มข้นขึ้น นางจึงรู้สึกว่าพอแล้ว
แม้เวลานี้จะไม่มีคนขับรถ เซี่ยเฉียวก็ไม่ได้ตื่นตระหนกแต่อย่างใด นางสวมหมวกคลุมหน้า แล้วจึงขับรถม้าออกไปอย่างสบายๆ ด้วยตัวเอง
ไม่นานนักเซี่ยฉงซานที่อยู่ในบ้านเก่าก็ฟื้นคืนสติขึ้นมา
เดิมทีคุณชายเฉาคิดว่าเซี่ยฉงซานไปตายแล้ว เวลานี้เขาจึงอยากที่จะอยู่ห่างจากคนตายให้มากที่สุด แต่จู่ๆ ชายผู้นั้นก็ลุกขึ้นยืน ทำให้เขาตกใจขวัญหายและกรีดร้องขึ้นมาทันที
เซี่ยฉงซานลืมตาขึ้นด้วยความมึนงงว่างเปล่า จากนั้น…
“อ๊าก” ทันใดนั้นเขาล้มก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้นอีกครั้ง
จากนั้นก็คลานไปบนพื้นอย่างสะเปะสะปะ!
นี่มันอะไรกันเนี่ย!
มี มีผี?!
ตรงหน้าเขามีวิญญาณหญิงสาวสวมชุดสีแดงถือศีรษะกำลังเดินเข้ามาหาเขา ศีรษะนั้นแลบลิ้นปลิ้นตา จากนั้นก็ลอยไปรอบๆ ตัวเซี่ยฉงซาน
จู่ๆ เซี่ยฉงซานรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างลูบเท้าของเขา
เมื่อเขาก้มลงมองก็เห็นเด็กน้อยหน้าขาวซีดเผือดกำลังยื่นมือออกมาจับข้อเท้าของเขาพลางเอ่ยด้วยเสียงอ่อนโยนว่า “เล่นกับข้านะ…”
“อ๊ากกก ออกไป! ออกไป!” เซี่ยฉงซานตกใจจนตัวสั่น
ยันต์สองแผ่นนั้นของเซี่ยเฉียวแผ่นหนึ่งเอาไว้เรียกวิญญาณ อีกแผ่นลงคาถาเอาไว้เพื่อสื่อสารกับวิญญาณและเทพ
เมื่อบวกกับน้ำตาวัวแล้วมันย่อมทำให้เซี่ยฉงซานสัมผัสได้ถึงโลกของคนตายทั้งหลาย
หากนางไม่สามารถที่จะจัดการได้แม้แต่เซี่ยฉงซาน นางจะกล้าไปขุดศพคนเดียวได้อย่างไร
เวลานี้เซี่ยเฉียวสามารถจินตนาการถึงท่าทางขี้ขลาดตาขาวของเซี่ยฉงซานได้เลยทันที
ทั้งร่างเซี่ยฉงซานอาบไปด้วยเหงื่อ เขาคลานหนีจากประตูหน้าบ้านเข้าไปข้างใน แต่วิญญาณพวกนั้นก็ยังไม่ยอมปล่อยเขา
ดูเหมือนว่าวิญญาณจอมซนพวกนี้จะได้พบของเล่นแสนสนุกแล้วกระนั้น บ้างก็กระโดดขึ้นลง บ้างก็ทำท่าทางยากๆ ต่างๆ ต่อหน้าเขา บ้างดึงลิ้นออกมา บ้างควักลูกตาออกมา ยังมีที่แสดงให้เห็นร่างกายผิวหนังและอวัยวะที่เปื่อยเน่าของพวกเขา…
และวิญญาณพวกนี้ก็อยู่ล้อมรอบเซี่ยฉงซาน
วิญญาณพวกนี้ก็แค่ทำในสิ่งที่พวกเขาชอบทำเป็นปกติอยู่แล้ว เพียงแต่เมื่อก่อนคนที่มีชีวิตอยู่มองไม่เห็นพวกเขาเท่านั้น
เซี่ยฉงซานเสียสติไปแล้วจริงๆ เขาหลับตาลง แต่ไม่รู้ว่าทำไมตนเองก็ยังได้ยินเสียงของพวกเขาอยู่ดี!
