ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 503 ชดใช้เงิน / ตอนที่ 504 เอาออกมา!
ตอนที่ 503 ชดใช้เงิน / ตอนที่ 504 เอาออกมา!
ตอนที่ 503 ชดใช้เงิน
เซี่ยหมั่งซานไม่อยากจะเชื่อว่าสิ่งที่ตนเองได้ยินทั้งหมด เวลานี้ทำเขารู้สึกกระวนกระวาย ไม่สบายตัวอย่างยิ่ง
เขาชี้ไปที่เซี่ยผิงกั่งด้วยเนื้อตัวสั่นเทา “เจ้า เจ้าไม่กลัวว่าท่านพ่อของเจ้ากลับมาแล้วจะตีเจ้าตายหรือ”
“ท่านพ่อของข้า? ท่านคิดว่าท่านพ่อของข้าจะช่วยท่านหรือ ท่านรอดูไปเถอะ อีกไม่กี่วันท่านพ่อของข้าก็จะเข้าเมืองหลวงแล้ว หากท่านโชคดี ไม่แน่ท่านอาจจะได้พบเขาก่อนที่จะถูกจับเข้าคุกก็ได้” เซี่ยผิงกั่งไม่ได้ปิดบังเขา
เมื่อเซี่ยหมั่งซานได้ยินว่าเซี่ยหนิวซานกำลังจะกลับมาแล้ว ในใจของเขาก็เริ่มมีความหวังขึ้นมาบ้าง
แต่เซี่ยผิงกั่งกลับไม่คิดที่จะปล่อยเขา
“เห็นแก่ความเป็นลุงหลานของเราสองคน ข้าจะบอกท่านไปตรงๆ ดีกว่า ดูจากเงินที่ท่านรับสินบนมาแล้ว โทษตายอาจจะเลี่ยงได้ แต่โลภก็คือโลภ ท่านก็ยังต้องได้รับการลงโทษอยู่ดี” สีหน้าเซี่ยผิงกั่งสงบนิ่ง “ก็แค่ติดคุกไม่กี่ปี”
อันที่จริงในบรรดาคนพวกนั้น จำนวนเงินที่เซี่ยหมั่งซานรับสินบนมาถือว่าน้อยที่สุดแล้ว เมื่อเทียบกับช่วงเวลาสั้นๆ ที่เขาทำก่อนจะต้องออกจากงานไป ผลกระทบจึงค่อนข้างน้อย
ผลประโยชน์ที่เขาได้รับยังไม่ถึงห้าสิบตำลึงเลย
นอกจากนั้น เขาก็ยังขี้ขลาด แม้ว่าเขาจะปฏิบัติกับแรงงาน โดยที่เกณฑ์ไม่เหมือนกับชาวบ้านก็จริง แต่เขาก็ไม่กล้าที่จะทำเกินเลย ดังนั้นจึงไม่มีคดีที่ทำคนตายเกิดขึ้น
อีกทั้งเซี่ยหมั่งซานก็เป็นพี่น้องแท้ๆ ของเซี่ยหนิวซาน เดิมทีก็สามารถไว้หน้าเขาได้บ้าง ลงโทษปรับเงินนิดหน่อยก็พอแล้ว
แต่เซี่ยผิงกั่งไม่พอใจ
เซี่ยหมั่งซานแค่ยังไม่มีโอกาสที่จะทำเรื่องชั่วที่ยิ่งใหญ่มากกว่านี้ หากไม่ใช่เพราะเซี่ยเฉียวให้ตนเองปลดเขาออก เขาก็คงจะรับสินบนต่อไป และก็คงจะยิ่งทุจริตหนักข้อเหมือนกับคนอื่นๆ
ไม่ว่าจะเป็นการปรับเงินตามกฎหมาย หรือไม่ก็ขังเขาไว้มากกว่าสามปี เพื่อให้เขาหลาบจำ!
