เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 808 คำขอของซุนหว่านหรู

บทที่ 808 คำขอของซุนหว่านหรู

ถึงซุนหว่านหรูจะมีความผิดปกติทางจิต แต่เธอก็ไม่ถึงขั้นขาดจิตสำนึก ยังรู้วิธีแก้ตัวกับกู้หนานด้วยซ้ำ

กู้หนานตอบกลับ “ขอบคุณสำหรับความหวังดีของแม่ค่ะ ขอบคุณที่แม่อุตส่าห์คิดถึงหนู”

เมื่อกู้หนานพูดออกมาแบบนี้ ซุนหว่านหรูก็พูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น [ลูกก็คิดว่าแม่ทำสิ่งที่ถูกต้องแล้วใช่ไหม?]

“ตอนนี้แม่อยู่ไหน? หนูจะไปหา”

ซุนหว่านหรูเริ่มตื่นตัวมากขึ้นทันที

[ไม่ต้องมาหา แกกับกู้เจิ้งอันมันพวกเดียวกัน แกไม่เคยนับถือฉันเป็นแม่ ที่แกอยากมาหาฉันก็เพราะจะมาตามหาเด็กสารเลวคนนี้]

คนตระกูลกู้ที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินว่าซุนหว่านหรูเริ่มตื่นตระหนกขึ้นมาอีกครั้ง ขนาดกู้หนานพยายามเจรจาจะคุยกับเธอทางโทรศัพท์ แต่อีกฝ่ายก็ระมัดระวังมาก และไม่มีความตั้งใจที่จะคืนเด็กให้ กู้หลันที่ได้ยินก็เกือบจะเป็นลมอีกครั้ง

กู้หนานเหลือบมองกู้เจิ้งอันและกู้หลัน ลดระดับน้ำเสียงลงเพื่อพยายามเกลี้ยกล่อม

“บอกหนูมาว่าตอนนี้แม่อยู่ที่ไหน ส่งเด็กกลับไปหากู้หลันซะ หนูจะตัดขาดกับพวกเขา แล้วจะพาแม่กลับมา จากนี้แม่สามารถกลับมาอยู่กับพ่อได้ แล้วหนูจะเลี้ยงดูแม่ในยามแก่เอง”

เมื่อกู้หนานพูดออกมาแบบนี้ เสียงของซุนหว่านหรูก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด [จริงหรือ?]

“จริง” กู้หนานพูดยืนยัน “ขอแค่แม่ไม่ทำร้ายใคร เด็กคนนั้นเป็นผู้บริสุทธิ์ แม่ห้ามทำร้ายเขาเด็ดขาด แม่เองก็เคยประสบกับเหตุการณ์นี้ไม่ใช่หรือ ตอนหนูยังเด็กหนูเคยโดนลักพาตัวไป ตอนนั้นแม่ต้องทนทุกข์ทรมานมากขนาดไหน? ถ้าแม่ไปทำร้ายลูกของคนอื่น นั่นก็เท่ากับแม่กำลังเจริญรอยตามพวกเขานะ”

“หนูรู้ว่าแม่เกลียดกู้หลัน งั้นหนูสัญญาว่าหนูจะไม่ปล่อยให้เธอมาปรากฏตัวต่อหน้าแม่อีก หนูรับปากว่าต่อจากนี้ไปพ่อจะกลายเป็นสามีของแม่แค่คนเดียว บอกมาเถอะว่าแม่อยู่ที่ไหน? หนูจะไปรับแม่กลับ”

ในที่สุดคำพูดของกู้หนานก็ไปถึงใจของซุนหว่านหรู ทำให้เธอมีท่าทีอ่อนลง [แค่ลูกกับกู้เจิ้งอัน]

หลังจากที่ซุนหว่านหรูบอกที่อยู่ปัจจุบันของตัวเองแล้ว กู้หนานก็พูดย้ำไปอีกครั้งเพื่อทำให้เธอมั่นใจ แล้ววางสาย

เมื่อมองเห็นสายตาที่เป็นกังวลของทุกคน กู้หนานก็พูดว่า

“ไม่ต้องกังวลแล้วค่ะทุกคน ฉันจะไปที่นั่นกับพ่อและพี่ฮ่าว”

กู้หลันไม่แน่ใจว่าสิ่งที่กู้หนานพูดกับซุนหว่านหรูเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า แต่เธอคิดว่าต่อให้เธอถูกขอให้หย่าขาดจากกู้เจิ้งอันจริง ๆ เพื่อแลกกับความปลอดภัยของลูกชาย เธอคงยินยอมทำตามอย่างไม่มีเงื่อนไข

ในเวลานี้ กู้หนานไม่สนใจอะไรแล้ว และไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่ม เพียงมองไปที่กู้เจิ้งอันแล้วพูดว่า

“ตอนนี้เธอเป็นบ้าไปแล้ว พ่ออย่าเผลอทำให้เธอขุ่นเคืองเด็ดขาด ไม่งั้นทุกอย่างจะเข้าทางเธอ ถึงพ่อจะเกลียดเธอแค่ไหนก็อย่าเพิ่งแสดงออกตอนนี้ ฝืนใจสักหน่อย น้องจะได้ปลอดภัยดี”

