เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 817 ถึงเวลาย้ายบ้าน

บทที่ 817 ถึงเวลาย้ายบ้าน

หลังจากพยายามยกแม่น้ำทั้งห้ามาชักจูงอยู่นาน ในที่สุดกู้หนานเกลี้ยกล่อมให้หวงอิงและเนี่ยอวิ๋นยอมกลับไปที่หลันเฉิงได้สำเร็จ

หวงอิงยอมกลับใช้ชีวิตเยี่ยงคนปกติอีกครั้ง ไม่เอาแต่ใจตัวเองเหมือนเมื่อก่อน เหตุผลหลัก ๆ ก็เป็นเพราะเธอคำนึงถึงความรู้สึกของเนี่ยอวิ๋น ไม่อยากให้เนี่ยอวิ๋นต้องเสียใจ

เธอมีความประทับใจส่วนตัวกับลุงของเนี่ยอวิ๋นเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว และชื่นชมที่เขาเป็นแพทย์แผนจีนจอมละเอียดถี่ถ้วน โศกนาฏกรรมในปีนั้น ผู้กระทำคือเฉินโหย่วเต๋อ ซึ่งทุกคนพูดไม่ผิดเลยจริง ๆ

เนี่ยเหล่าไม่สามารถปกป้องพวกเขาได้ในครั้งนั้น เพราะเขาเป็นเพียงหมอที่ไร้อำนาจ แต่ตอนนี้หวงอิงลงเอยกับเนี่ยอวิ๋นแล้ว ทำให้เขาโล่งใจอย่างยิ่ง

หวงอิงบอกว่า “ให้เวลาเราสองวันแล้วกัน เรายังต้องเก็บข้าวของและเตรียมยาให้กับชาวบ้าน”

“ไม่มีปัญหาค่ะแม่”

เมื่อกู้หนานมาคราวนี้ เธอตั้งใจว่าจะนำบุหรี่ไปให้หัวหน้าหมู่บ้านด้วย แต่จู่ ๆ ลู่ฮ่าวก็นึกขึ้นได้ จึงเดินไปที่รถแล้วหยิบมันออกมาด้วย ก่อนจะมอบให้เนี่ยอวิ๋น ฝากให้เนี่ยอวิ๋นเอามอบให้หัวหน้าหมู่บ้านอีกที

ถ้าเธอไปบ้านของหัวหน้าหมู่บ้าน ไม่ว่ายังไงก็ต้องผ่านบ้านตระกูลเจียง

ซึ่งเธอไม่อยากเฉียดกรายเข้าใกล้ที่นั่นอีกเลยจริง ๆ

เนี่ยอวิ๋นตอบรับในลำคอแล้วรับมันไป

“แม่คะ ลุงเนี่ยคะ เรามาตกลงกันก่อนดีกว่า ถ้าวันพรุ่งนี้ฝนไม่ตก เราต้องออกเดินทางกันเลยนะ”

“อืม เอาตามลูกว่าเลย”

หัวหน้าหมู่บ้านได้ยินคนเล่าว่ามีรถคันใหญ่ขับมาจอดที่บ้านของเนี่ยอวิ๋น เขาจึงเดาได้ว่ากู้หนานกลับมาแล้ว

เขาจึงรีบวิ่งไปที่บ้านของเนี่ยอวิ๋น ทันทีที่ไปถึง ก็เห็นว่ากู้หนานและลู่ฮ่าวกำลังจะออกไปแล้ว

กู้หนานดีใจมากที่เห็นหัวหน้าหมู่บ้าน “ลุงหัวหน้าหมู่บ้าน มาได้ยังไงกันคะ?”

เธอคิดว่าการกลับมาบ้านเกิดครั้งนี่จะไม่ได้เจอหัวหน้าหมู่บ้านซะแล้ว

หัวหน้าบ้านยิ้มแล้วพูดว่า “หนานหน่าน ฉันได้ยินมาว่ามีรถมาจอดอยู่หน้าบ้านเหล่าเนี่ย ก็เลยเดาว่าเธอคงกลับมาแล้ว”

หัวหน้าหมู่บ้านจ้องไปที่มือของเนี่ยอวิ๋น “เหล่าเนี่ย นายไม่สูบบุหรี่นี่ แล้วทำไมถึงซื้อบุหรี่มาล่ะ? นี่ซื้อมาให้ใครกัน?”

