เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 813 เชิญนักพรตลงจากภูเขา

บทที่ 813 เชิญนักพรตลงจากภูเขา

เนี่ยอวิ๋นเห็นทั้งสองคนยืนอยู่ที่ประตู ก็มองดูพวกเขาด้วยความประหลาดใจ

“ลุงเนี่ย ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะคะ? จำพวกเราไม่ได้แล้วหรือ?”

“พวกเธอมาที่นี่ได้ยังไง?” เนี่ยอวิ๋นมองพวกเขาอย่างไม่แสดงสีหน้าแล้วถาม

กู้หนานตอบกลับยิ้ม ๆ “เรามาหาลุงกับแม่สิคะ ไม่ได้เจอกันมานาน พวกเราคิดถึงมาก”

“แล้วรู้ได้ยังไงว่าพวกเราอยู่ที่บ้าน?” ดวงตาของเนี่ยอวิ๋นวูบไหวเล็กน้อย ถามด้วยความสับสน

กู้หนานไม่กล้าบอกว่าเธอเป็นคนฝากหัวหน้าหมู่บ้านให้คอยรายงานข่าว เธอยิ้มและพูดว่า “เราลองแวะมาดูค่ะ หนูเพิ่งกลับมาที่บ้านเกิดวันนี้ แทบรอไม่ไหวที่จะมาที่นี่ อยากรู้ว่าลุงกับแม่บุญธรรมกลับมาแล้วหรือยัง ไม่นึกเลยว่าพวกเราจะโชคดีกันขนาดนี้”

กู้หนานเดินไปที่สนามแล้วถามว่า “แม่ล่ะคะ?”

“แม่คะ หนูมาหาค่ะ” เธอตะโกนไปทางสนามหญ้า

หวงอิงได้ยินเสียงเรียกของกู้หนาน ก็เดินออกมาจากตัวบ้าน

หวงอิงสวมหมวกขนสัตว์และแจ็กเกตบุผ้าฝ้ายอย่างหนา รูปร่างหน้าตายังเหมือนเดิมไม่ต่างจากเมื่อก่อน

เมื่อเห็นกู้หนานมาที่นี่ เธอก็ประหลาดใจมากเช่นเดียวกัน

“หนานหน่าน ทำไมถึงมาที่นี่ได้ล่ะ?”

“คิดถึงแม่น่ะสิคะ ใกล้วันตรุษจีนเข้ามาทุกที หนูคิดว่าแม่กับลุงเนี่ยคงกลับมาเยี่ยมบ้านเกิดแล้ว”

กู้หนานสูดจมูก แล้วถามด้วยความคาดหวังว่า “หอมจัง แม่ต้มอะไรทิ้งไว้คะ ดูน่าอร่อย”

“แกงไก่น่ะ”

หวงอิงมองไปที่เธอและลู่ฮ่าว ก่อนจะพูดว่า “เธอสองคนมาก็ดี เมื่อเช้านี้หัวหน้าหมู่บ้านเพิ่งเอาไก่ที่เพิ่งเชือดใหม่ ๆ มาให้บ้านเรา ตอนนี้แกงเกือบจะสุกแล้ว”

“ว้าว หัวหน้าหมู่บ้านใจดีจัง แกงไก่กลิ่นหอมมาก พวกเราโชคดีจริง ๆ ที่มาทันของอร่อย”

กู้หนานคล้องแขนหวงอิงไว้ด้วยความรักใคร่ เดินตามเธอเข้าไปในบ้าน

เนี่ยอวิ๋นและลู่ฮ่าวเดินตามหลัง

บ้านของเนี่ยอวิ๋นไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปจากเดิมมากนัก เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นยังอยู่ที่เดิม แต่บรรยากาศภายในบ้านดูเหมือนจะอบอุ่นขึ้น

หวงอิงปรุงอาหารอยู่บนเตา ถึงอย่างนั้นก็ยังอุตส่าห์หาลูกอมและเมล็ดแตงโมให้พวกเขากินเล่น

