เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 826 อย่าหักโหมเกินไป

บทที่ 826 อย่าหักโหมเกินไป

“เอาน่า อย่าเพิ่งคิดถึงขั้นนั้นเลย ดูแลลูกในท้องให้ดีก็พอแล้ว ไม่ว่ามีลูกชายหรือลูกสาวก็ไม่สำคัญ พี่ชายฉันต้องรักเขามากแน่ ๆ อย่ากดดันตัวเองเกินไปเลยนะคะ”

กู้หนานพยายามเกลี้ยกล่อมหวังชุ่ยผิงสองสามประโยค ทำให้อีกฝ่ายเข้าใจมากขึ้น

เธอมองไปที่เฉินรั่วหลิน และถามอย่างสงสัย

“รั่วหลิน ทำไมเธอถึงยังนิ่งอยู่อีก? เธอกับหมอกู้แต่งงานกันก่อนหนานหน่านกับหมอลู่ซะอีก หลังจากแต่งงานกันมาตั้งนาน จนป่านนี้ยังไม่มีวี่แววเลยหรือ?”

เฉินรั่วหลินยิ้มอย่างไม่สบายใจ “พวกเรายังไม่รีบค่ะ”

หวังชุ่ยผิงพลันถอนหายใจ

“พวกคุณทุกคนล้วนมีงานทำ จะไม่รีบมีลูกให้ทันใช้ก็ไม่แปลก ถึงยังไงก็ยังสาวอยู่ ไม่เหมือนฉันที่อายุปาเข้าไปสามสิบกว่าแล้ว จึงต้องรีบท้องรีบคลอดแต่เนิ่น ๆ ไม่อย่างนั้นฉันอาจจะกลายเป็นหญิงมีครรภ์ที่อายุมาก”

กู้หนานสังเกตเห็นสีหน้าเศร้าหมองของเฉินรั่วหลิน จึงรู้สึกเป็นห่วงเธอขึ้นมา

เพื่อหลอกลวงแม่ของตัวเอง เฉินรั่วหลินจึงต้องโกหกว่าเธอตั้งท้อง ระหว่างนั้นเธอจึงเตรียมตัวตั้งครรภ์อย่างบ้าคลั่ง แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับเป็นศูนย์เพราะความกดดัน ต่อมาเมื่อเรื่องโกหกถูกเปิดเผย เธอก็เลิกกังวล หันมาเอาดีด้านธุรกิจและเปิดร้านขายของ

ตอนนี้เธอมีอาชีพเป็นของตัวเองแล้ว ส่วนกู้ย่าฮุยก็กำลังจะสอบเรียนต่อปริญญาเอก แต่พอเธอเห็นเด็กน่ารักก็อยากมีลูกขึ้นมาอีกครั้ง

ดวงตาของกู้หนานเหลือบมองไปทางเฉินรั่วหลินกับกู้ย่าถิง แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เอาละ ไหน ๆ พวกเราก็วกมาคุยเรื่องนี้กันแล้ว ฉันขอตรวจชีพจรของพวกคุณหน่อย ดูว่ามีใครในกลุ่มพวกเรามีรอบเดือนผิดปกติหรืออะไรทำนองนี้ไหม ถ้าตรวจเจอแล้ว ฉันจะได้จัดยาและปรับสภาพร่างกายโดยเร็วที่สุด”

กู้ย่าถิงลังเล “เรามาฉลองปีใหม่ ถ้าวัดชีพจรกันตอนนี้จะเหมาะสมหรือ?”

“ถ้าไม่คว้าโอกาสนี้ไว้ในวันนี้ ต่อไปพี่อาจไม่มีโอกาสได้จับชีพจรกับหมอมหัศจรรย์อย่างฉันแล้วนะ อีกหน่อยฉันก็จะจากไปอยู่ไกลแรมปีแล้ว”

ในฐานะผู้ป่วยซึ่งมีประสบการณ์สูง เวิงอิ่งยื่นมือออกไปทันทีเพื่อให้อีกฝ่ายจับชีพจร “หนานหน่าน ถ้าอย่างนั้นก็ตรวจให้ฉันก่อนเถอะ”

“เห็นไหม เสี่ยวอิ่งยังให้ความร่วมมือเลย”

กู้หนานวางนิ้วลงบนข้อมือของเวิงอิ่ง จากนั้นก็เริ่มตรวจชีพจรของเธอ

ผ่านไปสักพัก เธอก็ชักมือกลับ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า

