ทะลุมิติไปเป็นช่างเสริมสวยยุค 80 - ตอนที่ 1001 เธอจำความได้ตั้งแต่อายุหนึ่งขวบเลยหรือ?

ตอนที่ 1001 เธอจำความได้ตั้งแต่อายุหนึ่งขวบเลยหรือ?

………………..

ตอนที่ 1001 เธอจำความได้ตั้งแต่อายุหนึ่งขวบเลยหรือ?

“ยัยเด็กบ้า แกทำให้ฉันเดือดร้อนจนตายแล้ว”

เสิ่นเสี่ยวอวี้ถูกชายคนนั้นแบกขึ้นบ่า เขาเดินไปข้างหน้าพลางด่าทออย่างไม่หยุดหย่อน

เสิ่นเสี่ยวอวี้ดิ้นรนพยายามหลุดพ้น ร้องไห้โวยวาย พยายามจะเกาะหลินเซี่ยผู้เป็นเหมือนฟางเส้นสุดท้ายที่จะช่วยชีวิตหล่อน

แต่หลินเซี่ยกลับมองหล่อนด้วยสายตาเย็นชาไร้ความรู้สึก ไม่มีทีท่าว่าจะเรียกให้ชายคนนั้นหยุดเลยแม้แต่น้อย

ใบหน้าเล็กๆ สกปรกมอมแมมของเสิ่นเสี่ยวอวี้ปรากฏแววตาดูไม่สมกับวัย หล่อนมองเหม่อลอยไปยังหลินเซี่ยที่กำลังเดินห่างออกไปเรื่อยๆ

หล่อนไม่อยากถูกพาไปยังภูเขาที่แห้งแล้งอีกครั้ง

หล่อนอยากเป็นลูกสาวของหลินเซี่ยเหมือนในชาติก่อน อยากตอบแทนบุญคุณที่เลี้ยงดูหล่อนมาในชาติก่อนให้ดี

หล่อนอยากไถ่บาป อยากกตัญญูต่อเธอ…

ทำไมสวรรค์ถึงต้องให้หลินเซี่ยมีความทรงจำจากชาติก่อนด้วยล่ะ?

ใบหน้าเยาว์วัยของเสิ่นเสี่ยวอวี้พลันเปลี่ยนเป็นน่าสะพรึงกลัว หล่อนโหดร้าย หล่อนช่างโหดร้ายเหลือเกิน เสิ่นอวี้อิ๋งกับหลิวจื้อหมิงคู่ชายหญิงสารเลวนั่น

พวกเขาทำลายหล่อน

เสิ่นอวี้อิ๋งเป็นแม่แท้ๆ ของหล่อนแล้วอย่างไรล่ะ ในใจของอีกฝ่ายมีแต่ตัวเองเท่านั้น มีแต่ผลประโยชน์ของตัวเอง ไม่มีลูกสาวคนนี้อยู่ในใจเลย

ในชาติก่อนพวกเขาเลือกที่จะยอมรับหล่อนก็เพื่อที่จะต่อกรกับหลินเซี่ยเท่านั้น

พวกเขาได้ทำสิ่งที่ไร้คุณธรรมมากเกินไป แต่กลับเป็นหลินเซี่ยที่เป็นคนวงในของพวกเขา เธอรู้ความลับมากมายของพวกเขา ทำให้พวกเขากลัวว่าเรื่องสกปรกและน่ารังเกียจเหล่านั้นจะถูกหลินเซี่ยค้นพบ

ดังนั้นพวกเขาจึงวางแผนที่จะกำจัดหลินเซี่ยมาเป็นเวลานานแล้ว

ส่วนหล่อนในฐานะลูกสาวของเสิ่นอวี้อิ๋งไม่ได้เต็มใจที่จะยอมรับความสัมพันธ์กับหล่อนจริงๆ หล่อนก็เป็นเพียงตัวหมากตัวหนึ่งในห่วงโซ่ผลประโยชน์ของพวกเขาเท่านั้น