กู้เจิ้งอันพยักหน้า

ตอนนี้เขารู้สึกเสียใจอย่างยิ่งที่ไม่สามารถจัดการกับความสัมพันธ์ในอดีตให้ดี เหมือนกับที่กู้หนานพูด ขอแค่เขาฝืนแสดงละคร ซุนหว่านหรูก็จะไม่ทำอะไรโง่ ๆ

ลู่ฮ่าวขับรถออกไปพร้อมกับกู้หนานและกู้เจิ้งอัน ไปยังบ้านส่วนตัวในเขตชานเมืองที่ซุนหว่านหรูพูดถึง

สายลมเหนือพัดแรงอยู่ข้างนอก หัวใจของกู้เจิ้งอันพลันบีบรัดเมื่อเขาคิดถึงลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเขาที่ถูกพามายังสถานที่ดังกล่าว

พอทุกคนเข้าไปใกล้ตัวบ้าน ก็ได้ยินเสียงร้องไห้จ้าของเด็กทารก

ซุนหว่านหรูอุ้มเด็กอยู่ในอ้อมแขน ร้องเพลงกล่อมเด็ก สลับกับร้องไห้และหัวเราะหลายต่อหลายครั้ง

กู้หนานขอให้กู้เจิ้งอันและลู่ฮ่าวรออยู่ข้างนอกก่อน เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ซุนหว่านหรูคลั่ง

ลู่ฮ่าวเป็นห่วงกู้หนาน จึงยืนกรานที่จะติดตามเธอเข้าไป กู้เจิ้งอันจึงเป็นคนเดียวที่ต้องรออยู่ข้างนอกตามที่กู้หนานบอกเท่านั้น

“แม่” กู้หนานเรียกเบา ๆ ที่หน้าประตู

ซุนหว่านหรูกำลังอุ้มเด็กและปลอบเขา เมื่อได้ยินกู้หนานร้องเรียก เธอก็เงยหน้าขึ้นมอง และพูดเสียงเบา

ถ้าไม่นับเรื่องที่เกิดขึ้น เธอดูเหมือนเป็นแม่ที่ใจดีธรรมดา ๆ

“หนานหน่าน มาแล้วหรือ ดูสิว่าเด็กคนนี้หน้าตาน่ารักขนาดไหน เขาเป็นลูกชายแม่เอง เป็นลูกของแม่กับกู้เจิ้งอัน”

กู้หนานขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเรื่องไร้สาระของอีกฝ่าย

ดูเหมือนจะเป็นบ้าไปแล้วจริง ๆ

ซุนหว่านหรูจ้องมองไปที่ลู่ฮ่าว ทันใดนั้นก็เริ่มตื่นตัวทันที อุ้มทารกกอดไว้ในอ้อมแขนอย่างแน่นหนา “ใคร?”

กู้หนานตอบกลับ “ลู่ฮ่าวค่ะ สามีหนูเอง ลูกเขยของแม่”

“หนานหน่าน ลูกยกโทษให้แม่แล้วใช่ไหม? ลูกยินดียอมรับแม่เป็นแม่ของลูกแล้วใช่ไหม?”

“อืม”

กู้หนานมองเธอ ค่อย ๆ พูดอย่างใจเย็น “หนูรู้แล้วว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในเวลานั้นไม่ใช่ความผิดของแม่ทั้งหมด แม่เองก็ตกเป็นเหยื่อเหมือนกัน”

ในที่สุดซุนหว่านหรูก็ได้ยินสิ่งที่เธออยากได้ยินสักที เธอกัดฟันกรอด “ใช่แล้ว ทั้งหมดเป็นความผิดของนังจิ้งจอกกู้หลันคนนั้น หล่อนคือคนที่แย่งพ่อไปจากแม่”

“ส่งเด็กมาให้หนูอุ้มนะ แล้วเรากลับบ้านกัน” กู้หนานค่อย ๆ ขยับเข้าไปหาเธอ เอื้อมมือไปหวังจะอุ้มเด็ก

แต่ทว่าซุนหว่านหรูเบี่ยงตัวเพื่อหลีกเลี่ยง

“กู้เจิ้งอันอยู่ไหน? ทำไมกู้เจิ้งอันถึงไม่มา?” เธอชะเง้อชะแง้มองไปที่ประตู แต่เมื่อเธอไม่เห็นกู้เจิ้งอัน เธอก็เริ่มตื่นตระหนกฟุ้งซ่านขึ้นมาอีกครั้ง

“เขาบอกว่าเขาจะกลับมาอยู่กับแม่ไม่ใช่หรือ เขาโกหกใช่ไหม? เขาโดนนังจิ้งจอกกู้หลันนั่นรั้งตัวไว้อีกแล้วหรือ?”

