ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 547 ใครร้ายกว่ากัน / ตอนที่ 548 นางยักษา

ตอนที่ 547 ใครร้ายกว่ากัน / ตอนที่ 548 นางยักษา
ตอนที่ 547 ใครร้ายกว่ากัน

มีแต่เป็นโจรร้อยวัน ไหนเลยจะป้องกันโจรขโมยได้ทั้งร้อยวัน[1]

นางก็เลยทำตามความต้องการของท่านอาเสียเลยเพื่อจะได้ไม่ต้องคอยระแวดระวังเรื่องนี้อีก นางกลับอยากรู้ว่าเซี่ยฉงซานต้องการที่จะทำอะไรกันแน่

หลังจากที่เซี่ยเฉียวเข้าไปในรถม้าแล้ว สีหน้าเซี่ยฉงซานก็ฉายแววประหม่าเล็กน้อย เขากระชับสายบังเหียน ตีแส้เบาๆ แล้วออกเดินทาง

ใจกล้าไม่เบา

เซี่ยเฉียวนั่งอยู่ในรถม้า ส่วนวิญญาณไม่ได้อยู่นิ่ง เขาคอยบอกนางอยู่ตลอดว่ารถม้าไปถึงไหนแล้ว

จากถนนตะวันออกพวกเขาก็เดินทางไปถึงตรอกเล็กๆ ที่อยู่ใกล้กับประตูเมือง บ้านเรือนในละแวกนั้นค่อนข้างจะเสื่อมโทรม แต่กลับมีคนอาศัยอยู่ไม่น้อย รถม้าหยุดลงที่หน้าบ้านหลังหนึ่ง จากนั้นเซี่ยฉงซานก็แหวกม่านออก “คุณหนูใหญ่ ถึงแล้วขอรับ”

“ท่านอาสามพาข้ามาที่นี่ทำไมหรือ” เซี่ยเฉียวถามด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสาพร้อมรอยยิ้ม

เซี่ยฉงซานมือไม้สั่นทันที แล้วรีบสงบใจลง “เจ้าเข้าไปเดี๋ยวก็รู้แล้ว”

“หากข้าไม่ยอมเข้าไปล่ะ” เซี่ยเฉียวเอ่ยอีก

“นังหนูเฉียว อย่าได้บังคับให้อาสามของเจ้าต้องลงไม้ลงมือเลย วันนี้อาสามหาที่ดีๆ ให้เจ้า ต่อไปคุณชายเฉาที่อยู่ข้างในก็จะเป็นสามีของเจ้า เมื่อข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกแล้ว เจ้าก็มอบของแทนใจเอาไว้ให้เขา หลังจากกลับไปแล้วก็ไปพูดกับท่านพ่อของเจ้าว่าเจ้าจะแต่งกับเขาก็พอแล้ว หากไม่อย่างนั้น…”

เซี่ยฉงซานหัวเราะเยาะ “ที่ตรงนี้สับสนวุ่นวายมาก คนดีคนเลวปะปนกันไป ข้างในทำอะไรล้วนมีหมดทุกอย่าง หากเจ้าไม่ยินยอม ข้าก็จะทุบให้เจ้าสลบไป ให้คนอื่นดูสิว่าคุณหนูสูงส่งคนนี้เป็นอย่างไร”

เซี่ยฉงซานกลับไม่รู้สึกกลัว

ครอบครัวของหญิงสาวล้วนให้ความสำคัญกับชื่อเสียง เขาพูดกับคุณชายเฉาไว้แล้วว่า ให้เขาเก็บเสื้อชั้นในหรือไม่ก็พวกปิ่นปักผมผ้าเช็ดหน้าของนางเอาไว้ หลังจากนี้ถ้าหากเซี่ยเฉียวต้องการที่จะแก้แค้น นางก็รอเสียชื่อได้เลย

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะนังหนูตัวดีคนนี้บังคับให้เขาต้องทำทั้งนั้น

เซี่ยเฉียวพยักหน้าเล็กน้อย ตอนที่มาที่นี่วิญญาณก็ได้บอกนางหมดแล้วว่า คนที่อยู่ในละแวกตรอกนี้เป็นอย่างไรบ้าง

