ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 501 เคราะห์ภัยมาถึงแล้ว / ตอนที่ 502 ไม่เห็นอกเห็นใจ

ตอนที่ 501 เคราะห์ภัยมาถึงแล้ว / ตอนที่ 502 ไม่เห็นอกเห็นใจ
ตอนที่ 501 เคราะห์ภัยมาถึงแล้ว

สายตาที่เซี่ยหมั่งซานใช้มองเซี่ยฉงซานเย็นชาขึ้นอีกมาก

ส่วนในเวลานี้ ตระกูลจย่าก็ส่งคนมา สีหน้าของเขาดูกระวนกระวาย เมื่อเห็นเซี่ยหมั่งซานก็รีบเอ่ยขึ้นมาทันที “มีคนมาตรวจสอบท่านแล้วหรือไม่ วันนี้ข้าได้ยินมาว่ามีคนที่ทำงานเก่าของท่านโดนจับแล้ว พูดกันว่าเขารับสินบนมากมาย ทั้งยังบีบคั้นคนจนตาย จึงต้องโดนตัดสินโทษ!”

สีหน้าของเซี่ยหมั่งซานเปลี่ยนไปทันที “จับใครไปหรือ!”

“เมื่อวานตอนเย็นจับไปคนหนึ่ง ว่ากันว่าเขาแซ่หลี่ วันนี้ตอนเช้ากับตอนเที่ยงก็จับไปอีกสองคน ชื่ออะไรข้าก็ไม่แน่ใจนัก ได้ยินมาว่าเจ้าหน้าที่กำลังตรวจสอบอยู่” พี่ใหญ่ฝั่งภรรยาเอ่ย

เซี่ยหมั่งซานราวกับถูกสูบเลือดออกไปในชั่วพริบตา ร่างกายราวกับถูกแช่แข็งกระนั้น

ภัย เคราะห์ภัยมาแล้ว!

“น้องเขย เจ้ารับสินบนไปเท่าไรน่ะ จะถูกจับไหม ข้าได้ยินมาว่าคนแซ่หลี่นั่นรับเงินมามาก จะต้องถูกตัดหัวเลยนะ!” พี่ชายของภรรยาเอ่ยอีก

สมองของเซี่ยหมั่งซานในเวลานี้ใช้การไม่ได้เสียแล้ว

รับมาเท่าไร ในชั่วขณะนั้น เขากลับนึกไม่ออกเลยสักนิด…

เขารู้จักคนแซ่หลี่นั่น เขาทำหน้าที่ผู้ดูแลมาหลายปีแล้ว พวกเขาหลายคนเรียกเขากันเองว่าใต้เท้าหลี่ เขายังได้ยินมาอีกว่าเขามีคนหนุนหลัง แต่ตอนนี้แม้แต่เขาก็โดนจับไปแล้ว…

แล้ว…แล้วเขาเล่า จะถึงตาเขาด้วยหรือไม่!

เซี่ยหมั่งซานรีบกลืนน้ำลาย ใบหน้าเขามีเหงื่อไหลออกมาไม่หยุด เขาดูอ่อนแรงลงเล็กน้อย

มือที่จับกรอบประตูอยู่นั้นดูสั่นคลอนไม่มั่นคง

เขาพยายามสงบสติอารมณ์ และคิดว่าตนเองรับสินบนมาเท่าไรกันแน่

เขาเพิ่งจะเริ่มรับสินบนในปีนี้เอง เงินที่รับมาน่าจะ น่าจะไม่มากเท่าไร…

ชาวบ้านพวกนั้นก็ไม่ได้มีเงินมากมายอะไร คนที่มีเงินก็จะใช้เงินเพื่อไม่ต้องทำงานหนัก ดังนั้นชาวบ้านคนหนึ่งที่เขาไปดูแล อยากมากก็ได้สักร้อยเหวิน อย่างน้อยที่สุดก็แค่ไม่กี่อีแปะทองแดงเท่านั้น