เซี่ยหมั่งซานริมฝีปากสั่น
“ข้า ข้าใช้เงินเพื่อไม่ต้องรับโทษได้ไหม!” เซี่ยหมั่งซานถามอย่างร้อนใจ
“ได้สิ ท่านมีเงินหรือ” เซี่ยผิงกั่งยกยิ้ม “หากท่านมีเงินมากพอ ก็แค่โบย แต่ท่านลุงใหญ่ ข้าได้ยินมาว่าแม้แต่บ้าน ท่านก็ขายไปแล้ว? ไอ้หยา เงินของท่านเอาไปทำบุญที่ไหนหมดแล้วหรือ”
“เงินของข้าก็เอาไปให้เจ้าหมดแล้วนี่!” เซี่ยหมั่งซานโมโห
“พวกนั้นหรือ เดิมทีของพวกนั้นก็เป็นของข้าอยู่แล้ว” เซี่ยผิงกั่งปัดไม้ปัดมือ สีหน้าหมดความอดทน ดูเป็นวายร้ายตัวจริง “กลับบ้านไปรวบรวมมา ชดใช้เงินสิบเท่าจึงจะสามารถลดหย่อนโทษจำคุกได้ หากภายในสามวันท่านไม่ได้นำเงินมา พอถึงเวลานั้นก็จะมีคนไปจับท่านถึงบ้าน ท่านก็อย่าได้โทษข้าเลย ทั้งหมดเป็นเพราะท่านทำตัวเองทั้งนั้น”
เหตุผลที่เซี่ยผิงกั่งเป็นคนตัดสินใจเรื่องพวกนี้ได้ ก็เพราะเขาเป็นคนทำคดีนี้มาตั้งแต่ต้น
เซี่ยหมั่งซานนั้นเป็นคนที่จะจับหรือไม่จับก็ได้
แต่เซี่ยหมั่งซานไม่รู้เรื่องนี้ เมื่อเขาได้ยินเรื่องเงินชดใช้สิบเท่าในเวลานี้จึงรู้สึกสิ้นหวังทันที
เขาไม่มีเงินแล้ว จะหาเงินมาจากไหนได้!
เขาเอาเงินทั้งหมดไปมอบให้บ้านน้องรองแล้วนี่! เจ้าเซี่ยผิงกั่งนี่เอาของไปแล้วก็ไม่ยอมรับ!
แต่เซี่ยหมั่งซานก็ไม่กล้าทวงกลับมา เพราะตอนนี้เขายิ่งเชื่อในคำพูดของปรมาจารย์โม่ขึ้นไปอีก ติดคุกก็ยังดีกว่าโดนตัดหัวนี่?!
หากเขาไม่รีบเอาทรัพย์สินพวกนั้นสละออกไปเสียแต่เนิ่นๆ เช่นนั้นแล้ว ตอนนี้เขาก็คงเหมือนกับพวกตาเฒ่าหลี่นั่น ต้องถูกจับติดคุกหัวโตแล้ว?
เมื่อคิดได้เช่นนั้น เซี่ยหมั่งซานก็รู้สึกว่าตนเองโชคดีอยู่บ้าง
เขาเองก็ไม่ได้โง่ ในเมื่อเรื่องนี้เซี่ยผิงกั่งเป็นคนจัดการ เช่นนั้นแล้วเซี่ยผิงกั่งก็ต้องมีอำนาจตัดสินใจได้ว่าจะลงโทษเขาหนักเบาแค่ไหน! ตัวเขาเองก็ได้เอาเงินไปให้บ้านน้องรองหมดแล้ว ดังนั้นเซี่ยผิงกั่งที่ได้ผลประโยชน์ไปจึงไม่ฆ่าเขา
ถึงอย่างไรภัยถึงตายของเขาก็คลี่คลายไปแล้ว…
เหลือแต่เรื่องเสียทรัพย์…
ปรับเงินสิบเท่า ก็เป็นเงินห้าร้อยตำลึง…
เป็นไปได้ไหมว่า…ยังมีคนในบ้านที่ซ่อนเงินไว้มากขนาดนั้น จึงเป็นเหตุให้เขาไม่สามารถหลีกเลี่ยงภัยพิบัติได้อย่างสมบูรณ์
ใครกัน! ใครกันที่แอบซ่อนเงินไว้!
เมื่อคิดได้เช่นนั้น เซี่ยหมั่งซานก็รีบกลับไปคิดบัญชีกับคนที่บ้านด้วยอารมณ์โกรธเกรี้ยว
ตอนที่ 504 เอาออกมา!
