เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 820 คนขับรถรับเจ้าสาว

บทที่ 820 คนขับรถรับเจ้าสาว

กู้หนานตอบกลับ “มันก็ได้อยู่หรอก แต่พรุ่งนี้ใครจะขับรถล่ะ? เราเป็นครอบครัวฝั่งแม่ ต้องส่งเจ้าสาว มันเหมาะสมหรือเปล่าที่จะให้เราขับรถ?”

เมื่อได้ยินดังนั้นเถี่ยจู้ก็ลำบากใจ

“พี่สะใภ้ รถคันนั้นขับง่ายไหมครับ? ถ้าเทียบกับรถสี่ล้อของผม อันไหนยากกว่ากัน? ผมหัดตอนนี้ยังทันไหม?” เถี่ยจู้มองไปยังกู้หนานด้วยใบหน้าซื่อ ๆ แล้วถามอย่างจริงจัง

มุมปากของกู้หนานกระตุกเล็กน้อย “ก็ต้องไม่ทันอยู่แล้ว รถคันนั้นไม่ใช่รถของพวกเราสองคน มันเป็นของบ้านลุงฉัน ถ้าหัดขับเอาตอนนี้ แล้วไปชนโน่นชนนี่เข้ามันจะไม่ดี อีกอย่างนายจะแต่งงานพรุ่งนี้แล้ว วันนี้คงไม่มีเวลาหัดขับรถหรอก”

เถี่ยจู้รู้สึกกลัดกลุ้มขึ้นมา

เขาเป็นคนเดียวที่มีรถสี่ล้อในหมู่บ้าน ส่วนคนอื่น ๆ อย่าว่าแต่ขับรถยนต์เลย รถสี่ล้อยังขับไม่ได้ด้วยซ้ำ

ถ้ายืมรถคันนี้กลับไป แต่ไม่มีใครขับให้แล้วจะรับเจ้าสาวยังไง?

พรุ่งนี้พี่ฮ่าวจะเป็นพี่ชายเจ้าสาว จึงไปรับเจ้าสาวกับเขาไม่ได้

“ให้ฉันขับเถอะ” เมื่อเถี่ยจู้แสดงความลำบากใจ ลู่ฮ่าวก็พลันพูดขึ้นทันที

เถี่ยจู้เกาหัวและถามอย่างเขินอายว่า “พี่ฮ่าว มันจะเหมาะหรือ?”

ลู่ฮ่าวตอบ “ไม่อย่างนั้นจะทำยังไงล่ะ? นายก็พูดมาแล้ว เราคงปฏิเสธไม่ได้หรอก ฉันจะรับหน้าที่เป็นคนขับรถไปรับเจ้าสาวให้นายเอง ยังไงพรุ่งนี้ฉันก็จะไปบ้านนายพร้อมกันอยู่แล้ว”

เขาไม่ได้พูดมันออกไป แต่เมื่อเทียบกับลู่เสี่ยวเยว่ เขารู้สึกจากก้นบึ้งของหัวใจว่าตนนั้นสนิทกับเถี่ยจู้ยิ่งกว่าเสียอีก

อย่างน้อยพวกเขาก็รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก

กับลู่เสี่ยวเยว่นั้น เพราะแรงกดดันจากผู้อาวุโส เขาจึงต้องรักษาความสัมพันธ์ในครอบครัวเท่านั้น

เมื่อเห็นลู่ฮ่าวมีน้ำใจขนาดนี้ เถี่ยจู้รู้สึกซาบซึ้งจนขอบตาแดงผ่าว

เขาจับมือลู่ฮ่าวแล้วพูดว่า “พี่ฮ่าว จะให้ผมพูดยังไงดี ผมโชคดีจริง ๆ ที่มีพี่น้องที่มีน้ำใจขนาดนี้”

