เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 810 ปมในใจ

บทที่ 810 ปมในใจ

“ถ้าพ่อสนใจสักหน่อย ไม่มีทางที่พ่อจะไม่รู้ว่าภรรยาตัวเองกำลังท้องเด็กผู้ชายหรือเด็กผู้หญิง โดยเฉพาะหลังจากที่เธอคลอดลูกแล้ว หนูไม่เข้าใจความประมาทเลินเล่อของพ่อในฐานะที่เป็นพ่อคนเอาซะเลย ตั้งแต่หนูท้อง ลู่ฮ่าวก็พอจะเดาเพศของเด็กในท้องหนูได้แล้ว ผู้ใหญ่ในครอบครัวก็พากันช่วยเดาเพศทารกว่าเป็นชายหรือหญิง ตอนที่แม่ตั้งท้องน้องชายหนูก็เหมือนกัน พวกคุณคุยกันเรื่องนี้ตลอด จนรู้ว่าเขาเป็นเด็กผู้ชาย”

กู้หนานมองไปที่กู้เจิ้งอัน ยิ่งเธอพูดมากเท่าไหร่ก็ยิ่งสะเทือนใจมากขึ้นเท่านั้น ตอนนี้ไม่สามารถควบคุมน้ำตาไม่ให้ไหลได้อีกต่อไป นี่เป็นครั้งแรกที่เธอร้องไห้ต่อหน้าคนในครอบครัว

ลู่ฮ่าวกอดเธอไว้ พลอยทุกข์ใจตามไปด้วย

กู้หนานผลักเขาออกไปเบา ๆ เป็นเชิงบอกว่าเธอโอเคแล้ว ก่อนจะหันไปต่อว่ากู้เจิ้งอันและผู้อาวุโสทั้งสองของตระกูลกู้ต่อไป

“หนูไม่เชื่อว่าพวกคุณไม่รู้ว่าซุนหว่านหรูกำลังตั้งท้องเด็กหญิงหรือเด็กชาย พอหล่อนบอกว่าเธอท้องลูกชายให้ตระกูลกู้ พวกคุณก็เชื่อ ไม่มีใครเอะใจสงสัยเลยจนกระทั่งเจียงย่าเจี๋ยอายุยี่สิบเข้าไปแล้ว”

กู้เจิ้งอันก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิด

ผู้อาวุโสทั้งสองของตระกูลกู้ก็ยอมรับคำต่อว่าจากหลานสาวอย่างตรงไปตรงมา

จริงด้วย พวกเขาไม่ชอบหน้าลูกสะใภ้อย่างซุนหว่านหรูมาตั้งแต่ไหนแต่ไร เพราะรู้ว่าเธอแต่งงานเข้าตระกูลของพวกเขาด้วยวิธีที่ไม่พึงประสงค์

เวลานั้นมีปัจจัยหลายอย่าง อีกทั้งพวกเขายังไม่เกษียณ ยิ่งเมื่อทั้งสองมีความสัมพันธ์ที่ไม่ดีกับซุนหว่านหรู ทุกคนในบ้านจึงตีตัวออกห่างจากกันมากขึ้น

นอกจากจะมีความสัมพันธ์กับซุนหว่านหรูแล้ว พวกเขายังไม่เคยใส่ใจอยากรู้ความเป็นไปของเด็กในท้องของซุนหว่านหรูเลย

สำหรับกู้เจิ้งอัน การตั้งครรภ์ของซุนหว่านหรูถือเป็นเรื่องที่น่าละอายมาก

พอเกลียดแม่ เขาก็พลอยเกลียดเด็กในท้องของซุนหว่านหรูด้วย

ตั้งแต่มีเธอเข้ามาในชีวิต เขาก็หมดสิทธิ์ในการทำตามใจตัวเอง

ซุนหว่านหรูตั้งท้องด้วยวิธีที่ไม่พึงประสงค์ ผูกมัดตัวเขาไว้เพราะคำว่าลูก พอเป็นแบบนี้แล้วจะให้เขารักใคร่ไยดีเด็กคนนั้นได้อย่างไร?

