เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 851 สนับสนุนธุรกิจของลูกสะใภ้

บทที่ 851 สนับสนุนธุรกิจของลูกสะใภ้

หลังจากกู้ย่าฮุยเลิกคลาสเรียนในตอนบ่าย เขาก็ตรงดิ่งกลับบ้านทันที

เมื่อเห็นหน้าพ่อกับแม่ เขาก็ร้องไห้ขณะโผเข้าไปกอดผู้เป็นแม่

“ทำอะไรของลูกเนี่ย?” เนี่ยอวี้ฮว๋ารู้สึกตกใจกับการกระทำของลูกชาย

เธอผลักกู้ย่าฮุยเอาแต่กอดเธอไว้และร้องไห้ไม่ยอมหยุดออกไป ก่อนถามด้วยความสับสน “เป็นอะไรไป?”

“แม่ ผมคิดถึงแม่มาก ๆ เลย” หลังจากที่กู้ย่าฮุยกอดเนี่ยอวี้ฮว๋าเสร็จ เขาก็เข้าไปกอดกู้ฉางอันต่อ

เขาถอนหายใจ “นับตั้งแต่ผมกับรั่วหลินพาลูกของเราย้ายมาอยู่ที่จิงตู พวกเราสามคนได้ใช้ชีวิตกันเองอย่างแท้จริง ผมกลายเป็นหัวหน้าครอบครัว ถึงตระหนักได้ว่าการเป็นพ่อแม่คนมันยากแค่ไหน เมื่อก่อนผมมักคิดเสมอว่าการเลี้ยงลูกเป็นเรื่องขำ ๆ แต่พอพวกเราเป็นพ่อแม่บ้างจึงรู้ซึ้งถึงความยากลำบาก ผมรีบมาที่นี่ก็เพราะอยากขอบคุณพวกคุณทั้งสองคนจากใจจริง ขอบคุณที่อุตส่าห์เลี้ยงดูและสั่งสอนอบรมผมมาตลอด จากนี้ไปคงต้องฝากหลานชายคนโตให้อยู่ภายใต้การดูแลของพวกคุณอีกรุ่นแล้ว”

“ประโยคสุดท้ายคือประเด็นสำคัญใช่ไหม?”

เนี่ยอวี้ฮว๋ากับกู้ฉางอันค่อนข้างซึ้งใจและประทับใจในตอนแรก แต่ท้ายที่สุดลูกชายไม่เอาไหนคนนี้ก็วกกลับมาเรื่องจะฝากลูกชายให้พวกเขาดูแลแทนจนได้

หลังจากที่เขาพูดประโยคสุดท้ายออกมา อารมณ์ห่วงหาอาทรทั้งหมดก็หายไปทันที เนี่ยอวี้ฮว๋าจ้องมองไปที่กู้ย่าฮุยด้วยความโกรธ

เธอกลัวว่าอาจไม่มีใครช่วยเหลือพวกเขาดูแลเด็กตอนอยู่ในเมืองจิงตู สามีภรรยารุ่นใหม่ต้องเหนื่อยล้าทั้งกายและใจจากการถูกทารกน้อยรบกวนเวลาส่วนตัว พวกเขาจึงตระหนักถึงความสำคัญกับเรื่องนี้ และต้องการมาช่วยพวกเขาดูแลหลาน

กู้ย่าฮุยคลี่ยิ้มอย่างเชื่องช้า “แม่ ไหน ๆ พ่อกับแม่ก็มาถึงที่นี่แล้ว แปลว่าพวกคุณยินดีช่วยดูแลลูกชายของผม ผมรู้สึกสำนึกในพระคุณของพ่อกับแม่จริง ๆ ที่ต้องทำงานหนักอีกครั้ง ยี่สิบกว่าปีก่อนพวกคุณเลี้ยงดูลูกชายและลูกสาวฝาแฝดจนเติบใหญ่ ตอนนี้ยังต้องมาดูแลหลานชายอีก แต่ด้วยช่วงวัยของแม่คงมีความสุขมากที่ได้อุ้มชูหลานชายอย่างใกล้ชิด และได้อยู่กับครอบครัวพร้อมหน้า แม่ไม่เห็นหรือว่าอากับคุณลุงมีความสุขมากแค่ไหนที่ได้อยู่กับถงถงทั้งวัน?”

