ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 507 ลูกหลานไม่มีความสุข / ตอนที่ 508 ท่านเซียน

ตอนที่ 507 ลูกหลานไม่มีความสุข / ตอนที่ 508 ท่านเซียน
ตอนที่ 507 ลูกหลานไม่มีความสุข

แม้ว่าชายชราคนนี้จะอายุไม่น้อยแล้ว แต่ก็สามารถดูออกได้ว่าใบหน้าเขามีโหงวเฮ้งที่ดี

คิ้วของเขายาวเข้าหาขมับ หูของเขาขาวและยาว นัยน์ตาสีดำของเขาเหมือนวงแหวน ผิวเนื้อชุ่มชื้น กระดูกของเขาแข็งแรง อวัยวะทั้งหน้าบนใบหน้ายอดเยี่ยม เขาน่าจะเป็นคนจิตใจกว้างขวาง มากความสามารถ จะต้องเป็นขุนนางใหญ่ที่สุด มีตำแหน่งสูงส่งและโดดเด่นในบรรดาทั้งหมด

นี่สามารถเรียกได้ว่าเป็นขุนนางนางขั้นสูงสุด เขาจะต้องเป็นหนึ่งในสามมหาเสนาบดีสูงสุดเป็นแน่

เพียงแต่ตอนนี้มหาเสนาบดีทั้งสามคนนั้นไม่ได้อายุมากขนาดนี้ ดังนั้น..

คนที่อยู่ตรงหน้านางนี้ก็น่าจะเป็นราชครูหลี่มี่ที่เกษียณไปแล้วคนนั้น

หลี่มี่ยังนับว่ามีความสัมพันธ์เกี่ยวดองกับตระกูลของฮองเฮาผ่านการแต่งงาน เพียงแต่หลังจากตระกูลของบิดามารดาฮองเฮาเสื่อมอำนาจลง มีแค่เพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ยังพอมีสิทธิ์มีเสียงในราชสำนักอยู่บ้าง ส่วนตระกูลหลี่นี้…

หากว่ากันตามหลักแล้ว ชายชราแซ่หลี่ผู้นี้ถือเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดในหมู่ขุนนาง ลูกหลานของเขาก็ควรที่จะได้ดีด้วย แต่ในความเป็นจริง ตระกูลหลี่ใกล้จะถูกขับไล่ออกจากศูนย์กลางอำนาจแล้ว

“ท่านราชครูหลี่ ท่านต้องการให้ข้าช่วยเหลืออย่างไร” เซี่ยเฉียวเอ่ยถามทันที

ชายชราเหลือบมองนางอย่างแปลกใจ “หลายปีมานี้ข้าปิดประตูไม่รับแขก ข้าได้ยินมาว่าท่านเพิ่งเข้ามาในเมืองหลวงเมื่อไม่นานมานี้ ท่านรู้ได้อย่างไรว่าเป็นข้า”

“เดาเอาน่ะ” เซี่ยเฉียวตรงไปตรงมาอย่างยิ่ง

ราชครูผู้ชราแย้มยิ้ม “ท่านสามารถเดาได้ถูกก็นับว่าเป็นความสามารถ เช่นนี้แล้วข้าก็รู้สึกสบายใจขึ้นบ้าง”

“ข้ามาหาท่านเพราะเรื่อง…”

“ลูกหลาน” ราชครูผู้เฒ่ายังไม่ทันพูดจบ เซี่ยเฉียวก็เอ่ยเสริมขึ้นมา

ราชครูตกตะลึงไปทันที เขายิ้มขมขื่นเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้า “เป็นเรื่องนั้นจริงๆ”

“ตำแหน่งร่องแก้มของท่านมีไอสีขาว ลูกหลานของท่านน่าจะมีเคราะห์ภัยไม่น้อยสินะ?” เซี่ยเฉียวเอ่ย

สีหน้าราชครูเปลี่ยนไป “ถูกต้อง ข้าไม่ขอปิดบังปรมาจารย์ ก่อนหน้านี้ที่บ้านของข้ามีงานอัปมงคลติดต่อกันมาไม่หยุด ลูกหลานจะตายกันหมดแล้ว ตอนนี้…แค่สูดหายใจเข้าก็ดูเหมือนว่าจะมีเรื่องผิดพลาดเกิดขึ้นได้ทั้งนั้น”

