ทะลุมิติไปเป็นช่างเสริมสวยยุค 80 - ตอนที่ 1002 ในชาติก่อน เสิ่นอวี้อิ๋งและคนอื่นๆ โดนกรรมตามสนองเช่นกัน (TW: การค้าประเวณี)
- Home
- All Mangas
- ทะลุมิติไปเป็นช่างเสริมสวยยุค 80
- ตอนที่ 1002 ในชาติก่อน เสิ่นอวี้อิ๋งและคนอื่นๆ โดนกรรมตามสนองเช่นกัน (TW: การค้าประเวณี)
ตอนที่ 1002 ในชาติก่อน เสิ่นอวี้อิ๋งและคนอื่นๆ โดนกรรมตามสนองเช่นกัน (TW: การค้าประเวณี)
………………..
ตอนที่ 1002 ในชาติก่อน เสิ่นอวี้อิ๋งและคนอื่นๆ โดนกรรมตามสนองเช่นกัน (TW: การค้าประเวณี)
เสิ่นเสี่ยวอวี้เงยหน้าขึ้น อธิบายอย่างจริงใจว่า “คุณลุงตำรวจคะ หนูจำความได้เร็ว แม้แต่เรื่องตอนอายุสองขวบกว่าๆ หนูก็ยังจำได้ หนูได้ยินพ่อบุญธรรมของหนูเล่าให้คนอื่นฟัง หนูก็เลยแอบจดจำคำพูดของเขาไว้ แล้วหาโอกาสหนีออกมา”
“ถ้าไม่เชื่อ พวกคุณไปสืบดูได้นะคะ หนูไม่ได้โกหกค่ะ”
เจ้าหน้าที่ตำรวจไม่อาจเชื่อคำพูดของเด็กได้ทั้งหมด พวกเขาจึงหันไปมองเซี่ยหลานเพื่อยืนยัน “คุณเซี่ย ขอถามหน่อยครับว่าสิ่งที่เด็กพูดเป็นความจริงหรือไม่?”
“หา?” เซี่ยหลานได้สติกลับมา หล่อนเอ่ยปาก “ฉันไม่ทราบค่ะ ตอนนั้นฉันส่งหล่อนกลับไปให้พ่อแท้ๆ ของหล่อน หลังจากนั้นก็ไม่ได้เจอเด็กคนนี้อีกเลย ฉันไม่รู้ว่าหล่อนไปอยู่ที่ไหนด้วยซ้ำ”
“ตกลง พวกเราจะสืบสวนให้กระจ่างแน่นอน ถ้าภายหลังมีสถานการณ์อะไร พวกเราจะมาสอบถามอีก ขอความร่วมมือด้วยนะครับ”
เมื่อเห็นเจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังจะจากไป เซี่ยหลานรีบเรียกพวกเขาไว้ “เด็กคนนี้……”
“แม่แท้ๆ ของหล่อนตอนนี้อยู่ที่ไหนครับ?” เจ้าหน้าที่ตำรวจถามเซี่ยหลาน
เซี่ยหลานลังเลก่อนตอบ “อยู่……. อยู่ในเรือนจำค่ะ”
ทันทีที่เจ้าหน้าที่ตำรวจจากไป เสิ่นเสี่ยวอวี้เงยหน้าน้อยๆ ขึ้น มองเซี่ยหลานด้วยสายตาน่าสงสาร
ในตอนนี้ เซี่ยหลานมองเด็กหญิงด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน
หล่อนไม่รู้ว่าควรจะเผชิญหน้ากับเด็กคนนี้อย่างไร
เวลาผ่านไปเกือบห้าปีแล้ว พูดตามตรงว่าในช่วงห้าปีนี้ หล่อนมักจะนึกถึงเด็กคนนี้บ่อยๆ
นึกถึงภาพเหตุการณ์ในตอนนั้นที่หล่อนยืนกรานจะส่งเด็กหญิงไปอยู่กับครอบครัวหลิว ต่อมาหล่อนอยากไปดูหลาน แต่กลับได้ยินว่าเด็กคนนี้ไม่ได้อยู่ที่บ้านตระกูลหลิวแล้ว
แม่ของหลิวจื้อหมิงยืนกรานว่าเด็กถูกส่งไปให้ญาติต่างถิ่นเลี้ยงดู