แน่นอนว่า คนที่เขารับผิดชอบดูแลก็มีไม่น้อย ในพื้นที่เล็กๆ แค่นั้นก็มีประมาณยี่สิบคน

โดยเฉลี่ยแล้ว แต่ละวัน…เขาก็จะได้เงินมาประมาณหนึ่งตำลึงเท่านั้น พอจะได้ค่าเหล้า

เซี่ยหมั่งซานตกใจมาก แข้งขาของเขาสั่นไม่หยุด

เมื่อพี่ชายของภรรยาเขาเห็นเช่นนั้น เขารู้ว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยแน่นอน เขาจึงเอ่ยปากได้ท่าทางลังเล “น้องเขย เจ้าก็รู้ว่าตอนนี้บ้านข้าก็ค่อนข้างลำบาก พวกเจ้าตกลงดิบดีว่าจะให้ลูกสาวของเขาแต่งกับเซี่ยผิงกั่ง เรื่องนี้ก็ยังไม่ได้กำหนดให้เรียบร้อย เงินห้าสิบตำลึงนั่น…เจ้าคิดว่าพอจะคืนให้ข้าก่อนได้หรือไม่”

เซี่ยหมั่งซานจ้องเขาเขม็ง “ท่านไสหัวออกไปเลยนะ ออกไป!”

ตอนนี้เขากลัวตายจะแย่อยู่แล้ว แต่คนตระกูลจย่านี่กลับจะทวงเงินจากเขา!

“น้องเขย พวกเราก็ลำบากนะ การย้ายมาอยู่ที่เมืองหลวงนี้มีค่าใช้จ่ายมากมายขนาดนั้น บ้านเราก็ไม่มีที่ดินที่นาอะไร จะกินจะใช้อะไรก็ต้องใช้เงินทั้งนั้น เงินห้าสิบตำลึงนี่ก็ประหยัดกันแทบตายแล้ว น้องสาวข้าบอกว่า เงินนี่จะได้คืนกลับมา พอถึงตอนนั้นก็จะได้คืนมาสองเท่า พวกเราก็เลย…” พี่ภรรยาตระกูลจย่าไม่มีความมั่นใจ “ตอนนี้เจ้าก็มีปัญหาเรื่องนี้อยู่ ถ้าถูกจับตัวไป แล้วทรัพย์สินบ้านนี้ถูกยึดไปจะทำอย่างไร”

“จะมีเงินที่ไหน! เงินของบ้านเราถูกพี่ใหญ่เอาไปให้พี่น้องหมดแล้ว ไม่มีอะไรทั้งนั้น!” เซี่ยฉงซานเสริมขึ้นมาทันที

“จริงสิ! น้องเขย เจ้าไปขอความช่วยเหลือจากใต้เท้าเซี่ยก็ได้แล้วนี่ เจ้ายังกลัวว่าใต้เท้าเซี่ยจะจัดการปัญหาเล็กน้อยแค่นี้ไม่ได้อีกหรือ” คนตระกูลจย่าเอ่ยทันที

เซี่ยหมั่งซานได้ยินเช่นนั้นก็เผยสีหน้ามีความหวังขึ้นมาทันที

เมื่อมีทางแก้ พี่ชายของภรรยาคนนี้จึงไม่ต้องการเงินในตอนนี้แล้ว

เขาเองก็รู้ว่า หากเขาทวงหนี้ตอนนี้ก็ใช่ว่าจะได้เงินมาอย่างง่ายดาย

พี่ชายภรรยาตระกูลจย่ามาส่งข่าวแล้วก็จากไป เซี่ยหมั่งซานรู้สึกอึดอัดไม่สบายใจไปทั้งตัว สายตาเขาคอยแต่มองออกไปข้างนอกด้วยกลัวว่าชั่วขณะใดขณะหนึ่งจะมีคนมาจับตัวเขาไป

“พี่ใหญ่ เรื่องที่ปรมาจารย์พูดนี้…” เวลานี้เซี่ยฉงซานก็เริ่มรู้สึกไม่มั่นใจขึ้นมาแล้ว

มีเคราะห์ภัยจริง?