“พอแล้ว หยุดพูดเถอะ ขืนพูดพล่ามต่อไปแม่คงนึกเสียดายแย่ที่ตัดสินใจเกษียณก่อนกำหนด”

เนี่ยอวี้ฮว๋ารู้สึกว่ากู้ย่าฮุยวางแผนจะใช้หลานชายของเธอผูกมัดพวกเขาไว้ จึงพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “เรามาตกลงกันให้ดี ๆ ก่อน ที่พวกเรามาจิงตู ไม่ใช่แค่มาเพื่อดูแลหลานชายเท่านั้น เรายังมีแผนเลี้ยงชีพของตัวเองด้วย แม่ยังอยากทำธุรกิจ เผื่อว่าจะหารายได้เข้ากระเป๋าได้บ้างนอกจากเงินบำนาญ

เพราะแม่ลองมาคิดดูแล้ว คงเป็นเรื่องยากที่ลูกชายตัวเองจะมีงานและเงินเพียงพอหาเลี้ยงตัวเองกับครอบครัวได้ อีกหน่อยอาจเป็นที่พึ่งให้ใครไม่ได้เลย ฉะนั้นแก่ตัวไปก็หาเลี้ยงแค่ตัวเองก็แล้วกัน ส่วนหลานชายคนโตของเรา แน่นอนว่าพวกเราเต็มใจดูแลเขาอยู่แล้ว แต่จะให้เราเลี้ยงเขาทั้งวันโดยไม่สามารถขยับตัวไปทำอย่างอื่นเลยไม่ได้ ครอบครัวเราต้องจัดสรรเวลาอย่างเหมาะสม ช่วยเหลือกันและกันเพื่อตั้งหลักที่จิงตู ถ้าย่าฮุยยังทำงานอยู่ที่นี่หลังเรียนจบจริง ๆ รั่วหลินก็ต้องหาลู่ทางตั้งหลักด้วยเหมือนกัน ไม่งั้นจะเป็นเหมือนหมอบางคน เรียนจบปริญญาเอกเป็นดอกเตอร์ แต่กลับดูหมิ่นภรรยา”

คำพูดประโยคสุดท้ายของเนี่ยอวี้ฮว๋าเต็มไปด้วยอารมณ์ประชดประชัน

กู้ย่าฮุยกลอกตา มองหน้าผู้เป็นแม่ที่มองเขาอย่างไม่เชื่อถือ ก่อนจะพูดอย่างเชื่องช้า “แม่ ช่วยพูดอะไรก็ได้ที่รักษาหน้าผมต่อหน้าทุกคนหน่อยได้ไหม? แม่เห็นผมเป็นคนแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“ใครจะรู้ล่ะว่าในอนาคตลูกจะกลายเป็นคนพรรค์นั้นหรือเปล่า สิ่งแวดล้อมทำให้คนเปลี่ยนได้ สามีภรรยาควรก้าวหน้าเคียงข้างกันและมีความเข้มแข็งเท่าเทียมกันเท่านั้น จึงจะสามารถอยู่ร่วมกันได้ในอนาคต ถ้าทอดทิ้งคนหนึ่งให้อยู่ข้างหลัง ชีวิตคู่หลังแต่งงานอาจตกอยู่ในความเสี่ยง”

เนี่ยอวี้ฮว๋ามองไปที่กู้ฉางอันและพูดอย่างภาคภูมิใจ “คิดว่าทำไมพ่อของลูกถึงครองคู่กับแม่มานานหลายปีขนาดนี้? เพราะว่าแม่มีความสามารถพอไงละ แม่ได้ใช้ชีวิตในแบบที่ตัวเองอยากเป็น แถมยังมีอิสระทั้งด้านการเงินและความคิด เวลาพ่อเขาพาแม่ออกไปเจอใครต่อใคร เมื่อคนอื่นเห็นว่าภรรยาของเขาดีแค่ไหน เขาก็จะพลอยได้หน้าไปด้วย”