แถวนี้ทั้งแถบมีซ่องโสเภณีไม่น้อย นอกจากนี้ก็ยังมีบ่อนพนันและร้านเหล้าเล็กๆ อีกมากมาย

คนที่ไปมาในละแวกนี้ล้วนแล้วแต่ดุร้ายน่ากลัวทั้งนั้น

นอกจากนี้วิญญาณที่ลอยไปลอยมาอยู่ที่นี่ก็ดูน่าปวดหัวเช่นกัน

“อาสามก็รู้อยู่แล้วว่าที่นี่วุ่นวายมาก ทำไมถึงมาที่นี่ได้เล่า หากมีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ ข้าก็ช่วยท่านไม่ได้นะ ท่านว่าไหม” เซี่ยเฉียวเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

เซี่ยฉงซานได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกว่าเซี่ยเฉียวเป็นคนโง่คนหนึ่ง

“ไม่ต้องพูดมาก ลงจากรถเสียทีเถอะ คุณชายเฉาเป็นคนมีความสามารถ เจ้าจิตใจประหลาดชั่วร้ายเช่นนี้ ได้คุณชายเฉาเป็นคู่ครองก็นับว่าไม่ยุติธรรมกับเขาแล้ว!” เซี่ยฉงซานเอ่ยขึ้นด้วยความรำคาญ

ในความเห็นของเขา เซี่ยเฉียวมีนิสัยไม่ดี ไม่ให้ความสำคัญกับญาติ และเป็นคนตระหนี่ขี้เหนียว ข้อดีเพียงอย่างเดียวของนางคือหน้าตาดี

ส่วนคุณชายเฉานั้นมีทรัพย์สมบัติไม่น้อย ทั้งยังรู้หนังสือ และมีความสามารถในการทำน้ำส้ม ฝีมือในการทำน้ำส้มของเขานี้หากตกทอดต่อไปจากรุ่นสู่รุ่นก็ไม่มีวันที่จะยากจน

ถ้าหากไม่ใช่เพราะว่าลูกสาวของเขายังเด็กนัก ไหนเลยจะตกไปถึงมือเซี่ยเฉียว

เซี่ยเฉียวนั่งลงและหยิบหน้าไม้ออกมา

เซี่ยฉงซานขมวดคิ้วทันที เขาตกใจจริงๆ

“อาสาม ท่านรู้หรือไม่ว่าแถวนี้มีอะไรอยู่บ้าง” น้ำเสียงเซี่ยเฉียวเบาหวิว สายตาของนางราวกับกำลังมองไปที่ด้านหลังของเซี่ยฉงซาน “บริเวณนี้มีพลังหยินเข้มข้น มีผู้ชายที่ตายเพราะทำงานหนักเกินไป มีหญิงโชคร้ายที่ต้องกลายเป็นโสเภณี มีแม้แต่เด็กน้อยที่ตายเพราะความหิวโหย ท่านอยากจะเห็นหรือไม่”

เซี่ยฉงซานคิดว่าเซี่ยเฉียวน่าจะเสียสติไปแล้ว นางพกหน้าไม้ออกมาจากบ้านด้วยก็แล้วไปเถอะ แต่นี่นางกลับพูดจาอะไรแปลกๆ อีกด้วย!

“เจ้าคิดจะฆ่าคนหรือ เซี่ยเฉียว ข้าเป็นญาติผู้ใหญ่ของเจ้านะ หากเจ้ากล้าทำอะไรข้าจริงๆ ต่อให้เจ้าหนีไปได้แล้วก็จะต้องมีคนสืบจนรู้เรื่องแน่ พอถึงตอนนั้นเจ้าก็อย่าได้คิดว่าจะอยู่อย่างเป็นสุข” เซี่ยฉงซานไม่รู้สึกกลัวเลยแม้แต่น้อย

“ท่านพูดถูก เพราะอย่างนั้นหน้าไม้อันนี้จึงไม่ได้มีไว้ฆ่าท่านหรอก” เซี่ยเฉียวพยักหน้า