“ข้ามีลูกชายทั้งหมดหกคน เดิมทีก็เติบโตมาดีอยู่ แต่เมื่อยี่สิบปีมานี้ ลูกชายของข้าก็เริ่มจากข้าไปทีละคน คนที่จากไปก่อนคือลูกชายคนโตของข้า ซึ่งเสียชีวิตด้วยอาการป่วยขณะที่เขารับตำแหน่งราชการอยู่ข้างนอก จากนั้นลูกชายคนที่สองก็เสียชีวิตด้วยความตกใจกลัวอย่างกะทันหัน! คนที่สามดื่มเหล้าเมามายแล้วก็ไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย คนที่สี่และห้ายังมีชีวิตอยู่ดี แต่พวกเขาก็เป็นแค่ลูกอนุ ลูกชายคนเล็กที่เหลือซึ่งเป็นลูกภรรยาเอกก็ไม่ได้มีอะไรโดดเด่น เป็นแค่ข้าราชการตำแหน่งเล็กๆ เขาใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังมาตลอด แต่สุขภาพร่างกายของเขาไม่ดีนัก มักจะล้มป่วยอยู่บ่อยครั้ง”

บัดนี้ลูกชายคนเล็กก็มีอายุไม่น้อยแล้ว

“หากเรื่องมันเป็นเพียงแค่นี้ ข้าก็พอทนได้ แต่หลายปีมานี้ นอกจากลูกชายของข้าแล้ว แม้แต่หลานชายของข้าก็ยังไม่มีชีวิตที่ดีเลย”

“หลายชายคนโตที่กำพร้าพ่อตอนนี้อายุสามสิบปีแล้ว เดิมที่เขาเป็นคนมีความสามารถ แต่เขาโชคไม่ดีพอ ตอนนี้เป็นนายอำเภอเล็กๆ อยู่ที่อื่น ส่วนหลานชายคนที่สองก็อายุไม่น้อยแล้ว แต่หลังจากสอบมาหลายปี ทั้งที่มีอาจารย์มีชื่อเสียงคอยสอน เขาก็สอบผ่านแค่ระดับท้องถิ่นเท่านั้น ตอนนี้การสอบฤดูใบไม้ผลิมาถึงแล้ว เดิมทีเขาก็จะต้องเข้าร่วมสอบด้วย แต่เขายังไม่ทันจะได้เข้าสนามสอบก็มาบาดเจ็บที่มือเสียก่อน ได้แต่ต้องรอไปอีกสามปีเท่านั้น!”

“ลูกชายคนที่สามเสียชีวิตไปแล้ว แต่ลูกชายทั้งสองที่เกิดจากอนุภรรยาของเขายังถือว่ามีอนาคตบ้าง แต่เด็กๆ ในบ้านก็ออกจะเสเพลเล็กน้อย หลานคนเล็กที่สุดของข้า…ก็คือลูกที่เกิดจากลูกชายคนที่หกของข้า เขานับว่าเป็นคนที่มีความหวังมากที่สุด ตอนนี้เขาเพียงอายุสิบเจ็ดปีเท่านั้น หลายวันก่อนจู่ๆ เขาก็หมกมุ่นอยู่กับเรื่องแปลกๆ โดยไม่รู้สาเหตุ เขาอยากจะออกไปท่องเที่ยวชมแม่น้ำภูเขาที่มีชื่อเสียง ไปตามหาเซียนเสียอย่างนั้น!”

หลังจากที่ผู้เฒ่าหลี่พูดจบ เขาก็โกรธจนตัวสั่นไปหมด

เซี่ยเฉียวเองก็ยังรู้สึกได้ถึงความโศกเศร้าในใจของชายชรา

เขาดิ้นรนต่อสู้มาทั้งชีวิตกว่าทำให้ครอบครัวเจริญรุ่งเรืองได้ในที่สุด ใครจะคิดว่าเขายังไม่ทันจะได้แก่ตาย ลูกๆ และหลานๆ ของเขาจะต้องกลายเป็นเช่นนี้

เดิมทีลูกหลานควรจะเจริญรุ่งเรือง แต่ลูกชายครึ่งหนึ่งของเขาเสียชีวิตไปก่อน เหลือลูกชายที่เกิดจากภรรยาเอกเพียงคนเดียวเท่านั้น

