เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 843 ตั้งชื่อว่ากู้จิ่งตง

บทที่ 843 ตั้งชื่อว่ากู้จิ่งตง

กู้ย่าฮุยรับกระดาษมาจากมือของปู่ เขาเห็นชื่อเขียนอยู่บนนั้นหลายชื่อทีเดียว

ไม่ว่าจะเป็นกู้จิ่งตง กู้จื้อป๋อ กู้เจียหาว

กู้ย่าฮุยส่งกระดาษให้เฉินรั่วหลิน “หลินหลิน ดูชื่อที่ปู่ตั้งให้ลูกชายเราสิ คุณคิดว่าชื่อไหนดีกว่ากัน?”

เฉินรั่วหลินอ่านรายชื่อเหล่านั้น ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “กู้จิ่งตงฟังดูดีมาก เด็กคนนี้เกิดในช่วงฤดูหนาว ฉันว่าชื่อนี้ค่อนข้างเหมาะกับเขาเลยละ”

เฉินรั่วหลินพูดว่า “คุณปู่ คุณย่า แม่คะ หนานหน่าน ลองดูสิคะว่าชื่อไหนฟังดูดีกว่ากัน?”

เนี่ยอวี้ฮว๋ายิ้มและพูดว่า “ถ้าลูกคิดว่าชื่อกู้จิ่งตงดี ถ้าอย่างนั้นก็เลือกกู้จิ่งตงเถอะ เขาเกิดในเดือนสิบ พ่อแม่อย่างพวกเธอมีสิทธิ์ขาดในการตัดสินใจเลือกชื่อ พวกเราไม่มีข้อโต้แย้งใด ๆ”

“ใช่ เราไม่มีข้อโต้แย้งใด ๆ”

“ชื่อนี้ค่อนข้างดีจริง ๆ ค่ะ” เฉินรั่วหลินพูด “ถ้าอย่างนั้นเรามาเรียกเขาว่าจิ่งตงกันดีกว่า”

เมื่อเห็นว่าเฉินรั่วหลินตัดสินใจเลือกชื่อแรก ผู้เฒ่ากู้ก็ดีใจมากจนอดยิ้มไม่ได้ “ที่จริงฉันก็เอนเอียงไปทางชื่อแรกเหมือนกัน ตอนแรกคิดจะเลือกชื่อนี้ชื่อเดียวด้วยซ้ำ แต่กลัวว่าพวกเธอจะไม่ชอบ ดูเหมือนว่าครอบครัวเราจะมีความรู้ใจกันจริง ๆ”

เนี่ยอวี้ฮว๋าอุ้มเด็กแนบอกอย่างมีความสุข แล้วพูดว่า “ไอหยา หลานชายคนโตของย่ามีชื่อแล้ว ต่อไปนี้ย่าจะเรียกหนูว่าตงตง เข้าใจไหมจ๊ะ? หนูต้องยอมให้ย่าเรียกว่าตงตงนะ”

“อวี้ฮว๋า ขอฉันลองอุ้มเขาบ้างสิ” คุณย่ากู้เห็นเนี่ยอวี้ฮว๋าอุ้มหลานไว้แนบอกแบบนั้น เธอก็รู้สึกเอ็นดูเด็กน้อยมากเหมือนกัน จนอยากกอดให้ใกล้ชิดมากขึ้น

เนี่ยอวี้ฮว๋าส่งเด็กให้เธอ “แม่ จับเขาไว้แน่น ๆ นะคะ ระวังอย่าให้เขาร่วง”

คุณย่ากู้กลอกตาใส่เธอ “ฉันยังไม่แก่จนมือไม้สั่นขนาดนั้นซะหน่อย”

“หนานหน่าน วันนี้เธอต้องเดินทางกลับแล้วสินะ ฉันอยู่ที่โรงพยาบาลทั้งวัน ไม่ได้ทำอะไรอร่อย ๆ ให้เธอกินหรือมีเวลาว่างมาคุยกับเธอเลย” เนี่ยอวี้ฮว๋าจับมือกู้หนานที่ใกล้จะจากไปอย่างอาลัยอาวรณ์

“ป้าสะใภ้ การอยู่ดูแลรั่วหลินสำคัญกว่าค่ะ ฉันว่าจะอยู่ที่นี่สักพัก เราจะได้มีเวลาคุยกัน แล้วค่อยไปที่สนามบินในช่วงบ่าย”