และในขณะเดียวกันนั้นคุณชายเฉาเองก็ตกใจไม่น้อย
ท่านอาสามบ้าไปแล้ว!
เขาอยู่บนพื้นและคลานไปรอบๆ อีกทั้งเอาแต่พูดว่ามีผีวิญญาณอยู่ที่นี่ เดี๋ยวก็เกาหลัง เดี๋ยวก็ตะปบขาตัวเอง น่ากลัวมาก!
เซี่ยฉงซานมองเห็นคุณชายเฉาก็รีบพุ่งเข้าไปหา “ช่วยข้าด้วย ช่วยข้าด้วย! เจ้า เจ้าเห็นพวกเขาแล้วหรือไม่ พวกเขามาแล้ว มาแล้ว อ๊ากก….”
“…” คุณชายเฉาตกใจจนร้องไห้ออกมา
แม่เจ้าโว้ย ท่านอาสามเป็นอะไรกันแน่เนี่ย
หรือว่า…ที่นี่มี…จริงๆ
เซี่ยฉงซานดิ้นรนอยู่นาน จนในที่สุดเขาก็เข้าไปหลบอยู่ใต้เตียงในห้อง เขากอดกุมศีรษะตนเอง ตัวสั่นงันงก หน้าซีดเผือด ร่างกายอ่อนแรงไปหมด
คุณชายเฉาเองก็ไม่ได้ดีกว่ากันมากนัก แต่เขาก็ไม่กล้าจากไป ได้แต่อยู่กับเซี่ยฉงซานเท่านั้น
เดิมทีเซี่ยฉงซานก็อยากจะหนีไป แต่เมื่อออกไปข้างนอก เขาก็พบว่าข้างนอกมืดมนไปหมด และวิญญาณเยอะกว่าอีก!
เมื่อพวกวิญญาณเห็นเขาก็ทำราวกับเห็นเนื้อดีๆ สักชิ้นต่างก็พุ่งเข้าหาเขา
ตอนนี้ในเรือนหลังนี้เต็มไปด้วยวิญญาณ มีวิญญาณเต็มไปหมด!
เชือกเส้นนั้นที่อยู่ในใจของเขาขาดผึงลงทันที
ขณะนั้นเป็นเวลาที่น้ำยันต์และน้ำตาวัวแสดงผลได้ดีที่สุด
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น คุณชายเฉารีบวิ่งหนีออกไปด้วยความกลัวจนฉี่จะราด เมื่อกลับไปถึงบ้านตระกูลเฉาเขาก็ล้มป่วยลงทันที แทบจะเอาชีวิตน้อยๆ ไม่รอด หลังจากรอดตายมาได้ในหัวของเขาก็มีแต่ภาพวิญญาณที่เซี่ยฉงซานบรรยายเอาไว้
เขากลายเป็นคนผีเข้าผีออก ขี้ขลาดหวาดกลัว และเอาแต่โทษบิดามารดาของตน
หากไม่ใช่เพราะพวกเขา เขาก็คงไม่ต้องมาทนทุกข์ทรมานแบบนี้หรอก!
ส่วนน้ำยันต์และน้ำตาวัวบนตัวเซี่ยฉงซานก็ยังคงแสดงผลอยู่แม้ในวันถัดมา
ตอนที่ 550 ผู้ช่วยชีวิต
ท้องฟ้าสว่างโร่ เซี่ยฉงซานออกไปที่ถนนใหญ่แล้ว แต่ทุกๆ ก้าวย่างของเขาก็ยังคงเห็นวิญญาณพวกนั้น เมื่อบวกกับน้ำยันต์ที่เขาดื่มเข้าไป วิญญาณพวกนั้นจึงลอยเข้าหาเขาอย่างอดไม่ได้
“อย่าเข้ามา อย่าเข้ามานะ ออกไป ออกไปสิ!”