“เสี่ยวอิ่ง คุณสบายดีเชียวละ ถ้ากินยาต่อเนื่องอีกสามเดือนแล้วหยุดเตรียมร่างกาย ก็เตรียมตัวตั้งครรภ์ได้เลยถ้าอยากมีลูก แต่ในระหว่างนี้อย่าลืมใช้วิธีคุมกำเนิด เพื่อหลีกเลี่ยงอุบัติเหตุไม่คาดฝัน”

“แต่ว่า…”

“อะไรนะ?” เวิงอิ่งมองเธอด้วยความประหม่า

น้ำเสียงของกู้หนานฟังดูมีเลศนัย “อีกไม่นาน คุณกับซุนเฉิงก็จะแต่งงานกันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย ดังนั้นไม่จำเป็นต้องอดกลั้นจนเกินไป ในฐานะคนหนุ่มสาว การทำตามใจตัวเองถือเป็นเรื่องปกติ”

“หา?”

เวิงอิ่งหน้าแดงมากจนไม่กล้ามองหน้ากู้หนานหลังได้ยินคำแนะนำนั้น

เรื่องแบบนี้ใครเขาพูดนอกบ้านกันล่ะ?

หลังจากตรวจให้เวิงอิ่งแล้ว กู้หนานก็โบกมือให้เฉินรั่วหลิน “พี่สะใภ้ มานี่สิ”

เฉินรั่วหลินถกแขนเสื้อขึ้น เอื้อมมือออกไป และรอผลการวินิจฉัยชีพจรอย่างใจจดใจจ่อ

เธอกลัวมากว่าร่างกายตัวเองอาจจะมีบางอย่างผิดปกติ

บางทีเธอก็อดสงสัยไม่ได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้นกับตัวเองหรือเปล่า ไม่งั้นเธอกับกู้ย่าฮุยที่ไม่เคยใช้การคุมกำเนิดเข้าช่วย ทำไมถึงไม่มีทีท่าว่าเจ้าตัวน้อยจะมาอยู่ด้วยเลย?

กู้หนานตรวจสอบชีพจรเธอเป็นเวลานานโดยที่ยังไม่ยอมปล่อยมือ ทำให้เฉินรั่วหลินเริ่มกังวลมากขึ้น จึงอดไม่ได้ที่จะถามไถ่ว่า “เป็นยังไงบ้าง?”

“อย่าเพิ่งพูด”

กู้หนานมีสีหน้าจริงจัง ขณะที่ยังคงตรวจชีพจรต่อไป

คนอื่น ๆ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวล

เธอใช้เวลาประมาณหนึ่งนาทีในการวินิจฉัยชีพจรของเวิงอิ่ง แต่รอบนี้กลับกินเวลาสองถึงสามนาที

ทุกคนมองดูใบหน้าที่จริงจังของกู้หนาน แต่ไม่กล้ารบกวนสมาธิอีกฝ่าย

ในที่สุด หลังจากผ่านไปไม่กี่นาที กู้หนานก็ชักมือออก

เฉินรั่วหลินถามด้วยน้ำเสียงสั่นเทา “หนานหน่าน ฉันเป็นอะไรหรือเปล่า?”

“ประจำเดือนครั้งสุดท้ายมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?” กู้หนานถาม

เฉินรั่วหลินคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “ดูเหมือนว่าจะมาตั้งแต่ต้นเดือนสิบสอง นี่ก็ผ่านมาประมาณหนึ่งเดือนได้”

กู้หนานถามอีกครั้ง “งั้นมีกิจกรรมบนเตียงกันครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่?”

“ครั้งสุดท้าย… ดูเหมือนว่าจะเป็นเมื่อเดือนที่แล้วมั้ง” เฉินรั่วหลินก้มหน้าลงอย่างกระอักกระอ่วน ตอบด้วยเสียงกระซิบ

หวังชุ่ยผิงที่อยู่ด้านข้างอดไม่ได้ที่จะถามเสียงดัง “พวกเธอยังเด็กกันอยู่เลยนะ ทำกันแค่เดือนละครั้งเท่านั้นเองหรือ?”