หมอดูคนนี้แม่นขนาดนี้เลย?!

ตอนที่ 502 ไม่เห็นอกเห็นใจ

คำพูดของเซี่ยฉงซานดึงดูดความสนใจของเซี่ยหมั่งซานได้สำเร็จในขณะนี้

เขามองอีกฝ่ายด้วยสายตาอาฆาต “ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้านั่นแหละ เดิมทีเคราะห์ภัยนี้ก็กำลังจะสูญสิ้นไปแล้ว! ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้าไปทวงหนี้จนสวรรค์มองไม่เห็นความจริงใจของข้า!”

“…” เซี่ยฉงซานได้ยินเช่นนั้นก็โกรธจนหน้าดำหน้าแดง

ทว่าเวลานี้เซี่ยหมั่งซานกำลังรู้สึกกังวลและหวาดกลัว ในเมื่อโทสะไม่มีที่ระบาย เซี่ยฉงซานที่ตรงหน้าเขาจึงดูน่ารังเกียจมากขึ้นเรื่อยๆ

ทำไมก่อนหน้านี้จึงไม่ข่าวว่าทหารจะจับกุมหลุดออกมาเลยนะ!

ดันมีข่าวออกมาตอนที่เจ้าสามบอกว่าจะไปทวงหนี้พอดี

ใครเป็นคนนำโชคร้ายในคราวนี้ของเขามากันแน่!

ปรมาจารย์พูดไม่ผิดเลย ว่าในชีวิตของเขามีคนถ่อยที่ทำร้ายเขาอยู่!

เซี่ยฉงซานไม่อยากจะเชื่อว่าตนเองจะถูกตำหนิเช่นนี้ ในใจเขาย่อมรู้สึกโกรธ

แต่หลายสิบปีมานี้เขาไม่เคยเอาชนะพี่ใหญ่ของเขาได้เลย ตอนนี้เมื่อต้องเผชิญกับสายตาโกรธเกรี้ยวคู่นั้นของพี่ชายคนโต แต่กลับไม่สามารถโต้แย้งอะไรได้ และต้องเก็บกดโทสะนั้นเอาไว้ในใจ เขาจึงรู้สึกอึดอัดยิ่งนัก

คืนนั้นสองพี่น้องต่างก็พลิกตัวไปมานอนไม่หลับ

เช้าวันถัดมา เซี่ยหมั่งซานก็ไปหาคนที่ศาลตัดสินคดี

เขาแบกสีหน้าอเนจอนาถไปตามหาเซี่ยผิงกั่งจนพบ

“หลานชาย…” เซี่ยหมั่งซานดูแก่ชราลงมากในเวลานี้ ดูเปลี่ยนแปลงไปมากและน่าสงสาร

ร่างกายเขายังสามารถทนอยู่ได้หลังจากที่ต้องอยู่กับความหวาดกลัวมาเป็นเวลานานขนาดนี้ ก็นับว่าไม่เลวแล้ว

เซี่ยผิงกั่งหัวเราะหึๆ “ท่านลุงใหญ่นี่เอง? ท่านมาหาหลานด้วยเรื่องอะไรหรือ อ้อ ให้ข้าลองเดาดูหน่อย หรือว่าจะเป็นเรื่องงานเก่าของท่าน”

“ใช่ๆ…” เซี่ยหมั่งซานได้ยินเช่นนั้นก็รีบพยักหน้าทันที

เซี่ยผิงกั่งหัวเราะเยาะขึ้นมาทันที “ท่านลุงใหญ่คิดจะให้ข้าทำอะไรหรือ อยากจะให้ข้าพูดกับทางการว่าอย่าจับตัวท่านไป หรือว่าให้ข้าจับท่านไปส่งเขาดี”

หัวใจของเซี่ยหมั่งซานเต้นรัวเร็วขึ้นทันที แข้งขาก็อ่อนแรง และแทบจะคุกเข่าให้เซี่ยผิงกั่งแล้ว “หลานชาย! ข้าไม่โลภมากเลย! อีกอย่างทุกคนก็ทำนี่ ขอร้องเจ้าช่วยข้าทีเถอะ ข้าสัญญาว่า ต่อไปนี้จะซื่อสัตย์ ไม่ว่าทำงานอะไรก็จะไม่โลภ ไม่เอาเปรียบคนอื่นอีก!”

