ทะลุมิติไปเป็นช่างเสริมสวยยุค 80 - ตอนที่ 1003 กงเกวียนกำเกวียน
ตอนที่ 1003 กงเกวียนกำเกวียน
………………..
ตอนที่ 1003 กงเกวียนกำเกวียน
เสิ่นเสี่ยวอวี้พูดถึงตรงนี้แล้วก็ร้องไห้โฮออกมา
นึกถึงเรื่องน่าอับอายและน่าขยะแขยงในชาติก่อน หัวใจของหล่อนก็ปวดร้าวอย่างรุนแรง
เสิ่นเสี่ยวอวี้คุกเข่าลงกับพื้น กอดขาของหลินเซี่ยไว้ พลางร้องไห้พูดว่า “แม่ หนูมาพร้อมกับความทรงจำชาติก่อน สาบานว่าจะสับเสิ่นอวี้อิ๋งกับหลิวจื้อหมิงเป็นชิ้นๆ ลแล้วก็อยากไถ่บาปต่อหน้าแม่ด้วย หนูอยากชดเชยให้แม่ อยากกตัญญูต่อแม่”
“แต่ไม่คิดว่าแม่จะเกิดใหม่ด้วย เสิ่นอวี้อิ๋งถูกแม่จัดการเข้าคุกไปแล้ว”
เสิ่นเสี่ยวอวี้พูดถึงตรงนี้ สีหน้าของหล่อนก็เปลี่ยนไปอย่างหม่นหมองโดยไม่รู้ตัว
คงจะดีแค่ไหนถ้าหลินเซี่ยไม่ได้เกิดใหม่ คงจะดีแค่ไหนถ้าเธอไม่มีความทรงจำอันเจ็บปวดจากชาติก่อน
หล่อนก็จะกลายเป็นลูกสาวของเธอเหมือนในชาติก่อน แล้วก็ดูแลหล่อนอย่างดี
แต่น่าเสียดาย……..
หลินเซี่ยพูดตัดบทเสิ่นเสี่ยวอวี้ด้วยน้ำเสียงเย็นชา “หยุดเถอะ เธอทำผิดเอง ต้องรับผลกรรมเอง ไม่เกี่ยวกับฉัน”
“ฉันไม่ต้องการให้เธอกตัญญู เสิ่นอวี้อิ๋งเป็นปีศาจ เธอก็เป็นปีศาจน้อย พวกเธอแม่ลูกเป็นพวกเดียวกันทั้งคู่ ลองคิดดูสิว่าเธอเคยทำอะไรกับฉันบ้าง? เมื่อเธอรู้ความจริงเกี่ยวกับชาติกำเนิดของตัวเอง แล้วเลือกที่จะร่วมมือกับเสิ่นอวี้อิ๋งวางแผนทำร้ายฉัน จุดจบของเธอก็ถูกกำหนดไว้แล้ว ชาติที่แล้วที่เธอถูกชายแก่เล่นจนตาย นั่นคือกรรมของเธอเอง”
เมื่อหลินเซี่ยได้ฟังเสิ่นเสี่ยวอวี้เล่าเกี่ยวกับจุดจบของพวกปีศาจเหล่านั้นหลังจากที่เธอตายในชาติก่อน เธอก็รู้สึกสะใจจริงๆ
หู่จือไม่ได้ทำให้ความไว้วางใจของเธอผิดหวังจริงๆ
สิ่งสกปรกเหล่านั้นถูกเปิดเผยต่อสาธารณะ เพียงพอที่จะทำให้วงการบันเทิงทั้งหมดสั่นสะเทือน
ถ้าพวกเขาไม่ลงมือสังหารเธอ เธอคงไม่มีทางทำได้ถึงขั้นนี้
พวกคนอกตัญญูเหล่านั้น คิดจริงๆ หรือว่าเธอเป็นคนที่ถูกรังแกได้ง่าย
เสิ่นเสี่ยวอวี้ร้องไห้จนตาบวม คุกเข่าต่อหน้าหลินเซี่ยเพื่อขอขมา อ้อนวอนให้เธอยกโทษให้
หลินเซี่ยถอยหลังหนึ่งก้าวหลบมือของหล่อน แล้วเอ่ยเสียงเย็น “เธอไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ เดี๋ยวยายของเธอกลับมาแล้วจะคิดว่าฉันรังแกเธอ”
เสิ่นเสี่ยวอวี้ได้ยินดังนั้น รีบลุกขึ้นจากพื้นทันที แล้วเช็ดน้ำตาอย่างลวกๆ จ้องมองหลินเซี่ยอย่างกระหายใคร่รู้ ดวงตาเต็มไปด้วยความหวังและการวิงวอน
“แม่คะ แม่จะให้โอกาสหนูได้ไหมคะ?”
“เสิ่นเสี่ยวอวี้ เธอรู้อยู่แล้วว่าฉันก็มีความทรงจำจากชาติก่อน เธอไม่ควรถามคำถามแบบนี้กับฉัน ฉันเลี้ยงดูเธอมาสิบกว่าปี สุดท้ายเธอก็ลงมือพรากชีวิตฉันด้วยตัวเอง เธอคิดว่าฉันโง่พอที่จะให้โอกาสเธออีกหรือ?”
