เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 833 ฉันไม่อยากเจอหน้านาย

บทที่ 833 ฉันไม่อยากเจอหน้านาย

กู้ย่าฮุยสอบผ่านรอบแรกแล้ว นี่ถือเป็นข่าวน่ายินดีอย่างยิ่งสำหรับตระกูลกู้ ในไม่ช้าทุกคนที่ทราบข่าวก็มาถึง

โดยเฉพาะเนี่ยเหล่า เขาไม่ใช่คนที่จะยอมมาเยือนประตูบ้านตระกูลกู้ง่าย ๆ แต่เมื่อได้รับโทรศัพท์จากเนี่ยอวี้ฮว๋าคราวนี้ เขากลับมาถึงภายในเวลาอันสั้น

เมื่อเห็นหลานชาย เขาก็เดินเข้าไปตบไหล่อีกฝ่ายด้วยความตื้นตัน “ย่าฮุย ทำได้ดีมาก ทำได้ดีมาก สมแล้วที่เธอเป็นหลานชายของฉัน ในที่สุดครอบครัวของเราก็กำลังจะมีศาสตราจารย์เพิ่มอีกคนหนึ่ง ฉันไม่ได้ฝึกสอนเธอมาอย่างไร้ประโยชน์”

ขณะที่เนี่ยเหล่าพูด เขาก็เริ่มสะเทือนใจ เมื่อเห็นกู้ย่าฮุยที่อยู่ตรงหน้า น้ำเสียงก็สั่นเครือเหมือนอยากจะร้องไห้

เนี่ยอวี้ฮว๋าผู้เป็นลูกสาวคนเดียวของเขา เป็นเสมือนแจกันดอกไม้ที่ไม่เอาไหนด้านการศึกษา หลานชายคนหนึ่งก็ไม่คิดสืบทอดอุดมการณ์ จึงคาดหวังในตัวทายาทรุ่นหลังอย่างกู้ย่าฮุยมาโดยตลอด

เนี่ยอวี้ฮว๋าเห็นว่าพ่อของเธอที่มักจะมีนิสัยเย็นชาและไม่แยแสสิ่งใดมาตลอด หลั่งน้ำตาออกมาโดยไม่คำนึงถึงภาพลักษณ์ตัวเอง ก็รีบเข้าไปปลอบใจ “พ่อ อย่าร้องไห้เลยนะคะ”

“จะไม่ให้ฉันตื้นตันได้ยังไง? เขาเป็นความหวังเดียวที่ปรากฏขึ้นในครอบครัวเราในรอบหลายปีที่ผ่านมาเชียวนะ”

ผู้เฒ่าทั้งสองของตระกูลกู้ก็มีความสุขมากเช่นกัน พวกเขาทั้งคู่เป็นเพียงคนใช้แรงงานที่ไม่ได้รับการศึกษาสูง แต่ตอนนี้ครอบครัวของพวกเขากำลังจะมีอาจารย์หมอ ซึ่งถือเป็นการเทิดเกียรติบรรพบุรุษอย่างแท้จริง

เนี่ยเหล่ามองไปที่กู้ย่าฮุย ก่อนพูดอย่างจริงจัง

“ฉันเคยคิดว่าเธอเฉื่อยชาเกินไป ทำงานอย่างไร้จิตวิญญาณ ที่เป็นหมอก็เพื่อหาเลี้ยงชีพไปวัน ๆ เท่านั้น ไม่นึกเลยว่าเธอจะมีความสามารถด้วยตัวเอง เธอเก่งมาก และฉันภูมิใจในตัวเธอเหลือเกิน จากนี้เธอจะต้องทำงานให้หนัก ไต่เต้าขึ้นเป็นอาจารย์หมอในอนาคตให้ได้ แล้วจะถือได้ว่าทัดเทียมกับตาเฒ่าคนนี้”

“คุณตาครับ อย่ากดดันผมเกินไปเลย ผมไม่มีทางเก่งทัดเทียมคุณได้”

“เก่งไม่ได้ก็ต้องเหนือกว่า” เนี่ยเหล่าออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ที่สำคัญคุณตามีองค์ความรู้ที่ไม่ว่าใครก็สู้ไม่ได้ รอบนี้ผมแค่โชคดีสอบผ่านก็เท่านั้น ผมยังต้องไปสอบรอบสองอีกครั้ง ไม่รู้ว่าคราวนี้สถานการณ์จะออกมาในทิศทางไหน อย่าคาดหวังกับผมเกินไป ไม่งั้นผมคงเครียดมาก”