เรื่องอะไรเขาต้องอยากรู้เพศของเด็กในท้อง?

ตลอดช่วงเวลานั้น เขามีชีวิตอยู่ท่ามกลางความเจ็บปวดทุกวัน

กู้หลันก็ออกจากบ้านไปทำงานตั้งแต่อายุยังน้อย

ต่อมา เธอก็แต่งงานกับใครสักคนแล้วย้ายไปอยู่พื้นที่ชนบทห่างไกล

กู้หนานร้องไห้ขณะพูดว่า “ตั้งแต่วันที่หนูกลับมาอยู่กับบ้านตระกูลกู้ ปมนี้ติดอยู่ในใจไม่เคยหายไปไหนเลย”

กู้เจิ้งอันเองก็ถึงกับหลั่งน้ำตา พยายามขอโทษกู้หนานซ้ำแล้วซ้ำเล่า “หนานหน่าน พ่อขอโทษ พ่อขอโทษจริง ๆ พ่อไม่มีความรับผิดชอบทั้งในฐานะสามีและฐานะพ่อ”

กู้หนานมองเขา ในใจรู้สึกอึดอัด

เธอรู้ว่ากู้เจิ้งอันก็ตกเป็นเหยื่อ แต่เธอฝังใจมาตลอด ตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยเห็นหน้าพ่อที่แท้จริงของตัวเองเลย จนชาติก่อนเธอถูกฆ่าตายโดยเจียงย่าเจี๋ยและเจียงต้าหมิง ชาตินี้ถึงได้รู้ว่าตัวเองเกิดมาจากความไม่ต้องการและปราศจากความรัก ความเกลียดชังระหว่างพ่อแม่ทำให้เธอต้องประสบกับความยากลำบาก แถมตอนนี้ยังต้องมาแก้ปัญหาเรื่องเลวร้ายที่ซุนหว่านหรูสร้างไว้อีก

คุณย่ากู้เช็ดน้ำตาก่อนจะพูดกับเธอ

“หนานหน่าน หลังจากรู้ความจริงเกี่ยวกับภูมิหลังของเธอและอาเจี๋ย พ่อของเธอก็เสียใจมาก พวกเราที่เป็นผู้ใหญ่แต่ประมาทเลินเล่อก็มีส่วนผิดเหมือนกัน เรารู้สึกผิดและเสียใจมาก ขอโทษจริง ๆ”

เมื่อเห็นว่าการแสดงออกบนใบหน้าของคนในครอบครัวเต็มไปด้วยความจริงใจ รวมถึงชายชราก็ขอโทษเธอเหมือนกัน กู้หนานจึงเช็ดน้ำตาตัวเอง บังคับให้อารมณ์ตัวเองสงบลง

“หนูไม่ได้ต้องการจะตำหนิพวกคุณนะคะ หนูเข้าใจว่าพวกคุณรู้สึกยังไงในเวลานั้น หนูแค่อยากระบายปมในใจ พอพูดออกมาแล้วรู้สึกดีกว่าเก็บไว้มาก”

เพื่อชดเชยความผิดพลาดทั้งหมดในอดีต กู้เจิ้งอันเสนอ “พ่อจะรับผิดชอบค่ารักษาพยาบาลของเธอนับจากนี้เอง”

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูรับผิดชอบเอง”

กู้หนานให้เหตุผล “อย่างน้อยเธอก็เป็นผู้ให้ชีวิตหนู ต่อให้หนูไม่สามารถเลี้ยงดูเธอไปจนตาย แค่ได้จ่ายค่ารักษาพยาบาลให้ก็สบายใจแล้ว”

“ทุกคนเหนื่อยกันมากแล้ว วันนี้เราแยกย้ายกันไปพักก่อนดีกว่า พวกเราขอตัวนะคะ”

