เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 822 หมายังวาสนาดีกว่าเราอีก

บทที่ 822 หมายังวาสนาดีกว่าเราอีก

หลังจากที่ลู่เซิ่งหมินออกไป ลู่ฮ่าวก็เข้าไปหาผู้เฒ่าลู่ เพราะต้องการคุยเกี่ยวกับเรื่องของพ่อ เนื่องจากเมื่อกี้นี้สวี่เจิงแสดงเจตนาของเขาออกมาอย่างชัดเจน ในอนาคตเขาอาจหยิบยกหัวข้อนี้ขึ้นมาพูดแน่

พวกเขาต้องเดินทางออกจากบ้านเกิดเพื่อกลับไปที่หลันเฉิงตอนเช้าของวันพรุ่งนี้ ทำให้มีเวลาเหลือเพียงเล็กน้อยที่จะพูดคุยปัญหาดังกล่าว

“ปู่ครับ ปู่พอจะเข้าใจความหมายของคำพูดสวี่เจิงเมื่อกี้นี้ไหม?” ลู่ฮ่าวถามปู่ของเขา

ผู้เฒ่าลู่ซึ่งมีประสบการณ์พูดด้วยรอยยิ้ม “จะไม่เข้าใจได้ยังไง? ยิ่งเมื่อเขาลากแม่ตัวเองมาหาพวกเราแบบนั้น ใครที่สายตาเฉียบแหลมพอคงเข้าใจเจตนาของเด็กนั่นแหละนะ”

“แล้วปู่คิดยังไงเกี่ยวกับเรื่องนี้ครับ?”

“จะให้ปู่คิดอะไรได้? ปู่อายุปูนนี้แล้ว ไม่อยากยุ่งเรื่องส่วนตัวของใครทั้งนั้น ก็ขึ้นอยู่กับพ่อของหลานแล้วละว่าจะยอมตัดสินใจแบบที่เขาต้องการใหม่ ยังไงปู่ก็เคารพความคิดของเขา ไม่เลือกข้างใคร”

ต่อให้สวี่เจิงจะมาขอร้องเขาด้วยตัวเองก็ไม่มีประโยชน์

เขาอายุเกินเจ็ดสิบปีแล้ว ไม่สามารถบงการลูกชายได้อีกต่อไป

“แล้วปู่คิดว่าพ่อผมจะกลับไปแต่งงานกับป้าสวี่อีกครั้งหรือเปล่าครับ?” ลู่ฮ่าวลองถาม

ผู้เฒ่าลู่ส่ายหน้าพลางพูดว่า “คาดเดาไม่ได้ ถ้าเขาไม่ได้ไปเจอแม่หลานคราวนี้ เขาอาจจะยอมใจอ่อนกลับไปก็ได้ แต่หลังจากที่ได้เจอหน้าแม่หลานอีกครั้ง เขาจะยังอยากกลับไปอยู่กับอวี้ฉินอีกหรือ?”

ผู้เฒ่าลู่เองก็ชัดเจน ยิ่งอายุมากเขาก็ยิ่งเปิดกว้างในทุกเรื่อง “ปล่อยเขาเถอะ เขาใกล้จะเกษียณอายุแล้วในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า ปล่อยให้เขาได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระตามใจ อีกหน่อยถ้าแก่ตัวลงจนช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ หลานในฐานะลูกก็แค่อยู่ดูแลเขา”

ลู่ฮ่าวพยักหน้า “เข้าใจแล้วครับ”

“เอาละ หลานจะออกเดินทางพรุ่งนี้แล้ว หนึ่งปีหลังจากนี้หลานอาจจะไม่ได้กลับมาที่นี่อีก อยู่ต่างบ้านต่างเมืองก็อย่าลืมดูแลตัวเองและครอบครัวให้ดี ไม่ต้องเป็นกังวลเรื่องพวกเรา พวกเราทุกคนดูแลตัวเองกันได้”

“ครับ ถ้ามีอะไรเร่งด่วนก็ให้อาหญิงโทรหาเราได้ทุกเมื่อ เดี๋ยวนี้การคมนาคมสะดวกขึ้นเยอะ ผมขับรถกลับมาไม่นานก็ถึงแล้ว”