ตอนที่ 548 นางยักษา

เมื่อเซี่ยเฉียวพูดจบ จู่ๆ นางก็ยกแขนเสื้ออีกข้างโบกสะบัดตรงหน้าเซี่ยฉงซานเล็กน้อย

ผงยาสีขาวกระจายออกมาในทันที เซี่ยฉงซานไม่ได้ทันสังเกต สักครู่ผงยาก็ถูกเขาสูดหายใจหายเข้าไปในท้องของเขา

ดังนั้นหน้าไม้นี้จึงใช้เพื่อเบี่ยงเบนสายตาของเขาเท่านั้น

เซี่ยเฉียวเบ้ปาก “ท่านไปซื้อยามาได้ แต่ไม่คิดว่าคนอื่นจะมีผงยาเพื่อป้องกันตัวเองบ้างหรือ อาสาม วันนี้ข้าให้ท่านได้ดูเรื่องสนุกบ้าง”

เซี่ยฉงซานสำลักจนต้องไอออกมาสองครั้ง เขาเพิ่งจะไอเสร็จก็รู้สึกดวงตาพร่าเลือน ร่างกายของเขาอยู่ในภาวะมึนงง และเกือบจะสูญเสียการทรงตัว

เขายังไม่ทันได้หมดสติไป เปลือกตาของเขาก็รู้สึกเย็นวาบขึ้นมา

เซี่ยเฉียวยื่นมือออกมาและทาอะไรบางอย่างลงบนเปลือกตาของเขา

จากนั้นเขาก็เห็นเซี่ยเฉียวและหยิบกระดาษยันต์สีเหลืองออกมาสองแผ่น นางพึมพำอยู่ครู่หนึ่ง ตามด้วยเสียง ฟู่ กระดาษยันต์ก็ลอยขึ้นไปในอากาศและลุกติดไฟขึ้นมาทันที

เซี่ยเฉียวหยิบถุงน้ำและชามกระเบื้องสีขาวออกมาจากตะกร้าไม้ไผ่ แล้วขี้เถ้าที่เกิดจากการเผากระดาษยันต์ก็ตกลงไปในชามทันทีกลายเป็นน้ำยันต์

เซี่ยฉงซานล้มลงกับพื้น

รอบกายพวกเขาไม่มีใคร เซี่ยเฉียวก้าวลงจากรถม้าแล้วเทน้ำยันต์เข้าปากของเขาทันที

หลังจากทำเช่นนั้นแล้ว เซี่ยเฉียวค้นตัวเซี่ยฉงซานจนพบห่อยาเล็กๆ ห่อหนึ่งจริงๆ นางไม่รู้ว่ามันคือยาอะไร แต่นางเดาว่าคงไม่ใช่ยาดีอะไร นางคิดอยู่ชั่วครู่ก็หยิบห่อยาขึ้นมา ก่อนจะลากเซี่ยฉงซานเขาไปในบ้านเล็กๆ หลังนั้นด้วยกัน

เรือนหลังนี้น่าจะเป็นเรื่องที่เซี่ยฉงซานเช่าเอาไว้ อีกอย่างคนคนนี้ก็น่าจะยากจนถึงขีดสุด ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่เลือกสถานที่ที่ห่างไกลและเสื่อมโทรมเช่นนี้

ทันทีที่มีการเคลื่อนไหวก็มีคนเดินออกมาจากห้อง

น่าจะเป็นคุณชายเฉาผู้นั้นนั่นเอง

หน้าตาของเขา…ก็นับว่าดูดีอยู่ เขาออกจะอวบอ้วนอยู่บ้าง ผิวขาวละเอียด หากมองแต่หน้าตาก็ดูไม่ได้เป็นคนอันตรายอะไร

แต่รู้หน้าไม่รู้ใจ เป็นคนดีๆ ไม่เอา กลับอยากเป็นสัตว์เดรัจฉาน

คุณชายเฉาเห็นเซี่ยเฉียวลากเซี่ยฉงซานเข้ามาก็ตกใจอย่างยิ่ง “เจ้า เจ้าคือแม่นางเซี่ย? เจ้าทำอะไรอาสามน่ะ”