กู้หนานและลู่ฮ่าวตั้งใจว่าจะกลับบ้าน เธอออกมาข้างนอกนานแล้ว กลัวเหลือเกินว่าลูกจะร้องงอแง

กู้เจิ้งอันมองดูลูกสาวที่กำลังจะจากไป หัวใจของเขาพลันจมดิ่งลงอีกครั้ง กลัวว่าความสัมพันธ์ระหว่างตัวเองกับลูกสาวจะเกิดช่องว่างขึ้นมา จึงพร่ำคำขอโทษต่อไป “หนานหน่าน พ่อขอโทษ”

“พ่อ เรื่องทุกอย่างมันผ่านไปแล้ว หนูไม่ต้องการจะตำหนิพ่อ ทุกคนต่างก็มีเหตุผลเป็นของตัวเอง บางทีช่วงเวลานั้นสำหรับพ่ออาจจะยากมาก ๆ หนูก็แค่ระบายความอัดอั้นตันใจที่กักเก็บไว้มานานเท่านั้นเอง เราสองคนผ่านความเจ็บปวดมากันทั้งคู่ ต่อไปนี้เราจะยังเป็นพ่อลูกกันเหมือนเดิม สนใจแต่เรื่องในอนาคตก็พอ”

ดวงตาของกู้เจิ้งอันแดงก่ำ ก่อนจะกอดลูกสาวเอาไว้

“หนานหน่าน พ่อดีใจนะที่ลูกระบายความในใจออกมา”

กู้หนานยิ้มให้เขา “พ่อกลับไปดูแลแม่ให้ดีเถอะค่ะ หนูกลัวเหลือเกินว่าเรื่องในวันนี้อาจทำให้เธอคิดมาก อุณหภูมิร่างกายอาจอุ่นไม่พอ ถ้าเธอรู้สึกไม่สบายตรงไหนให้รีบพาไปโรงพยาบาลทันทีนะคะ”

“ได้”

พอออกมาจากอาคารหลังเล็ก ท้องฟ้าข้างนอกมืดมิด ลมเย็นเจาะกระดูกโชยมา ความหนาวเหน็บทำให้ลมหายใจเริ่มติดขัด

กู้ฉางอันและเนี่ยอวี้ฮว๋าช่วยประคองผู้สูงอายุทั้งสองคน กู้ย่าฮุยและเฉินรั่วหลินเดินนำหน้า

ลู่ฮ่าวกลัวว่ากู้หนานจะหนาว จึงเอาเสื้อนอกห่มคลุมให้จากด้านหลัง

ทันใดนั้น พวกเขาก็เห็นร่างหนึ่งยืนตัวสั่นเทาอยู่ที่หน้าประตู

กู้ย่าฮุยที่กำลังเดินไปข้างหน้าตื่นตัวขึ้นมาทันใด

“ใครน่ะ?”

เขารีบวิ่งปราดออกไปจับตัวร่างนั้นไว้

“ฉันเอง ย่าฮุย”

กู้ย่าฮุยรู้สึกประหลาดใจเมื่อเขาได้ยินเสียงที่คุ้นเคยจากปากอีกฝ่าย เขารีบผละออกแล้วทักด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก “เจียงย่าเจี๋ย? ทำไมนายมาอยู่ที่นี่ได้? มาด้อม ๆ มอง ๆ อะไรตรงนี้?”

ผู้ชราทั้งสองที่อยู่ข้างหลังเห็นเจียงย่าเจี๋ย พวกเขาก็ระมัดระวังตัวเช่นเดียวกัน

วันนี้ซุนหว่านหรูเพิ่งจะลักพาตัวเด็ก ตอนนี้เจียงย่าเจี๋ยยังโผล่หน้ามาอยู่ที่ประตูบ้านอีก

คนพวกนี้ต้องการอะไรจากพวกเขานักหนา?

