เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 856 ปฏิเสธการให้สัมภาษณ์

บทที่ 856 ปฏิเสธการให้สัมภาษณ์

ซุนเฉิงพาเวิงอิ่งมาที่เมืองจิงตูครั้งนี้ นอกจากเรื่องงานของเวิงอิ่งแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการให้หญิงสาวดูแลครรภ์อยู่ที่นี่

การอยู่ใกล้กับกู้หนานยังสามารถตรวจสุขภาพก่อนคลอดที่โรงพยาบาลจิงตู และได้รับการรักษาที่ถูกต้องตามมาตรฐานทางการแพทย์ที่ดีที่สุดด้วย

แบบนี้พวกเขาถึงจะวางใจได้

กู้หนานมีบ้านเดี่ยวอยู่หลายแห่ง เธอบอกว่าให้พวกเขาเข้าพักที่นั่นได้ แต่ซุนเฉิงได้ยินว่ากู้หนานกับเฉินรั่วหลินได้ซื้ออสังหาริมทรัพย์ในเมืองจิงตูไว้หลายแห่ง รอให้ราคาบ้านสูงขึ้นหรือถูกรื้อถอน เขาจึงรีบซื้อบ้านมือสองไว้เช่นกัน

เวิงอิ่งขึ้นบันไดไม่สะดวก ดังนั้นจึงซื้อเป็นบ้านเดี่ยวเหมือนกัน ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านของกู้หนาน

กู้หนานบอกว่าตอนนี้ร่างกายของเวิงอิ่งไม่มีปัญหาอะไร ไม่จำเป็นต้องกินยาร่วม ขอแค่ต้องไปตรวจครรภ์ที่แผนกสูตินรีเวชให้ตรงเวลาก็พอ

เวิงอิ่งไปพบกับผู้รับผิดชอบของบริษัทภาพยนตร์พร้อมกับซุนเฉิง ท้ายที่สุด พวกเขาก็เชิญเวิงอิ่งให้มีส่วนร่วมในการปรับบทนิยาย

บรรณาธิการสำนักพิมพ์เองก็มาพบเธอด้วยเช่นกัน

เนื่องจากนวนิยายของเวิงอิ่งได้รับกระแสตอบรับอย่างมากในสังคมเมื่อปีที่แล้ว นักวิจารณ์หลายคนต่างวิจารณ์แสดงความคิดเห็นลงบนหนังสือพิมพ์ การปรับบทนวนิยายตอนนี้ ทำให้ผู้สื่อรู้ข่าวว่าผู้เขียนหนังสือเรื่อง ‘การกอบกู้’ เล่มนี้อยู่ที่เมืองจิงตูอย่างรวดเร็วผ่านการโปรโมตของบริษัทภาพยนตร์ พวกเขาติดต่อเวิงอิ่งผ่านทางบริษัทภาพยนตร์เพื่อต้องการสัมภาษณ์พิเศษกับเธอ

แต่กลับถูกเวิงอิ่งปฏิเสธโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

“เสี่ยวอิ่ง ทำไมถึงปฏิเสธการสัมภาษณ์ล่ะ?” ซุนเฉิงถามอย่างสงสัย

การได้สัมภาษณ์กับสื่อหนังสือพิมพ์นับเป็นเกียรติอย่างยิ่ง ซึ่งพิสูจน์ให้เห็นว่าความสามารถและฝีมือของเธอได้รับการยอมรับจากสื่อกระแสหลัก

เวิงอิ่งพูดกับเขาว่า “พี่เฉิง ฉันไม่ต้องการปรากฏตัวต่อสาธารณชน ฉันเป็นผู้สร้างผลงานวรรณกรรม งานของฉันคือการเขียนให้ดี ไม่อยากให้คนมาสัมภาษณ์ฉัน ฉันกลัวที่จะต้องเผชิญหน้าคนแปลกหน้าถามนู่นถามนี่ ฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไง ถ้าตอบได้ไม่เหมาะสมขึ้นมา พอตีพิมพ์ออกไปแล้วถูกผู้คนวิพากษ์วิจารณ์ มันจะกระทบต่ออารมณ์ของฉันมาก ฉันยังเด็ก คุณสมบัติและประสบการณ์ยังน้อย ยังไม่ถึงขั้นที่จะได้รับการสัมภาษณ์หรอก แล้วฉันก็กลัวว่าคนพวกนั้นที่เมืองกั่งเฉิงจะเห็นข่าวของฉัน แล้วมาหาที่นี่อีก”

ซุนเฉิงปลอบเธออย่างอ่อนโยน “ไม่หรอก มีฉันอยู่ด้วย ฉันจะไม่มีทางให้ใครมาเข้าใกล้เธอ”

“พี่เฉิง ไม่ใช่แค่เหตุผลนี้เท่านั้น ฉันไม่อยากถูกสัมภาษณ์ ฉันแค่อยากทำงานของฉันไปเงียบ ๆ นักเขียนควรทำตัวลึกลับเข้าไว้ ผู้อ่านถึงจะยิ่งสงสัยอยากรู้”