“อย่ากัดข้า อย่ากัดข้า…”
“…”
เซี่ยฉงซานล้มลุกคลุกคลานไปเรื่อยๆ จนถึงสุดซอย ผมเผ้ารุงรัง เนื้อตัวมีเลือดไหลออกมาเพราะไปกระแทกเข้ากับอะไรก็ไม่รู้ ใบหน้าของเขาสกปรกมอมแมม เสื้อผ้าก็ขาดเป็นชิ้นๆ
เขาสะดุดนั่นนี่ ทั้งร้องร้องตะโกนโวยวายไปเรื่อยจนทำให้คนที่เดินถนนรู้สึกรำคาญ เมื่อพบคนที่ขี้หงุดหงิดเจ้าอารมณ์ก็รุมทุบตีเขาโดยไม่ให้เขาเห็นหน้า
เมื่อเขาถูกทุบตีศีรษะก็ยิ่งสับสนมึนงงมากขึ้น
เซี่ยฉงซานเสียสติไปแล้วจริงๆ
เดิมทีเซี่ยหมั่งซานคิดจะอยู่ในเมืองหลวง แต่เมื่อเห็นจุดจบของเซี่ยฉงซานแล้ว เขาจึงตกใจจนขลาดกลัว รีบพาภรรยาและลูกชายหนีไปในคืนนั้นนั่นเองโดยไม่ได้พาหญิงชราไปด้วย
ก่อนหน้านี้หญิงชรายังทำงานได้บ้างนิดหน่อย และสามารถช่วยแบ่งเบาภารบางอย่างในบ้านได้ แต่ตอนนี้แข้งขาของหญิงชราไม่ดีแล้ว วันทั้งวันนางยังอยากจะกินแต่เนื้อ ยิ่งอยู่ยิ่งไร้ประโยชน์ อีกอย่างหนทางกลับบ้านเกิดก็ไกลขนาดนั้น หากพาหญิงชราไปด้วยก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นระหว่างทาง…
ถึงอย่างไรหญิงชราอยู่ที่เมืองหลวงก็คงไม่ตายหรอก
แต่ไม่เหมือนกับเขา เขาอยู่เมืองหลวงไม่เจริญ!
หญิงชราตื่นขึ้นมาพบว่าลูกชายคนโตหนีไปแล้ว ลูกชายคนที่สามก็เสียสติ นางรู้สึกสับสนมึนงงไปหมด
เมื่อก่อนนางดีกับบ้านใหญ่มาก และจู้จี้จุกจิกกับบ้านสามอย่างยิ่ง
ตอนนี้บ้านใหญ่ก็ทิ้งนางไปแล้ว สะใภ้ซินมองหญิงชราอย่างไรก็ไม่สบอารมณ์ ยิ่งเมื่อนางต้องมาดูแลสามีที่เสียสติไปแล้วเช่นนี้อีก นางจึงยิ่งเย็นชากับหญิงชรามากขึ้น
หญิงชราไม่สามารถทนต่อความลำบากได้ ทนอยู่ได้ไม่นานนางก็ไปหาเซี่ยหนิวซาน
เซี่ยหนิวซานไม่อาจทนดูหญิงชราตายไปต่อหน้าต่อตาได้ แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะให้นางอยู่ร่วมบ้าน เพราะถึงอย่างไรลูกๆ ของเขาก็คงไม่พอใจ หลังจากที่เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็พานางไปที่หมู่บ้านทำนา
เมื่อนางไปอยู่ที่หมู่บ้านแล้ว ขอแค่นางทำงานก็จะมีข้าวกิน
ไม่ค่อยต่างกับตอนที่นางอยู่ที่บ้านเกิด
หากเป็นเมื่อก่อนหญิงชราคงไม่พอใจแน่ แต่ตอนนี้ทำอย่างนั้นไม่ได้แล้ว นางอยู่ที่หมู่บ้านยังดีกว่าทนทุกข์อยู่ในเงื้อมมือลูกสะใภ้!