เฉินหย่าจือเห็นด้วย “อวี้ฮว๋า สิ่งที่เธอพูดถูกต้องทุกอย่าง คนหนุ่มสาวควรตระหนักถึงความจริงข้อนี้ให้มาก หลังจากแต่งงาน คนสองคนจะต้องก้าวหน้าไปพร้อม ๆ กัน ตามจังหวะชีวิตของกันและกันให้ทันตลอดเวลา ถ้าคนหนึ่งถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ต้องเกิดวิกฤตในชีวิตสมรสอย่างไม่ต้องสงสัย ฉันเห็นด้วยอย่างยิ่งกับแนวคิดของเธอ”

เนี่ยอวี้ฮว๋ามองเฉินรั่วหลินด้วยสีหน้าเปี่ยมด้วยความรัก “เอาละ รั่วหลิน จากนี้ไปพวกเรามาทำธุรกิจของตัวเองกันเถอะ เหตุผลหลักที่แม่มาจิงตูก็เพื่อสนับสนุนให้เธอมีเวลาเตรียมตัวเปิดร้านขายเครื่องสำอาง แม่ติดต่อกับอาสะใภ้ไว้ล่วงหน้าแล้ว เราสามารถเป็นตัวแทนจำหน่ายและเริ่มเปิดตลาดการค้าในจิงตูต่อไปได้ และเธอยินดีเป็นผู้สนับสนุนหลักที่แข็งแกร่ง ทำให้เราก้าวไปข้างหน้าได้อย่างมั่นคง”

“แม่ คุณดีกับฉันเหลือเกินค่ะ”

เฉินรั่วหลินรู้สึกประทับใจมาก จนอดไม่ได้ที่จะโผกอดเนี่ยอวี้ฮว๋าและร้องไห้

เธอพูดอย่างจริงใจ “ฉันโชคดีจริง ๆ ที่มีแม่สามีที่แสนวิเศษแบบคุณ”

แม้แต่แม่แท้ ๆ ของเธอ ยังไม่เคยสอนหลักการใช้ชีวิตคู่เหล่านี้ให้เธอฟังมาก่อนเลย

เธอไม่เคยพาตัวเองเข้าไปอยู่ในจุดที่เธอยืนอยู่เลยด้วยซ้ำ

มีเพียงแม่สามีของเธอที่ทำให้รู้แจ้ง ตั้งแต่เธอแต่งงานกับกู้ย่าฮุย อีกฝ่ายก็ปฏิบัติต่อเธอเหมือนเธอเป็นลูกสาวของตัวเองมาโดยตลอด

ก่อนหน้านี้ เธอรู้สึกหดหู่ใจกับทุกอย่างในชีวิตเพราะไม่ยอมตั้งท้องซะที แต่แม่สามีเป็นคนปลุกใจว่าเธอไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ด้วยการมีลูก เพราะเธอแต่งงานแล้ว ควรมีอาชีพการงานเป็นของตัวเอง

แม่สามีอีกแล้วที่เป็นคนสนับสนุนให้เธอเปิดร้านเครื่องสำอางและเริ่มต้นทำธุรกิจ

เมื่อเธอให้กำเนิดลูกชายในตอนนี้ เธอจำเป็นต้องหอบลูกตามกู้ย่าฮุยมาอยู่ที่จิงตู แม่สามียังวางแผนจะตามมาอยู่ด้วยเพื่อช่วยแบ่งเบาภาระของเธออีก

เธอไม่รู้จะใช้คำไหนเพื่อแทนคำขอบคุณสำหรับทุกอย่างจริง ๆ

“เด็กโง่ ร้องไห้ทำไมกัน? เราทุกคนต่างก็อยากแสวงหาชีวิตของตัวเองที่ขาดหายไปกันทั้งนั้น ลูก ๆ สองคนอยู่ที่จิงตู พ่อกับแม่ก็ไม่มีความจำเป็นต้องทำงานอันแสนน่าเบื่อต่อไป ในฐานะสมาชิกในครอบครัว เราสามารถทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ร่วมกันได้”