เธอยังกลัวว่าตัวเองจะได้รับการยกยอเกินจริงหลังจากที่เธอเพิ่งประสบความสำเร็จเพียงเล็กน้อย เธออาจถูกสิ่งที่เรียกว่าชื่อเสียงทำให้สูญเสียตัวตนไป และไม่สามารถสงบสติอารมณ์สร้างสรรค์ผลงานได้

“ได้สิ เอาตามที่เธอว่า”

เวิงอิ่งมาที่นี่ครั้งนี้ เธอได้พบกับเพื่อนดี ๆ ในวงการ และยังได้รับเชิญให้เข้าร่วมสัมมนาสำหรับนักเขียนรุ่นเยาว์อีกด้วย

สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่เธอไม่เคยคิดฝันมาก่อน

เธอไม่กล้าเผชิญหน้ากับสื่อ แต่เธอก็มีความสุขมากที่ได้พูดคุยเกี่ยวกับการสร้างสรรค์ผลงานกับเพื่อนร่วมอาชีพ

หลังจากเสร็จสิ้นธุระทั้งหมดนี้แล้ว หญิงสาวก็อยู่ดูแลครรภ์ที่บ้านอย่างดี

ตอนที่อยู่หลันเฉิง กู้ย่าฮุยกับซุนเฉิงมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน เมื่อได้ยินว่าซุนเฉิงและเวิงอิ่งมาที่เมืองจิงตู ชายหนุ่มก็หาเวลามาเยี่ยมพวกเขาด้วยเช่นกัน

ทันทีเจอหน้า ทั้งสองคนก็โอบกอดกัน

กู้ย่าฮุยตบบ่าอีกฝ่ายแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “พี่เฉิง ไม่เจอกันนานเลย”

“พี่ฮุย คิดถึงฉันมั้ย?” ซุนเฉิงเลิกคิ้ว มองไปที่กู้ย่าฮุยพลางถาม

“คิดถึงสิ ฉันจะไม่คิดถึงได้ยังไง ไม่กี่ปีที่ผ่านมา ฉันคิดถึงนายเสมอเลยนะ”

ลู่ฮ่าวดึงผู้ชายอกสามศอกสองคนที่กอดกันราวกับไม่อยากพรากจากให้แยกออกจากกัน “พวกนายสองคนขนลุกกันบ้างไหม?”

กู้ย่าฮุยพูดอย่างจริงใจว่า “ขนลุกอะไรกัน? ที่พูดมาเป็นความในใจของฉันทั้งนั้น พี่เฉิงเป็นคนใจกว้างมาก ตอนที่เราพบกันครั้งแรก เดิมทีฉันนึกว่าเขาเป็นศัตรูหัวใจ เลยไม่ชอบขี้หน้า ฉันแต่งตัวหล่อสุด ๆ แล้วไปตามนัด แต่สุดท้ายพอได้เจอกัน เขาก็ถอนหมั้นกับรั่วหลินต่อหน้าฉันทันที โดยที่ไม่ทำให้ฉันลำบากใจเลย นึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ฉันก็รู้สึกซาบซึ้งและชื่นชมในตัวเขามากจริง ๆ”

ซุนเฉิงเหลือบมองเวิงอิ่งที่อยู่ข้าง ๆ เลิกคิ้วขึ้นอย่างอ่อนโยน “ฉันมีคนที่ตัวเองอยากปกป้อง ถ้าฉันทำให้นายลำบากใจก็เหมือนทำให้ตัวเองลำบากใจด้วย”

ในที่สุดเหล่าคนหนุ่มสาวก็มารวมตัวและมีโอกาสกินอาหารมื้อใหญ่ด้วยกัน กู้ย่าฮุยมาถึงก็ขอเหล้าทันที “เอาน่า ไหน ๆ พวกเราก็เจอกันแล้ว คืนนี้ต้องดื่มกันหน่อย”

ลู่ฮ่าวหยุดเขาได้ทันเวลา “อย่าดีใจจนลืมตัวสิ นายดื่มเหล้าได้หรือไง? พรุ่งนี้หกโมงเช้านายต้องไปโรงพยาบาลนะ”

“ดื่มชาเถอะ รักษาสุขภาพ” ซุนเฉิงรินชาให้แต่ละคนแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “พวกเราต่างก็จะเข้าเลขสามกันแล้ว ถึงเวลารักษาสุขภาพแล้วละ ช่วงนี้ฉันพบว่าระบบเผาผลาญของฉันทำงานช้าลง ถ้าออกกำลังกายน้อยลงน้ำหนักก็จะพุ่งทันที พออดนอนสักคืนวันต่อมาตาก็แดงก่ำเลย”

“นายน้ำหนักขึ้นหรือ?” กู้ย่าฮุยรู้สึกประหลาดใจเมื่อได้ยินคำพูดของซุนเฉิง เขาถกแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแขนที่แข็งแกร่งของตน แล้วยกแขนขึ้นเบ่งกล้ามโชว์ความแข็งแกร่ง “ดูกล้ามฉันสิ”

พูดจบเขาก็แหย่ลู่ฮ่าวอีกครั้ง “เหล่าลู่ นายเองก็ให้พี่เฉิงดูด้วยสิ”

ลู่ฮ่าวปล่อยให้กู้ย่าฮุยถกแขนเสื้อขึ้น จากนั้นจึงกำหมัดอวดกล้ามเล็กน้อย

พวกเขาแข็งแรงมาก

ซุนเฉิงเห็นรูปร่างของพวกเขาสองคน ก็ลูบใบหน้าที่เริ่มอิ่มเอิบขึ้นทุกวันของตัวเอง สีหน้าเต็มไปด้วยความอิจฉา “พวกนายรักษารูปร่างได้ดีขนาดนี้ได้ยังไง?”