“ขอบคุณค่ะแม่”

กู้หนานนั่งลงข้างเธอ โน้มตัวเข้าไปอยู่ในอ้อมแขน

“แม่คะ เราไม่ได้เจอกันมานานแล้วนะคะ ที่ผ่านมาแม่กับลุงเนี่ยไปเที่ยวที่ไหนกันมาบ้าง? ขณะที่แม่ออกไปท่องโลกกว้างเป็นยังไงบ้าง? ทำไมถึงไม่แวะมาเยี่ยมหนูที่หลันเฉิงบ้างเลย คุณตาคิดถึงจะแย่อยู่แล้ว”

เมื่อกู้หนานเจอหวงอิง เธอดีใจมาก เพราะนี่คือคนที่เธอสนิทสนมที่สุดในชาติที่แล้ว

หวงอิงตอบกลับ “พวกเราไปมาหลายที่เลยละ เพิ่งกลับมาถึงบ้านเมื่อไม่กี่วันก่อนเอง”

“มีลูกพลับตากแห้งด้วยนะ แม่ของเธอช่วยรักษาคนไข้ในหมู่บ้าน คนไข้ก็เลยหอบมาฝากเป็นของตอบแทน พวกเธอเอาไปกินบ้างเถอะ” เนี่ยอวิ๋นหยิบจานใส่ลูกพลับออกมาจากตู้ ลูกพลับถือเป็นอาหารพิเศษของที่นี่ บนเขามีต้นพลับมากมาย ชาวบ้านส่วนใหญ่มักจะตากลูกพลับเก็บไว้กิน

“ขอบคุณค่ะลุงเนี่ย”

หวงอิงเหลือบมองท้องของกู้หนาน ถามว่า “เด็กล่ะ? ป่านนี้คงคลอดแล้วใช่ไหม?”

กู้หนานพูดไม่ออก ตัดพ้อด้วยความขุ่นเคือง “พวกเราเพิ่งจะจัดงานเลี้ยงวันเกิดครบร้อยวันให้ลูกไปไม่นานนี้เองค่ะ”

“ตายแล้ว พอพวกเราออกไปข้างนอกก็ลืมวันลืมคืนไปซะหมด”

เนี่ยอวิ๋นที่เงียบมาโดยตลอดจนถึงตอนนี้ มองไปที่กู้หนานแล้วถามว่า “คราวนี้พวกเธอกลับมากันแค่สองคนหรือ? ทำไมถึงไม่พาหลานมาด้วยล่ะ?”

เขาอยากเจอลูกสาวของกู้หนานจริง ๆ

กู้หนานอธิบาย “หนูฝากเธอไว้กับแม่สามีน่ะค่ะ”

“ลุงเนี่ย ลุงน่าจะรู้จักกับแม่สามีหนูใช่ไหมคะ ในวันแต่งงานของหนู แม่สามีหนูก็มาร่วมงานด้วย น่าเสียดายที่ลุงกับแม่บุญธรรมกลับไปซะก่อน เลยไม่ทันได้เจอกัน”

เนี่ยอวิ๋นเหลือบมองหวงอิง แล้วตอบกลับเบา ๆ “อืม รู้จักสิ”

เขาไม่รู้จักเฉินหย่าจือได้อย่างไร? ตอนนั้นพวกเขาเกือบจะได้ดองเป็นทองแผ่นเดียวกันแล้ว

หวงอิงก็เคยบอกเนี่ยอวิ๋นว่าสามีของกู้หนานคือลูกชายของเฉินหย่าจือ ทำให้เขามานั่งใคร่ครวญว่าปัจจุบันนี้มีหลายสิ่งหลายอย่างที่เปลี่ยนแปลงไปจากเมื่อก่อน

ปกติแล้วความคับข้องใจของคนรุ่นก่อน มักจะส่งต่อไปยังคนรุ่นหลัง โชคดีพวกเขาเกิดในยุคสมัยใหม่ โชคดีที่พวกผู้ใหญ่ได้ตระหนักรู้แจ้งหลังจากประสบพบเจอกับบทเรียนอันแสนเจ็บปวด

แม้แต่เนี่ยอวี้ฮว๋ายังยอมให้ลูกชายตัวเองแต่งงานกับหลานสาวของเฉินโหย่วเต๋อเลย

เนี่ยอวิ๋นถาม “พวกเธอมีรูปถ่ายเด็กติดมาบ้างไหม?”