หลานชายที่เดิมทีพอจะมีความหวังอยู่บ้าง แต่คนหนึ่งก็เป็นแค่ข้าราชการตำแหน่งเล็กๆ อีกคนก็สอบไม่ผ่านหลายครั้ง คนสุดท้ายที่คาดว่าจะชุบชีวิตครอบครัวขึ้นมาได้ แต่กลับคิดเดินทางผิด

ชายชราผู้นี้ไม่โกรธตายก็นับว่าใจกว้างพอแล้ว

ตอนที่ 508 ท่านเซียน

ในฐานะที่เคยเป็นหนึ่งในสามมหาเสนาบดีสูงสุดมาก่อน แต่ตอนนี้แม้แต่ชีวิตของลูกหลานเขาก็ยังไม่สามารถจัดการได้ เกรงว่าความคับแค้นในใจของเขาคงมีไม่น้อยทีเดียว

“ท่านกำหนดวันมาสักวัน ข้าจะต้องไปดูที่บ้านท่านสักหน่อย หากมองไม่ออกว่ามีอะไรผิดปกติ ก็จำเป็นจะต้องไปดูสุสานของบรรพบุรุษท่านด้วย สุสานนี้ตั้งอยู่ที่ไหนหรือ ถ้าหากต้องเดินทางไกล ข้าเกรงว่าจะไม่ได้” เซี่ยเฉียวเอ่ยปาก

นางไม่ชอบเดินทางไกล ให้โยกโยนส่ายโอนไปมานางรับไม่ไหวจริงๆ

“ที่ตั้งของสุสานบรรพบุรุษนับว่าอยู่ไม่ไกลเกินไป เดินทางสามถึงห้าวัน ท่านสะดวกหรือไม่” ชายชราแซ่หลี่ยิ่งสุภาพมากขึ้นเรื่อยๆ

สามถึงห้าวัน?

เซี่ยเฉียวคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดนางก็พยักหน้า “ตกลง”

ทุกวันนี้รถม้าเดินทางได้ช้า อันที่จริงสามถึงห้าวันก็ไม่นับว่าไกลแล้ว

ชายชราถอนหายใจกด้วยความโล่งอก “ช่วงนี้ที่จวนข้าไม่ได้มีเรื่องอะไรอื่น หากท่านสะดวกก็เชิญได้ทุกเมื่อ”

“ตกลง” เซี่ยเฉียวตอบรับ

เซี่ยเฉียวเตรียมที่จะไปบ้านตระกูลหลี่ก่อนที่จะประกาศผลของการสอบฤดูไม้ผลิเล็กน้อย

หากนางสามารถแก้ไขได้เลยก็จะดีที่สุด แต่ถ้าหากจะต้องไปที่สุสานบรรพบุรุษด้วยก็จะต้องรอไปก่อน

อย่างไรเสีย ทันทีที่มีการประกาศผลสอบออกมาก็จะมีบัณฑิตไม่น้อยฆ่าตัวตาย และมีวิญญาณไม่น้อยที่จะสร้างปัญหา

สองวันถัดมาเซี่ยเฉียวก็ไปยังบ้านตระกูลหลี่เพื่อนัดหมาย

คฤหาสน์ของตระกูลหลี่ได้รับพระราชทานจากฮ่องเต้ มันโอ่อ่าตระการตาและตั้งอยู่บนทำเลอันยอดเยี่ยม

ผู้เฒ่าหลี่ออกมาต้อนรับนางด้วยตัวเอง ลูกๆ หลานๆ ที่อยู่ในจวนก็ถูกเรียกให้มาด้วยกัน

อันที่จริงคนในจวนนี้ล้วนแล้วแต่มีโหงวเฮ้งที่ดี อาจมีปัญหาเล็กๆ น้อยๆ บ้าง แต่ก็ไม่ส่งผลกระทบต่อชะตาความมั่งคั่งและสูงส่งของพวกเขา กระทั่งว่า…

ลูกชายภรรยาเอกคนเล็กของผู้เฒ่าหลี่คนนี้มีโหงวเฮ้งที่ดีมากจริงๆ แม้จะเทียบไม่ได้กับโหงวเฮ้งขุนนางขั้นสูงสูดอย่างผู้เฒ่าหลี่ แต่เขาก็ไม่ควรที่จะเป็นคนธรรมดาทั่วไป เป็นคนขี้โรคที่ต้องอาศัยความคุ้มครองจากผู้อาวุโส…