กู้หนานรีบหยิบบุหรี่จากมือของเนี่ยอวิ๋น และมอบให้กับหัวหน้าหมู่บ้าน

“ลุงหัวหน้าหมู่บ้านคะ ฉันตั้งใจซื้อมาฝากคุณน่ะค่ะ”

หัวหน้าหมู่บ้านมองดูบุหรี่ยี่ห้อที่ไม่คุ้นเคย แล้วยอมรับมันไว้อย่างมีความสุข

“หนานหน่าน เธอกลับมาบ้านเกิดเพื่ออยู่ฉลองปีใหม่ใช่ไหม?” หัวหน้าหมู่บ้านถามทั้งสอง

ทว่ากู้หนานตอบกลับว่า “เปล่าค่ะหัวหน้าหมู่บ้าน”

เธอพูดต่อ “อีกสองวันเราก็กลับหลันเฉิงกันแล้ว”

หัวหน้าหมู่บ้านถึงกับประหลาดใจ “ใกล้จะถึงปีใหม่แล้วแท้ ๆ ทำไมถึงได้รีบกลับนักล่ะ?”

หลังจากที่เขาถามแบบนั้น ก็รู้สึกได้ว่าบรรยากาศเริ่มแปลก ๆ

เนี่ยอวิ๋นก็ดูแปลกไปจากเดิม

ขณะที่หัวหน้าหมู่บ้านกำลังสงสัย เนี่ยอวิ๋นก็เป็นฝ่ายพูดขึ้นเอง “อิงจื่อกับฉันก็จะกลับไปกับพวกหนานหน่านน่ะ”

“อะไรนะ? นายเพิ่งกลับมาเอง จะไปอีกแล้วหรือ?”

เสียงของหัวหน้าหมู่บ้านดูจะประหลาดใจ “เกิดอะไรขึ้น? นายจะกลับไปที่หลันเฉิงกับพวกเขาด้วยหรือ? นี่อยากเปลี่ยนบรรยากาศฉลองปีใหม่หรือไง?”

หวงอิงพยักหน้า “กลับไปเยี่ยมญาติน่ะค่ะ”

หัวหน้าหมู่บ้านถาม “แล้วจะกลับมาเมื่อไหร่? ชาวบ้านต่างบอกว่าดีที่มีพวกนายอยู่ ไม่ว่าใครก็ไปมาหาสู่ได้สะดวก ทำไมยังอยากออกไปอีก?”

“ในอนาคตถ้ามีคนล้มป่วย ควรแนะนำให้พวกเขาไปโรงพยาบาลถึงจะดีที่สุดนะคะ พวกเราเป็นแค่หมอบ้าน ๆ ไม่มียารักษาเพียงพอ ไม่สามารถรักษาทุกคนได้หรอกค่ะ”

หลังจากฟังคำพูดของหวงอิงแล้ว หัวหน้าหมู่บ้านก็มีลางสังหรณ์บางอย่าง อย่างกับว่าคนสองคนนี้จะไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว

เมื่อก่อนเวลาพวกเขาออกไปตระเวนท่องเที่ยวจะเป็นอีกแบบ ไม่มีท่าทางทำนองนี้อย่างแน่นอน บ้างก็แบกเป้สะพายไว้บนหลัง ขอให้ตนช่วยเฝ้าบ้าน และก็ไปโดยไม่หันกลับมามอง

แต่คราวนี้สีหน้าของทั้งสองแตกต่างออกไป

หัวหน้าหมู่บ้านมองไปที่เนี่ยอวิ๋นแล้วถามว่า “จะกลับมาอีกทีเมื่อไหร่?”

เนี่ยอวิ๋นส่ายหัว “ฉันก็ไม่รู้”

จากคำตอบของอีกฝ่าย หัวหน้าบ้านก็รู้คำตอบอยู่แก่ใจแล้ว

หัวหน้าบ้านจุดบุหรี่ คาบไว้ในปาก

“เฮ้อ นายไม่ใช่เด็กหนุ่มอีกต่อไปแล้ว ถ้าเป็นไปได้ ฉันก็จะพยายามเกลี้ยกล่อมให้นายอยู่ในเมืองตามเดิมเหมือนกัน แต่นายไม่ยอมไปไหน แถมตอนนี้มีอิงจื่อ ปมในใจนายน่าจะถูกคลี่คลายได้แล้ว นายทำได้ จากนี้ก็ไปปักหลักอยู่ในเมืองซะ อย่าใช้ชีวิตอยู่แต่ที่หลังเขาแบบนี้ ฉันจะได้ไม่ต้องวิ่งมาที่บ้านนายทุกวัน”