“พี่ฮ่าว พี่ประสบความสำเร็จขนาดนี้แล้ว แถมกำลังจะสอบปริญญาเอก และกำลังจะไปเป็นหมอที่เมืองปักกิ่งด้วย แต่ยังไม่ถือตัว ปฏิบัติต่อผมเหมือนเดิมไม่มีผิดเพี้ยน ผมซาบซึ้งใจจริง ๆ”

ลู่ฮ่าวตบไหล่อีกฝ่ายเบา ๆ ไม่อยากอารมณ์อ่อนไหวไปกับเขา “หยุดซึ้งได้แล้ว กลับไปทำงานของนายเถอะ พรุ่งนี้เช้าฉันจะขับรถไปบ้านนาย นายก็ไม่ต้องมาแล้วนะ”

“ได้เลย งั้นผมไปก่อนนะ เจอกันครับพี่ฮ่าว พี่สะใภ้”

เถี่ยจู้เดินออกไปอย่างเร่งรีบ ลู่ฮ่าวมองด้านหลังของเขาแล้วหลุดหัวเราะ

กู้หนานพูดด้วยรอยยิ้ม “คุณนี่มีน้ำใจจริง ๆ”

“ตั้งแต่เด็กจนโต ฉันก็มีเพื่อนคนเดียวก็คือเถี่ยจู้ ฉันเคยไปกินอาหารเย็นที่บ้านของเขาหลายครั้งตอนเด็ก ๆ ตอนนี้เขาจะแต่งงานทั้งที แค่คำขอเล็กน้อยแค่นี้จะไม่ช่วยเขาได้ยังไงล่ะ?”

กู้หนานนั่งลงข้างเตาไฟเพื่อผิงไฟให้ร่างกายอบอุ่น มองไปที่ลู่ฮ่าวแล้วพูดว่า “บังเอิญจริง ๆ ที่เพื่อนพี่น้องที่ดีที่สุดสามคนของคุณ คนหนึ่งแต่งงานกับน้องสาวของคุณ คนหนึ่งแต่งงานกับลูกพี่ลูกน้องหญิงของคุณ ส่วนอีกคนก็แต่งงานกับลูกพี่ลูกน้องของฉัน พวกพี่น้องของคุณนี่หาคู่เก่งจริง ๆ แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าจุดประสงค์ในการแต่งงานของพวกเขาคือการได้ใกล้ชิดกับคุณขึ้นอีกขั้นกันนะ?”

ลู่ฮ่าว “…”

ถ้าคิดแบบนั้นแล้วมันก็จริง

เถี่ยจู้กลายเป็นน้องเขย กู้ย่าฮุยเป็นลูกพี่ลูกน้องของภรรยาเขา

ฉินเฟิงเป็นเขยคู่กับเขา

ทุกคนเปลี่ยนจากพี่น้องเพื่อนฝูงมาเป็นญาติกันหมด

แต่ลู่ฮ่าวก็ยังไม่เห็นด้วยกับคำพูดสุดท้ายของกู้หนาน “มันเกี่ยวอะไรกับฉันกันล่ะ? ก่อนพวกเขาจะรักกับใครไม่ได้รายงานฉันสักหน่อย? ฉันเองก็ไม่ได้แนะนำ พวกนั้นไปสานสัมพันธ์กันเองทั้งนั้น”

ยกเว้นฉินเฟิงกับกู้ย่าถิงที่พวกเขาให้ความช่วยเหลือนิด ๆ หน่อย ๆ กู้ย่าฮุยก็รู้จักกับเฉินรั่วหลินมานานกว่าที่เขารู้จักกู้ย่าฮุยเสียอีก

ส่วนเถี่ยจู้กับลู่เสี่ยวเยว่นั้นพวกเขายิ่งไม่นึกไม่ฝัน

แน่นอน คงไม่สามารถพูดได้ว่าทั้งหมดไม่ได้เกี่ยวข้องกับเขาเลย

แต่ถึงยังไง เพราะการแต่งงานของเขากับกู้หนาน ถึงได้ทำให้ฉินเฟิงรู้จักกับคนตระกูลกู้ และมีโอกาสได้จีบกู้ย่าถิง