เวลานี้ความคิดเซี่ยหมั่งซานยิ่งคับแคบ ความคิดของเขานำไปสู่ทางตันตั้งแต่แรก ออกมาไม่ได้แล้ว
หลังจากที่เขากลับไปถึงบ้านหลังเล็กก็รีบอาละวาดทันที เขาพุ่งเป้าไปที่เซี่ยฉงซานโดยเฉพาะ จะให้เขานำเงินออกมาให้ได้
เซี่ยฉงซานมีเงินอยู่จริงๆ
เขากลัวความจน ต่อให้เขาจะร่ำรวยขึ้นมาแล้ว เขาก็มักจะแอบพกตั๋วเงินติดตัวเผื่อไว้
แต่เขาก็กลัวด้วยว่าตั๋วเงินจะหายเมื่อพกติดตัว จึงได้ทำเสื้อผ้าด้านในเพิ่มอีกชั้นหนึ่ง ตัวเงินที่เก็บเอาไว้มีไม่มากนัก ทั้งหมดก็ประมาณสองร้อยตำลึง เมื่อหญิงชราขอให้ทุกคนรวบรวมเงิน เขาก็ไม่ยอมหยิบตั๋วเงินนี้ออกมา
ไม่กี่วันมานี้ เขาก็ได้ใช้มันไปบางส่วน ตั๋วเงินที่เหลืออยู่จึงมีแค่หนึ่งร้อยห้าสิบตำลึงเท่านั้น
เขารู้สถานะของพี่ใหญ่ในบ้านนี้ดี เมื่อใดที่เขามอบตั๋วเงินนี้ออกไป นั่นก็เหมือนเนื้อเข้าปากเสือ เขาก็จะไม่มีวันได้มันกลับคืนมาอีกแล้ว
ดังนั้นเขาจึงไม่ได้คิดที่จะพูดเรื่องเงินจำนวนนี้ออกไป
ได้แต่ปิดปากอย่างสนิท
นอกจากเซี่ยฉงซานแล้ว ที่จริงคนอื่นๆ ก็ไม่ได้ต่างกันนัก
ที่แอบพกเงินส่วนตัวเอาไว้บางส่วน
“ข้าก็บอกพวกเจ้าตั้งแต่แรกแล้วว่าให้เอาเงินออกมา! พูด! พวกเจ้าแอบทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นใช่หรือไม่! เอาออกมาให้ข้าเดี๋ยวนี้นะ!” เซี่ยหมั่งซานพูดราวกับคนเสียสติไปแล้วในเวลานี้
สะใภ้จย่าและคนอื่นๆ ตกใจมาก
เซี่ยหมั่งซานเริ่มทุบข้าวของ
เมื่อเขาหันมาเห็นดวงตาที่กระวนกระวายของสะใภ้จย่าก็เข้าใจได้ทันที
ผู้หญิงคนนี้ลับหลังเขาก็ซ่อนเงินไว้!
เขาสาวเท้าก้าวเข้าไปทันที ก่อนจะเริ่มคว้าตัวสะใภ้จย่ามาทุบตีอย่างแรง ไหนเลยสะใภ้จย่าจะทนรับได้ เขาทุบตีไม่ทันเท่าไร นางก็ต้องเอาเงินส่วนตัวที่แอบซ่อนไว้ออกมา
มันเป็นเงินสามสิบกว่าตำลึง ซึ่งไม่มากนัก
แต่เซี่ยหมั่งซานกลับมีความหวังขึ้นมาทันที
ตนเองยังมีลูกชายและลูกสาว นอกจากนี้ไม่แน่ว่าหญิงชราเองก็น่าจะยังมีเงินอยู่บ้าง และยังมีน้องสามอีก…
จริงสิ น้องสาม น้องสามจะต้องมีเงินแน่!
เขาจะต้องรวบรวมเงินห้าร้อยตำลึงได้แน่
ขอเพียงแค่เขารวบรวมเงินค่าปรับได้เพียงพอ อย่างมากเขาก็โดนโบยแค่ไม่กี่ที อดทนหน่อยมันก็จะผ่านไป แล้วต่อไปเขาก็จะมีโชคแล้ว!
