เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 811 ผู้หญิงที่คลั่งผู้ชายจนเสียสติไม่ใช่คนปกติ

บทที่ 811 ผู้หญิงที่คลั่งผู้ชายจนเสียสติไม่ใช่คนปกติ

กู้หนานและลู่ฮ่าวไม่อยากคุยกับเจียงย่าเจี๋ยมากนัก ดังนั้นพวกเขาจึงจากไปก่อน

ส่วนคุณย่ากู้เฝ้าดูเจียงย่าเจี๋ยอยู่เงียบ ๆ เมื่อเห็นว่าเขามารอที่นี่เพื่อสอบถามเกี่ยวกับซุนหว่านหรูก็อดสงสารเขาไม่ได้

เธอถามเจียงย่าเจี๋ย “อาเจี๋ย ตอนนี้เธอทำงานอะไรอยู่หรือ?”

เจียงย่าเจี๋ยยังคงตั้งตัวเป็นศัตรูกับตระกูลกู้ “ผมจะทำงานหรือไม่ทำมันก็เรื่องของผม ยังไงผมก็ไม่แบกหน้ากลับมาพึ่งพาพวกคุณอยู่แล้ว”

“เธอยังเด็ก ยังมีแรงกำลังพอที่จะทำงาน ฉะนั้นควรหาเงินด้วยตัวเองได้แล้ว อย่าเอาแต่ทำตัวลอยชายพึ่งพาผู้ใหญ่ไปวัน ๆ สักวันพวกเขาก็ต้องแก่ตัวลง และอาจไม่มีกำลังเลี้ยงดูเธอได้อีกต่อไป”

เจียงย่าเจี๋ยตะคอก “พวกคุณเป็นฝ่ายเตะผมออกจากครอบครัว อย่ามาทำเป็นสั่งสอนไปหน่อยเลย”

ผู้เฒ่ากู้เรียกสติเขายาวเหยียด “อาเจี๋ย ต่อให้ตอนนี้เธอจะยังเป็นลูกหลานของครอบครัวเรา แต่เมื่อถึงวัยนี้ก็ควรออกจากบ้านไปทำงานได้แล้ว เธอไม่เห็นย่าฮุย ย่าถิง หรือหนานหน่านหรือ? พวกเขางอมืองอเท้าอยู่บ้านรอให้ผู้ใหญ่เลี้ยงดูหรือยังไง? นอกจากพวกเขาจะไม่พึ่งพาเราแล้ว ยังกตัญญูต่อพวกเราด้วย ถึงเวลาแล้วที่เธอต้องเรียนรู้ที่จะรับผิดชอบชีวิตตัวเอง จะเอาแต่อาศัยเงินของคนอื่นไปตลอดไม่ได้ เธอขับรถตักดินเป็นไม่ใช่หรือ? ก็ใช้ทักษะการขับรถตักดินนั่นแหละหาเลี้ยงตัวเอง จากนี้จะได้มีชีวิตที่ดีซะที”

ถึงอย่างไรก็เป็นความผิดของพวกเขาเองที่เลี้ยงดูอีกฝ่ายให้เติบโตมาจนถึงขนาดนี้แต่กลับทำอะไรไม่เป็น วันนี้เขาถึงได้มาตามหาซุนหว่านหรูเพื่อหวังพึ่งเธอ คุณย่ากู้เห็นแล้วยิ่งไม่สบายใจ

ก่อนหน้านี้เมื่อเจียงย่าเจี๋ยอยู่ในบ้านตระกูลกู้ เขามักจะลักลอบเข้าไปในบ้านหลังเก่าเพื่อขโมยของมีค่าเสมอ ตอนนั้นพวกเขาโกรธจะเป็นจะตาย แต่พอได้พบหน้ากันอีกครั้งก็ต่อว่าไม่ลง