เฉินรั่วหลิน “…”

หวังชุ่ยผิงกับหลิวไคซานแต่งงานกันมาแปดปี ชีวิตบนเตียงของพวกเขาสามารถนับได้ด้วยมือเดียว แต่หลังจากมาเจอเจียงจื้อกัง ชีวิตคู่ครั้งใหม่ก็บานสะพรั่ง ก่อนที่พวกเขาจะตั้งครรภ์ ทั้งสองกลิ้งเกลือกกันบนเตียงเกือบทุกวันด้วยซ้ำ สำหรับเธอแล้ว กู้ย่าฮุยกับเฉินรั่วหลินที่เหมือนจะมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมาก กลับยิ้มให้กันแค่เดือนละครั้ง แสดงว่าต้องมีปัญหาบางอย่างแน่นอน

เฉินรั่วหลินอธิบาย “กู้ย่าฮุยยุ่งอยู่กับการสอบปริญญาเอก เราจึงแยกห้องนอนกัน เพื่อไม่ให้รบกวนเขา”

หวังชุ่ยผิงพยักหน้า “อ๋อ งั้นก็ไม่น่าแปลกใจหรอก ฉันแค่สงสัยเพราะพวกเธอทุกคนยังอายุน้อย ดังนั้นไม่ควรปล่อยให้เป็นแบบนั้น”

“หนานหน่าน ทำไมถึงถามแบบนี้ล่ะ? มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?” เฉินรั่วหลินมองคุณหมอสาวอย่างประหม่า

วันนี้อยู่ในช่วงตรุษจีนแท้ ๆ เธอไม่อยากฟังข่าวร้ายเลยว่าเธอป่วย

กู้หนานยิ้มและพูดว่า “พี่สะใภ้ คุณอาจจะท้อง”

หลังจากได้ยินสิ่งที่กู้หนานพูด ผู้หญิงหลายคนก็เบิกตากว้าง มองเฉินรั่วหลินด้วยความตื่นเต้นดีใจ

เฉินรั่วหลินกลับดูสับสนที่สุด “ไม่จริงน่า”

“คุณไม่เชื่อทักษะทางการแพทย์ของฉันหรือ?”

เฉินรั่วหลินรีบส่ายหัว “ไม่ใช่” เธออธิบายเสริม “ครั้งสุดท้ายที่เราทำแบบนั้นกันคือวันแรกหลังจากประจำเดือนของฉันหมด มันอยู่ในช่วงปลอดภัยพอดี”

กู้หนานตอบกลับ “แต่ช่วงปลอดภัยอาจไม่ปลอดภัยเสมอไปนี่”

“งั้นหรือ?”

เฉินรั่วหลินทำหน้าแปลกพิกล ถ้าช่วงปลอดภัยอาจไม่ปลอดภัย และช่วงไข่ตกอาจไม่ทำให้เกิดกระบวนการฝังตัวเสมอไป งั้นก็ไม่น่าแปลกใจเลยที่เธอเคยลากเขามาทำงานหนักในช่วงตกไข่ แต่สุดท้ายกลับไม่มีการเคลื่อนไหว

ไม่อยากจะเชื่อ เธอตั้งท้องเพราะแบบนี้เองน่ะหรือ?

เธอแตะท้องของตัวเอง มองไปทางกู้หนานเพื่อขอคำยืนยันอีกครั้ง “รอบนี้ฉันท้องจริง ๆ หรือ?”

กู้หนานพยักหน้า “ไม่ผิดแน่”

“ฉันท้องแล้วจริง ๆ” หลังจากได้รับคำตอบยืนยันจากกู้หนาน เฉินรั่วหลินถึงกับปิดหน้าและร้องไห้

กู้ย่าถิงรวบตัวเธอมากอดและปลอบอย่างรวดเร็ว “รั่วหลิน ร้องไห้ทำไม? นี่ถือเป็นข่าวดีเลยนะ”

เฉินรั่วหลินสูดลมหายใจเข้า พยายามสงบสติอารมณ์ลง “ฉันแค่ตื่นเต้นนิดหน่อย”

“ฉันจะไปเรียกย่าฮุยแล้วบอกข่าวดีให้เขาฟัง”

กู้หนานรั้งกู้ย่าถิงไว้และพูดว่า “ไม่ต้องรีบหรอก ไว้เราค่อยประกาศให้ทุกคนรู้พร้อมกันหลังกินอาหารมื้อเย็นเสร็จเถอะ”

เฉินรั่วหลินเช็ดน้ำตาและถามยืนยันกับกู้หนานอีกครั้ง “หนานหน่าน เธอตรวจชีพจรแม่นยำจริงใช่ไหม? ฉันไม่อยากให้ทุกคนคาดหวังหรือตั้งตาคอยโดยเปล่าประโยชน์”

เธอล้มเหลวมาหลายครั้งแล้ว แม้ความจริงจะอยู่ตรงหน้า แต่ก็ยังไม่อยากเชื่อง่าย ๆ

น้ำเสียงของกู้หนานหนักแน่น “แม่นสิ แม่นยำอย่างยิ่งเชียวละ ชีพจรแห่งความสุขตรวจเจอได้ไม่ยาก ไม่มีอะไรผิดพลาดแน่”

