ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 505 ครอบครัวเดียวกันไม่ต้องเกรงใจ / ตอนที่ 506 ที่นี่ไม่เจริญ
ตอนที่ 505 ครอบครัวเดียวกันไม่ต้องเกรงใจ / ตอนที่ 506 ที่นี่ไม่เจริญ
ตอนที่ 505 ครอบครัวเดียวกันไม่ต้องเกรงใจ
ช่วงนี้มีเรื่องเกิดขึ้นมากเกินไป เขาเองก็ไม่รู้ว่า เหตุใดจู่ๆ ตนเองจะต้องมาเผชิญภัยพิบัติครั้งใหญ่ขนาดนี้
เริ่มด้วยการสูญเสียการงาน ต่อมาก็โชคร้ายไม่หยุด ตอนนี้เขายังจะต้องถูกจับเข้าคุกอีก
เขากลัวว่าตนเองจะต้องตายอยู่ในคุก
หญิงชรานึกถึงเมื่อครั้งเก่าก่อน
พูดถึงความละอายใจนั้นนางไม่มีจริงๆ ถึงอย่างไรตอนนั้นเซี่ยหนิวซานก็เป็นคนนำพวกคนเถื่อนเข้ามาปล้นคนในหมู่บ้าน ทำให้พวกเขาทั้งบ้านไม่สามารถสู้หน้าคนอื่นได้
แต่ตอนนั้นเซี่ยหนิวซานก็เป็นลูกที่ว่าง่ายที่สุดในบรรดาลูกๆ ทั้งหมดของนางจริงๆ ไม่ว่าจะให้เขาทำอะไร เขาก็แทบจะไม่ปฏิเสธ เขารู้ความยิ่งกว่าวัวแก่ๆ ในหมู่บ้านเสียอีก
เมื่อคิดถึงอดีต แม้จะผ่านมาตั้งนานหลายปีขนาดนี้แล้ว ต่อให้เขาเป็นโจร หรือเป็นขุนนางใหญ่แล้ว แต่ก็ยังปฏิบัติต่อนางอย่างสุภาพเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน
เมื่อคิดได้เช่นนั้น สีหน้าของหญิงชราก็ดีขึ้นมาก “เจ้าสาม พี่ใหญ่ของเจ้าตอนนี้มีเคราะห์ใหญ่ เจ้าเป็นน้องก็ต้องพยายามช่วยเขาอย่างสุดความสามารถสิ ตอนนี้เจ้ารองไม่อยู่ พอเขากลับมาเห็นว่าพวกเจ้าพี่น้องเป็นเช่นนี้ จะไม่เป็นเรื่องน่าขบขันหรอกหรือ เจ้ามีเงินติดตัวอยู่กี่ตำลึงกันแน่ เอาออกมาเถอะ พอเจ้ารองกลับมา ข้าจะไปหาเขาด้วยตัวเอง วันนี้เอาเงินของเจ้ามาเท่าไร วันนั้นก็ค่อยคืนให้เจ้าเท่านั้น ครอบครัวเดียวกันใยต้องพูดจาเกรงใจกัน”
เซี่ยหมั่งซานถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ขอเพียงแค่ท่านแม่ของเขาเอ่ยปาก เรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่แล้ว
“ท่านแม่ ท่านแน่ใจหรือว่าพี่รองยังจะให้เงินเราอีก! แม้แต่พ่อบ้านของพี่รองยังดูถูกข้าเลย ข้าคิดว่า ต่อไปเขาคงจะไม่สนใจพวกเราแล้ว” เซี่ยฉงซานเอ่ย
หากเขายังเห็นความสำคัญของพวกเขา พ่อบ้านนั่นจะกล้าโอหังเช่นนั้นได้อย่างไร!
ลองดูอดีตพ่อบ้านหยวนหรงสิ เขาปฏิบัติต่อพวกเขาด้วยความสุภาพและความเคารพขนาดไหน
การกระทำของพวกพ่อบ้านตระกูลใหญ่พวกนี้ล้วนเป็นไปตามท่าทีของเจ้านายทั้งนั้น!