“ได้ ใกล้ถึงเวลาเดินทางเมื่อไหร่ ฉันจะไปส่งเธอกับคุณปู่ที่สนามบินเอง”

กู้หนานปฏิเสธ “ป้าสะใภ้ คุณอยู่ดูแลหลานชายคนใหม่ในโรงพยาบาลเถอะค่ะ”

“ไม่เป็นไร ให้ย่าฮุยกับคุณปู่คุณย่าช่วยดูแลชั่วคราวไปก่อน”

เฉินรั่วหลินพูดกับกู้ย่าฮุยว่า “ย่าฮุย คุณเองก็ควรกลับไปพร้อมกับเธอเหมือนกัน อย่าทำให้การเรียนต้องมาล่าช้าเพราะฉันเลย ฉันมีแม่คุณคอยดูแลอยู่ ไม่ต้องห่วง”

“ผมขอลาเรียนต่อสามวันไปแล้ว ไม่เป็นไรหรอก ไว้ผมค่อยกลับไปเรียนย้อนหลังก็ได้”

เนี่ยอวี้ฮว๋าบอกว่า “รั่วหลิน เธอก็อย่ารีบไล่เขาเลย ให้เขาอยู่กับเธอต่ออีกสักสองวันเถอะ การมีลูกถือเป็นเรื่องใหญ่มาก ถ้าย่าฮุยจากไปตั้งแต่ตอนนี้ เขาคงไม่มีสมาธิสนใจกับการเรียนแน่ อาจารย์ที่ปรึกษาน่าจะเข้าใจเหตุจำเป็นแบบนี้อยู่บ้าง ต่อให้เขาพลาดบทเรียนตรงไหนไป ค่อยไปอดหลับอดนอนเพื่ออ่านทบทวนย้อนหลังก็ไม่เสียหาย พอเขากลับไปแล้วจะมีวิธีชดเชยเวลาที่เสียไปเอง”

“ใช่ แม่ช่วยผมพูดถึงขนาดนี้แล้ว ให้ผมอยู่ดูแลคุณเถอะนะ”

กู้หนานอยู่ในโรงพยาบาลจนถึงเที่ยง จากนั้นเธอได้รับโทรศัพท์จากเวิงอิ่ง

“หนานหน่าน ได้ยินมาว่าตอนนี้เธอกลับมาที่หลันเฉิงแล้วหรือ?”

กู้หนานประหลาดใจ “ไปได้ยินเรื่องนี้มาจากไหน?”

“พี่เฉิงน่ะสิ วันนี้ฉันได้ยินที่พี่ชายเธอพูดถึงเรื่องนี้ที่โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าด้วย เธอพอจะมีเวลาว่างไหม? ฉันอยากชวนเธอไปเลี้ยงข้าวหน่อย” เวิงอิ่งถามด้วยน้ำเสียงคาดหวัง

“ได้สิ งั้นพวกเราไปกินข้าวด้วยกันตอนเที่ยงนี้เลย”

“หนานหน่าน เธออยู่ไหน? เดี๋ยวฉันจะไปหา”

“รั่วหลินคลอดลูกแล้ว ตอนนี้ฉันเลยมาเยี่ยมเธอที่โรงพยาบาลน่ะ” กู้หนานตอบ

“เธอคลอดแล้วหรือ? ฉันเพิ่งจะโทรหาเธอเมื่อสองสามวันก่อนนี่เอง เธอบอกว่าเธอยังไม่ได้ไปโรงพยาบาลเลย”

“เธอเพิ่งคลอดเมื่อวานนี้เอง”

เวิงอิ่งพูดว่า “ไว้ฉันค่อยกลับไปเยี่ยมเธอที่โรงพยาบาลทีหลัง”

กู้หนานนัดกินมื้อเที่ยงกับเวิงอิ่งที่ร้านอาหารในโรงแรมแห่งหนึ่ง

เมื่อเธอมาถึงโรงแรม เวิงอิ่งก็รออยู่ที่หน้าประตูก่อนแล้ว

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมาถึงแล้ว เวิงอิ่งก็วิ่งเข้าไปกอดเธอ มองดูเธอพร้อมกับบ่นว่า “หนานหน่าน ทำไมเธอกลับมาแล้วไม่ยอมบอกฉันเลยล่ะ? ถ้าซุนเฉิงไม่โทรมาหาฉัน เราคงไม่รู้ว่าเธอกลับมาแล้ว”

