เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 844 การเกิดใหม่ของเธอมีค่าเพียงใด

บทที่ 844 การเกิดใหม่ของเธอมีค่าเพียงใด

ซุนเฉิงมองไปยังกู้หนาน และกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “คุณกู้ ไม่พบกันนานนะครับ”

กู้หนานยืนขึ้น จับมือกับอีกฝ่ายด้วยท่าทางสุภาพ “โอ้ คุณซุน ไม่พบกันนานเลยนะคะ ดูใบหน้าที่เปล่งปลั่งนั่นสิ ดูท่าธุรกิจจะไปได้สวยนะคะ”

“ที่ผมหน้าแดงแบบนี้ไม่ใช่เพราะธุรกิจไปได้ดีหรอกครับ” ซุนเฉิงนั่งลง มองเวิงอิ่งพลางคลี่ยิ้ม “ภรรยาของผมมีเรื่องน่ายินดี ผมก็เลยดีใจไปด้วย ผิวพรรณจึงเปล่งปลั่งแบบนี้ไงครับ”

ซุนเฉิงกล่าวทักทายเธอด้วยความกระตือรือร้น

“หนานหน่าน เสี่ยวอิ่งบอกคุณแล้วใช่ไหมครับ ว่าลิขสิทธิ์หนังสือของเธอขายไปแล้ว และหนังสือเล่มใหม่ก็ตีพิมพ์แล้วด้วย”

ความรู้สึกบนใบหน้าของซุนเฉิงแลดูภูมิใจยิ่งกว่าตอนที่เขาเซ็นสัญญาโครงการใหญ่สำเร็จเสียอีก

กู้หนานพยักหน้า

“พวกเราก็เพิ่งคุยกันเรื่องนี้ไปเองค่ะ”

“หนานหน่าน เธอคิดว่าเสี่ยวอิ่งของเราเก่งไหม” ซุนเฉิงอดไม่ได้ที่จะยกยอภรรยา ก่อนมองไปทางกู้หนานเพื่อรอให้เธอยกย่องภรรยาของตนเช่นกัน

กู้หนานจึงยกนิ้วอย่างให้ความร่วมมือ

“เก่ง และยอดเยี่ยมไปเลย เธอคือปัญญาชนหญิงที่มีความสามารถที่สุดในบรรดาพวกเราทุกคน หากลิขสิทธิ์ของหนังสือเล่มนี้ขายได้แล้ว งั้นการฉายบนจอเงินก็คงอยู่อีกไกลแล้วละ”

เมื่อกู้หนานพูดแบบนั้น ซุนเฉิงยิ่งยืดอกภูมิใจ พลันมองไปยังเวิงอิ่งราวกับแฟนคลับตัวยง

ไม่ใช่แค่เขาที่รู้สึกภูมิใจ กระทั่งแม่ของเขาในฐานะแฟนคลับหนังสือรุ่นใหญ่ยังตื่นเต้นยิ่งกว่าพวกเขาเสียอีก คำพูดของกู้หนานได้กลายเป็นกำลังใจแก่เวิงอิ่งอย่างมาก เพราะเธอเองก็คาดหวังให้ผลงานของตนฉายบนจอเงิน และตัวละครทั้งหลายในหนังสือได้โลดแล่นมีชีวิตจริง ๆ

เธอหันไปถามซุนเฉิงว่า “พี่เฉิง กินข้าวกันไหมคะ? ”

ซุนเฉิงตอบ “ฉันกินที่โรงงานแล้ว ไม่กินแล้วละ พวกเธอกินเยอะ ๆ เลยนะ”

รอกู้หนานกินข้าวเสร็จ เธอก็หันมากล่าวกับเวิงอิ่งว่า “เอามือมาสิ เดี๋ยวฉันดูอาการให้”

ซุนเฉิงยกมือขึ้นถกแขนเสื้อของเวิงอิ่ง และยื่นให้กู้หนานจับชีพจร

ผ่านไปครู่หนึ่ง กู้หนานก็ผละมือออก จากนั้นเขาก็เอ่ยถามด้วยความตระหนกและสายตาที่คาดหวัง “ร่างกายตอนนี้ไม่มีปัญหานะ”