“ข้าเป็นคนให้กำเนิดพี่รองของเจ้าออกมา ข้าจะไม่รู้หรือว่านิสัยเขาเป็นอย่างไร เขาเป็นคนปากแข็งใจอ่อน ข้าคิดว่า ขอแค่เป็นเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับนังหนูเซี่ยเฉียวนั่น พี่รองของเจ้าจะต้องเห็นด้วยแน่นอน” จู่ๆ ในใจของหญิงชราก็รู้สึกปลอดโปร่งขึ้นมาอย่างกะทันหัน “แค่รอให้เขากลับมา บ้านและเงินของครอบครัวเราจะต้องเอากลับคืนมาได้”
หญิงชราตัดสินใจแล้ว
นางจะต้องเอาของกลับมาให้ได้แม้จะต้องตายก็ตาม!
นังหนูเซี่ยเฉียวนั่นก็ไม่เด็กแล้ว ตอนนี้ก็น่าจะ…สิบหกสิบเจ็ดแล้ว? หากเกิดอะไรขึ้นกับนางผู้เป็นนายหญิงผู้เฒ่า ลูกชายของนางก็จะต้องไว้ทุกข์นานสามปี ในระหว่างสามปีนี้พวกเขาจะเป็นขุนนางได้ แต่จะแต่งงานไม่ได้!
หลังจากสามปีนี้ นางก็จะกลายเป็นสาวแก่แล้ว!
ดังนั้นไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม เจ้ารองคงไม่กล้าทำอะไรนางแน่!
หญิงชรารู้สึกมั่นใจขึ้นมาในเวลานี้ เมื่อเจ้าสามเห็นเช่นนั้นก็รู้สึกแน่ใจขึ้นเช่นกัน
แม้ว่าเขาจะไม่เต็มใจอย่างยิ่ง เมื่อเห็นเซี่ยหมั่งซานราวกับคนบ้าในขณะนี้ เขาก็ไม่กล้าที่จะไม่ทำตาม
เขานำเงินออกมา
หนึ่งร้อยห้าสิบตำลึง
จากนั้นสะใภ้ซินและผู้น้อยคนอื่นๆ ในบ้านก็ทยอยกันนำเงินออกมา จึงได้เพิ่มมาอีกแปดสิบตำลึง
หลังจากที่รวบรวมไปมาแล้ว บวกกับเงินที่เหลืออยู่ในบ้านทั้งหมดก็ยังขาดอยู่อีกสี่สิบตำลึง
“น้องสาม เจ้าไปขอยืมมาจากเพื่อนสักหน่อยเถอะ ตอนนี้ข้าไม่มีงานแล้ว แต่เจ้ายังมีอยู่ ต่อไปพอได้เงินเดือนมาค่อยเอาไปคืนเขาก็ได้” เซี่ยหมั่งซานเอ่ยอย่างเป็นเรื่องธรรมดา
เซี่ยฉงซานใจเต้นกระตุกขึ้นมาทันที
“หากแม้แต่เงินเดือนก็ไม่มีแล้ว ต่อไปพวกเราจะเอาอะไรกิน!” เซี่ยฉงซานไม่สามารถอดกลั้นสีหน้าเอาไว้ได้อีกต่อไป
“เจ้าสาม! เจ้าออกไปยืมเงินมาห้าสิบตำลึง สี่สิบตำลึงเอาไปให้พี่ใหญ่เจ้าไปจ่ายค่าปรับ ที่เหลือสิบตำลึง พวกเราใช้ประหยัดๆ หน่อยก็พอแล้ว!” หญิงชราคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เอ่ย
สายตาของนางหันไปมองพวกผู้หญิงในบ้าน
จะต้องอดทนไว้ให้ได้นานที่สุดก่อนที่เจ้าสองจะกลับมา
หากทนไม่ได้จริงๆ ก็ทำได้แค่ต้อง…หาสามีให้นังหนูพวกนี้แล้ว
ตอนที่ 506 ที่นี่ไม่เจริญ
หญิงชรามองไปที่เซี่ยชุนลูกสาวของบ้านใหญ่เป็นหลัก
