ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 551 รำดาบสักเพลงเถอะ / ตอนที่ 552 อยากทัดเทียมกับดวงตะวัน

ตอนที่ 551 รำดาบสักเพลงเถอะ / ตอนที่ 552 อยากทัดเทียมกับดวงตะวัน
ตอนที่ 551 รำดาบสักเพลงเถอะ

ตอนที่เวินหลันเฉิงเพิ่งจะได้รับการช่วยเหลือ เขาก็อยากจะแสดงความเคารพเยี่ยมเยือนแล้ว

เพียงแต่ตอนนั้นเขายังเป็นแค่ผู้มีสิทธิ์เข้าสอบคนหนึ่งเท่านั้น หากเขามาเยี่ยมในตอนนั้น คนอื่นก็อาจจะคิดได้ว่าเขาต้องการเกาะตระกูลเซี่ยเพื่อขึ้นที่สูง

เขาจึงได้แต่ต้องอดทนรอ

ตอนนี้เขาได้รับตำแหน่งจอหงวนมาแล้ว ฝ่าบาทเองก็ให้ความสำคัญกับเขามาก เขาเพิ่งจะมาหาตอนนี้ก็นับว่าเป็นการให้เกียรติตระกูลเซี่ยแล้วเช่นกัน

“สายตาลูกสาวข้าดีขนาดนี้เชียว” เซี่ยหนิวซานอยู่ไกลจากสถานการณ์ที่เกิดขึ้นมา เขาคิดไปคิดมาก็เอ่ย “เจ้าบอกว่าตัวปลอมนั่นดูตัวกับลูกสาวข้า…อยากจะแต่งกับลูกสาวข้าหรือ”

เวินหลันเฉิงหน้าแดงด้วยความเขินอายเล็กน้อย “ใต้เท้าเซี่ยโปรดระงับโทสะก่อน เรื่องนี้มีแต่ใต้เท้าเซี่ยน้อย แม่นางเซี่ย และท่านเท่านั้นที่รู้ ข้าไม่ได้พูดอะไรกับคนภายนอกมาก อีกอย่างผู้น้อยก็รู้ว่าตอนนั้นใต้เท้าเซี่ยน้อยถูกใจในความสามารถของผู้น้อย จึงได้ตั้งใจที่จะจับคู่ ดังนั้นวันนี้ที่ข้ามาที่นี่ก็ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง…”

“แม้ว่าตอนนี้ผู้น้อยจะยังไม่ได้มีทรัพย์สมบัติมากมายเท่าไรนัก แต่ก็มีอนาคตไกล หาก หากใต้เท้าเซี่ยไม่รังเกียจล่ะก็ ผู้น้อยยินดีที่จะเตรียมสามหนังสือหกพิธีการ ยกเกี้ยวแปดคนหามมารับแม่นางเซี่ยแต่งเข้าบ้าน” เวินหลันเฉิงเอ่ยด้วยความประหม่า

เขามาที่นี้วันนี้เพียงเพื่อโยนหินถามทางเท่านั้น

หากตระกูลเซี่ยตกลง เขาค่อยไปหาแม่สื่อให้มาที่นี่อีกครั้งเพื่อทำข้อตกลงอย่างเป็นทางการ

เนื่องจากเรื่องนี้ยังไม่ได้เป็นที่ตกลงกัน ดังนั้นเขาจึงมาด้วยเหตุผลเพื่อแสดงความเคารพและขอบคุณก่อน ต่อให้ใต้เท้าเซี่ยปฏิเสธ ต่อไปภายหน้าเรื่องนี้ก็จะไม่มีผลกระทบอะไรกับแม่นางเซี่ย

แม่นางเซี่ย…

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหน้าตาของนางเป็นอย่างไร

แต่เขาเชื่อว่า แม่นางเซี่ยจะต้องมีจิตใจละเอียดอ่อน ฉลาดเฉลียว จะต้องเป็นผู้หญิงดีๆ ที่หาได้ยากยิ่งอย่างแน่นอน

เวินหลันเฉิงคิดมาถึงตรงนี้ก็หน้าแดงไปหมด เซี่ยหนิวซานเห็นเช่นนั้นก็ยิ่งนั่งไม่ติดเข้าไปใหญ่

เด็กคนนี้จะมาหลอกเอาลูกสาวของเขาไป?!