เซี่ยเฉียวหัวเราะเสียงเย็น “ฆ่าตายแล้ว”

“…” ใบหน้าคุณชายเฉาไร้สีเลือดในชั่วพริบตา

เซี่ยเฉียวยกหน้าไม้ขึ้นเล็งไปทางคุณชายเฉา แล้วเดินเข้าไปหาเขาทีละก้าว

คุณชายเฉาผู้นั้นตกใจจนทรุดลงกับพื้น เขาถดตัวถอยหลังไปเรื่อยๆ ด้วยความตกใจจนขวัญแทบจะบินออกจากร่าง “ข้า ข้าไม่ได้จงใจที่จะ…เจ้านะ ข้าต้องเชื่อฟังคำของพ่อแม่…เจ้า เจ้าปล่อยข้าไปเถอะ ข้าไม่กล้าทำอีกแล้ว…”

เฮ้อ

มีความสามารถแค่นี้ยังกล้าที่จะทำร้ายคนอื่นอีก

“รู้ใช่ไหมว่าท่านพ่อของข้าคือใคร” เซี่ยเฉียวเอ่ยถาม

คุณชายเฉาพยักหน้า

เซี่ยเฉียววางหน้าไม้ลง “รู้ก็ดี ข้ามอบเซี่ยฉงซานให้เจ้าจัดการ วันนี้คืนนี้เจ้าสองคนต้องอยู่ด้วยกันที่นี่ ห้ามไปไหนทั้งนั้น ถ้าหากข้ารู้ว่าเจ้าแอบหนีไปล่ะก็ ข้าจะให้ท่านพ่อข้าจับเจ้าแขวนคอให้ตายทั้งเป็น”

คุณชายเฉากลืนน้ำลายของตน

ท่านอาสามเซี่ยช่างหลอกเก่งนัก!

ทั้งๆ ที่เขาบอกว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ยเป็นสาวน้อยหน้าตาสะสวยและสง่างาม แต่คนที่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้…ใช่ที่ไหน

นี่มันนางยักษาชัดๆ!

ให้เขาอยู่กับคนตาย!

“รอบๆ นี้มีคนของข้าคอยจับตาดูอยู่นะ จำไว้ว่าต้องทำตัวดีๆ” เซี่ยเฉียวพูดจบก็เหลือบมองคุณชายเฉา จากนั้นนางก็เดินออกไปจากเรือนหลังนี้ ปิดประตูใหญ่ แล้วกลับขึ้นรถม้าไปทันที

เมื่อครู่นางทาน้ำตาวัวลงบนเปลือกตาของเซี่ยฉงซาน

แม้จะเป็นปริมาณไม่มากแต่ก็พอให้เขาได้รู้ซึ้งถึงโลกวิญญาณ

เซี่ยเฉียวมองขวดกระเบื้องใบน้อยที่บรรจุน้ำตาวัวอยู่ด้วยความเสียดายพลางถอนหายใจ

น้ำตาวัวนี้ใช่ว่าจะได้มาง่ายๆ มันทำมาจากน้ำตาหลั่งก่อนตายของวัวแก่ที่ทำงานหนักมาทั้งชีวิต ประกอบกับของอื่นๆ อีกบางอย่างจึงจะใช้ได้ นางเก็บมาได้ไม่มากในช่วงสิบปีที่ผ่านมา ปกติแล้วนางจะใช้มันอย่างประหยัดที่สุด

ตอนนี้นางกลับต้องนำมาใช้กับเซี่ยฉงซาน ผลลัพธ์ที่ได้จะต้องทำให้นางพึงพอใจจึงจะดีที่สุด

———————————————-

[1] เป็นโจรร้อยวัน ไหนเลยจะป้องกันโจรขโมยได้ทั้งร้อยวัน สำนวน โจรนั้นจ้องจะขโมยอยู่ตลอดเวลา ส่วนคนที่คอยระวังโจรขโมยย่อมจะเกิดความประมาทสะเพร่าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้