“ถ้าไม่มีปัญหา งั้นก็ตั้งครรภ์ได้สินะ” ซุนเฉิงเอ่ยยืนยัน

กู้หนานตอบ “อืม ได้สิ แต่ถ้าเตรียมจะตั้งท้อง ต้องไปตรวจเลือดที่โรงพยาบาลด้วยนะ ว่าผลตรวจปกติดีไหม เพราะมันก็มีกรณีที่โรคไม่แสดงอาการ แต่ไม่แสดงผลผิดปกติอะไรเหมือนกัน”

เวิงอิ่งกล่าว “ฉันรู้สึกว่าร่างกายดีขึ้นในช่วงหนึ่งปีนี้ และหลังหยุดยาไป ฉันก็ไปตรวจที่โรงพยาบาลแล้ว ผลตรวจปกติดี ”

“การเตรียมครรภ์เป็นเรื่องใหญ่ ยังไงก็ไปตรวจอีกทีเถอะ ถ้าไม่มีปัญหาละก็ พวกเธอจะมีลูกเลยก็ได้”

กู้หนานมองไปทางซุนเฉิง แล้วเปิดปากเอ่ยว่า “ไม่ใช่แค่เสี่ยวอิ่งที่ต้องเตรียมตัวหรอกนะ คุณเองก็ต้องงดเหล้าเลิกบุหรี่ แล้วใช้ชีวิตธรรมดาซะบ้าง”

ซุนเฉิงก็ให้ความร่วมมือโดยปริยาย ก่อนกล่าวว่า

“ฉันจะไม่สูบหรอก และแต่นี้ต่อไป ฉันจะงดกิจกรรมทางสังคมอื่น ๆ รวมถึงแอลกอฮอล์ทั้งหลายด้วย”

กู้หนานหัวเราะแล้วกล่าวว่า “พวกคุณทั้งคู่ประสบความสำเร็จแล้ว ตอนนี้ก็กลับมามุ่งที่ครอบครัวเถอะ”

กู้หนานชื่นชมเวิงอิ่งจากใจจริง ทั้งที่ตัวเองป่วยอยู่แท้ ๆ แต่สามารถปิดต้นฉบับนิยายได้ตั้งสองเรื่อง

ทั้งประสบการณ์และแรงใจของเธอคือสิ่งที่คนแข็งแรงทั่วไปไม่มี

“แล้วพี่ฮ่าวเป็นยังไงบ้าง?” ซุนเฉิงถาม

กู้หนานพลันถอนหายใจ “เขาในตอนนี้ยุ่งยิ่งกว่าตอนทำงานที่โรงพยาบาลเสียอีก เขาในฐานะหมอต้องทำทั้งการวิจัยสารพัดและผ่าตัดมากมาย และเขาคงจะยุ่งกว่านี้อีกในอนาคต พวกเราคงจะชินกันไปเองน่ะ”

“ฉันได้ยินจากจื้อกังว่าคุณปู่ลู่มาที่นี่ ฉันกับเสี่ยวอิ่งจะไปพบท่านหน่อย”

“ได้ค่ะ ถ้าคุณขับรถมา งั้นก็ไปส่งฉันที่บ้านพี่หน่อยนะคะ”

เมื่อออกจากร้านอาหาร รถของซุนเฉิงจอดเทียบอยู่ริมทาง ก่อนทั้งสามคนจะเดินไปขึ้นรถ ซุนเฉิงก็เปิดกระโปรงหลัง ซึ่งด้านในมีเสื้อผ้าที่ยังไม่ได้แกะห่อ เขาหันมาพูดกับกู้หนานว่า “จริงสิ เสื้อพวกนี้ฉันเอาตัวหนึ่งที่ทางโรงงานออกแบบมาให้เธอโดยเฉพาะ เธอชอบไหม? ฉินอวิ๋นเป็นคนออกแบบรูปแบบใหม่นี้ แล้วก็มีเสื้อผ้าผู้ชายสำหรับพี่ฮ่าว ส่วนนี่ก็แจ็กเก็ตผ้าฝ้ายสำหรับชายวัยกลางคนอย่างคุณปู่ลู่”

เวิงอิ่งกล่าวด้วยความเสียใจ “ฉันว่าจะซื้อเสื้อให้ถงถง แต่คงไม่ทันแล้ว”

กู้หนานมองเสื้อผ้าในรถของซุนเฉิง สีหน้าพลันกระตุกเล็กน้อย “ยังจะซื้ออะไรอีกล่ะ ของเยอะขนาดนี้ พวกเราขนไปไม่หมดหรอกนะ”