ลู่ฮ่าวมองปู่ด้วยความอาลัยอาวรณ์ “ถ้าผมตั้งตัวในเมืองปักกิ่งได้เมื่อไหร่ ผมจะมารับปู่ไปอยู่ด้วยกัน”

ผู้เฒ่าลู่รีบโบกมือปฏิเสธ “ไม่ต้องมารับปู่หรอก ถึงปักกิ่งจะสะดวกสบาย แต่ก็ไม่เหมาะกับคนแก่ในบ้านนอกอย่างพวกเรา นอกจากนี้บ้านที่แม่หลานซื้อก็หรูหราทันสมัย การใช้ชีวิตประจำวันแทบไม่ต่างจากอยู่ในวัง ปู่ไปอยู่แล้วจะวิตกกังวลเปล่า ๆ อายุขัยอาจสั้นลงถ้าได้อยู่ในบ้านดี ๆ แบบนั้น”

ร่างกายที่ผ่านการทำงานหนักมาตลอดหลายปี ไหนเลยจะอยู่ในคฤหาสน์ที่หรูหราแบบนั้นได้

เมื่อลู่ฮ่าวได้ยินแบบนั้น เขาก็ยิ้มแล้วพูดว่า “รอผมรวยก่อน ผมจะซื้อบ้านหลังเล็ก ๆ ในปักกิ่งสักหลัง เป็นบ้านที่คนธรรมดาอาศัยอยู่ แล้วพาปู่ไปอยู่ที่นั่น”

“อย่าใช้เงินแบบสุรุ่ยสุร่ายเลย หลานอาศัยอยู่กับแม่และคนอื่น ๆ ต่อไปเถอะ คงดีกว่าถ้ามีแม่ของหลานช่วยดูแลเลี้ยงเหลนของปู่ ไม่ต้องห่วงปู่ ปู่กับพ่อหลานอาศัยอยู่ที่นี่ได้สบายมาก อาหญิงของหลานก็สุขสบายดีเมื่ออยู่ที่นี่ ตอนนี้ร่างกายปู่ยังแข็งแรง ยังอยากจะดูแลโรงงานแปรรูปยาต่อไปอีกสักสองสามปี ให้คนรุ่นหลังมีประสบการณ์บริหารจัดการมากขึ้นกว่านี้อีกหน่อย ปู่ทำใจปล่อยให้พวกเขาทำงานกันเองไม่ได้จริง ๆ”

ลู่ฮ่าวมองชายชราแล้วเข้าไปกอดเขา “ปู่ครับ ผมโชคดีที่มีปู่จริง ๆ”

“หลานรัก ปู่ก็โชคดีเหมือนกันที่มีหลาน หนานหน่านเองก็โชคดีที่มีคู่ชีวิตแบบหลานเหมือนกัน” ผู้เฒ่าลู่ตบไหล่ลู่ฮ่าวเบา ๆ “ต่อไปนี้ใช้ชีวิตให้ดี ถึงหลานจะเป็นหมอ แต่ก็อย่าโหมงานหนักจนเกินตัว สำหรับปู่แล้ว หลานจะเป็นหลานชายที่ปู่รักที่สุดตลอดไป”

ดวงตาของลู่ฮ่าวเปลี่ยนเป็นแดงก่ำเมื่อได้ยินคำบอกรักอันเรียบง่ายของชายชรา

กู้หนานไปที่บ้านของเจียงผิงในตอนเย็น มอบเงินไว้ให้เธอใช้จ่ายสองร้อยหยวน

ถ้าเจียงผิงคลอดลูก รวมถึงเมื่อทารกอายุครบหนึ่งเดือน เธออาจกลับมาหาหลานไม่ได้ จึงฝากเงินไว้จำนวนหนึ่งสำหรับเป็นค่าเลี้ยงดูเด็ก

เช้าของวันถัดมา ทั้งสองขับรถไปที่หมู่บ้านต้าวานแต่เช้าตรู่ เพื่อรับหวงอิงและเนี่ยอวิ๋น