กู้ย่าฮุยมองทั้งครอบครัวที่มองเขาด้วยสายตาชื่นชมราวกับเขาเป็นอัจฉริยะ ราวกับว่าเขาได้รับประกาศนียบัตรจบปริญญาเอกแล้วเสียอีก

เหมือนเขาเป็นอเล็กซานเดอร์อย่างไรอย่างนั้น

ด้วยเหตุนี้ทุกครั้งที่มีเรื่องสำคัญ เขาจะแกล้งทำเป็นไม่สนใจ หรือทำตัวเหลาะแหละซะ เพียงเพราะชายหนุ่มไม่อยากให้คนอื่นคาดหวังในตัวเขามากเกินไปในช่วงก่อนที่ผลลัพธ์จะออกมา

หากไม่คาดหวังก็จะไม่ผิดหวัง

บรรดาผู้ใหญ่ในครอบครัวชอบเรียกประชุมฉลองอย่างยิ่งใหญ่ทุกครั้งที่ใครก็ตามประสบความสำเร็จ ถ้าเขาประกาศเรื่องใหญ่ออกไปแล้วล้มเหลวในภายหลัง ชายชราคงถอนหายใจด้วยความผิดหวัง แล้วเขาก็จะรู้สึกแย่อีก

“ในเมื่อก้าวแรกสำเร็จแล้ว ก็ต้องพยายามอย่างหนักเพื่อผ่านก้าวที่สองไปให้ได้ การสอบรอบแรกไม่มีคำว่าโชคดี ผู้สอบล้วนต้องอาศัยความแข็งแกร่งของตัวเองเพื่อเอาชนะกันทั้งนั้น ถ้าสอบไม่ผ่านก็ไม่เป็นไร แต่ตอนนี้เธอผ่านแล้ว ถ้ามาล้มเหลวเอาทีหลังจะไม่น่าเสียดายแย่หรือ?

การสอบในครั้งถัดไปอาจเกี่ยวกับการสอบเชิงปฏิบัติการ ฉะนั้นเธอต้องเตรียมตัวให้ดี คืนนี้อย่าดื่มเหล้า หลังกินมื้อเย็นเสร็จก็เข้าไปทบทวนหนังสือเลยเป็นไง?”

หลังจากที่เนี่ยเหล่าพูดจบ เขาก็เหลือบไปเห็นขวดไวน์บนโต๊ะอาหาร จึงถามอย่างเฉียบขาดว่า “ใครเอาไวน์มาวางบนโต๊ะ?”

กู้ฉางอันกระแอมไอเบา ๆ อธิบายอย่างอ่อนแรง “ผมเองครับ”

“พวกเธอนี่ดีจริงเชียว ทั้งชีวิตรู้แค่วิธีดื่ม”

“คุณตาครับ พรุ่งนี้เป็นวันหยุดของผมพอดี ทั้งยังเป็นโอกาสหายากที่ทุกคนจะมารวมตัวกัน ไม่เห็นต้องเข้มงวดขนาดนั้นเลยนี่ครับ?”

หลังจากได้ยินสิ่งที่กู้ย่าฮุยพูด เนี่ยเหล่าก็สั่งสอนเขาอย่างจริงจัง “ปัญหาใหญ่ที่สุดสำหรับเธอ คือเธอน่ะขี้เกียจเกินไป เห็นได้ชัดว่าเธอเป็นคนมีมันสมองฉลาดมาก และมีรากฐานที่ดี แต่เธอแค่ไม่รู้จักกวดขันวินัยในตัวเอง อีกหน่อยเธอจะทำตัวลอยชายไม่ได้ ต้องเปิดใจให้กว้าง จริงจัง พากเพียรอุตสาหะ พร้อมที่จะเผชิญความท้าทายอยู่เสมอ แทนที่จะปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามยถากรรม

ถ้าไม่มีความหวังแม้แต่น้อยเลยก็ไม่เป็นไรหรอก แต่ตอนนี้เธอสอบผ่านระดับแรกแล้ว ชัยชนะใกล้เข้ามาทุกที ในฐานะอาวุโส ฉันจะต้องแนะนำเธอให้ดี”