แต่เพื่อนบ้านในหมู่บ้านคนงานโรงงานเครื่องจักรต่างซุบซิบนินทากัน มีคนเล่าลือว่าเด็กถูกสามีของหลิวลี่ลี่พาไปขาย
หล่อนถูกเสิ่นอวี้หลงห้ามไว้ จึงไม่กล้าสืบหาข่าวของเสิ่นเสี่ยวอวี้ต่อ
เธอไม่เคยคิดเลยว่า หลังจากผ่านไปห้าปี เธอจะมาหาเธอด้วยตัวเองแบบนี้
แม้ว่าจะยังต้องตรวจสอบคำพูดของเสิ่นเสี่ยวอวี้อีกหลายอย่าง แต่ตอนนี้เซี่ยหลานไม่มีเวลามาสนใจเรื่องพวกนั้น
เด็กหญิงตัวผอมมาก ไม่มีเนื้อหนังติดกระดูกเลย แถมยังมีบาดแผลตามตัว เมื่อเซี่ยหลานถาม เสิ่นเสี่ยวอวี้ก็บอกว่าถูกพ่อบุญธรรมทำร้าย
เซี่ยหลานเช็ดน้ำตา ในใจด่าตัวเองว่าช่างน่าตายนัก ตอนนั้นไม่ควรส่งหล่อนไปเลย
เซี่ยหลานเห็นเสิ่นเสี่ยวอวี้เป็นเด็กว่านอนสอนง่าย นอนนิ่งอยู่ในผ้าห่ม จึงพูดว่า “หลานจ๋า อยู่ในผ้าห่มให้อุ่นก่อนนะ ยายจะไปซื้อเสื้อผ้ามาให้”
“คุณยายขา หนูหิว” เสิ่นเสี่ยวอวี้กลืนน้ำลาย จ้องมองเซี่ยหลานตาปริบๆ แล้วเอ่ยปาก
“ยายจะไปเอาของกินมาให้”
เซี่ยหลานเข้าไปในครัวแล้วนำแป้งทอดมาให้ เสิ่นเสี่ยวอวี้กินหมดอย่างรวดเร็วอย่างตะกละตะกลาม ปากเต็มไปด้วยอาหาร ราวกับไม่ได้กินข้าวมาสามวัน
เซี่ยหลานยื่นน้ำให้ มองหล่อนด้วยสายตาเป็นห่วง “ค่อยๆ กินนะ อย่ารีบ เดี๋ยวสำลัก”
หลังจากกินเสร็จ เสิ่นเสี่ยวอวี้ก็เข้าไปซุกตัวในผ้าห่มอย่างว่าง่าย
เซี่ยหลานออกไปซื้อเสื้อผ้าให้หล่อน ตั้งแต่ชุดชั้นในไปจนถึงเสื้อผ้าฤดูใบไม้ร่วง กางเกงฤดูใบไม้ร่วง และเสื้อนวม
แม้ว่าตอนนี้จะเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิแล้ว แต่อากาศก็ยังหนาวมาก
กลับมาถึงก็รีบให้หล่อนสวมใส่ทันที
เซี่ยหลานรู้สึกโล่งอกที่เสิ่นอวี้หลงไปเรียนมหาวิทยาลัยต่างเมือง ไม่ได้อยู่บ้าน
อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้ก็ไม่สามารถปิดบังได้นาน
หัวใจของหล่อนเริ่มกังวลอีกครั้ง
หากเสิ่นอวี้หลงกลับมาและเห็นเสิ่นเสี่ยวอวี้ เขาจะไม่ยอมให้หล่อนอยู่ที่นี่อย่างแน่นอน
ในตอนนั้น ก็เพราะเสิ่นอวี้หลงยืนกราน ถึงได้ส่งหล่อนไปในช่วงไม่กี่วันที่อยู่บ้าน
เซี่ยหลานรู้สึกกังวลใจ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะส่งเด็กหญิงไปที่ไหนดี
เสิ่นเสี่ยวอวี้เป็นเด็กว่านอนสอนง่ายและรู้ความ แม้อายุยังน้อยก็ไม่อยู่เฉย ขยันทำงานบ้านอย่างต่อเนื่อง
ทำได้ดีมากด้วย