หัวหน้าหมู่บ้านรู้สึกเศร้าใจ เมื่อนึกถึงมิตรภาพของตนกับเนี่ยอวิ๋นที่มีมานานกว่ายี่สิบปี

ท้ายที่สุดก็ไม่สามารถกลั้นน้ำตาไว้ได้

เขาเฝ้าดูเนี่ยอวิ๋นเติบโต จากเด็กหนุ่มกลายเป็นบัณฑิต จนถึงวันนี้ที่เขากลายเป็นลุงนิสัยแปลกประหลาดไปเสียแล้ว

ตัวเขาแต่งงานและมีลูก ต่อมาลูกชายก็แต่งงานมีภรรยา ในขณะที่เนี่ยอวิ๋นครองตัวเป็นโสดมาตลอด ในฐานะหัวหน้าหมู่บ้านและเพื่อน เขาเป็นห่วงอีกฝ่ายแทบตาย

ตอนที่เขายังหนุ่ม ๆ เขาเคยแนะนำสาว ๆ ให้เนี่ยอวิ๋นทำความรู้จัก แต่เนี่ยอวิ๋นกลับเพิกเฉย ต่อมา เนี่ยอวิ๋นอายุมากขึ้น เขาก็แนะนำหญิงม่ายให้อีกฝ่าย แต่หมอนี่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะสนใจ ไม่ยอมเปิดใจให้ด้วยซ้ำไป

และแล้วเมื่อหวงอิงเข้ามา เขาถึงได้เรียนรู้เรื่องราวในอดีตของเนี่ยอวิ๋น

พูดตามตรง เขาไม่เข้าใจเลย

หัวหน้าหมู่บ้านเป็นคนหยาบกระด้าง ซึ่งก็เหมือนมนุษย์ธรรมดา

เมื่อก่อนเขามีโอกาสได้ทำงานอยู่ฝ่ายผลิต แอบตกหลุมรักหญิงสาวสวยที่มีการศึกษาคนหนึ่ง

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคือความรัก แต่เมื่อพ่อของเขาเสนอผู้หญิงอีกคนให้เขา เขาก็แต่งงานกับเธอ

จากนั้นก็มีลูกด้วยกัน…

หลังแต่งงาน หญิงสาวที่มีการศึกษาซึ่งเขาเคยหลงรักก็ค่อย ๆ เลือนหายไปจากใจ

เขามีชีวิตที่ดี เลี้ยงลูก และได้เป็นหัวหน้าหมู่บ้าน

แต่สำหรับเนี่ยอวิ๋นแล้ว อีกฝ่ายไม่สามารถทำแบบนั้นได้

เป็นเวลาหลายปีแล้วที่เขาเกลี้ยกล่อมให้เนี่ยอวิ๋นกลับไปอยู่ในเมือง แต่ตอนนี้เมื่ออีกฝ่ายจะไปจริง ๆ เขากลับทำใจลำบากขึ้นมาซะอย่างนั้น

เนี่ยอวิ๋นจ้องมองเพื่อน “นายร้องไห้ทำไม? นายเป็นถึงหัวหน้าหมู่บ้านเชียวนะ?”

“เราทุกคนต่างก็แก่กันแล้ว นายจากไปคราวนี้ เราคงได้พบกันน้อยลง”

เนี่ยอวิ๋นตอบกลับ “ฉันอายุยังไม่ถึงห้าสิบด้วยซ้ำ ต่อให้วันข้างหน้าเจอกันน้อยลงแล้วยังไงล่ะ? อย่าเสียใจไปหน่อยเลย อายุนายไม่ได้สั้นขนาดนั้นสักหน่อย”

หัวหน้าหมู่บ้านเลิกเสแสร้ง ปาดน้ำตาแล้วบอกว่า “ถ้าเข้าไปในเมืองแล้ว อย่าลืมพูดจาสุภาพกับคนอื่น ๆ ไม่อย่างนั้นนายโดนคนอื่นเล่นแน่”

เนี่ยอวิ๋นลดน้ำเสียงลง “ถ้านายมีเวลาว่างก็ไปเยี่ยมเราที่เมืองหลันเฉิงสิ นายเป็นหัวหน้าหมู่บ้านมานานหลายสิบปีแล้ว ไม่เคยออกไปไหนไกล ๆ เลย แบบนี้จะนำพาชาวบ้านให้ร่ำรวยได้ยังไงถ้าไม่เคยไปเห็นโลกภายนอก?”