ขัดหูขัดตาจริงๆ

“ใช่ว่าเจ้าอยากจะแต่งก็จะแต่งได้ หากเจ้าคิดจะแต่งกับลูกสาวของข้าก็ต้องทำให้ข้าพอใจให้ได้ก่อน!” เซี่ยหนิวซานมีสีหน้าเย็นชา

“ย่อมต้องเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว” เวินหลันเฉิงพยักหน้าทันที “ผู้น้อย…ไม่มีบิดามารดาไม่มีพี่น้อง นับเป็นคนหัวเดียวกระเทียมลีบจริงๆ แต่ท่านพ่อท่านแม่ของข้าก็ได้ทิ้งทรัพย์สมบัติและที่ดินไว้ให้ที่บ้านเกิด ทรัพย์สินต่างๆ ไม่ได้ถูกไฟไหม้ไปด้วย สายตระกูลที่นั้นก็ดูแลข้ามากอยู่ จึงไม่นับว่าไร้ญาติขาดมิตรไปเสียทีเดียว…”

เวินหลันเฉิงรู้สึกขาดความมั่นใจอยู่บ้าง

แม่นางเซี่ยเป็นคนดีขนาดนั้น คุณสมบัติที่เขามีนี้ไม่คู่ควรกับนางจริงๆ

จะมีก็แต่ตำแหน่งจอหงวนนี่แหล่ะพี่พอจะมีหน้ามีตาได้ แต่หากไม่ได้แม่นางเซี่ยล่ะก็ อย่าว่าแต่ตำแหน่งจอหงวนเลย แม้แต่ชีวิตเขาก็คงหาไม่แล้ว

“เจ้าดื่มเหล้าเป็นหรือไม่” เซี่ยหนิวซานเอ่ยถาม

“…” เวินหลันเฉิงส่ายศีรษะ “ผู้น้อยละอายใจนัก ผู้น้อย…จอกเดียวก็ไม่ไหวแล้ว”

“แล้วการต่อสู้เล่า?” เซี่ยหนิวซานขมวดคิ้วมุ่น

“…” สีหน้าของเวินหลันเฉิงยิ่งย่ำแย่ “ผู้น้อยไม่เคยเรียนศิลปะการต่อสู้มาก่อน แต่ แต่ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับแม่นางเซี่ย ผู้น้อยก็จะสู้สุดตัวเพื่อปกป้องให้นางปลอดภัย!”

“เจ้าไม่เป็นศิลปะการต่อสู้ด้วยซ้ำ จะมาปกป้องอะไรเล่า จะไม่พากันตายหรือ” เซี่ยหนิวซานเอ่ยด้วยความรังเกียจ “ข้าก็จะไม่ทำให้เจ้าลำบากใจ ตอนนี้ลูกสาวข้าไม่อยู่บ้าน เจ้า…รอให้ลูกสาวข้ากลับมาก่อนแล้วเจ้าค่อยมาใหม่ พอถึงตอนนั้น…ก็รำดาบให้ข้าดูสักเพลงก็แล้วกัน แล้วค่อยดูว่าลูกสาวข้าจะว่าอย่างไร”

“…” เวินหลันเฉิงปาดเหงื่อออกจากหน้าผากของเขา

“ไม่ได้หรือ” เซี่ยหนิวซานดุดันยิ่ง

“ย่อมได้แน่นอน ผู้น้อยกลับไปแล้วจะไปเรียนแน่ๆ” เวินหลันเฉิงรีบเอ่ยด้วยความตกใจ

เซี่ยหนิวซานได้ยินเช่นนั้นจึงพยักหน้า

แม้ว่าเขาจะดูนุ่มนิ่มไปหน่อย แต่ก็ค่อนข้างว่าง่าย

เซี่ยเฉียวไม่รู้เลยแม้แต่น้อยว่าตอนนี้เซี่ยหนิวซานหาเรื่องสนุกทำได้แล้ว

เวลานี้นางอยู่บนรถม้าด้วยความรู้สึกหดหู่ มีเซี่ยผิงกั่งขี่ม้าคอยคุ้มครองนางอยู่ด้านนอก

“ปรมาจารย์โม่ ไม่ใช่ว่าน้องสาวของข้าต้องการจะมากับท่านด้วยหรือ นางเล่า? ทำไมข้าถึงไม่เห็นนาง” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยถามด้วยสีหน้าสงสัย

ตอนที่ 552 อยากทัดเทียมกับดวงตะวัน

โม่ชูเซิงเองก็อยากรู้ว่าเซี่ยเฉียวไปไหน!