ผู้เฒ่าลู่รู้สึกสะเทือนใจมากหลังจากได้ยินสิ่งที่เนี่ยอวี้ฮว๋ากับกู้ฉางอันพูด

สำหรับคนที่เป็นพ่อแม่ หัวใจของพวกเขาอยู่กับลูกตลอดเวลาจริง ๆ

ไม่ว่าลูก ๆ ของพวกเขาจะอยู่ที่ไหน พวกเขาก็ยินดีติดตามไปอยู่ด้วย แม้ต้องแลกด้วยการลาออกจากงานก็ตาม

“ย่าฮุย จากนี้ไปเธอต้องกตัญญูต่อพ่อแม่ให้มาก ๆ แผนการทุกอย่างที่พวกเขาวางไว้ล้วนคำนึงถึงผลประโยชน์สูงสุดของเธออย่างแท้จริง”

กู้ย่าฮุยรับคำ “ผมจะจำไว้ครับ”

ลู่ฮ่าวเพิ่งเรียนจบไปสองคลาสและต้องอยู่ทำการทดลองก่อนที่จะปลีกตัวกลับมาได้ เมื่อเขาเห็นกู้ย่าฮุยอุ้มลูกเดินไปมาอยู่ภายในบ้าน ก็บ่นอย่างขุ่นเคือง “นายนี่เห็นแก่ตัวจริง ๆ โครงงานวิจัยคู่ แต่นายกลับทิ้งให้ฉันทำอยู่คนเดียว พรุ่งนี้ฉันจะไปหานักศึกษาคนอื่นมาเสียบแทน”

กู้ย่าฮุยตอบกลับอย่างมั่นใจ “จะหาใครมาเสียบแทนล่ะ? ทุกคนต่างก็มีโครงงานของตัวเองกันทั้งนั้น”

เนี่ยอวี้ฮว๋าออกมาจากห้อง เมื่อได้ยินลู่ฮ่าวกล่าวหากู้ย่าฮุยด้วยใบหน้าเฉยชา เธอก็เหลือบมองกู้ย่าฮุยที่กำลังปลอบเด็ก แล้วถามลู่ฮ่าวว่า “เสี่ยวฮ่าว ย่าฮุยของป้าเอาเปรียบเธออีกแล้วหรือ?”

ลู่ฮ่าวเห็นเนี่ยอวี้ฮว๋าเดินออกมาก็รีบส่ายหัว “เปล่าครับป้าสะใภ้ ผมเป็นคนไล่ให้เขากลับมาก่อนเอง”

“คุณลุง ป้าสะใภ้ การเดินทางราบรื่นดีหรือเปล่าครับ?” ลู่ฮ่าวมองพวกเขาและถามด้วยความเป็นห่วง

กู้ฉางอันตอบกลับ “ทุกอย่างราบรื่นดี หนานหน่านกับรั่วหลินอุตส่าห์ขับรถมารับเราทันทีที่ลงจากเครื่องบิน ไม่มีอะไรติดขัดเลย”

“ความจริงแล้ววิลล่าของฉันก็กว้างขวางพอที่จะให้พวกคุณมาอยู่ร่วมกับเราได้ ถ้าพวกเราทุกคนอยู่ที่นี่กันหมดจะไม่ครึกครื้นดีหรอกหรือ?”

เนี่ยอวี้ฮว๋ากำลังกินผลไม้ เธอส่ายหัวหลังจากได้ยินคำพูดของเฉินหย่าจือ “ไม่เป็นไร ระยะห่างทำให้มิตรภาพเกิดความงอกงามมากกว่า พวกเราหลายคนอยู่ด้วยกัน แต่มีวิสัยการใช้ชีวิตที่แตกต่าง ความขัดแย้งต้องเกิดขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ซึ่งจะส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์ของเราเมื่อเวลาผ่านไป”

“ถ้าอย่างนั้นก็แล้วแต่เธอเลย” เฉินหย่าจือนั่งลงข้างเธอแล้วพูดว่า “เราโตมาด้วยกัน ตอนนี้ลูก ๆ ยังกลายมาเป็นญาติกันอีก จะเกิดความขัดแย้งได้ยังไง?”