ตอนกลางวันเซี่ยหลานไปทำงาน ปล่อยให้เสิ่นเสี่ยวอวี้อยู่บ้านคนเดียว พอตอนบ่ายหล่อนเลิกงานกลับมา เด็กคนนี้กลับทำอาหารเสร็จแล้วรอหล่อนอยู่
เซี่ยหลานรู้สึกตกใจมากกับเรื่องนี้ เสิ่นเสี่ยวอวี้บอกว่าตัวเองยืนบนม้านั่งเพื่อทำอาหาร
สิ่งที่น่าประหลาดใจคือ อาหารที่หล่อนทำนั้นดูเหมือนจะกินได้จริง
ไม่ต้องพูดถึงว่ามันอร่อยแค่ไหน สำหรับอาหารที่ทำโดยเด็กอายุห้าขวบแล้ว ถือว่าเป็นอาหารที่อร่อยมาก
เซี่ยหลานกินอาหารที่เสิ่นเสี่ยวอวี้ทำ พลางร้องไห้ด้วยความซาบซึ้งและพูดว่า “หลานจ๋า ต่อไปห้ามทำอีกนะ มันอันตราย”
“คุณยาย ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ตอนอยู่ชนบทหนูได้ทำทุกอย่างเลย”
คำพูดหนึ่งประโยคของเสิ่นเสี่ยวอวี้ ทำให้เซี่ยหลานน้ำตาคลอเบ้าอีกครั้ง
หล่อนยืนกรานไม่ให้เสิ่นเสี่ยวอวี้ทำอาหาร ดังนั้นจึงไม่ซื้อของสดมาไว้ที่บ้าน จะซื้อของสดก็ต่อเมื่อกลับมาจากที่ทำงานเท่านั้น
ตอนเช้าก็ทำอาหารทิ้งไว้ในหม้อให้เสิ่นเสี่ยวอวี้กินตอนเที่ยง
ในช่วงที่เสิ่นเสี่ยวอวี้พักอยู่ที่บ้านของเซี่ยหลานเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ หลินเซี่ยก็มาเยี่ยมเซี่ยหลาน
เธอยืนอยู่ที่หน้าประตูและเคาะประตู แต่คนที่เปิดประตูกลับไม่ใช่เซี่ยหลาน
เมื่อเธอเห็นเสิ่นเสี่ยวอวี้สวมเสื้อไหมพรมสีชมพู ดวงตาของเธอก็เย็นชาลงเล็กน้อย
แน่นอนว่าหล่อนมาที่นี่แล้ว
“เสิ่นเสี่ยวอวี้ เธอนี่มีความสามารถจริงๆ นะ”
หลินเซี่ยเดินเข้ามา เมื่อไม่เห็นเซี่ยหลาน เธอก็ไม่แสร้งทำอีกต่อไป คว้าตัวเสิ่นเสี่ยวอวี้โยนลงบนโซฟาทันที “เธอเชื่อไหมว่าฉันบีบคอเธอให้ตายได้ในตอนนี้เลย”
เสิ่นเสี่ยวอวี้คลานลงมาจากโซฟา แล้วทรุดตัวลงคุกเข่าตรงหน้าหลินเซี่ยอย่างแรง ร้องไห้พลางสำนึกผิดอีกครั้ง “แม่ คุณอย่าทำแบบนี้เลย หนูรู้แล้วว่าตัวเองผิดจริงๆ หนูมาเกิดในชาตินี้ก็เพื่อมาไถ่บาป ขอโอกาสให้หนูสักครั้งเถอะ”
“ชาติที่แล้วหนูถูกคนชั่วหลอก แต่ชาตินี้หนูจะไม่มีวันคบคิดกับพวกเขาอย่างเด็ดขาด หนูเกลียดพวกเขา”
เสิ่นเสี่ยวอวี้กัดกรามพูดประโยคสุดท้าย บนใบหน้าเต็มไปด้วยความเกลียดชังอันเยือกเย็นที่ไม่เหมาะสมกับวัยของหล่อนเลย
หลินเซี่ยยกมุมปากขึ้น แล้วหัวเราะเยาะ
“ดูท่าทางแล้ว หลังจากที่พวกเขาฆ่าฉันตายในชาติที่แล้ว พวกเขาก็ไม่ได้ปล่อยให้เธอสบายสินะ?”