ซุนเฉิงกล่าวว่า “กระเป๋าน่ะโหลดใต้เครื่องได้ อีกเดี๋ยวฉันจะพาเธอกับปู่ลู่ไปส่งที่สนามบิน พอเธอไปถึงจิงตู ก็ขอให้ป้าเฉินมารับสิ เสื้อผ้าพวกนี้เป็นคอลเลกชันที่โรงงานเธอผลิตเลยนะ เพราะงั้นรับไว้เถอะ”

“ก็ได้ค่ะ งั้นเอาไปด้วยแล้วกัน”

ซุนเฉิงขับรถไปส่งกู้หนานที่บ้านของเจียงจื้อกัง

ตอนที่พวกเขามาถึง หวังชุ่ยผิงกับผู้เฒ่าลู่เพิ่งจะกินข้าวเสร็จ คนทั้งสองกำลังอุ้มเด็กน้อยพลางสนทนากันท่ามกลางแสงแดดในสนามหญ้า

เมื่อซุนเฉิงกับเวิงอิ่งเห็นผู้เฒ่าลู่ ก็ดีใจมาก “ปู่ลู่ ไม่พบกันนานเลยนะครับ/คะ”

“เสี่ยวซุน เสี่ยวอิ่ง ไม่เจอกันนานเลย สบายดีไหม?” ผู้เฒ่าลู่เห็นพวกเขาแล้วก็รู้สึกยินดี

“พวกเราสบายดีครับ”

พอผู้เฒ่าลู่มองไปทางเวิงอิ่งก็หัวเราะ ก่อนกล่าวว่า “เสี่ยวอิ่งอาการดีขึ้นแล้วสินะ สีหน้าดูไม่เลวเลย”

เวิงอิ่งพยักหน้า “คุณปู่ลู่ ร่างกายฉันตอนนี้ดีขึ้นมากแล้วค่ะ”

หวังชุ่ยผิงเห็นเจ้านายมาถึงบ้าน เธอก็รีบอุ้มเด็กน้อยเข้าไปในบ้าน แล้วกล่าวอย่างกระตือรือร้นว่า “คุณซุน คุณเวิง เข้ามาก่อนสิคะ”

“พี่หวัง ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ”

“เข้ามานั่งก่อนครู่หนึ่งสิ”

พอเข้ามาในบ้านแล้ว หวังชุ่ยผิงก็งานยุ่งอีก ก่อนรีบมาต้อนรับแขกของตนพร้อมรินน้ำให้

เวิงอิ่งมองทารกน้อยบนเปล แล้วเอ่ยเสียงเบาว่า

“เด็กคนนี้น่ารักจัง”

หวังชุ่ยผิงเอ็ดเสียงดัง “ดีแล้ว ปล่อยให้เธอหลับเถอะ รู้ไหมว่าเธอเสียงดังแค่ไหนเวลาตื่น ฉันนี่แทบบ้าเพราะเธออารมณ์บูดน่ะ เมื่อวานฉันถึงได้บอกให้จื้อกังอยู่บ้านเลี้ยงลูกไป”

ซุนเฉิงกล่าว “พี่หวัง ตอนนี้เลี้ยงลูกอยู่บ้านก่อนเถอะครับ อย่าเพิ่งรีบไปทำงานเลย ในอนาคตจะมีตำแหน่งว่างในโรงงานให้คุณแน่”

เมื่อหวังชุ่ยผิงได้ยินดังนั้น ก็กล่าวพร้อมแย้มยิ้ม “ถ้าคุณซุนว่าแบบนั้น ฉันก็โล่งใจค่ะ”

ซุนเฉิงนั่งคุยกับผู้เฒ่าลู่ครู่หนึ่ง ผู้เฒ่าลู่กำลังนึกถึงคนเฝ้าประตูโรงงานจะทำงานได้ดีหรือไม่ หลังจากพวกเขาลาออกแล้ว เขาถามหลายคำถาม และสั่งสอนหลายสิ่งหลายอย่าง

แม้ซุนเฉิงจะเป็นผู้ถือหุ้นหลักของโรงงานเสื้อผ้า เขาก็ยังคงถ่อมตัวและสุภาพนอบน้อมต่อผู้เฒ่าลู่ เขาจะจริงจังต่อสิ่งที่ชายชรากล่าว และพยักหน้าเห็นด้วยเป็นครั้งคราว