……

เซี่ยเฉียวไม่ได้ยกม่านขึ้น นางมองใบหน้าที่สะท้อนอยู่ในกระจกนั้นแล้วถอนหายใจเบาๆ

“ร้านของข้าต้องการคนดูแล ข้าให้แม่นางเซี่ยอยู่ดูแลร้านแล้ว นางเป็นหญิงสาว แถมร่างกายก็ยังไม่ค่อยแข็งแรง ไหนเลยจะให้วิ่งวุ่นไปไหนมาไหนได้” เซี่ยเฉียวเอ่ยอย่างจนใจ

เซี่ยผิงกั่งแย้มยิ้ม “สุขภาพร่างกายของน้องสาวข้าแปลกประหลาดนัก ก่อนหน้านี้นางแทบจะเป็นจะตาย แต่ตอนนี้กลับดีขึ้นมากแล้ว แม้แต่อาการไอก็น้อยลง ก็ไม่รู้ว่านางไปได้ยาวิเศษมากจากไหน”

เซี่ยเฉียวหัวเราะหึๆ

พี่ชายใหญ่เห็นแต่ฉากหน้าของนางที่ดูแข็งแรง แต่ไม่เห็นว่าเบื้องหลังนางต้องเหน็ดเหนื่อยอย่างไร!

“คุณชายเซี่ยไปคุ้มครองรัชทายาทเถอะ ตรงนี้ไม่จำเป็นหรอก” เซี่ยเฉียวเอ่ยอีก

เซี่ยผิงกั่งที่อยูข้างๆ ได้ยินเช่นนั้นแล้ว แต่ก็ไม่ยอมขยับไปไหน เขาเอ่ยยิ้มๆ “ไม่เสียทีที่ปรมาจารย์กับฝ่าบาทเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องกัน แม้แต่คำพูดนี้ก็ยังเหมือนกันด้วย”

“…” เซี่ยเฉียวหัวเราะแห้งๆ ออกมาทันที

แท้จริงแล้วรัชทายาทรู้หรือไม่ว่านางก็คือเซี่ยเฉียว!

เขาจะจัดให้ใครมาคุ้มครองนางก็ได้ ทำไมต้องจัดให้พี่ชายใหญ่ของนางมาด้วย!

จงใจบีบนางอย่างนั้นหรือ

“ปรมาจารย์โม่ ข้าได้ยินมาว่าท่านคำนวณดวงชะตาแม่นยำนัก? ท่านคำนวณออกมาได้หรือไม่ว่าเมื่อไหร่น้องสาวของข้าจะได้แต่งงาน ดาวงานมงคลเคลื่อนตัวแล้วหรือไม่” เซี่ยผิงกั่งพูดมากขึ้นมาอีก

เขารู้สึกว่าปรมาจารย์โม่คนนี้เป็นคนกันเองไปแล้ว ในเมื่อเคยกินข้าวด้วยกัน ดื่มสุราด้วยกัน เมื่อต้องมาเดินทางด้วยกันก็สามารถพูดคุยกันได้มากหน่อย

เซี่ยเฉียวไม่พูดอะไร

เซี่ยผิงกั่งจึงถอนหายใจ

ดูท่าดวงเรื่องคู่ครองของน้องสาวเขาคงจะยากแล้ว

เซี่ยเฉียวนั่งอยู่ในรถม้า เมื่อไม่มีอะไรทำนางจึงได้นำไม้ออกมาท่อนหนึ่งเพื่อแกะสลักกระบี่บินให้วิญญาณที่ช่วยเหลือนางก่อนหน้านี้

วิญญาณนั้นคงจะรู้สึกว่าการอยู่ในเมืองหลวงน่าเบื่อจึงได้ติดตามนางมาด้วย ประเดี๋ยวก็ลอยไปโน่นนี่ ประเดี๋ยวก็นั่งอยู่บนหลังคารถม้าชมวิวทิศทัศน์ และคอยบอกสถานการณ์โดยรอบให้เซี่ยเฉียวฟัง