เถี่ยจู้เองก็มีความสัมพันธ์ที่ดีกับเขา ในเวลาปกติคนตระกูลลู่นั่งรถสี่ล้อ หรือใช้รถสี่ล้อบรรทุกของ เขาก็ไม่เคยปฏิเสธเลยสักครั้ง

พวกเขาสนิทกัน จึงได้มีโอกาสพูดคุยกับลู่เสี่ยวเยว่

สรุปแล้ว ทุกอย่างล้วนเป็นเรื่องอันน่ายินดี

กู้หนานนั่งผิงไฟ ยิ่งผิงไปก็ยิ่งง่วง “คุณรีบไปอ่านหนังสือเถอะ ฉันจะไปงีบสักหน่อย ฟื้นฟูกำลังไว้พรุ่งนี้ไปกินเลี้ยง”

…

เช้าวันรุ่งขึ้น ไก่ยังไม่ทันขันคุณปู่ลู่และลู่เซิ่งหมินก็ลุกขึ้นจากเตียงแล้ว หลังจากจุดเตาไฟ ก็เรียกพวกลู่ฮ่าวให้ลุกขึ้น

กู้หนานรีบดึงลู่ฮ่าวให้ลุกขึ้นมา

“เร็วเข้า คุณต้องไปรับเจ้าสาวนะ ไปสายไม่ได้”

เมื่อคุณปู่ลู่ได้ยินว่าลู่ฮ่าวจะขับรถไปรับเจ้าสาวกับเถี่ยจู่ เขาก็บ่นเสียยกใหญ่

“เถี่ยจู้เองก็จริง ๆ เลย สนิทกันขนาดนี้ ยังต้องใช้รถไปรับอีก แค่ไปรับไม่พอ ตัวเองยังขับรถไม่ได้ ต้องให้พี่เขยไปขับรถอีก แบบนี้มันหมายความว่าพวกเราบ้านฝั่งแม่ขับรถเอาคนไปส่งถึงบ้านคนอื่นเขาเลยไม่ใช่หรือ?”

กู้หนานอธิบายให้เขาฟังด้วยรอยยิ้มว่า “คุณปู่คะ ยังไงลู่ฮ่าวเองก็ต้องส่งบ่าวสาวเหมือนกัน ไม่สำคัญว่าจะไปรับหรือไปส่ง แค่พาเสี่ยวเยว่ส่งถึงมือเถี่ยจู้ก็พอแล้วไม่ใช่หรือคะ อย่าไปสนใจเรื่องจุกจิกเลย”

ลู่ฮ่าวแต่งเนื้อแต่งตัว สวมแจ็กเก็ตสีน้ำตาลและรองเท้าหนัง ดูเป็นทางการอย่างมาก “งั้นผมไปก่อนนะ”

“อื้ม”

กู้หนานสวมเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีขาวตัวยาว เธอมัดผมและแต่งหน้าบาง ๆ แล้วจึงไปที่บ้านของสวี่อวี้ฉินด้วยกันกับคุณปู่ลู่

ครอบครัวของลุงของลู่เสี่ยวเยว่มาถึงแล้ว ลู่เซิ่งหมินถูกบังคับให้ไปต้อนรับเหล่าพี่ชายของอดีตภรรยาในฐานะพ่อของลู่เสี่ยวเยว่ จึงงุ่มง่ามไปบ้าง

ส่วนสวี่เจิงกำลังยุ่งอยู่กับเรื่องอื่น และยืนกรานจะให้เขาเข้าไปช่วยต้อนรับลุงของเขา ดังนั้นลู่เซิ่งหมินจึงได้แต่รับบทเป็นพิธีกรชายต่อไป