เจียงย่าเจี๋ยไม่ได้ตอบกลับอะไร เขาหันหลังกลับและจากไป

ผู้เฒ่ากู้และคนอื่น ๆ มองตามแผ่นหลังของเขาพลางถอนหายใจ

ทุกคนได้แต่หวังว่าหลังจบเรื่องนี้ เจียงย่าเจี๋ยจะไม่ยึดเอาความเกลียดชังเป็นใหญ่อีกต่อไป เพื่อที่เขาจะกลับไปในที่ของตัวเอง แล้วใช้ชีวิตต่อไปให้ดี

เมื่อกู้หนานและลู่ฮ่าวกลับถึงบ้าน เฉินหย่าจือและเดวิดเห็นหน้าพวกเขาแล้วค่อยโล่งใจขึ้นมาหน่อย

กู้หนานไม่ได้เก็บเอาอารมณ์มาลงที่บ้าน พวกเขาก็ไม่ได้ถามไถ่อะไรมากมาย แค่ส่งยิ้มให้เธอเท่านั้น

เมื่อเป็นแม่คนแล้วไม่ควรแผ่พลังลบให้ลูก พอเธอเห็นหน้าลูกน้อย ความคับข้องใจที่มีอยู่ในตอนแรกก็บรรเทาลงไปมาก

ทันทีที่กู้หนานเห็นลูกสาว เธอก็รีบเข้าไปอุ้มไปกอดอย่างรวดเร็ว มองลูกในอ้อมแขนด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรัก

“แม่คะ เธอร้องไห้งอแงบ้างหรือเปล่า?”

เฉินหย่าจือตอบด้วยรอยยิ้ม “ไม่ร้องเลย เธอแค่หิว แม่ชงนมป้อนให้เธอเรียบร้อยแล้ว สลับกันอุ้มกับพ่อเขา วันนี้เธออารมณ์ดีมากเลย”

กู้หนานมองดูลูกสาวของเธอ ความน่ารักทำให้หัวใจคนเป็นแม่หลอมละลาย เธอจูบลูกน้อยพร้อมกับพูดอย่างจริงใจ “ลูกสาวแม่คงมีความสุขมาก มีปู่ย่าคอยดูแลให้ความรักตั้งแต่เด็ก จากนี้แม่ออกไปข้างนอกก็วางใจได้แล้ว”

ขณะที่กู้หนานกอดลูกสาวตัวน้อยไว้ในอ้อมแขน เฉินหย่าจือก็สอบถามสถานการณ์จากลู่ฮ่าวด้วยเสียงกระซิบ

เมื่อได้ยินคำพูดของลู่ฮ่าวเกี่ยวกับซุนหว่านหรู เฉินหย่าจือก็ถอนหายใจ

เธอไม่เคยเจอซุนหว่านหรูคนนี้ แต่พอจะได้ยินกิตติศัพท์ความรักแรงหึงแรงของอีกฝ่ายมาบ้าง

ในฐานะผู้หญิงด้วยกัน เธอรู้สึกว่าตัวเองควรเห็นอกเห็นใจกับสิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นต้องเผชิญ แต่เมื่อดูพฤติกรรมของซุนหว่านหรูแล้ว เธอไม่สามารถทำใจสงสารได้ลงจริง ๆ

เฉินหย่าจือเลือกเข้าข้างกู้หลันและกู้หนานมากกว่า

เธอเหลือบมองเดวิดพลางทอดถอนใจ “เกรงว่าเราสองคนน่าจะต้องเลื่อนการไปเยี่ยมเสี่ยวหลันเป็นวันพรุ่งนี้แล้วแหละ”

“ได้”

พวกเขากับกู้หลันเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันมานาน ทั้งยังเคยร่วมทุกข์ร่วมสุขในชีวิตกันมา แม้ว่าหลังกลับมาจีนแผ่นดินใหญ่แล้วทุกคนจะมีทางเดินชีวิตเป็นของตัวเอง ไม่ค่อยได้เจอกันบ่อยเหมือนเมื่อก่อน แต่มิตรภาพระหว่างพวกเขาก็ยังคงอยู่