“หรือท่านกำลังจะบอกข้าว่า ข้าช่วยท่านครั้งนี้แล้ว ต่อไปก็ยังต้องช่วยท่านจัดการชีวิตที่เหลือให้ท่านอีก” เซี่ยผิงกั่งรู้สึกว่าคนที่อยู่ตรงหน้าเขาเห็นเขาเป็นคนโง่

“ผิงกั่ง ข้า ข้าคุกเข่าให้เจ้าก็ได้นะ” พอพูดจบเซี่ยหมั่งซานก็คุกเข่าลงจริงๆ

“หากท่านต้องการให้ข้าอายุสั้นก็แค่พูดออกมาตรงๆ” เซี่ยผิงกั่งพูดเช่นนั้นก็จริง แต่เขากลับตอบรับการคุกเข่านี้อย่างสงบนิ่ง “ใต้เข่าของท่านไม่ได้มีทองคำอยู่สักหน่อย ต่อให้ท่านคุกเข่าจนฟ้าดินสลายก็ไม่คุ้มเลยสักนิด!”

“จะให้ข้าทำอย่างไร เจ้าถึงจะยอมช่วยข้า!” เวลานี้เซี่ยหมั่งซานรู้สึกสิ้นหวังเล็กน้อย

“ช่วยท่าน? ทำไมข้าต้องทำอย่างนั้นด้วย ข้ายังต้องบอกท่านด้วยว่า เรื่องแรงงานเกณฑ์นี้ข้าเป็นคนทำเอง ข้าเป็นคนมอบหลักฐานพวกนั้นให้รัชทายาทไปเมื่อวันก่อน จากนั้นก็เก็บกวาดคนหลุ่มหนึ่ง เพราะเรื่องนี้รัชทายาทยังให้รางวัลแก่ข้าเป็นพิเศษด้วย” เซี่ยผิงกั่งเยาะเย้ย

ทั้งหมดนี้คือผลงานของเขา ซึ่งเมื่อสะสมไปทีละเล็กทีละน้อย เขาจะได้รับการเลื่อนตำแหน่งอย่างรวดเร็วในอนาคต

ความสามารถในการแทงคนข้างหลังของเขานั้นยิ่งนานวันก็ยิ่งเชี่ยวชาญขึ้นเรื่อยๆ แล้ว

แต่ใครจะพูดได้ว่าเขาทำผิด

ผู้ดูแลพวกนี้แต่ละคนช่างใจกล้ายิ่งนัก ยังกล้ารับสินบนกับเงินด้วย!

คนที่ไม่ยอมให้เงินทองผลประโยชน์กลับต้องถูกทรมาน และตายไปเพราะเหตุนี้ไม่น้อยเลย

เขาไม่ซื่อสัตย์เองก็สมควรแล้วที่จะมีวันนี้!

เมื่อเซี่ยหมั่งซานได้ยินเช่นนั้น ร่างกายของเขาก็สั่นสะท้าน “เจ้าทำแบบนี้ได้อย่างไร! ข้าเป็นลุงใหญ่ของเจ้านะ!? เจ้าทำแบบนี้ไม่กลัวสวรรค์จะลงโทษหรือ!”

คนที่ไม่รู้จักเห็นอกเห็นใจใครแม้แต่ญาติ บนโลกใบนี้มีคนที่ไร้หัวใจขนาดนี้ด้วยหรือ!

“ข้ารักษาความยุติธรรมโดยไม่มีความลำเอียงเข้าข้างแม้แต่ญาติตัวเอง เมื่อมีท่านเป็นตัวอย่างแล้วเช่นนี้ ต่อไปใครจะกล้าเหยียบจมูกข้าอีก!” เซี่ยผิงกั่งท่าทางเย็นชายิ่งนัก