กู้หนานคลี่ยิ้มอย่างเชื่องช้า “ลืมเอามาค่ะ”

เธอมาที่นี่ด้วยความมุ่งมั่นที่จะเชิญผู้ใหญ่ทั้งสองกลับไปที่หลันเฉิง และจูงใจให้พวกเขายอมไป แล้วค่อยพาลูกสาวตัวน้อยมาเจอพวกเขา

หลังจากแกงไก่สุกทั่วแล้ว ลู่ฮ่าวก็หยิบชามใบเล็กขึ้นมา แล้วตักเนื้อไก่ลงไปในชามอย่างขยันขันแข็ง

จากนั้นทั้งสี่คนก็เริ่มรับประทานอาหาร

หลังจากทานอาหารเสร็จ กู้หนานเห็นว่าฟ้าเริ่มมืดแล้ว ลุงเนี่ยจะต้องเชิญตัวเองออกไปในไม่ช้านี้แน่นอน

เธอต้องรีบเร่งคุยธุระสำคัญแล้ว

ลู่ฮ่าวเองก็เป็นกังวลเช่นกัน จึงโบกมือให้กู้หนานเป็นฝ่ายพูด

กู้หนานมองไปที่หวงอิง ลองถามหยั่งเชิงดูก่อน “แม่คะ แม่กับลุงเนี่ยวางแผนชีวิตในปีหน้าไว้ยังไงบ้าง?”

หวงอิงตอบว่า “ยังไม่รู้เลย ถ้ายังอยากออกไปข้างนอกก็คงจะเที่ยวไปเรื่อย ๆ เหมือนเดิม แต่ถ้าไม่อยากไปก็จะทำไร่ทำนาอยู่แถวนี้แหละ”

ฟังจากน้ำเสียงของหวงอิง ดูเหมือนเธอจะคุ้นเคยกับการใช้ชีวิตในชนบทแล้ว

กู้หนานถามอีกครั้ง “แล้วเคยคิดจะกลับไปที่หลันเฉิงบ้างไหมคะ?”

“ถ้ามีเวลาก็อาจจะแวะไปบ้าง” หวงอิงยังคงตอบกลับอย่างสบาย ๆ

เนี่ยอวิ๋นเคารพการตัดสินใจของหวงอิงอย่างไม่มีเงื่อนไข เขายินดีทำทุกอย่างตามที่เธออยากทำ

“แม่คะ ลุงเนี่ยคะ พูดตามตรง ครั้งนี้หนูมาพบพวกคุณก็เพราะมีเรื่องอยากจะขอร้องพวกคุณค่ะ”

หวงอิงและเนี่ยอวิ๋นเงยหน้าขึ้นมองกันและกัน จากนั้นก็มองหญิงสาว

“แม่รู้อยู่แล้วว่าถ้าลูกไม่มีเรื่องร้อนใจคงไม่ถ่อมาหรอก” หวงอิงพูด “บอกมาซิ มีเรื่องอะไร?”

กู้หนานยืนขึ้น มองดูพวกเขา แล้วกล่าวคำเชิญด้วยสีหน้าจริงจังว่า “หนูอยากมาเชิญพวกแม่กลับไปที่หลันเฉิงค่ะ อยากให้ไปประจำการที่คลินิกของหนูในฐานะที่ปรึกษา”