พอกู้หลันเริ่มเข้าสู่วัยกลางคน ในที่สุดเธอก็มีความกล้าพอที่จะเผชิญหน้ากับโลกความเป็นจริง และตัดสินใจยอมรับกู้เจิ้งอัน ก่อนจะมีลูกเป็นของตัวเอง แต่แล้วปัญหาเดิม ๆ ก็เข้ามารบกวนความสุขในชีวิต

ตอนอยู่ระหว่างพักฟื้นหลังคลอด ลูกก็มาถูกคนบ้าขโมยไป นี่ถือเป็นแผลทางจิตใจที่ใหญ่หลวง

ตกกลางคืน ลู่ฮ่าวกอดภรรยา พยายามพูดหลายคำเพื่อปลอบประโลมอารมณ์โศกเศร้าของเธอ

“พี่ฮ่าว คุณว่าที่ฉันพูดจาแบบนั้นกับพ่อ มันดูแรงเกินไปหรือเปล่า?”

ลู่ฮ่าวตระกองกอดเธอไว้ พูดเบา ๆ

“ไม่แรงหรอก ถึงแม้คำพูดเหล่านั้นจะทำให้พ่อตาเจ็บปวด แต่เขาก็จะได้รับรู้มากขึ้นว่าที่ผ่านมาเธอต้องทุกข์ทรมานกับบาดแผลที่เขาเป็นคนสร้างมากแค่ไหน อีกอย่าง ถึงยังไงคุณซุนก็เป็นแม่ผู้ให้กำเนิดของเธอ ฉันเข้าใจว่าถึงหล่อนจะไม่ได้เลี้ยงดูเธอมา แต่ความผูกพันทางสายเลือดก็ยังอยู่ สายสัมพันธ์เป็นอะไรที่ซับซ้อน ต่อให้เกลียดแค่ไหน ในเวลาเดียวกันก็ยังหลงเหลือความห่วงใยเป็นสายใยบาง ๆ อยู่…”

“เหมือนกับฉัน ตอนที่พ่อแต่งงานใหม่ ฉันรู้สึกเหมือนถูกเขาทอดทิ้งจนกลายเป็นปมในใจ ที่จริงฉันเกลียดเขามาก แต่เมื่อเห็นว่าเขาหน้าตาซีดเซียว ซูบผอมเหมือนคนป่วย ฉันกลับรู้สึกทุกข์ร้อนไปกับเขาด้วย สิ่งนี้น่าจะเกิดจากสายสัมพันธ์ทางสายเลือด บางครั้งฉันยังแอบหวังให้เขาไม่ใช่พ่อที่แท้จริง จะได้ไม่ต้องพาตัวเองเข้าไปเกี่ยวพัน และสามารถเกลียดเขาได้อย่างสนิทใจ ดังนั้นฉันเข้าใจอารมณ์ของเธอที่พูดแบบนั้นกับพ่อตานะ”

“พี่ฮ่าว ขอบคุณจริง ๆ ที่อุตส่าห์ปลอบฉัน บอกตรง ๆ ว่าฉันรู้สึกอึดอัดใจมาก”

หลังผ่านพ้นเหตุการณ์ที่ซุนหว่านหรูขโมยลูกชายกู้หลัน ลู่ฮ่าวก็เริ่มกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของภรรยาและลูกสาว เพราะเธอยังต้องกลับไปบ้านเกิดพร้อมกับปู่และพ่อของเขา เขาไม่มั่นใจเลยว่าถ้าเกิดเรื่องขึ้นมา ครอบครัวจะปกป้องเธอได้

ท้ายที่สุดในบ้านเกิดของพวกเขาก็ยังมีหวังเซิ่งหลันกับเจียงเหมย ซึ่งพวกเธอต่างก็เป็นคนบ้าไม่ต่างกัน