ยิ่งไปกว่านั้นหล่อนยังไม่ใช่ลูกสาวของหลิวจื้อหมิงด้วยซ้ำ…

เสิ่นเสี่ยวอวี้ในตอนนี้เห็นชายคนนั้นแบกตนเดินไปไกลขึ้นเรื่อยๆ จึงรีบดึงสติกลับมา มือน้อยๆ ตบไหล่ชายคนนั้น แล้วร้องตะโกนว่า “ลุงหวัง พาหนูไปหายายได้ไหมคะ? ยายของหนูจะให้เงินลุงเอง”

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ชายคนนั้นก็โกรธจัด ตบก้นเล็กๆ ของหล่อนสองทีอย่างแรง “นังเด็กเวร อายุยังน้อยก็พูดจาไร้สาระ ทำให้ฉันวิ่งเสียเที่ยว อย่าคิดจะหลอกฉันอีกเลย”

“ลุงหวัง ถ้าตอนนี้ลุงพาหนูกลับหมู่บ้าน ลุงไม่กลัวหรือว่าหนูจะบอกพ่อบุญธรรมว่าลุงเป็นคนพาหนูออกมา? เขาจะไม่ปล่อยลุงไปง่ายๆหรอก หนูกลับหมู่บ้านไม่ได้ ลุงกลับไปคนเดียวเถอะ แค่ลุงไม่ยอมรับว่าการหายตัวไปของหนูเกี่ยวข้องกับลุง พวกเขาก็จะไม่ทำอะไรลุงหรอก”

“งั้นฉันก็ฆ่าเธอซะเลย มีแต่คนตายเท่านั้นที่ไม่พูด ฉันจะบีบคอเธอแล้วฝังศพ ชาตินี้จะไม่มีใครรู้ว่าเธอถูกฉันพาออกมาจากหมู่บ้าน”

ชายคนนั้นถูกเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ หลอกเสียเวลาเปล่าและไม่ได้เงินสักแดง ก็รู้สึกโกรธมากแล้ว แถมยังถูกเสิ่นเสี่ยวอวี้ข่มขู่อีก เขาจึงโกรธจนควันออกหู จับเสิ่นเสี่ยวอวี้โยนลงพื้นอย่างแรง

“ลุงหวัง แต่เมื่อสักครู่คุณแม่หลินเซี่ยของหนูก็เห็นพวกเราแล้ว ตอนนี้หล่อนแค่ยังไม่ยอมรับหนูได้ชั่วคราว แต่ถ้าหล่อนเข้าใจแล้วก็จะมาหาหนูเอง ถ้าคุณฆ่าหนู คุณก็อยู่ไม่ได้เหมือนกัน”

แม้เสิ่นเสี่ยวอวี้จะมีร่างกายเพียงห้าขวบ แต่จิตวิญญาณของหล่อนเป็นผู้ใหญ่ที่มีความทรงจำจากชาติก่อน ความคิดของหล่อนชัดเจน คำพูดทุกประโยคที่พูดออกมาล้วนมีเหตุผล ทำให้มือของชายคนนั้นที่กำลังจะยื่นออกไปพลันชะงักค้างกลางอากาศ

เสิ่นเสี่ยวอวี้เห็นชายคนนั้นลังเล หล่อนจึงรีบพูดว่า “ลุงหวัง ถ้าคุณไม่อยากพาหนูไปหาคุณยาย คุณก็ทิ้งหนูไว้ที่นี่แล้วกลับหมู่บ้านไปเถอะ จะไม่มีใครรู้เรื่องที่คุณพาหนูออกมา

หนูขอร้องคุณ ให้ชีวิตหนูสักครั้ง ในอนาคตหนูจะต้องตอบแทนคุณแน่นอน คุณคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตหนู หนูจะไม่มีวันลืมคุณตลอดชีวิตนี้ เส้นทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล การช่วยชีวิตคนหนึ่งคน ย่อมดีกว่าการสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น……”