หลินเซี่ยหัวเราะเยาะ “เธอคิดว่าฉันจะปล่อยให้ปีศาจอย่างเธออยู่ข้างกายฉันเพื่อทำร้ายฉันต่อไปหรือ?”
“ฉันอาจจะไม่พรากชีวิตเธอ แต่ก็ไม่มีทางคืนดีกับเธอเด็ดขาด เข้าใจไหม?”
หลินเซี่ยมองหล่อนด้วยสายตาเย็นชาอย่างที่สุด เต็มไปด้วยความรังเกียจอย่างเห็นได้ชัด
เสิ่นเสี่ยวอวี้ก้มหน้าลง “หนูเข้าใจแล้ว”
“ฉันไปละ เมื่อยายของเธอกลับมาก็อย่าบอกหล่อนล่ะว่าฉันมาที่นี่”
หลินเซี่ยตั้งใจจะกดดันเซี่ยหลาน ไม่ให้หล่อนยอมรับเสิ่นเสี่ยวอวี้
แต่ตอนนี้เมื่อมองดูเสิ่นเสี่ยวอวี้ที่แต่งตัวสะอาดสะอ้าน และมองดูอาหารที่หล่อนทำให้เซี่ยหลาน เธอก็เปลี่ยนใจทันที
ดูเหมือนว่าเธอไม่มีสิทธิ์ที่จะมาชี้นำความคิดของเซี่ยหลานอีกต่อไป
เสิ่นเสี่ยวอวี้เป็นหลานสาวของเซี่ยหลาน ไม่ว่าเสิ่นอวี้อิ๋งจะก่ออาชญากรรมร้ายแรงอะไร แต่สิ่งที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้คือหล่อนเป็นลูกสาวแท้ๆ ของเซี่ยหลาน
เธอเกลียดแม่ลูกเสิ่นอวี้อิ๋งถึงกระดูก แต่ในสายตาของเซี่ยหลาน หล่อนคงจะรู้สึกสงสารหลานสาวคนนี้มากเช่นกันสินะ?
“เสิ่นเสี่ยวอวี้ ต่อไปอย่าทำตัวเป็นปีศาจ ไม่งั้นฉันจะไม่ปล่อยเธอไว้” หลินเซี่ยพูดก่อนจะจากไปก็เหลือบมองหล่อน “ถ้าจะทำก็ไปหาคนที่ทำร้ายเธอในชาติก่อนสิ”
เสิ่นเสี่ยวอวี้พยักหน้าอย่างครุ่นคิด “แม่คะ หนูเข้าใจแล้ว”
หลินเซี่ยหลังจากออกจากที่นั่น ไปรอรับหู่จือที่กำลังจะเลิกเรียนที่ชั้นเรียนพิเศษที่เขาอยู่
หู่จือชอบฝึกศิลปะการต่อสู้ เธอจึงถือโอกาสช่วงปิดเทอมสมัครเรียนชั้นเรียนศิลปะการต่อสู้ให้เขา
ชั้นเรียนพิเศษนี้อยู่ใกล้บ้าน ตอนนี้เขาแทบไม่ต้องการคนมารับแล้ว ทุกวันเลิกเรียนเขาจะกลับบ้านเอง
วันนี้เมื่อเขาออกมาจากประตูโรงเรียน เห็นหลินเซี่ยมารับเขา เขาก็วิ่งเข้ามาอย่างดีใจ พูดอย่างเอาอกเอาใจว่า “แม่ครับ ทำไมแม่มารับผมล่ะครับ? อากาศหนาวแบบนี้แม่ไม่ต้องออกมาหรอก ผมโตแล้ว ผมกลับบ้านเองได้”
“วันนี้แม่บังเอิญผ่านมาทางนี้พอดี เรากลับบ้านด้วยกันนะ” หลินเซี่ยจะช่วยถือกระเป๋านักเรียนใบเล็กของหู่จือ แต่หู่จือไม่ยอม
เขาบอกว่าตัวเองเป็นลูกผู้ชาย ควรจะช่วยแม่ถือกระเป๋าต่างหาก
หลินเซี่ยมองดูลูกชายที่รู้ความเช่นนี้ ดวงตาของเธอพลันมีฝุ่นเข้าไปโดยไม่รู้ตัว
ชาตินี้พวกเขากลายเป็นแม่ลูกกัน เขายังคงรู้ความและเอาใจใส่เช่นเดิม
ชาติที่แล้วพวกเขาไม่มีวาสนาเป็นแม่ลูกกัน ชาตินี้เธอจะเป็นแม่ที่ดีของเขา และพยายามมอบชีวิตที่ดีที่สุดให้เขาเท่าที่จะทำได้
หลินเซี่ยจูงมือเขาพลางพูดอย่างร่าเริงว่า “ไปกันเถอะ วันนี้พวกเราแม่ลูกไปกินข้าวนอกบ้านกัน”