กู้ย่าฮุยพยักหน้า “เข้าใจแล้วครับคุณตา ผมจะเข้าห้องไปทบทวนบทเรียนทันทีหลังอาหารมื้อเย็น”

“ดีมาก สมแล้วที่เป็นหลานชายของฉัน”

กู้ย่าถิงมองไปกู้ย่าฮุย และพูดอย่างเขินอายว่า “ย่าฮุย ยินดีด้วยนะ ฉันเคยคิดว่านายอยู่ผิดที่ผิดทาง แล้วก็คิดมาโดยตลอดว่านายแค่อาศัยโชคช่วยในการเป็นหมอ แต่ตอนนี้ฉันละทิ้งทุกอคติที่มีต่อนายแล้ว นายเก่งกว่าฉันที่เป็นพี่สาวซะอีก”

ผู้ชายคนนี้มีสีหน้าอ่อนระโหยโรยแรงเหมือนอิดโรยตลอดทั้งวัน แต่เมื่อต้องเข้าสอบในสนามที่สำคัญแบบนี้ เขากลับสามารถเอาชนะมันได้อย่างง่ายดาย ทั้งน่าอิจฉาและน่าชื่นชมในเวลาเดียวกัน

“พี่ อย่าพูดแบบนั้นสิ ผมอับอายขายหน้าแย่แล้ว ผมจะเก่งกว่าพี่ได้ยังไง”

กู้ย่าฮุยไม่ค่อยได้รับการยอมรับและชื่นชมแบบนี้เท่าไหร่ ถึงอย่างนั้นเขาก็รู้สึกภูมิใจมาก “คราวนี้ผมแค่โชคดีสอบผ่านจริง ๆ อย่ายกย่องผมไว้สูงนักเลย”

เนี่ยอวี้ฮว๋าบอกว่า “พวกลูกสองพี่น้อง คนหนึ่งจริงจังกับทุกอย่างเกินไป อีกคนก็เหลาะแหละกับชีวิตเกินไป นับจากนี้มาเรียนรู้กันใหม่ดีกว่า ย่าถิงไม่ควรจริงจังหรือเข้มงวดเกินไป หัดเรียนรู้อารมณ์ขันจากย่าฮุยบ้าง”

“ย่าฮุย ลูกเองก็ควรเรียนรู้จากพี่สาวเหมือนกัน อย่าเอาแต่ทำตัวสบาย ๆ ในเวลาที่ควรจริงจัง อย่าทำตัวให้ใครต่อใครคิดกันว่าลูกเป็นเพลย์บอยเสมอไป ถ้าลูกยังสร้างภาพลักษณ์ที่ไม่ดีแบบนี้เรื่อย ๆ อีกหน่อยถ้าลูกได้เป็นอาจารย์หมอขึ้นมาจริง ๆ คนอื่นจะพานคิดว่าลูกเป็นหมอได้เพราะเส้นสาย”

กู้ย่าฮุยรีบตอบรับอย่างให้ความร่วมมือ

“เข้าใจแล้ว ผมจะเรียนรู้จากพี่สาว พรุ่งนี้จะออกไปซื้อชุดสูทสีดำมาใส่ทันทีเลย อันดับแรกต้องเปลี่ยนภาพลักษณ์ก่อน”

เขาไม่อยากให้ใครต่อใครคิดว่าเขาได้เป็นหมอเพราะเส้นสายจริง ๆ นั่นแหละ

กู้ฉางอันกล่าวเสริมว่า “ใช่ จากนี้ไปลูกต้องใส่ใจกับการสอบครั้งที่สองอย่างจริงจัง พวกเรารอฟังข่าวดีจากลูกอยู่นะ”

คุณย่ากู้มองหลานชายคนโตและหลานสะใภ้ของเธอ แล้วถามว่า “ย่าฮุยกับรั่วหลินจะไปจิงตูเมื่อไหร่กันล่ะ? ถ้าการสอบครั้งที่สองผ่าน เขาต้องเดินทางไปเรียนต่อตอนไหน?”