คนเหล่านั้นทำได้ทุกอย่าง ขอเพียงสามารถสูบเลือดสูบเนื้อพวกเขา ยิ่งเมื่อตอนนี้พวกเขากลายเป็นบุคคลที่ผู้คนในหมู่บ้านให้ความสนใจ ในขณะที่พวกหล่อนเป็นเหมือนหมาจนตรอก เป็นไปได้ว่าพวกหล่อนอาจก่อเรื่องบ้า ๆ เพราะอิจฉากู้หนาน

นอกจากนี้กู้หนานมีแผนจะกลับไปเยี่ยมเนี่ยอวิ๋นในหมู่บ้านที่พวกหล่อนอาศัยอยู่อีก ลู่ฮ่าวจึงยิ่งไม่สบายใจ

เขาไม่สามารถปล่อยให้ภรรยาตกอยู่ในอันตรายได้

หลังจากรับฟังความกังวลของลู่ฮ่าว เฉินหย่าจือก็ไม่รั้งให้เขาอยู่ในเมืองต่อ แต่กำชับให้เขากลับบ้านเกิดไปเป็นเพื่อนกู้หนาน เมื่อรู้ความสัมพันธ์อันยุ่งเหยิงของผู้คนในบ้านเกิดของกู้หนานแล้ว

วันนี้เฉินหย่าจือไปเยี่ยมกู้หลัน เห็นว่าเธอยังคงทุกข์ใจกับเรื่องเมื่อวานนี้

อารมณ์ของกู้หลันยังไม่มั่นคง เอาแต่หยิบเรื่องระหว่างซุนหว่านหรูกับกู้เจิ้งอันมาพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งยังพูดด้วยว่าถ้าซุนหว่านหรูไม่มีอาการเจ็บป่วยทางจิต แล้วหล่อนยืนกรานว่าจะอยู่กับกู้เจิ้งอันให้ได้ เธอก็จะยอมหย่าแต่โดยดี

เธอจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายลูกน้อยอีกต่อไป

เธอยอมเอาชีวิตของตัวเองในวัยสี่สิบมาเสี่ยงเพื่อแลกกับหนึ่งชีวิตใหม่ ถ้าให้เธอเลือกระหว่างสามีกับลูก เธอต้องเลือกลูกอย่างไม่ต้องสงสัย

ด้วยเหตุนี้ กู้เจิ้งอันจึงทำหน้าเศร้าหมองตลอดทั้งวัน จนเกือบจะทะเลาะกับกู้หลันอยู่แล้ว

“งั้นเอาอย่างนี้ดีกว่า แม่คะ หนูขอฝากลูกให้แม่กับพ่อช่วยดูแลอยู่ที่นี่สักสองวัน พอหนูกลับไปถึงบ้านเกิดแล้ว จะรีบทำธุระเชิญลุงเนี่ยกับแม่บุญธรรมมาสานต่อคลินิก แล้วกลับมาทันทีหลังจากฉลองปีใหม่เสร็จ”

“อย่างนั้นหรือ? แล้วปู่กับพ่อของลูกจะยอมไหม?”

“อาจจะยอมค่ะ เพราะก่อนหน้านี้พวกเขาก็ได้เจอหน้าเด็กในงานเลี้ยงครบร้อยวันไปแล้ว ที่จริงไม่สำคัญหรอกว่าพวกเราจะกลับไปฉลองปีใหม่ที่นั่นไหม รอให้พี่ฮ่าวสอบเสร็จซะก่อน ไว้ปีหน้าหนูค่อยกลับไปพร้อมเขาอีกครั้ง”

“ไม่มีปัญหาเลย หลานสาวคนนี้เรียบร้อยและน่ารักรู้ความ แม่ชงนมป้อนให้ เธอก็ไม่ร้องแล้ว กลัวว่าลูกจะเป็นฝ่ายคิดถึงเธอมากกว่าน่ะสิ”