ในบ้านมีของที่จะให้ลู่เสี่ยวเยว่เป็นสินเดิม ทั้งตู้วางโทรทัศน์ โทรทัศน์ เครื่องบันทึกเทป เครื่องซักผ้า และยังมีผ้าห่มซาตินรูปเป็ดน้ำสองตัวคลุมอยู่บนเครื่องซักผ้าด้วย ซึ่งบนเฟอร์นิเจอร์ล้วนติดคำอวยเอาไว้ทุกชิ้น

เหล่าญาติ ๆ มารวมตัวกันรอบของสินเดิมพวกนี้และพูดคุยกันจอแจ

สินเดิมของลู่เสี่ยวเยว่นั้น สำหรับในชนบทแล้ว นับว่าหรูหราฟุ่มเฟือยมากทีเดียว

สวี่อวี้ฉินใช้เงินสินสอดที่ครอบครัวของเถี่ยจู้ให้มาซื้อของสินเดิมทั้งหมด และลู่เซิ่งหมินยังซื้อเครื่องซักผ้าให้เธอเครื่องหนึ่งด้วย

สวี่อวี้ฉินเพียงต้องการปิดปากทุกคน และหวังว่าลูกสาวของเธอจะอยู่ได้อย่างเชิดหน้าชูตาในบ้านของเถี่ยจู้

ลู่เสี่ยวเยว่ยืนตัวบิดอยู่ในสตูดิโอถ่ายภาพในเมือง แต่งหน้า สวมชุดและเสื้อคลุมสีแดงนั่งบนลัง ดูรื่นเริงเป็นพิเศษ

แม้ว่าจะไม่ทันสมัยเท่ากับหญิงสาวในเมือง แต่กู้หนานก็ดูเรียบง่ายด้วยการแต่งหน้าที่เข้ากับยุคสมัย

ส่วนสวี่เจิงที่ไม่เห็นลู่ฮ่าวจึงถามลู่เซิ่งหมินว่า “ลุงลู่ พี่อยู่ไหนหรือครับ?”

ลู่เซิ่งหมินตอบกลับ “อีกเดี๋ยวก็มาแล้วละ”

สวี่อวี้ฉินทำจับฉ่ายเอาไว้เลี้ยงในตอนเช้า พวกญาติ ๆ กินกันตามอัธยาศัย จนกระทั่งญาติทุกคนมารวมกันหมดแล้ว เพียงรอคนมาครบขบวนรับเจ้าสาวก็ออกเดินทางได้

เพราะอยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน ดังนั้นพวกญาติจึงใช้วิธีเดินกันหมด

ในตอนนั้นเอง ก็มีคนตะโกนขึ้นที่ประตู “ว้าว มีรถยนต์มารับเจ้าสาวด้วยแหละ”

“รถยนต์? ไม่ใช่รถสี่ล้อหรอกหรือ?”

“เป็นรถยนต์เล็กน่ะ ติดดอกไม้แดงด้วย”

เถี่ยจู้สวมชุดสูท ผมหวีใส่เยลแต่งทรงอย่างพิถีพิถัน ด้านหลังตามมาด้วยหนุ่มสาวหลายคนที่มาร่วมรับเจ้าสาวด้วยกัน

นอกจากนี้ยังมีชายร่างกำยำที่มาเพื่อขนสินเดิมโดยเฉพาะ

ลู่ฮ่าวเองก็ตามมาข้างหลังด้วยเช่นกัน

เถี่ยจู้เดิมนำขบวนรับเจ้าสาวไปที่บ้านหลักเพื่อกราบไหว้บรรพบุรุษ จากนั้นขบวนรับเจ้าสาวก็ไปกินอาหาร แล้วเจ้าบ่าวถึงไปที่ห้องเจ้าสาว

มันไม่ได้มีพิธีรีตองมากมายเหมือนในเมือง แต่ทั้งสองคนเองก็ยังเคอะเขินไม่น้อย

ด้วยการจัดเตรียมของเจ้าภาพ ต่างฝ่ายต่างก็นำดอกไม้มงคลมาประดับบนเสื้อผ้าของกันและกัน