เวิงอิ่งนั่งข้างเปล มองเด็กน้อยคิ้วบางหลับปุ๋ย จากนั้นหยิบเงินหนึ่งร้อยหยวนออกมาจากกระเป๋า แล้วใส่ไว้กระเป๋าเสื้อเด็กน้อย “พวกเราไม่ได้ซื้อของอะไรติดมือมา งั้นให้หนึ่งร้อยหยวนกับเธอก็แล้วกันเนอะ”

เมื่อหวังชุ่ยผิงเห็นแบบนั้น เธอพลันสะดุ้งและปฏิเสธทันควัน “คุณเวิง ไม่เหมาะละมั้งคะ”

“พี่หวัง อย่าเกรงใจฉันเลยค่ะ ฉันเพียงมอบมันให้เธอเอง”

หวังชุ่ยผิงควักเงินจากกระเป๋าเสื้อเด็ก ส่งคืนให้กับเวิงอิ่ง “คุณเวิง ยิ่งคุณทำแบบนี้ ฉันยิ่งละอายนะคะ โปรดอย่าทำแบบนี้เลย”

“พี่สะใภ้ รับไปเถอะค่ะ นี่เป็นสินน้ำใจเล็กน้อยจากเสี่ยวอิ่ง คุณอย่าส่งเสียงดังให้เด็กตื่นเลย”

กู้หนานบอกได้เช่นกันว่า เวิงอิ่งเองก็รู้ว่าการที่หวังชุ่ยผิงเลี้ยงลูกอยู่บ้านไม่ใช่เรื่องง่าย นอกจากนี้ เธอกำลังเตรียมตัวสำหรับตั้งครรภ์และมีลูก การได้มองดูเด็กทารกน้อยตอนนี้ ความรักและความเอ็นดูที่เธอมีต่อเด็กน้อยก็ยิ่งมากขึ้น

เมื่อกู้หนานกล่าวแบบนั้น หวังชุ่ยผิงจึงยอมรับไปแต่โดยดี

เครื่องทำความร้อนในห้องของหวังชุ่ยผิงไม่ค่อยอุ่นนัก ซุนเฉิงกับผู้เฒ่าลู่คุยกันได้สักพัก ก็หมดเรื่องจะสนทนา กู้หนานจึงเอ่ยขึ้นมาว่า “ป้าสะใภ้บอกว่าจะมารับพวกเราที่สนามบินเอง ถ้างั้นพวกคุณก็กลับไปทำธุระของตัวเองเลยก็ได้นะคะ ไว้ครั้งหน้าค่อยเจอกันใหม่”

ซุนเฉิงกล่าว “ป้าเนี่ยว่างหรือ? ให้ฉันไปส่งก็เหมือนกันละน่า”

“วันนี้อากาศเย็น พาเสี่ยวอิ่งกลับไปพักที่บ้านเถอะ ยิ่งช่วงเวลาอ่อนไหวแบบนี้ เธอต้องทำตัวให้อุ่นแล้วก็อย่าเป็นหวัดล่ะ” กู้หนานกล่าวกับเวิงอิ่ง ก่อนจากไปอย่างรวดเร็ว

“เสี่ยวอิ่ง ถ้ามีอะไร ก็โทรมานะ”

“จ้า งั้นพวกฉันไปก่อนนะ หนานหน่าน เธอกับคุณปู่เดินทางปลอดภัยนะ ถึงแล้วก็โทรมาด้วยล่ะ พวกเราจะได้วางใจ”

ซุนเฉิงกับเวิงอิ่งเอ่ยลาผู้เฒ่าลู่ ก่อนจากไป

กู้หนานหัวเราะ “หวังว่ามาคราวหน้า จะมีข่าวดีนะ”

กู้หนานยืนอยู่หน้าทางเข้าบ้านของหวังชุ่ยผิง มองซุนเฉิงจูงมือเวิงอิ่งจากไปจนกระทั่งลับสายตาไป สีหน้าของเธอพลันฉายความยินดีขึ้นมา

พลันอดนึกถึงตอนที่สองคนนี้พบกันครั้งแรกไม่ได้

เธอจำวันนั้นได้ ซุนเฉิงอุ้มเวิงอิ่งซึ่งมีอาการไขข้อบวมทั่วทั้งร่างมาที่บ้าน หลังตรวจวินิจฉัยเสร็จ เขาก็อุ้มเธอจากไปเช่นเดียวกับตอนนี้

แล้วการเกิดใหม่ของเธอมีความหมายเพียงใดกันหนอ