ก่อนที่จะไปรับทั้งสอง กู้หนานรู้สึกกังวล เพราะกลัวว่าทั้งสองคนจะเปลี่ยนใจกะทันหัน และไม่ยอมกลับไปกับพวกตน

เมื่อพวกเขามาถึงบ้านของเนี่ยอวิ๋น กู้หนานก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นว่าทั้งสองคนเก็บกระเป๋าเดินทางของตัวเองไว้เรียบร้อยแล้ว

หัวหน้าหมู่บ้านก็มารอตั้งแต่เช้าเช่นกัน ตั้งใจว่าจะอยู่รอส่งพวกเขา

เนี่ยอวิ๋นมองดูต้าหวงที่วิ่งไปรอบ ๆ สนามหญ้า ก่อนจะพูดกับกู้หนาน “หนานหน่าน เราคงต้องพาต้าหวงไปด้วย เธอให้ต้าหวงขึ้นรถไปด้วยได้ไหม? ถ้าเธอไม่อนุญาต ฉันก็คงไม่กลับดีกว่า”

กู้หนาน “!!!”

นี่มันข้อต่อรองแบบไหนกัน

เธอปฏิเสธไม่ได้แน่นอนอยู่แล้ว

เธอยิ้มบาง ๆ แล้วตอบว่า

“ไม่มีปัญหาเลยค่ะ แต่ลุงต้องทำให้มันสงบและยอมเชื่อฟังหน่อยนะคะ ไม่อย่างนั้นเราคงไม่มีสมาธิ”

เมื่อเนี่ยอวิ๋นได้ยินแบบนั้น เขาก็ผ่อนคลายลง ก่อนจะเข้าไปพูดกับต้าหวง

“ต้าหวง ฉันจะพาแกเข้าเมืองไปดูโลกกว้าง ไปอึให้เรียบร้อยก่อนไป ถ้าขึ้นรถแล้วก็อย่าดื้ออย่าซน ไม่งั้นฉันจะพาแกไปทิ้งไว้กลางทาง”

หวงอิงผูกถุงพลาสติกให้มีรูปแบบพิเศษ อ้อมไว้ด้านหลังก้นของต้าหวง เพื่อป้องกันไม่ให้มันเผลออึระหว่างทาง

จากนั้นทั้งสองคนและหมาหนึ่งตัวก็ขึ้นไปนั่งที่เบาะหลัง

กู้หนานโบกมือให้หัวหน้าหมู่บ้าน “หัวหน้าหมู่บ้าน เราไปก่อนนะคะ”

“ไปเถอะ ไปเถอะ เนี่ยอวิ๋นเริ่มอารมณ์ไม่ดีแล้ว ถ้าไปถึงในเมืองแล้วก็ช่วยระวังหน่อย อย่าส่งตาแก่นั่นกลับมาที่นี่อีกล่ะ”

กู้หนานยิ้มพร้อมรับคำ

“ไม่ต้องห่วงค่ะ ที่นั่นก็เป็นบ้านของลุงเนี่ยด้วยเหมือนกัน ฉันมาเชิญให้เขากับแม่บุญธรรมไปเป็นหมอที่ปรึกษาประจำคลินิก ไม่มีใครกล้าส่งเขากลับมาแน่”

เนี่ยอวิ๋นไม่แม้แต่จะมองย้อนกลับไป นั่งหลังตรงตัวแข็งทื่อ แต่ถ้ามองดี ๆ จะเห็นว่ารอบดวงตาของเขาเปียกชื้น

รถยนต์ขับกลับไปที่หมู่บ้านจินสุ่ย มาจอดอยู่หน้าบ้านของลู่ฮ่าว

ลู่ฮุ่ยฟางและคนอื่น ๆ ออกมายืนรอพวกเขาที่หน้าประตู

เมื่อรถเคลื่อนมาจอด ชาวบ้านที่กำลังพูดคุยกับลู่ฮุ่ยฟางและคนอื่น ๆ ก็เหลือบไปเห็นสุนัขตัวหนึ่งนั่งอยู่ในรถจึงอุทานว่า