“ใช่แล้ว เธอไม่ใช่ลูกสาวของหลิวจื้อหมิงหรอก เธอเป็นแค่ลูกนอกสมรสเท่านั้น ในชาติก่อนฉันเก็บความลับนี้ไว้ให้เสิ่นอวี้อิ๋งมาตลอด เธอคิดว่าฆ่าฉันแล้วหลิวจื้อหมิงจะไม่สงสัยชาติกำเนิดของเธองั้นเหรอ? ช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน”
“เล่าให้ฟังหน่อยสิ หลังจากพวกเธอฆ่าฉันแล้ว โดนกรรมตามสนองบ้างไหม?” หลินเซี่ยถามหล่อน
เสิ่นเสี่ยวอวี้รู้ว่าหลินเซี่ยอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่เธอตายในชาติก่อน เธอจึงเล่าตามความเป็นจริงว่า “หลังจากที่คุณเสียชีวิต ในวันเดียวกันนั้นเองก็มีข่าวฮือฮาที่สร้างความตกตะลึงให้วงการบันเทิง เสิ่นอวี้อิ๋งหนีภาษีเป็นจำนวนมหาศาล แถมยังมีภาพบนเตียงของเสิ่นอวี้อิ๋งกับผู้ชายหลายคน รวมถึงเรื่องสถานะลูกนอกสมรสของหนูด้วย…”
หล่อนเล่าต่อว่า “ตอนแรกหลิวจื้อหมิงยังอยู่ฝ่ายเดียวกับเสิ่นอวี้อิ๋ง พยายามหาทางระงับข่าว แต่ผ่านไปไม่กี่วัน สื่อก็เปิดเผยว่าชาติกำเนิดของหนูมีเรื่องซ่อนเร้น หนูไม่ใช่ลูกของเสิ่นอวี้อิ๋งกับหลิวจื้อหมิงเลย พ่อแท้ๆ ของหนูคือบอดี้การ์ดของเสิ่นอวี้อิ๋ง เป็นชายร่างใหญ่ที่มาจากชนบท”
“ในช่วงเวลานั้น สื่อทั่วประเทศและต่างประเทศต่างรายงานข่าวเหล่านี้ ผู้ชายที่เคยนอนกับเสิ่นอวี้อิ๋งต่างพากันออกมาตัดความสัมพันธ์กับหล่อน รวมถึงภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของผู้ชายเหล่านั้นก็ออกมาเรียกร้องความรับผิดชอบจากเสิ่นอวี้อิ๋ง หลิวจื้อหมิงถึงกับตัดขาดความสัมพันธ์กับหล่อน และเริ่มกัดกันเอง”
“ตัวเสิ่นอวี้อิ๋งเองกลายเป็นผู้หญิงที่ถูกทุกคนรุมประณาม เพื่อหาทางเอาตัวรอด หล่อนจึงหันมาหมายตาหนู”
เสิ่นเสี่ยวอวี้พูดมาถึงตรงนี้ ร่างเล็กๆ ของหล่อนก็สั่นเทา ฟันกระทบกันด้วยความหวาดกลัว “หล่อนส่งหนูไปขึ้นเตียงของชายแก่วิปริตคนหนึ่ง…”
………………………………………………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
กรรมตามสนองได้โหดร้ายเหลือเกิน น่าสงสารเสี่ยวอวี้อยู่เหมือนกันนะ แต่หนูก็ทำกับผู้มีพระคุณได้แสบอยู่
ไหหม่า(海馬)
………………..
puddingMT
เฮ้ออออออออออออออ … ถ้ากลับมาและ จริงใจจริง มาไถ่ถอนบาปจริง
ก็น่าจะให้อภัยได้แหละมั้ง เซี่ยเซี่ย
แต่ก็นั่นแหละ เอาที่เซี่ยเซี่ยสบายใจเหอะ
คนอ่าน รอลุ้นอย่างเดียว เพราะตอบแทนนางเอก… ยากชะมัด