นางเองก็มีลูกสาวอยู่คนหนึ่ง ซึ่งหลังจากที่หย่าร้างแล้วนางก็ติดตามมาที่เมืองหลวงด้วย และปกติไม่ได้ออกไปไหนมากนัก
ก่อนหน้านี้นางก็พยายามเจรจาหาคู่ให้ไม่น้อย แต่ก็ไม่สำเร็จ และเกรงว่าคงจะพูดเรื่องแต่งงานกันไม่ได้ในเวลาสั้นๆ
แต่ชุนเอ๋อร์ลูกสาวบ้านใหญ่นี้ไม่ได้อายุมากกว่าเซี่ยเฉียวเท่าไรนัก ก่อนหน้านี้ก็มีคนชอบพอนางไม่น้อยเลย ของขวัญที่ได้รับมาก็มากมาย จูเอ๋อร์ของบ้านสามก็อายุสิบสามปีแล้ว หากพูดถึงเรื่องแต่งงานก็ยังถือว่าเร็วไปหน่อย…
สะใภ้จย่าเข้าใจหญิงชรา เวลานี้เมื่อนางเห็นสายตาของหญิงชรา จึงได้รีบคว้าชุนเอ๋อร์ไปซ่อนไว้ข้างหลังทันที
ถ้าหากหาคู่ให้นางตอนนี้ นางจะต้องไม่ได้คู่ครองที่ดีแน่
เซี่ยฉงซานรู้สึกจนปัญญาจริงๆ แต่ในเมื่อเงินมากขนาดนั้นเขาก็ออกไปแล้ว เงินเล็กน้อยเท่านี้ก็ต้องออกให้ได้
เขาออกไปยืมเงินแต่โดยดี
ตอนนั้น ข้างนอกกก็เป็นช่วงการสอบในฤดูใบไม้ผลิพอดี
ทั้งเมืองหลวงครอบคลุมไปด้วยบรรยากาศของความเงียบสงบ
ทางฝั่งสำนักศึกษา ฝ่ายศิษย์ชายหยุดเรียนไปแล้ว แต่ฝั่งศิษย์หญิงกลับยังยุ่งวุ่นวายอยู่ แต่เนื่องจากอาจารย์ของสำนักศึกษาค่อนข้างที่จะสนใจเรื่องการสอบจอหงวนกันมากในเวลานี้ หลังจากมาสอนได้สองวัน พวกเขาก็ลาหยุดไปทันที
ทันทีที่เซี่ยเฉียวมีเวลา นางก็รีบไปสะสางงานของคนตายที่หอส่องชะตาทันที
อาจเป็นเพราะเรื่องการสอบจอหงวนที่ทำให้ไอแค้นของวิญญาณแค้นของพวกบัณฑิตรุนแรงขึ้น
พลังหยางในสถานที่สอบจอหงวนค่อนข้างเข้มข้น ก่อนการสอบก็ยังมีการขับไล่ความสกปรกชั่วร้ายต่างๆ ด้วย แต่ก็ยังมีวิญญาณบางตนที่มีไอแค้นรุนแรงสามารถแทรกตัวเข้าไปได้
หากวิญญาณเหล่านั้นไปพบเข้ากับบัณฑิตที่มีสมาธิไม่เพียงพอ ก็จะได้รับอิทธิพลจากสิ่งนี้ได้ง่าย อาจจะเสียสติหรือป่วยก็ยังไม่แน่
ทุกๆ ปีจะมีบัณฑิตที่ถูกหามออกมาค่อนข้างมาก เวลานี้พวกหมอในเมืองหลวงต่างก็ยุ่งกันมือเป็นระวิงแล้ว
กิจการในร้านของเซี่ยเฉียวก็ดีเป็นพิเศษ คนที่อยากจะได้นางทำนายดวงชะตาให้มีค่อนข้างมาก คำถามส่วนใหญ่เกี่ยวกับอนาคตของผู้เข้าสอบในครอบครัว
เพียงแต่เซี่ยเฉียวจะพบแค่วันละสามคนเท่านั้น
ยกเว้นก็แต่ผู้มีวาสนา…เซี่ยหมั่งซาน
เซี่ยหมั่งซานได้เอาค่าปรับไปมอบให้แล้ว แต่ในขณะนี้เขาดูซึมเศร้าท้อแท้ ดูไม่มีชีวิตชีวาเอาเสียเลย