“คราวนี้ฉันมีเวลามากดดัน เลยไม่บอกใครสักคน ตั้งใจว่าจะรอไว้คราวหน้าค่อยกลับมาและนัดรวมตัวกันใหม่”

กู้หนานมองหน้าเธอ พูดด้วยรอยยิ้มว่า “ฉันเห็นเธอหน้าตาดูดีขึ้นมาก ทั้งยังวิ่งเหยาะ ๆ ได้แล้ว ช่วงที่ผ่านมาสุขภาพคงฟื้นฟูขึ้นมากเลยสินะ”

เวิงอิ่งพยักหน้า “อืม ค่อนข้างดี ฤดูหนาวนี้ถือเป็นประสบการณ์ฤดูหนาวที่ดีที่สุดในรอบหลายปีที่ผ่านมา ฉันไม่รู้สึกว่าอากาศเปลี่ยนแปลงด้วยซ้ำ ต่างจากเมื่อก่อนที่ร่างกายของฉันเปรียบเสมือนพยากรณ์อากาศ เมื่อไหร่ก็ตามสภาพอากาศเปลี่ยนแปลง มือหรือขาของฉันจะเจ็บมาก ตัวแข็งทื่อไปหมด ตอนนี้ตราบใดที่ฉันรักษาตัวให้อบอุ่นเข้าไว้และไม่เป็นหวัด ก็จะไม่รู้สึกอะไรเลย”

“นั่นยอดเยี่ยมมาก ไปเถอะ ไว้ค่อยคุยกันระหว่างกิน”

หลังจากเข้าไปในร้านอาหาร ทั้งสองคนก็นั่งลง เวิงอิ่งหยิบเมนูจากบริกรแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่กล้าแกร่งว่า “หนานหน่าน สั่งอะไรก็ได้ที่เธออยากกินเลย วันนี้ฉันเลี้ยงเอง”

“ไอหยา คุณนักเขียนชื่อดัง ดูสิว่าเดี๋ยวนี้เธอรวยขนาดไหน อย่าบอกนะว่าได้ค่าลิขสิทธิ์อีกแล้ว?”

เวิงอิ่งไม่ได้แสดงความอ่อนน้อมถ่อมตนเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอ เธอยิ้มแล้วพูดว่า “เธอนี่พูดได้ตรงเป้าดีจริง ๆ ฉันกำลังจะแจ้งข่าวดีให้ฟังอยู่พอดี นิยายเล่มล่าสุดของฉันไปต้องตาต้องใจบริษัทผลิตรายการภาพยนตร์และโทรทัศน์เข้า พวกเขาต้องการซื้อลิขสิทธิ์ไปทำภาพยนตร์ นอกจากนี้ หนังสือเล่มใหม่ของฉันก็ได้รับการอนุมัติจากทางบรรณาธิการแล้ว คาดว่าจะได้ตีพิมพ์ในปีหน้า”

กู้หนานอุทาน “โอ้ พระเจ้าช่วย เธอถูกติดต่อซื้อลิขสิทธิ์จริง ๆ หรือเนี่ย งั้นเธอก็รวยอื้อแล้ว ขอฉันกอดหน่อย”

“ฉันเองก็ไม่คาดคิดว่าจะมีใครสนใจซื้อลิขสิทธิ์นิยายเล่มนั้นเหมือนกัน แถมพวกเขาบอกว่าอยากเอาไปสร้างเป็นหนังใหญ่เลยนะ”

“นั่นก็เพราะเธอเขียนได้ดีมากไงล่ะ”

กู้หนานหยิบเมนูขึ้นมาพลิกดู “ถ้าอย่างนั้นฉันจะสั่งเมนูที่แพงที่สุดในร้าน ไหน ๆ ก็กลับมาทั้งที ฉันจะทำให้เธอล้มละลายกันไปข้าง”

“เอาเลย สั่งอะไรก็ได้ที่เธอต้องการ”