กู้ย่าฮุยถอนหายใจด้วยสีหน้าขมขื่น “นายเป็นเถ้าแก่ ชีวิตนายสบายเกินไป ดังนั้นก็เลยอ้วนขึ้นไงเล่า วัน ๆ วิ่งตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ก้มหน้าก้มตาหมกอยู่ในห้องผ่าตัดเหมือนพวกเรา ทุกอย่างที่ทำเป็นงานที่ต้องใช้แรงทั้งนั้น จะอ้วนขึ้นก็คงจะหลังสี่ห้าสิบปีโน่นละ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซุนเฉิงพลันรู้สึกว่าสิ่งที่ผู้ชายอายุย่างสามสิบอย่างพวกเขาต้องการนั้นไม่ใช่การบำรุงร่างกาย แต่เป็นการออกกำลังกายต่างหาก

การคลึงลูกวอลนัตเพื่อรักษาสุขภาพที่หุ้นส่วนทางการค้าพวกนั้นสอนเขามานั่น มันผิดจริง ๆ เขายังไม่ถึงวัยนั้นสักหน่อย

เขาต้องดูผู้ชายหุ่นล่ำสองคนนี้ไว้เป็นตัวอย่าง

ไม่อย่างนั้นต่อไปมิตรสหายคงไม่อยากจะกินข้าวร่วมโต๊ะกัน เพราะหุ่นแตกต่างกันเกินไปแล้ว

ในที่สุดคลินิกของกู้หนานก็เตรียมการพร้อมแล้ว

หลังจากทำตามพิธีการ จัดการยา และทำทุกอย่างเสร็จแล้ว เธอก็โทรหาเนี่ยเหล่า เพื่อเชิญพวกเขามาที่นี่

“คุณตาคะ คุณตากับแม่บุญธรรมของหนูก็มีชื่อเสียงที่เมืองจิงตูอยู่บ้าง พวกเราเปิดคลินิกสาขาอยู่ในจิงตู ถ้าท่านสามารถมาพักได้สักสองสามวัน คงจะมีคนไข้มาที่นี่ไม่น้อยเลย”

คำตอบของเนี่ยเหล่านั้นทำให้เธอผิดหวังมาก “มันไกลเกินไป ฉันไม่อยากไป”

“ไม่ไกลหรอก ถ้าคุณตาไม่อยากขึ้นเครื่องบิน ก็นั่งรถไฟมาก็ได้นะคะ มาเที่ยวสักหน่อยเถอะค่ะ”

กู้หนานพยายามอย่างเต็มที่เพื่อทำงานตามอุดมการณ์ของผู้อาวุโส “อีกอย่าง ลู่ฮ่าวกับพี่ชายหนูก็จะเรียบจบปริญญาเอกในอีกสามเดือนนี่แล้ว คุณตากับลุงเนี่ยแล้วก็แม่บุญธรรมมาที่นี่ พวกเราจะได้ร่วมพิธีรับปริญญาของพวกเขาด้วยกัน ถือเป็นเรื่องเทิดเกียรติแก่บรรพบุรุษ ท่านไม่อยากเห็นพวกเขาสวมชุดดุษฎีบัณฑิตหรือคะ?”

เมื่อเนี่ยเหล่าได้ยินดังนั้น แล้วเถียงเสียงอ่อน “เทิดเกียรติแก่บรรพบุรุษอะไรกันล่ะ? พวกเขาคนหนึ่งก็สกุลกู้ อีกคนก็สกุลลู่ มีความเกี่ยวข้องอะไรกับสกุลเนี่ยอย่างฉันกัน?”

“พวกเขาต่างก็เป็นหลานของคุณนะคะ ป้าสะใภ้ใหญ่กับแม่ของหนูก็อยู่ที่นี่ทั้งคู่ พวกเธอคิดถึงคุณตานะคะ ถงถงก็คิดถึงเหมือนกัน แถมยังมีหลานชายที่เพิ่งเกิดของท่านอีก เขาเอาแต่เรียกว่าคุณตา ๆ ตลอดเลย ท่านไม่อยากเจอพวกเขาหรือคะ? พวกเราทุกคนหวังว่าท่านจะมาได้นะคะ”

เนี่ยเหล่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ไว้ค่อยคุยอีกทีแล้วกัน”

กู้หนานกลัวว่าเนี่ยเหล่าจะไม่มา จึงขอให้ลู่ฮ่าวกับกู้ย่าฮุยโทรหาเนี่ยเหล่าและเชิญเขามาด้วยตัวเอง