ในเวลาเดียวกัน ยิ่งความสำเร็จของกู้ย่าฮุยใกล้เข้ามาเท่าไหร่ คุณย่ากู้ก็ยิ่งใส่ใจนับถอยหลังว่าหลาน ๆ ของเธอจะออกจากบ้านเมื่อไหร่ และจะได้พบกันอีกในอนาคตหรือไม่

บางครั้งผู้สูงอายุก็มีความคิดเห็นแก่ตัว เธอคิดว่าต่อให้หลานชายไม่มีศักยภาพพอที่จะไปเรียนต่อต่างเมือง อย่างน้อยก็ได้อยู่ใกล้หูใกล้ตา จะได้พบกันบ่อย ๆ

“คุณย่า ถึงผมจะสอบผ่านจริง แต่ก็ยังต้องรอประกาศอย่างเป็นทางการอีกประมาณสองสามเดือนก่อนจะเข้าเรียน ครั้งนี้พวกเราจะไปเตรียมตัวสอบรอบสองที่เมืองจิงตู และเข้าร่วมพิธีเปิดร้านขายอุปกรณ์ทางการแพทย์ของหนานหน่านด้วย จากนั้นจะกลับมาอยู่บ้านกับพวกคุณอีกสักพักหนึ่งครับ”

คุณย่ากู้พูดว่า “งั้นก็ไม่เป็นไร ย่าแค่กลัวว่าไปคราวนี้แล้วหลานจะยังไม่กลับมาในเร็ว ๆ นี้”

หลังจากที่กู้ย่าฮุยได้รับแจ้งผลคะแนนสอบรอบแรก ทางโรงพยาบาลก็ให้ความสำคัญอย่างยิ่งกับเรื่องนี้ ภาระงานของกู้ย่าฮุยก็ค่อย ๆ ถูกส่งต่อไปยังเพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ

สองวันก่อนพิธีเปิดร้านขายอุปกรณ์ทางการแพทย์ของกู้หนาน เขาก็เดินทางไปจิงตูพร้อมกับเฉินรั่วหลิน เพื่อมาแสดงความยินดีในนามของทั้งครอบครัว

กู้หนานไปรอรับพวกเขาถึงที่สนามบิน

“พี่ พี่สะใภ้ รบกวนให้เดินทางมาหาแล้ว”

กู้หนานเดินไปหาเฉินรั่วหลินพลางเหลือบมองท้องของเธอ แล้วถามด้วยรอยยิ้ม “เหนื่อยหรือเปล่าคะ?”

เฉินรั่วหลินตอบว่า “อาจจะเพราะฉันเพิ่งท้องแค่ไม่กี่เดือน เลยยังไม่รู้สึกเหนื่อย”

“ไปเถอะ รีบกลับบ้านกัน พ่อแม่สามีกำลังดูแลลูกสาวของฉันอยู่ที่บ้าน พวกท่านกำลังรอพวกคุณอยู่เลย”

กู้หนานขับรถพาพวกเขากลับไปที่บ้าน เมื่อกู้ย่าฮุยเห็นถงถง เขาก็รีบวิ่งเข้าไปกอดเด็กน้อยด้วยความตื่นเต้น “ไอหยา หลานสาวคนสวย ลุงมาหาหนูถึงที่นี่อีกแล้ว”

“ขอไปล้างมือก่อนนะ แล้วค่อยออกมาเล่นกับถงถง”

“ถงถงเริ่มอวบจ้ำม่ำแล้ว น่ารักน่าหยิกจริงเชียว ถ้าป้าสะใภ้ของหนูคลอดน้องชายในช่วงปลายปีเมื่อไหร่ ลุงจะพาเธอมาเล่นกับหนูนะ”

ทันทีที่กู้ย่าฮุยมาถึง บรรยากาศภายในบ้านก็เต็มไปด้วยชีวิตชีวา และเสียงหัวเราะ

เมื่อลู่ฮ่าวกลับมาจากเลิกงาน เขาเพียงชายตามองกู้ย่าฮุย และทำเป็นไม่สนใจเขา

เมื่อกู้ย่าฮุยเห็นลู่ฮ่าว เขาก็กระตือรือร้นมาก ปรี่เข้ามากอดอีกฝ่ายไว้อย่างประจบประแจง

ลู่ฮ่าวรีบผลักเขาออกด้วยสีหน้ารังเกียจ “ไปไกล ๆ ฉันไม่อยากเจอหน้านาย”

กู้ย่าฮุยทำหน้าตาเหมือนเสียใจ “ทำไมนายผลักไสฉันแบบนี้ล่ะ? ฉันทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้มาเรียนเป็นเพื่อนนายเลยนะ นายนี่เย็นชาจริง ๆ!”