ในการเดินทางครั้งนี้ตระกูลหลี่นับว่าไม่ได้พาคนมามากเท่าไรนัก นอกจากผู้เฒ่าหลี่และหลานชายของเขาหลี่ชิงอวี๋แล้ว คนอื่นๆ ก็เป็นบ่าวรับใช้ทั้งหมดประมาณยี่สิบคน ซึ่งเพียงพอสำหรับการใช้สอย

คนที่จ้าวเสวียนจิ่งพาติดตามมาด้วยยิ่งน้อยลงไปกว่านั้นอีก รวมเซี่ยผิงกั่งแล้วก็เป็นหกคนเท่านั้น

“ปรมาจารย์ หน้าพวกเรายังมีคนอื่นอยู่ด้วยนะ ดูแล้วก็มีคนไม่น้อยเลย” เสียงของวิญญาณลอยเข้ามาจากด้านบนหลังคาเกี้ยว

ปรมาจารย์ไม่ชอบหน้าเขา นางบอกว่าตอนที่เขาตายนั้นดูไม่ได้เลย ร่างวิญญาณจึงอัปลักษณ์เช่นนี้

เขาเองก็ทำอะไรไม่ได้เช่นกัน ตอนนั้นเตาระเบิด ร่างกายของเขาจึงถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติ

“นี่เป็นถนนทางการ จะมีคนสัญจรไปมาบ้างก็เป็นเรื่องธรรมดา” เซี่ยเฉียวเอ่ย

เซี่ยผิงกั่งที่อยู่ข้างนอกขมวดคิ้วทันที

ปรมาจารย์พึมพำอะไรกับตัวเองอยู่บนเกี้ยว

“ไม่ใช่นะ ข้าได้ยินเขาพูดถึงรัชทายาท…จริงสิ คนที่เป็นหัวหน้าของพวกเขาหน้าตาค่อนข้างดูดีเชียวล่ะ เพียงแต่เขาดูมืดมนกว่ารัชทายาทมาก และอายุน้อยกว่าเล็กน้อย” วิญญาณเอ่ยอีก

เซี่ยเฉียวได้ยินเช่นนั้นก็นึกถึงคนคนหนึ่งขึ้นมาทันที

คงไม่ใช่จ้าวซวีจือหรอกนะ?

นางจำได้ว่าที่จวนอ๋องก่อนหน้านี้ตนเองได้ทำความปรารถนาของวิญญาณให้เป็นจริง นางจัดการจ้าวซวีจือไปยกหนึ่ง ต่อมาอีก…พระชายาอ๋องก็ทราบเรื่องที่พระชายารองขโมยจิ้งจอกน้อยขององค์ชายน้อยไปซ่อน สองแม่ลูกนี้ควรจะถูกเล่นงานอย่างหนักสิ

ทำไมเขาจึงได้ถูกปล่อยออกมาเร็วขนาดนี้

“เขาพูดอะไรเกี่ยวกับรัชทายาท” เซี่ยเฉียวถาม

“ดูเหมือนจะพูดว่า จะต้องคลี่คลายคดีหิ่งห้อยฆ่าคนได้ก่อนรัชทายาท…” วิญญาณคิดอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็พูดกับหลังคารถ

พอเซี่ยเฉียวได้ยินเช่นนั้น นางก็มั่นใจได้ในทันทีว่าคนคนนั้นจะต้องเป็นจ้าวซวีจืออย่างแน่นอน

นอกจากจ้าวซวีจือแล้วก็คงจะไม่มีใครหมกมุ่นอยู่กับการแข่งขันเปรียบเทียบตนเองกับรัชทายาทเช่นเขาอีก

อย่างไรก็ตาม เซี่ยเฉียวไม่สามารถที่จะเข้าใจโครงสร้างความคิดของจ้าวซวีจือได้จริงๆ แม้จะบอกว่าเชื้อพระวงศ์นั้นสูงส่งก็จริง แต่เมื่อเทียบกับรัชทายาทแล้วก็นับได้ว่าเป็นผู้ปกครองกับขุนนางที่มีความแตกต่างกันอยู่แล้วนี่

เขาคิดว่าตนเองสูงส่งมากเกินไป ถึงกับอยากทัดเทียมกับดวงตะวันอย่างรัชทายาทไปเสียทุกอย่าง