“แม่ครับ เราไม่พาน้องชายไปด้วยเหรอครับ?” หู่จือเงยหน้ามองเธอถาม
หลินเซี่ยตอบว่า “น้องชายของลูกอยู่ที่บ้านยายนะ พวกเรากินข้าวเสร็จแล้วค่อยไปรับเขา”
“ครับ งั้นเดี๋ยวเราซื้อขนมให้น้องชายด้วยนะครับ”
เนื่องจากเสิ่นเสี่ยวอวี้ปรากฏตัวอีกครั้ง ความรู้สึกของหลินเซี่ยจึงซับซ้อนอย่างมาก
จิตใจของเธอยังคงได้รับผลกระทบ
ในคืนนั้น เธอฝันถึงชาติก่อนและช่วงเวลาต่างๆ ที่เธอมีกับเสิ่นเสี่ยวอวี้
เธอรับอุปการะหล่อนจากสถานสงเคราะห์ และเลี้ยงดูหล่อนมาจนถึงอายุสิบแปดปี ทุกช่วงเวลาระหว่างพวกเธอปรากฏชัดเจนในความทรงจำของเธอ
เฉินเจียเหอถูกปลุกให้ตื่นจากความฝันด้วยเสียงร้องไห้ของหลินเซี่ย เขาตื่นขึ้นมาและเปิดไฟ เห็นภรรยาข้างกายมีน้ำตานองเต็มหน้า เขารีบกอดเธอเข้าไว้ในอ้อมกอด
“เซี่ยเซี่ย เป็นอะไรไป? เซี่ยเซี่ย ตื่นเร็วเข้า”
เฉินเจียเหอตกใจมาก เขาช่วยเช็ดน้ำตาให้เธอและรีบถาม “เซี่ยเซี่ย ทำไมถึงร้องไห้ล่ะ?”
“หา? ฉันคงฝันไปน่ะ”
หลินเซี่ยตื่นขึ้นมา มองดูใบหน้าที่เป็นห่วงของเฉินเจียเหอ เธอถึงได้รู้ตัวว่าเมื่อกี้ตัวเองฝันไป
“เธอฝันถึงอะไร?” เฉินเจียเหอเช็ดน้ำตาให้เธอพลางถาม “ทำไมถึงร้องไห้หนักขนาดนี้?”
หลินเซี่ยพยายามสงบสติอารมณ์ เธอส่ายหน้า “ก็ไม่มีอะไรหรอก แค่ฝันร้ายน่ะ เลยตกใจไปหน่อย”
แต่เฉินเจียเหอกลับมองเธอด้วยสายตาสำนึกผิด พูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “เซี่ยเซี่ย ช่วงนี้ผมยุ่งมาตลอด ไม่ได้ดูแลบ้านเลย คุณคงเหนื่อย ผมทำให้คุณต้องลำบากแล้ว”
“พูดอะไรของคุณ? ฉันแค่ฝันร้าย ไม่เกี่ยวกับคุณเลย”หลินเซี่ยเอนตัวพิงอยู่ในอ้อมกอดของเขา แล้วพูดว่า “ฉันฝันถึงเรื่องไม่ดีบางอย่าง ก่อนหน้านี้ฉันเคยเล่าให้คุณฟังว่าฉันเคยฝันแปลกๆ ฝันว่าเราแยกจากกัน ฉันรู้สึกเสียใจมาก ความฝันเมื่อกี้ก็ไม่ค่อยดีเหมือนกับความฝันนั้น”
เฉินเจียเหอไม่กล้าปิดไฟ เขาก็ไม่ได้หลับ โอบกอดเธอไว้แบบนั้น คุยกับเธอสักพัก จนกระทั่งหลินเซี่ยอารมณ์สงบลง แล้วหลับไปอีกครั้ง
เมื่อหลินเซี่ยตื่นขึ้นมา ฟ้าก็สว่างแล้ว พอดูนาฬิกาก็เห็นว่าแปดโมงแล้ว
เธอเห็นเฉินเจียเหออยู่บ้าน ก็รู้สึกสงสัยมาก “ทำไมคุณไม่ไปทำงานล่ะ?”
“วันนี้ขอลาหยุด” เฉินเจียเหอพูดพลางเตรียมอาหารเช้าเสร็จแล้ว “ล้างหน้าล้างตาแล้วมากินข้าวกันเถอะ เดี๋ยวเราไปเดินเล่นกัน”
หลินเซี่ยมองเขาอย่างสงสัย แล้วหัวเราะเบาๆ “ไม่ไปทำงานแล้วจะไปเดินเล่นที่ไหนล่ะ?”
………………………………………………………………………………………………………………………….
สารจากผู้แปล
เสี่ยวอวี้ หนูรู้แล้วใช่ไหมว่าควรทำยังไงต่อ ใครทำร้ายหนูก็ไปคิดบัญชีกับคนนั้นนะ
พี่เหอนี่อภิชาติสามีจริงๆ
ไหหม่า(海馬)