ชายคนนั้นเดิมทีเต็มไปด้วยความโกรธ แต่เมื่อได้ยินคำวิงวอนของเสิ่นเสี่ยวอวี้ เขาก็มองหล่อนด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน

หล่อนมีอายุเพียงห้าขวบ แต่สติปัญญากลับเติบโตกว่าผู้ใหญ่เสียอีก

ความคิดละเอียดรอบคอบ ทุกคำพูดล้วนวิเคราะห์ได้ตรงประเด็น

จริงอยู่ ถ้าตอนนี้เขาพาหล่อนกลับไปที่หมู่บ้าน หล่อนจะต้องบอกพ่อบุญธรรมของหล่อนว่าเขาเป็นคนพาหล่อนออกมาแน่นอน

ถึงตอนนั้นเขาก็จะต้องตายแน่ๆ

ถ้าเขาจะฆ่าหล่อนจริงๆ ตำรวจก็คงไม่ปล่อยเขาไปง่ายๆ

อย่างไรเสียผู้หญิงที่ชื่อหลินเซี่ยคนนั้นก็ได้เห็นกับตาตัวเองว่าเขาพาหล่อนไป…….

แต่เรื่องที่เสิ่นเสี่ยวอวี้พูดถึงการหาคุณยายอะไรนั่น เขาก็ขี้เกียจไปยุ่งด้วย

ผู้หญิงที่ดูเหมือนเจ้าของร้านเมื่อครู่นี้ดูไม่รู้จักหล่อนเลยด้วยซ้ำ

ใครจะรู้ว่าเด็กคนนี้กำลังพูดจาเหลวไหลหรือเปล่า

เขาไม่อยากไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องวุ่นวายอีก ไม่แน่อาจจะถูกเข้าใจผิดว่าเป็นพวกค้ามนุษย์ก็ได้

เขาโยนเสิ่นเสี่ยวอวี้ลงข้างถนน มองหล่อนอีกครั้ง แล้วเตือนซ้ำอีกว่า

“ฉันไม่สนใจว่าเธอเป็นยังไง ยังไงก็ห้ามกลับไปที่หมู่บ้านอีก ถ้ากลับไปก็อย่าบอกพ่อเธอว่าใครเป็นคนพาเธอออกมา ไม่งั้นฉันจะทำให้เธอได้เห็นดี”

ชายคนนั้นพูดจบด้วยความโกรธแค้น แล้วรีบจากไป

เขาคงถูกผีเข้าสิงจนเสียสติไปแล้ว อยากรวยจนบ้าคลั่ง ถึงขนาดเชื่อคำพูดเหลวไหลของเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ แล้วพาหล่อนออกมาตามหาแม่แท้ๆ ที่หล่อนอ้างถึง

เมื่อคนที่พาตัวเองออกมาได้จากไปแล้ว ร่างเล็กๆ ของเสิ่นเสี่ยวอวี้ก็ยืนอยู่ตรงนั้น มองดูเงาร่างที่เดินจากไปไกล

หล่อนไม่ได้ไล่ตามไป แต่กลับหันหลังเดินไปในทิศทางตรงกันข้าม

ด้วยความฉลาด หล่อนรีบไปหาสถานีตำรวจที่อยู่ใกล้ที่สุดก่อน

หล่อนคุ้นเคยกับเมืองไห่เฉิงนี้มากเหลือเกิน

รู้ดีว่าบนท้องถนนในยุคสมัยนี้วุ่นวายแค่ไหน

หล่อนต้องรับประกันความปลอดภัยของชีวิตตัวเองก่อน

เสิ่นเสี่ยวอวี้รีบเดินไปยังสถานีตำรวจที่อยู่ใกล้เคียง จากนั้นร้องไห้พลางบอกว่าตัวเองพลัดหลงกับครอบครัว หาทางกลับบ้านไม่ได้ และขอให้ลุงตำรวจพาหล่อนกลับบ้าน