“ที่ปรึกษา?” หวงอิงรู้สึกประหลาดใจ

“ตอนนี้ลู่ฮ่าวกำลังเรียนต่ออยู่ที่โรงพยาบาลปักกิ่งค่ะ ทางโรงพยาบาลตั้งใจที่จะบรรจุเขาเข้าเป็นบุคลากรประจำ แล้วเขาก็วางแผนที่จะสอบปริญญาเอกในปีหน้า หนูเองก็อาจจะต้องตามเขาไปอยู่ที่ปักกิ่ง อาจเปิดคลินิกสาขาที่สองที่นั่นเลย ตอนนี้คลินิกในหลันเฉิงมีคุณตาเป็นที่ปรึกษาประจำคลินิกแค่คนเดียว แต่เขาอายุมากแล้ว เลยหวังว่าทั้งสองคนจะกลับไปแบ่งเบาภาระเขาได้”

ลู่ฮ่าวก็พูดเสริมด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “แม่ครับ ลุงเนี่ย เราทุกคนต่างคาดหวังว่าพวกคุณทั้งสองจะกลับไปที่หลันเฉิงกับเราในครั้งนี้”

หวงอิงและเนี่ยอวิ๋นมองหน้ากันยิ้ม ๆ “พวกเราขอปรึกษากันก่อนได้ไหม? เราเป็นแค่หมอพเนจร จะไปรักษาผู้คนในเมืองได้ยังไง คนในเมืองเรื่องเยอะจะตาย พวกเขาจะเชื่อถือเราก็ต่อเมื่อมีใบประกอบวิชาชีพอะไรพวกนั้น แต่เราไม่มีหลักฐานใด ๆ เลย แถมควบคุมอารมณ์ไม่ค่อยได้ เกรงว่าจะไปชวนคนไข้ทะเลาะซะเปล่า ๆ อย่าสร้างความลำบากใจให้เราเลย”

กู้หนานจับมือเธอแล้วขอร้องอีกครั้ง

“แม่อย่าคิดอย่างนั้นสิคะ ทั้งแม่และลุงเนี่ยอายุมากเกินกว่าจะเดินทางไปตลอดชีวิต ทั้งสองคนมีทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยมติดตัวทั้งที ถ้าไม่เอาองค์ความรู้ไปใช้รักษาคนไข้ในคลินิกคงน่าเสียดายแย่ หนูเปิดคลินิกในหลันเฉิงไว้แล้ว คุณตาคนเดียวรับคนไข้ตามลำพังไม่ไหวหรอกค่ะ แม่กลับไปกับหนูเถอะ คุณตาเริ่มแก่ตัวลงทุกวัน เขาอยากให้แม่กับลุงเนี่ยไปอยู่เคียงข้าง”

เมื่อพูดถึงเนี่ยเหล่า หวงอิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะมองไปทางเนี่ยอวิ๋น “ปินจื่อ คุณคิดยังไงกับเรื่องนี้?”

คำตอบของเนี่ยอวิ๋นแทบไม่ต่างจากสามีผู้จงรักภักดี “ผมตามใจคุณ”

ตั้งแต่วินาทีที่เนี่ยอวิ๋นได้เจอกับหวงอิง เขาก็กลายเป็นเงาตามตัวของหวงอิงอย่างสมบูรณ์แบบ

เขาไปทุกที่ที่เธอไป

ตราบใดที่หวงอิงยอมรับ เนี่ยอวิ๋นก็จะติดตามเธอไปอย่างไม่ต้องสงสัย

“แม่คะ หนูมาขอร้องคุณด้วยตัวเองเชียวนะคะ เห็นไหม บางทีสวรรค์อาจจะเปิดทางให้พวกเรามีโอกาสได้เจอกัน และได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง เราควรใช้ทักษะทางการแพทย์ที่อุตส่าห์เรียนรู้มาให้เป็นประโยชน์ต่อผู้ป่วย แบบนี้ถึงค่อยสมกับความเป็นหมอของเราหน่อย จริงไหมคะ?”

กู้หนานโน้มตัวไปกระซิบข้างหูเธอ “แม่เร่ร่อนไร้ถิ่นฐานมาสองปี ถึงเวลาที่ต้องอยู่เป็นหลักแหล่งแล้วค่ะ”