“เรื่องยิบย่อยอาจเปลี่ยนได้ทั้งชีวิต เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ยิ่งสะสมนาน ก็ยิ่งเลี่ยงความขัดแย้งไม่ได้”

เนี่ยอวี้ฮว๋าพูดต่อไป “นี่คือสิ่งที่พ่อของฉันพูดไว้เมื่อนานมาแล้ว สมัยฉันกับกู้ฉางอันแต่งงานกันแรก ๆ ฉันบอกพ่อว่าฉันเป็นลูกสาวคนเดียวของเขา ฉะนั้นควรให้กู้ฉางอันไปอาศัยอยู่ที่บ้านเดิมเพื่อดูแลเขาดีกว่า เขาจะได้มีเพื่อนคุยในแต่ละวัน แต่เขากลับไม่เห็นด้วย บอกว่าพวกเราควรแยกบ้านออกไปจะได้ไม่รบกวนเขา ไม่อย่างนั้นอนาคตต้องเกิดความขัดแย้งเข้าสักวัน และความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับลูกสาวก็จะจางหายไป”

“ถูกต้อง แต่เธอเองก็ควรกลับไปอยู่กับครอบครัวเมื่อเขาแก่ตัวลง ผู้สูงอายุต้องการความอบอุ่นจากลูกหลาน นอกจากนี้เราต้องมีความมั่นใจในครอบครัวตัวเองมากพอ ความขัดแย้งเล็ก ๆ น้อย ๆ จะได้ไม่ส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์ หากมีปัญหาก็พูดคุยหาทางแก้ เห็นไหม พวกเราแม่สามีลูกสะใภ้อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขจะตายไป ก็เพราะเราอดทนและเข้าใจกัน”

เฉินหย่าจือรู้ว่าพ่ออย่างเนี่ยเหล่าและลูกสาวอย่างเนี่ยอวี้ฮว๋า ต่างก็ชอบชีวิตที่เป็นอิสระและไร้การควบคุมกันทั้งคู่ แน่นอนว่าพวกเขาไม่ชอบผูกมัดอยู่กับอะไรทั้งสิ้น

แต่บุคลิกของเธอกลับตรงกันข้าม แม้เธอจะมีโอกาสได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระมานานหลายปี แต่ถ้าให้เลือกเธอก็ยังชอบอยู่กับครอบครัวมากกว่า

ถึงจะมีข้อขัดแย้งบ้าง ก็สามารถแก้ไขได้อย่างรวดเร็วและเหมาะสม

เนี่ยอวี้ฮว๋ายิ้มพร้อมพยักหน้า “พี่หย่าจือพูดถูก ครอบครัวควรอดทนและเข้าใจกันและกัน จากนี้ฉันจะพยายามหลีกเลี่ยงไม่ทะเลาะกับย่าฮุยพร่ำเพรื่ออีก”

หลังมื้ออาหารเย็น กู้หนานก็ขับรถพากู้ย่าฮุยและครอบครัวของเขากลับไปส่งถึงบ้าน

ครอบครัวของเฉินหย่าจืออาศัยอยู่ในวิลล่าขนาดใหญ่ที่มีสภาพแวดล้อมหรูหรา แต่ในขณะนี้ รถขับมาจอดที่ปากซอยเงียบเหงาห่างไกล กู้ฉางอันและเนี่ยอวี้ฮว๋าอดเปรียบเทียบในใจอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เมื่อทั้งสองคนเดินผ่านประตูเข้าไปและเห็นลานบ้านที่ดูเหมือนตรอกย่านชานเมือง กู้ฉางอันก็ขมวดคิ้วและถามกู้ย่าฮุยว่า “พวกเราให้เงินลูกเอาไปลงหลักปักฐานตั้งเยอะไม่ใช่หรือ? ทำไมถึงเลือกมาซื้อบ้านอยู่ที่นี่ล่ะ?”