“ท่านปรมาจารย์โม่ ท่านทำนายได้แม่นยำมาก ก่อนหน้านี้ข้าเกือบจะ…เฮ้อ ไม่พูดถึงมันดีกว่า ตอนนี้ทรัพย์สมบัติในบ้านข้ากระจายไปหมดไม่เหลือแล้ว ข้ารู้สึกไม่ดีจริงๆ ท่านช่วยทำนายให้ข้าได้หรือไม่ว่า ทรัพย์สินเหล่านั้นจะได้กลับคืนมาเมื่อไร” เซี่ยหมั่งซานดูราวกับแก่ชราลงไปสิบปีกระนั้น เขาดูเหมือนคนแก่คนหนึ่ง
เซี่ยเฉียวคำนวณดูเล็กน้อย
“เคราะห์ใหญ่ของเจ้าคราวนี้นับว่าผ่านไปแล้ว ถึงจะมีการสูญเสียบ้าง บาดเจ็บบ้าง แต่ไม่มีอันตรายถึงชีวิต เพียงแต่ ตาชีวิตของเจ้า…จะไม่มีทรัพย์อีกต่อไปแล้ว โชคลาภหมดแล้ว เหลือแต่จะต้องพึ่งพาตนเอง ถ้าหากคิดจะอยู่อย่างปลอดภัยต่อไปในครึ่งชีวิตที่เหลือก็ต้องกลับไปที่บ้านเกิดของเจ้า อยู่ที่นี่เจ้าไม่เจริญ” เซี่ยเฉียวพูดอีกครั้ง
เซี่ยหมั่งซานมึนงงไปหมด
“กลับไป?” กลับไปบ้านเกิด? ทำอะไร ทำนา?!
เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางเป็นไปได้!
“เกรงว่าท่านปรมาจารย์จะไม่รู้ น้องรองของข้ากำลังจะกลับมาแล้ว พอเขากลับมา ข้าก็จะกลับมาร่ำรวยเหมือนเดิม!” เซี่ยหมั่งซานเอ่ยอย่างร้อนใจ
เซี่ยเฉียวยิ้มลึกลับ “อยากจะร่ำรวยก็ได้อยู่ แต่ของที่ไม่ได้เป็นของเจ้าต้องแลกด้วยชีวิต เจ้ายอมหรือไม่”
เขาไม่ยอมแน่!
แม้ว่าเซี่ยหมั่งซานจะเชื่อโม่ชูเซิง แต่เมื่อเขานึกถึงเรื่องเงินขึ้นมา หากเขาไม่ได้พบน้องรองด้วยตัวเอง เขาก็จะไม่ยอมตายใจ
หลังจากที่เขาลุกขึ้นอย่างงุ่มง่าม เขาก็เดินจากไปด้วยท่าทางแปลกประหลาด
ค่าปรับเขาก็จ่ายไปแล้ว แต่เขาโดนโบยไปยี่สิบที แม้จะไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไรแต่ก็ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดตอนที่เดินอยู่บ้างเท่านั้น
ทันทีที่เซี่ยหมั่งซานจากไป แขกคนถัดไปก็เข้ามา
คนผู้นี้สูงอายุกว่าเซี่ยหมั่งซานอยู่บ้าง ชายชราผู้นี้แต่งกายด้วยผ้าแพรชั้นดี เขาน่าจะเกิดในตระกูลสูงส่งเช่นกัน
เขาน่าจะเตรียมใจมาอย่างดีแล้วก่อนจะมาที่นี่ ดังนั้นเมื่อเขาเห็นนางในเวลานี้จึงได้สุภาพและให้ความเคารพอย่างยิ่ง “ข้าทราบจากท่านอ๋องว่า ปรมาจารย์โม่ลึกล้ำในทางเต๋า วันนี้ข้าจึงมา…ขอความช่วยเหลือจากท่านเป็นพิเศษ”
YOU MAY ALSO LIKE
Yuki03
หยุดหาเรื่องเดือดร้อนให้ตัวเองกันเถอะอนาถไม่ไหวว