แน่นอนว่าสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในภายหลัง
ตอนนี้หลังจากที่เซี่ยเฉียวได้ระบายอารมณ์แล้ว นางก็เตรียมตัวออกเดินทางไปยังอำเภอสวิน
ขณะที่นางเพิ่งจะออกเดินทางไปก็มีคนมาส่งเทียบเพื่อขอเยี่ยมเยือนอย่างจริงจัง ทั้งยังส่งของขวัญมาให้อีกจำนวนมาก
คนที่มาไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นจอหงวนคนใหม่ของปีนี้ เวินหลันเฉิง
ช่างน่าเสียดาย อย่าว่าแต่เซี่ยเฉียวจะไม่อยู่เลย แม้แต่เซี่ยหนิวซานก็ไม่อยู่ที่บ้าน ตอนนี้เหลือแต่เซี่ยหนิวซานเท่านั้น
เวลานี้เขามองบัณฑิตที่มีหน้าตาค่อนข้างหล่อเหลาตรงหน้าด้วยความสับสนมึนงง
“เดิมที่ข้าควรที่จะมาเยี่ยมเยือนตั้งนานแล้ว เพียงแต่การสอบฤดูใบไม้ผลิทำให้ล่าช้าไปหลายวัน โชคดีที่ข้าไม่ทำให้ใต้เท้าเซี่ยน้อยและแม่นางเซี่ยที่ช่วยชีวิตข้าไว้ต้องผิดหวัง ข้าได้รับการแต่งตั้งจากฮ่องเต้ให้เป็นจอหงวน เข้าสู่สำนักฮั่นหลิน ต่อไปหากพวกท่านมีเรื่องอะไรให้ผู้น้อยช่วยเหลือ ผู้น้อยย่อมไม่ปฏิเสธแน่…” เวินหลันเฉิงสุภาพอย่างยิ่ง สีหน้าของเขาแสดงความซาบซึ้งขอบคุณ
เซี่ยหนิวซานเกาศีรษะตนเองเล็กน้อย “ลูกชายกับลูกสาวของข้าช่วยเจ้าไว้?”
ทำไมเขาไม่รู้เรื่องนี้
และไม่มีใครบอกเขาด้วย!
เซี่ยหนิวซานรู้สึกว่าการออกไปนอกเมืองหลวงก่อนหน้านี้ทำให้เขาเสียเปรียบแล้ว เขาไม่มีส่วนร่วมในเรื่องน้อยใหญ่ในบ้านที่เกิดขึ้นในช่วงนั้นแม้แต่น้อย!
“ตอนนั้นผู้น้อยถูกคนสวมรอย แทบจะพลาดโอกาสเข้าสอบจอหงวนยังไม่ว่า แม้แต่ชีวิตน้อยๆ นี้ก็ยังจะไม่รอด โชคดีที่ใต้เท้าเซี่ยน้อยพาหวงซงตัวปลอมไป…ดูตัวกับแม่นางเซี่ย ข้าได้ยินมาว่า เป็นสายตาอันชาญฉลาดแหลมคมของแม่นางเซี่ยที่เห็นความผิดปกติ ใต้เท้าเซี่ยน้อยจึงได้เข้าไปจับตัวเขาไว้…” เวินหลันเฉิงอธิบายเล็กน้อย
ผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเขามีสามคน
รัชทายาท เซี่ยผิงกั่ง และเซี่ยเฉียว
คนที่เขารู้สึกขอบคุณมากที่สุดย่อมเป็นแม่นางเซี่ย
หากไม่ใช่เพราะแม่นางเซี่ยพบเห็นความผิดปกติก่อน ใต้เท้าเซี่ยน้อยก็คงไม่ได้สืบสวนเรื่องนี้อย่างถี่ถ้วน รัชทายาทเองก็คงไม่ได้ออกหน้าทวงความยุติธรรมให้เขา
YOU MAY ALSO LIKE
Yuki03
ทำตัวเองจริงๆไอ้อาสาม