กู้หนานได้ยินแบบนั้นก็ไม่เกรงใจ

หลังจากสั่งเนื้อแกะและอาหารทะเลไปบ้างแล้ว เธอก็บอกกับเวิงอิ่งว่า “แต่เธอก็พยายามเลี่ยงกินอาหารทะเลให้น้อยลงหน่อย นอกจากพวกมันจะเป็นอาหารฤทธิ์เย็นแล้ว ยังมีค่าพิวรีนสูงด้วย ผู้ป่วยโรคไขข้ออักเสบไม่ควรบริโภคในปริมาณมากเกินไป แต่ที่ฉันสั่งมาก็เพื่อให้หายคิดถึง จำได้ว่าเคยกินของที่นี่แล้วอร่อยมาก”

“เธอกินให้เต็มที่เลย ฉันไม่ค่อยชอบกินพวกนี้อยู่แล้ว อาจเป็นเพราะตอนเด็ก ๆ ฉันกินบ่อยเกินไป โตมาเลยเบื่อจะแย่” เธอเติบโตขึ้นในหมู่บ้านชาวประมง ของเหล่านี้แทบไม่ต่างจากวัยเด็กของกู้หนานและคนอื่น ๆ ที่กินแต่บะหมี่ จึงไม่แปลกที่จะเอือมระอา

เมื่อเธอมาที่หลันเฉิง ถึงรู้มูลค่าของอาหารที่เธอมักอาเจียนทิ้งหลังกินเสร็จสมัยเด็ก ๆ

กู้หนานมองไปที่เวิงอิ่งและพูดว่า “เสี่ยวอิ่ง เธอวางแผนว่าจะมีลูกเมื่อไหร่? ถ้าเธอกำลังเตรียมตัวสำหรับการตั้งครรภ์ เธอต้องโทรหาฉันล่วงหน้า หรือไม่ก็ไปที่จิงตู รอจนกว่าฉันจะรักษาเสร็จแล้วค่อยไปตรวจเลือดโรงพยาบาลนะ เราต้องแน่ใจก่อนว่าอาการกลับมาเป็นปกติแล้วเท่านั้น ถึงจะเตรียมตัวตั้งครรภ์ได้ อย่าท้องตอนที่ยังไม่พร้อมก็พอ”

พูดถึงการเตรียมตัวตั้งครรภ์ เวิงอิ่งก็รีบพูดขึ้นว่า “คราวนี้เธอช่วยจับชีพจรให้ฉันหน่อยสิ ดูว่าตอนนี้ร่างกายของฉันโอเคไหม? ฉันเพิ่งเขียนหนังสือเล่มใหม่จบไป เลยวางแผนว่าจะพักผ่อนสักหน่อย ฉันหยุดกินยามาเกือบปีแล้ว ถ้าไปอยู่บ้านพี่เฉิงที่ฮ่องกง ฉันก็กลัวว่าพี่เฉิงอาจต้องแบกรับแรงกดดันจากผู้ใหญ่ ถึงยังไงเขาก็อายุเกือบสามสิบแล้ว ถึงเวลาเป็นพ่อคนแล้วละ”

“ได้สิ ไว้ฉันจะตรวจให้หลังจากที่พวกเรากินกันเสร็จแล้ว” นานแล้วที่เธอไม่ได้กินอาหารท้องถิ่นของหลันเฉิง กู้หนานไม่อยากพลาดอาหารมื้อนี้จริง ๆ

ซุนเฉิงโทรถามเวิงอิ่งว่าตอนนี้เธออยู่กับกู้หนานหรือเปล่า เขาบอกว่าเขาเพิ่งทำงานเสร็จ จึงตั้งใจว่าจะมาเจอกู้หนานด้วย

เวิงอิ่งบอกว่า “พี่เฉิงรีบตามมาสิคะ ตอนนี้พวกเราอยู่ที่ภัตตาคารไหลเซียง กำลังกินมื้อเที่ยงอยู่เลยค่ะ”

หลังจากวางสายแล้ว เวิงอิ่งก็หันมาพูดกับกู้หนานว่า “พี่เฉิงเองก็อยากเจอเธอเหมือนกัน”

กู้หนานยิ้มและหยอกล้อว่า “เขาคงคิดถึงฉันล่ะสิ?”

“แน่นอน พวกเราทุกคนคิดถึงเธอมาก”

หลังจากนั้นไม่นาน ซุนเฉิงก็เข้ามาในภัตตาคาร เขาสวมเสื้อคลุมสีดำ มีผ้าพันคอพันอยู่รอบคอ