“ท่านปู่ ท่านขอให้พวกเรามาที่นี่ในวันนี้ก็เพราะ…นักพรตหญิงคนนี้?” ขณะที่เซี่ยเฉียวกำลังนั่งลงก็มีคนเอ่ยขึ้นอย่างดูถูก

“อย่าบังอาจ!” เมื่อผู้เฒ่าหลี่ได้ยินเช่นนั้น เขาก็โกรธทันทีและหันไปเอ่ยกับเซี่ยเฉียวว่า “ปรมาจารย์โม่ นี่คือหลานชายคนเล็กของข้า ตอนนี้เขาอายุสิบเจ็ดสิบแปดปีแล้ว สองปีก่อนเขาก็รู้ความมาก…แต่ตอนนี้ยิ่งเหลวไหลขึ้นทุกที!”

หลานชายคนเล็กนี้ค่อนข้างเก่งกว่าหลายชายที่เป็นสายอนุภรรยาของเขาเล็กน้อย นับไม่ได้ว่าเป็นเด็กเสเพล ทั้งยังไม่เคยกลั่นแกล้งผู้อื่น หรือทำเรื่องเหลวไหล

แต่…คือ…

ผู้เฒ่าหลี่เองก็ด่าไม่ได้

เมื่อคิดถึงวิธีเขาสอนลูกๆ หลานๆ อย่างเอาใจใส่ตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้ เขาไม่ใช่คนที่ชอบเอาใจเด็กรุ่นหลัง และไม่ใช่ครูที่ดื้อรั้นไม่ยืดหยุ่นแต่อย่างใด แต่ก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเด็กๆ ถึงได้กลายเป็นแบบนี้!

ผู้เฒ่าหลี่รู้สึกปวดใจอย่างยิ่ง

ตอนนี้เขายังมีชีวิตอยู่ คนในราชสำนักนี้ก็ยังพอจะเห็นแก่หน้าเขา และช่วยดูลูกหลานของตนเองได้บ้าง แต่หากเขาตายไปแล้วเล่าจะเป็นอย่างไร!

หลังจากเขาตายไปไม่ถึงสิบปี ตระกูลจะต้องล่มสลายอย่างแน่นอน!

นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการเห็น!

เซี่ยเฉียวเหลือบมองหลานคนนั้นของตระกูลหลี่เล็กน้อย

หน้าตาดี มีความสามารถ

หลี่ชิงอวี๋จ้องหน้าเซี่ยเฉียว “ท่านปู่ ในโลกมนุษย์จะมีผู้วิเศษที่แท้จริงได้อย่างไร หากนางมีความสามารถจริงๆ นางจะเป็นแค่นักพรตตัวเล็กๆ อย่างนี้หรือ”

เซี่ยเฉียวยิ้มเล็กน้อย

“เด็กคนนี้แย่จริงๆ” เซี่ยเฉียวถอนหายใจ แล้วมองไปที่ผู้เฒ่าหลี่ “ท่านต้องสอนลูกหลานเป็นเช่นนี้ช่างลำบากเหลือเกิน…”

“…” หลี่ชิงอวี๋เบิกตากว้าง

ผู้เฒ่าหลี่ถอนหายใจ “หวังว่าปรมาจารย์จะไม่ถือสาเขา”

“ท่านปู่ อยู่ดีๆ ทำไมท่านถึงต้องเชิญพวกเล่นกลต้มตุ๋นเช่นนี้มาด้วย” หลี่ชิงอวี๋ไม่พอใจมาก “หรือที่ข้าบอกท่านว่าจะออกไปท่องเที่ยวเมื่อวันก่อนทำให้ท่านไม่พอใจ? แต่ท่านปู่ ข้าฝันติดต่อกันหลายคืนว่าจะได้พบท่านเซียน เหตุใดท่านจึงไม่ตามใจข้าเล่า”

ใบหน้าของผู้เฒ่าหลี่เหมือนกินแมลงวันตายแล้วเข้าไปกระนั้น เขาไม่สามารถยิ้มออกมาได้แม้ว่าจะพยายามมากแค่ไหนตาม

“ฝันเห็นเซียน?” เซี่ยเฉียวได้ยินเช่นนั้นกลับยิ้มออกมาเล็กน้อย “เซียนที่ว่า…เป็นผู้หญิงสวมชุดขนขนกใช่หรือไม่”