ท่าทีก่อนหน้านี้ของเจียงย่าเจี๋ยตอนที่ยังอยู่ในตระกูลกู้แย่เกินไป หลังจากที่ภูมิหลังของเขาถูกเปิดเผย เขาก็ขโมยทรัพย์สินต่าง ๆ ในบ้านติดมือไปด้วย ทั้งยังพาเจียงต้าหมิงมารังควานอยู่เรื่อย ทำให้ตระกูลกู้ต้องระวังตัว

กู้ฉางอันมายืนบังผู้สูงอายุอย่างรวดเร็ว

แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างนอก ทำให้ทุกคนเห็นใบหน้าของเจียงย่าเจี๋ยอย่างชัดเจน

ผู้ชายคนนี้ซูบผอมลงกว่าเดิม

เจียงย่าเจี๋ยไม่คาดคิดว่าจะได้เจอกับสมาชิกตระกูลกู้อย่างครบครันที่หน้าประตู เขารีบพูดกับกู้ย่าฮุยว่า “ย่าฮุย อย่ากระโตกกระตาก ฉันไม่ได้มาขโมยอะไรทั้งนั้น ที่มานี่ก็เพื่อตามหาแม่ แม่ฉันมาที่นี่บ้างหรือเปล่า?”

“แม่นายหรือ?” กู้ย่าฮุยงงงวย “แม่คนไหนล่ะ?”

เจียงย่าเจี๋ยตอบว่า “ซุนหว่านหรู วันนี้เธอวิ่งเตลิดออกไปข้างนอก จนป่านนี้แล้วยังไม่กลับบ้าน เลยแวะมาถามเผื่อเธอผ่านมาทางนี้”

ยิ่งกู้ย่าฮุยได้ยินคำพูดของเจียงย่าเจี๋ย เขาก็ยิ่งรู้สึกเหลือเชื่อเข้าไปใหญ่ “นายย้ายไปอยู่กับเธอแล้วหรือ?”

“ใช่” เจียงย่าเจี๋ยพยักหน้า “ยังไงเธอก็เป็นแม่ฉันนะ แน่นอนว่าฉันควรกลับมาอยู่กับเธอสิ”

กู้หนานได้ยินว่าเจียงย่าเจี๋ยมาที่นี่เพื่อตามหาซุนหว่านหรู แต่เธอไม่แปลกใจเหมือนคนอื่น ๆ

เธอเคยเห็นพวกเขาที่คลินิก เจียงย่าเจี๋ยพาซุนหว่านหรูมาหาหมอเพื่อรักษาโรคประสาท

ในเวลานั้นเจียงย่าเจี๋ยได้รับการสั่งสอนจากเนี่ยเหล่าไปแล้วชุดใหญ่ ตอนนั้นเขาเหมือนจะดูดีกว่านี้ ซุนหว่านหรูเองก็มีสติครบถ้วนดี เหมือนปล่อยวางทุกอย่างได้แล้ว ไม่คิดว่าสุดท้ายผลจะออกมาเป็นแบบนี้

กู้หนานมาถามเจียงย่าเจี๋ย “นายรู้จักโรคจิตเภทไหม?”

“โรคจิตเภทคืออะไร?” ดวงตาของเจียงย่าเจี๋ยว่างเปล่า โง่เขลา และสับสน

“แม่เป็นบ้า”

กู้หนานพูดต่อ “ฉันเพิ่งพาแม่เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล ต่อไปนี้แม่จะไม่ได้ออกมาหาใครที่นี่อีก”

“โรงพยาบาลไหน?” เจียงย่าเจี๋ยถามอย่างร้อนรน

“โรงพยาบาลจิตเวช”

เจียงย่าเจี๋ยได้ยินก็ระเบิดอารมณ์ทันที “ว่าไงนะ? โหดร้ายเกินไปหรือเปล่า? ถึงขั้นจับแม่ส่งโรงพยาบาลบ้าเลยเชียวหรือ? เธอไม่ได้มีอาการป่วยทางจิตซะหน่อย”

“ถ้านายดูไม่ออกว่าเธอมีอาการทางจิต ฉันก็คิดว่านายเองก็ควรไปเช็กสมองตัวเองด้วยเหมือนกัน”