“ฉันไม่มีเงินเหลือมากพอจะออกไปเที่ยวเล่นหรอกนะ”

เมื่อพูดถึงการนำพาชาวบ้านให้ร่ำรวย หัวหน้าหมู่บ้านก็จดจำภารกิจนี้ได้ทันที เขามองไปที่กู้หนานแล้วถามว่า “หนานหน่าน เธอยังจำคำสัญญาที่เคยให้ไว้กับฉันได้ไหม? ถ้าโรงงานแปรรูปยาเปิดรับสมัครคนเพิ่มเมื่อไหร่ เธอต้องรีบแจ้งเราล่วงหน้านะ”

กู้หนานยิ้ม “ไม่ต้องกังวลเลยค่ะหัวหน้าหมู่บ้าน ฉันจำได้อยู่แล้ว”

“ทั้งสองติดต่อเป็นการส่วนตัวตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?”

ดวงตาของเนี่ยอวิ๋นหรี่ลง และก็ตระหนักได้ทันทีถึงบางสิ่งบางอย่าง จึงมองไปที่หัวหน้าหมู่บ้านแล้วถามว่า “นายเป็นคนบอกเธอหรือว่าเรากลับมาที่หมู่บ้านแล้ว?”

หัวหน้าบ้านปฏิเสธทันที “เปล่าซะหน่อย ฉันจะไปรู้ได้ยังไง”

“ฉันขอตัวก่อนนะ พอดีจุดไฟที่บ้านทิ้งไว้”

หัวหน้าหมู่บ้านเก็บบุหรี่ไว้ใต้เสื้อคลุมก่อนจะเดินหนีไป

หวงอิงมองตามแผ่นหลังของหัวหน้าหมู่บ้านแล้วพูดด้วยอารมณ์เศร้าสร้อย “โชคดีจริง ๆ ที่คุณมีเพื่อนดี ๆ แบบนี้อยู่ในหมู่บ้าน”

“ตาลุงคนนั้นไล่ผมกลับเข้าเมืองมากว่ายี่สิบปีแล้ว ตอนนี้เขาก็สมหวังสักที”

เนี่ยอวิ๋นคิดว่า ถ้าเขากลับไปครั้งนี้ เขาคงไม่กลับมาที่นี่อีกเร็ว ๆ นี้แน่

หลังจากอยู่ที่นี่มายี่สิบกว่าปี ถึงเวลาที่ต้องย้ายบ้านแล้ว

ในแต่ละวัน โลกภายนอกเปลี่ยนแปลงไปมากมาย หลังจากที่หวงอิงพาเขาออกไปท่องโลกสองสามครั้ง หัวใจของเขาก็เริ่มบ้าคลั่ง อยากเห็นมันมากกว่านี้

แต่เขาก็ควรใช้เวลาที่เหลืออยู่กับลุงของตัวเองด้วย

“แม่คะ ลุงเนี่ย พวกเราไปก่อนนะคะ ไว้ฉันจะมารับทั้งสองคนในวันมะรืนนี้นะ”

กู้หนานขับรถกลับไปที่หมู่บ้านจินสุ่ยพร้อมกับลู่ฮ่าว

หลังจากสรุปวันที่จะกลับไปหลันเฉิงแล้ว กู้หนานก็โทรหาเฉินหย่าจือ เพื่อถามว่าลูกสาวตัวน้อยของตนร้องไห้งอแงหรือเปล่า

“แม่คะ ถงถงเป็นยังไงบ้าง? เธอทำให้พ่อแม่ลำบากใจหรือเปล่าคะ?”

เฉินหย่าจือพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงว่า [เธอเรียบร้อยมากเชียวละ แม่พาเธอมาที่บ้านพ่อแม่ของลูก ถงถงชอบน้าเล็กของลูกมากเลย ตอนนี้นอนอยู่บนเตียงเดียวกับเหิงเหิงด้วยละ]