“ในรถมีหมานั่งมาด้วยแน่ะ หมาตัวนั้นยังมีวาสนาดีกว่าพวกเราซะอีก”

คนตระกูลลู่นึกไม่ถึงเช่นกันว่าเนี่ยอวิ๋นจะพาสุนัขของเขาไปอยู่ในเมืองด้วย

ลู่ฮ่าวตั้งใจจะขนของยกใส่ท้ายรถ เนี่ยอวิ๋นและหวงอิงจึงลงจากรถเพื่อมาทักทายผู้เฒ่าลู่และคนอื่น ๆ

“หมอเนี่ย หมอหวง เชิญเข้ามานั่งสักครู่ก่อนครับ”

เนี่ยอวิ๋นปฏิเสธ “เราขอไม่เข้าไปในบ้านแล้วกันครับ”

กู้หนานไปอำลาเจียงผิงที่อุ้มท้องโย้เย้ มอบเงินอีกสองร้อยหยวนให้เธอ บอกเธอว่าตนอาจจะกลับมาเยี่ยมตอนที่เธอคลอดลูกไม่ได้ ดังนั้นจึงให้เงินไว้ เธอจะได้เอาไปใช้จ่ายซื้อข้าวของเครื่องใช้สำหรับเด็กอ่อน

แม้เจียงผิงจะไม่อยากรับ แต่กู้หนานก็พยายามยัดใส่มือเธอให้ได้

หลังจากที่ลู่ฮ่าวขนสัมภาระเสร็จ เขาก็หันไปกล่าวคำอำลากับญาติ ๆ ทั้งหลาย

“ปู่ครับ พ่อครับ อาหญิง พวกเราไปก่อนนะครับ”

เถี่ยจู้วิ่งหอบหายใจเหนื่อยมาหาเขาพร้อมถือลูกอมแต่งงานและเมล็ดแตงโมที่เหลือจากงานเลี้ยงฉลองต้อนรับแขกเมื่อวานนี้มาด้วย และยื่นให้ลู่ฮ่าว

“พี่ฮ่าว ทำไมพี่ถึงกลับเข้าเมืองช่วงปีใหม่แบบนี้ล่ะ? ปีนี้พี่ไม่ได้อยู่ฉลองปีใหม่หรอกหรือ?”

“ปีนี้เราไม่ว่างจริง ๆ ต้องกลับไปทำธุระหลายอย่าง ไว้ปีหน้าเราจะกลับมาใหม่นะ” ลู่ฮ่าวรับลูกอมแต่งงานจากเถี่ยจู้แล้วเปิดประตูรถให้กู้หนานขึ้นไปนั่ง

“คุณปู่ เราจะไปแล้วนะคะ ดูแลตัวเองด้วยนะ”

ลู่ฮ่าวขึ้นประจำตำแหน่งคนขับรถ ก่อนจะขับช้า ๆ ออกจากหมู่บ้าน ตรงไปยังเมืองหลันเฉิงโดยมีญาติทุกคนโบกมือลา

กู้หนานโทรหาเนี่ยเหล่า บอกเขาว่าให้เตรียมตัวออกมารับเนี่ยอวิ๋นและหวงอิงได้เลย พวกเขาน่าจะไปถึงหลันเฉิงในช่วงบ่าย

ถ้าเนี่ยอวิ๋นมาคนเดียว เธอก็ไม่จำเป็นต้องโทรไปบอกก็ได้ ชายชราจะได้ประหลาดใจ แต่คราวนี้หวงอิงเองก็ตามเขามาด้วยเช่นกัน

ถึงแม้ครั้งที่แล้วหวงอิงจะมาเยือนหลันเฉิง แต่เธอก็ปฏิเสธที่จะเจอหน้าทุกคน ตั้งแต่เธอเปลี่ยนสถานะมาเป็นหลานสะใภ้ของเนี่ยเหล่า นี่เป็นครั้งแรกที่เธอจะได้กลับไปเยี่ยมบ้านตระกูลเนี่ย ฉะนั้นกู้หนานควรแจ้งให้พวกเขาทราบล่วงหน้าเพื่อเตรียมพร้อม ต้องทำให้หวงอิงประทับใจให้ได้