“อืม ฉันเชื่อเธอ”

“สงบอารมณ์ลงก่อนเถอะ มา ญาติผู้พี่ ขอฉันลองตรวจชีพจรของพี่ดูบ้าง”

กู้ย่าถิงบอกว่า “ฉันไม่ท้องแน่นอน”

หวังชุ่ยผิงแย้งว่า “จะรู้ได้ยังไง? พวกเธอแต่งงานกันมานานกว่าหนึ่งเดือนแล้วนะ”

“แค่หนึ่งเดือนเศษจะท้องเร็วขนาดนั้นได้ยังไง?”

กู้ย่าถิงไม่บอกออกไปตามตรงว่าเธอยังไม่อยากมีลูกเร็วขนาดนั้น จึงใช้วิธีคุมกำเนิดแทน

เธอจะต้องให้เด็กนักเรียนที่เธอได้เป็นที่ปรึกษาในปีนี้สำเร็จการศึกษากันก่อน ถึงค่อยมาทบทวนเรื่องการมีลูก

หวังชุ่ยผิงบอกว่า “ผู้หญิงหลายคนในโรงงานของเราก็ติดลูกกันในคืนวันแต่งงานนี่แหละ”

กู้หนานผละมือของเธอกลับมาในเวลาไม่นาน แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่ท้องจริง ๆ สุขภาพร่างกายก็แข็งแรงดี ไม่ได้มีอะไรผิดปกติ แต่… อย่าหักโหมเกินไปล่ะ”

กู้ย่าถิง “!!!”

คำแนะนำตรงข้ามกับของเวิงอิ่งเลย!

ฉินเฟิง ซุนเฉิง และเจียงจื้อกังขลุกอยู่ในครัวมานานกว่าหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดพวกเขาก็ปรุงอาหารจนเสร็จครบทั้งแปดจาน จึงเรียกทุกคนให้ไปรวมตัวกันที่ห้องรับประทานอาหาร

ลู่ฮ่าวกับกู้ย่าฮุยที่กำลังถกประเด็นต่าง ๆ เกี่ยวกับการสอบก็เดินออกมาจากห้องอ่านหนังสือเช่นกัน

ทันทีที่กู้ย่าฮุยออกมา ดวงตาของผู้หญิงหลายคนก็จับจ้องไปที่ใบหน้าของเขา

พวกเธอมองเขาพร้อมกับยิ้มแปลก ๆ

กู้ย่าฮุยสบตากับสาวสวยเหล่านั้น ทันใดนั้นเขาก็ยกมือขึ้นเสยผมบนศีรษะที่ยุ่งเหยิง เนื่องจากเขาไม่ได้พิถีพิถันแต่งทรงขนาดนั้น ชายหนุ่มเอ่ยด้วยความเขินอาย “อย่ามองแบบนั้นกันสิ ช่วงนี้ผมยุ่งมาก ไม่มีเวลาแม้แต่จะแต่งตัวดี ๆ ด้วยซ้ำ ขอโทษสาว ๆ ทุกคนด้วย ขอโทษจริง ๆ”

“รอให้ผมสอบเสร็จซะก่อน ผมจะดูแลตัวเองและทำให้พวกคุณตาค้างกันไปข้าง”

เมื่อสาวสวยหลายคนได้ยินแบบนั้น มุมปากของพวกเธอก็กระตุกเล็กน้อย ก่อนจะเบือนหน้าหนีด้วยความรังเกียจ

“ขอบคุณ แต่เราไม่ต้องการ”

กู้หนานมองไปยังลู่ฮ่าวซึ่งอยู่ถัดจากกู้ย่าฮุย และกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “พี่ฮ่าวของฉันหล่อมากพออยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องมองความหล่อของคนอื่นหรอก”

กู้ย่าถิง “ฉันก็เหมือนกัน”

เวิงอิ่ง “ฉันก็เหมือนกัน”

หวังชุ่ยผิงมองไปทางเจียงจื้อกังซึ่งสวมผ้ากันเปื้อน และกำลังเดินถือจานออกมาจากครัวด้วยความหลงใหล “ถึงจื้อกังของฉันจะไม่หล่อเท่าหมอกู้ แต่สำหรับฉันแล้ว คนทำอาหารเก่งมีเสน่ห์ที่สุด”

กู้ย่าฮุย “…”