“แม่ เดี๋ยวหนูก็ทำใจให้ชินได้เองค่ะ อีกหน่อยหนูยังมีงานที่ต้องทำมากมาย คงอยู่เฝ้าเธอตลอดเวลาไม่ได้ ถือโอกาสใช้ช่วงสองสามวันนี้เป็นบททดสอบเสียเลย ดูว่าหนูจะทำใจห่างลูกได้หรือเปล่า”

“ฉันจะไปกับเธอ”

กู้หนานไม่เห็นด้วย “ไม่ได้ คุณต้องตั้งใจทบทวนบทเรียนสิ วันสอบใกล้เข้ามาแล้ว ไม่ควรชะล่าใจจนเกินไป อย่าเอาเวลาอันมีค่ามาเสียเปล่าเพราะฉันเลยค่ะ ฉันแค่กลับไปหาลุงเนี่ยกับแม่บุญธรรมเท่านั้นเอง”

“แค่กลับไปฉลองปีใหม่ที่บ้านเกิดเท่านั้นเอง ล่าช้าแค่สองวันไม่เป็นไรหรอก ฉันจะเอาหนังสือเล่มนี้ติดมือไปด้วย เธอก็ไปทำธุระของเธอ ฉันแค่ตามไปปกป้องเธอเฉย ๆ”

ลู่ฮ่าวยืนยันคำเดิมต่อหน้าเฉินหย่าจือ เดวิดได้ยินก็เห็นด้วยเช่นกัน

แม้ว่าพวกเขาทั้งสองจะไม่มีลูกเป็นของตัวเอง แต่เมื่อได้เลี้ยงหลานสาวก็มีความสุขมากแล้ว

พวกเขายังมีธุระต้องไปปลอบโยนและเยียวยาสภาพจิตใจกู้หลัน

และให้เธอคำนึงถึงความสุขภายในครอบครัวเป็นหลัก

ผู้เฒ่าลู่ได้ยินว่ากู้หนานจะกลับไปบ้านเกิดโดยที่ไม่พาเด็กไปด้วย เขาทั้งประหลาดใจและแอบผิดหวังหน่อย ๆ

แต่เมื่อได้ยินสิ่งที่เกิดขึ้นกับบ้านตระกูลกู้เมื่อวานนี้ ก็อดหวาดกลัวขึ้นมาไม่ได้

“หนานหน่าน ในเมื่อเป็นแบบนี้ ให้ถงถงอยู่ที่หลันเฉิงอาจจะปลอดภัยกว่า ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับโลกใบนี้ จิตใจคนยากจะหยั่งถึงยิ่งกว่าเมื่อก่อนมากนัก”

เขาไม่สนใจว่าผู้หญิงคนนี้จะคลั่งผู้ชายจนเสียสติหรือไม่ เขาแค่รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนปกติ

พูดตามตรง อาจเป็นเพราะวิถีชีวิตของผู้คนในเมืองสุขสบายเกินไป ไม่เคยต้องเผชิญความยากลำบาก ถ้าพวกเขาอยู่ในชนบท แม้แต่จะกินให้อิ่มยังทำได้ยาก เธอจะเอาเวลาที่ไหนไปเสียสติเพราะผู้ชายคนเดียว?

ขณะที่ผู้เฒ่าลู่คิดถึงเรื่องนี้ สายตาก็เหลือบไปเห็นลู่ฮุ่ยฟางกับฟางกั๋วผิงกำลังพุดคุยและหัวเราะร่วนกันอยู่สองคน ก็แอบกลอกตา

เมื่อมองย้อนกลับไป ลูกสาวผู้โง่เขลาของเขาคนนี้ไม่ได้เผชิญกับความอดอยากแร้นแค้นแต่อย่างใด แต่ทำไมเธอถึงขั้นยอมหักกับเขาเพียงเพราะผู้ชายคนเดียวกันล่ะ?