สายตาที่เซี่ยหมั่งซานมองทุกคนเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่หญิงชราเวลานี้ก็ต้องตัวสั่นเทา กอดเสื้อผ้าของตัวเองแน่นโดยสัญชาตญาณ เมื่อเซี่ยหมั่งซานเห็นเช่นนั้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที ก่อนจะก้าวเข้าไปแย่งของของหญิงชรา
“ท่านแม่ ท่านเอาเงินให้ข้าสิ! ผิงกั่งบอกแล้ว หากข้าหาเงินได้ไม่ครบห้าร้อยตำลึง ข้าก็ต้องติดคุกนะ ท่านอยากจะให้ข้าติดคุกหรือ หากข้าติดคุกแล้วใครจะเลี้ยงดูท่าน ทั้งบ้านนี้มีแต่ข้าเท่านั้นที่กตัญญูต่อท่านที่สุดแล้ว” เซี่ยหมั่งซานเอ่ยไปลงมือไป
หญิงชราสงสารลูกชายของนาง เมื่อนางได้ยินเช่นนั้นจึงนำเงินส่วนตัวออกมาให้เขา
นางควักเงินออกมาจากในเสื้ออีกชั้นด้วยตัวอันสั่นเทา มันเป็นเงินหนึ่งร้อยตำลึง
อันที่จริงเงินหนึ่งร้อยตำลึงนี้นางเก็บซ่อนไว้นานแล้ว
ตอนที่พวกนางเพิ่งมาถึงเมืองหลวงนั้นยากจนมาก ในบรรดาของขวัญที่เซี่ยหนิวซานส่งมาให้มีตั๋วเงินหนึ่งพันตำลึงอยู่ด้วย
นางตื่นเต้นมากจนกลัวว่าตนเองจะใช้เงินจนหมด จึงได้เย็บมันเข้ากับด้านในของเสื้อผ้าที่นางโปรดปรานและมีราคาแพงที่สุด
ต่อมาเมื่อเสื้อตัวที่เคยดูดีที่สุดตัวนั้นไม่ได้ทำให้นางรู้สึกพอใจอีกต่อไป มันก็ค่อยๆ ถูกลืมเลือนและวางทิ้งอยู่ในหีบ
เซี่ยหมั่งซานขายของไปไม่น้อย เสื้อผ้าที่งดงามและมีราคาของนางเหล่านั้นก็ถูกขายออกไปด้วย
นางจึงได้นำเสื้อตัวเก่าออกมาใส่และนึกถึงเรื่องเงินที่ซ่อนเอาไว้ได้
นางคิดว่าจะเก็บไว้ใช้ยามแก่ชรา
เซี่ยหมั่งซานแย่งเงินมาจากหญิงชราได้แล้วก็หันไปมองคนอื่นอีก
“ท่านแม่ เจ้ารองจะกลับมาแล้ว พอเจ้ารองกลับมา พวกเราก็จะมีชีวิตที่ดีขึ้นแน่ๆ ท่านจำไม่ได้หรือ คงจะผ่านมาเกือบสามสิบปีแล้วสินะ ตอนนั้นเจ้ารองว่าง่ายมาก ที่บ้านไม่มีน้ำ สะใภ้จย่าเพิ่งจะแต่งเข้าบ้านมา แล้วอยากจะอาบน้ำ จึงให้เขาไปตักน้ำ เขาก็ออกไปทันทีโดยไม่พูดอะไรมากมาย ต่อมาเขาถูกคนเถื่อนจับตัวไป เขาทรยศคนทั้งหมู่บ้าน และนำคนเถื่อนไปปล้นข้าวของของชาวบ้าน ทุกคนไม่ให้อภัยเขา พวกเราก็ไม่ให้อภัยเขา เขาก็ไม่ได้โทษพวกเรา แล้วจากไปทันที ท่านดูสิ เขาเป็นคนเห็นแก่ความสัมพันธ์ คงจะไม่ยอมทนเห็นพวกเราตกระกำลำบากหรอก!
YOU MAY ALSO LIKE
Yuki03
เห็นใจไม่ลงอ่ะ เห็นแก่ตัวเกินน