หล่อนแจ้งที่อยู่บ้านของเซี่ยหลาน

นั่นเป็นสถานที่ที่หล่อนเคยอยู่ตั้งแต่เกิด

แต่ที่นั่นอยู่ไกล หล่อนเป็นเด็กคนเดียว ไม่กล้าไปตามลำพัง

และกลัวว่าถ้าหล่อนไปคนเดียว เซี่ยหลานจะไม่ยอมรับหล่อน

ดังนั้นการขอความช่วยเหลือจากคุณลุงตำรวจจึงเป็นวิธีที่ดีที่สุด

เมื่อตำรวจส่งมอบเสิ่นเสี่ยวอวี้ให้กับเซี่ยหลาน อีกฝ่ายถึงกับงงงันไปหมด

เซี่ยหลานมองดูเด็กหญิงร่างผอมบางที่สวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งและมีใบหน้าเล็กๆ สกปรกมอมแมมบนพื้น ก่อนพูดกับตำรวจว่า “คุณตำรวจคะ นี่ไม่ใช่เด็กบ้านฉัน บ้านฉันไม่มีเด็ก”

“ไม่ใช่เด็กบ้านคุณหรอกหรือ?” ตำรวจมองไปทางเสิ่นเสี่ยวอวี้ แล้วถามหล่อนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “หนูน้อย นี่เป็นบ้านของหนูหรือเปล่า?”

เซี่ยหลาน “!!!”

หล่อนได้ยินคำพูดของเสิ่นเสี่ยวอวี้แล้วรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า มองเด็กหญิงตัวน้อยที่กอดขาตนอยู่ด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ หัวใจเต้นแรงขึ้นมาทันที

เสิ่นเสี่ยวอวี้ ……..ลูกสาวของเสิ่นอวี้อิ๋ง?

เสิ่นเสี่ยวอวี้กลัวว่าเซี่ยหลานจะไม่ยอมรับหล่อนเช่นกัน ในขณะที่ลุงตำรวจยังอยู่ที่นั่น หล่อนก็ร้องไห้น้ำตานองหน้าและพูดอย่างรีบร้อนว่า “คุณยาย ตอนหนูยังเด็กคุณส่งหนูไปอยู่กับพ่อ แต่พ่อกลับขายหนูไป หนูเลยต้องหาทางหนีออกมาเอง ได้แต่สอบถามทางมาหาคุณ”

“หนูน้อย เธอพูดว่าอะไรนะ? เธอถูกขายไปเหรอ?” ลุงตำรวจได้ยินคำพูดของเสิ่นเสี่ยวอวี้ก็ถามหล่อนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “เกิดอะไรขึ้น? อย่าเพิ่งร้องไห้ เล่าให้พวกเราฟังให้ชัดเจนหน่อย”

ถ้านี่เป็นเด็กที่ถูกขายโดยพวกค้ามนุษย์แล้วหนีกลับมา พวกเขาจำเป็นต้องสืบสวนคดีนี้

เสิ่นเสี่ยวอวี้ปล่อยมือจากขาของเซี่ยหลาน มองตำรวจแล้วพยักหน้าหนักๆ “ใช่ค่ะ หนูถูกพ่อแท้ๆ และครอบครัวของเขาขายไป”

ตำรวจตระหนักว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา พวกเขาจึงให้ความสำคัญทันที และทำการบันทึกคำให้การของเสิ่นเสี่ยวอวี้ แต่พวกเขามีคำถามหนึ่ง

“เธอบอกว่าถูกพวกเขาขายไปเมื่อสี่ปีก่อน ตอนนี้เธออายุเท่าไหร่แล้ว?”

เสิ่นเสี่ยวอวี้เอียงศีรษะตอบว่า “ดูเหมือนจะใกล้ห้าขวบแล้ว”

“เธอจำความได้ตั้งแต่อายุหนึ่งขวบเลยหรือ?” สหายตำรวจทั้งสองคนมองเสิ่นเสี่ยวอวี้อย่างสงสัย แสดงชัดว่าไม่เชื่อคำพูดของหล่อน

………………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

เซี่ยหลานทำไงนี่ อยู่ดีๆ หลานก็กลับมาเอง

ไหหม่า(海馬)

………………..