“ฉันอยู่นี่แล้ว” กู้เจิ้นอันเดินเข้าไป

เมื่อเห็นว่าลูกชายตัวเองอยู่ในอ้อมแขนของซุนหว่านหรู เขาอยากรีบเข้าไปคว้าตัวลูกกลับมาใจจะขาด

แต่กลัวเหลือเกินว่าจะทำให้ลูกเจ็บ จึงไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม

กู้เจิ้งอันยืนอยู่ต่อหน้าซุนหว่านหรู พูดคำสารภาพด้วยสีหน้าจริงใจ

“หว่านหรู ฉันขอโทษ ก่อนหน้านี้ฉันผิดเอง ฉันเองที่ทำให้เธอเสียใจ หลังจากนี้… หลังจากนี้ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อชดใช้ให้เธอ”

เขาที่เก็บคำขอโทษมานาน แต่ก็ไม่มีความกล้าพอที่จะรับปากกับเธอเกี่ยวกับเรื่องในอนาคต

กู้เจิ้งอันจึงสารภาพอย่างสงวนวาจา ซุนหว่านหรูมองหน้าเขานิ่ง “คุณพูดจริงหรือเปล่า”

กู้เจิ้งอันพยักหน้า “จริงทุกประการ”

อารมณ์ของซุนหว่านหรูเริ่มกลับมาคงที่ กู้เจิ้งอันได้โอกาสเอื้อมมือไปหาเด็ก “ขอฉันอุ้มลูกหน่อยเถอะ”

“ไม่ได้ ฉันให้คุณไม่ได้” ซุนหว่านหรูเบี่ยงตัวหลบอีกครั้ง คราวนี้เริ่มกอดเด็กไว้แน่นขึ้น จนเขาเริ่มร้องไห้

หัวใจของกู้เจิ้งอันบีบรัดแน่นเป็นลูกบอล

กู้หนานพูดตัดบท “งั้นแม่อุ้มเด็กไว้ในตอนที่พวกเรากลับบ้านก็แล้วกัน”

“จะให้แม่กลับไปที่ไหน?” ซุนหว่านหรูมองพวกเขาแล้วถาม

“กลับบ้านไง ห้องชุดเล็ก ๆ ที่แม่เคยอยู่”

“ได้ ๆ”

ซุนหว่านหรูพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ เธอกอดเด็กไว้แน่นตลอดเวลา ไม่มีท่าทีว่าจะยกให้พวกเขาอุ้มเลย

กู้หนานและกู้เจิ้งอันเดินตามเธอ ออกจากบ้านไปพร้อมกัน

กู้หนานมองออกว่ากู้เจิ้งอันต้องการหาจังหวะแย่งเด็กคืนมาจากซุนหว่านหรู ดังนั้นเธอจึงหันไปขยิบตารัว ๆ ใส่กู้เจิ้งอัน เพื่อส่งสัญญาณให้เขาว่าอย่าทำอะไรบุ่มบ่าม

ถ้าทารกวัยนี้ร่วงพื้นศีรษะกระแทกจะยิ่งแย่ เด็กอายุต่ำกว่าหนึ่งเดือนปกติก็เกิดอุบัติเหตุได้ง่ายอยู่แล้ว พวกเขาบอบบางเกินกว่าจะรองรับไหว

ลู่ฮ่าวเปิดประตูรถ หลีกทางให้ซุนหว่านหรูเข้าไปในรถก่อน

ซุนหว่านหรูเหลือบมองกู้เจิ้งอันและกู้หนานอย่างระมัดระวัง อุ้มเด็กไว้แนบลำตัวแน่นไม่ยอมปล่อย

กู้หนานบอกให้กู้เจิ้งอันไปนั่งข้างหน้า ส่วนเธอกับซุนหว่านหรูนั่งอยู่ด้วยกันที่เบาะหลัง

หลังจากเข้ามานั่งในรถกันเรียบร้อยแล้ว ซุนหว่านหรูก็อุ้มเด็กไว้ในอ้อมแขน โยกเยกเกลี้ยกล่อมเขาพลางร้องเพลง

กู้หนานมองอีกฝ่าย ความเศร้าจุกตื้นขึ้นมา

ถึงแม้ที่ผ่านมาจะไม่เคยมีความรักความผูกพันระหว่างพวกเธอ แต่ถึงยังไงอีกฝ่ายนี่คือแม่ผู้ให้กำเนิด แล้วจะไม่ให้เธอรู้สึกอึดอัดได้อย่างไรเมื่อเห็นแม่เป็นแบบนี้

ซุนหว่านหรูปลอบเด็กต่อไปอีกพักหนึ่ง ดูเหมือนว่าเด็กน้อยจะผล็อยหลับไปแล้ว ซุนหว่านหรูจึงเงยหน้ามองไปที่กู้หนาน และพูดด้วยความรักว่า “ลูกสาวแม่สวยเหลือเกิน ลูกที่แม่คลอดออกมาควรหน้าตาสะสวยแบบนี้ แต่ย่าเจี๋ยคนนั้นหน้าตาน่าเกลียดเกินไป ทำไมแม่ถึงไม่ฉุกคิดตั้งแต่ก่อนหน้านี้นะว่าเธอไม่ใช่ลูกของแม่?”

“ถึงอย่างนั้นย่าเจี๋ยก็เป็นเด็กดี เขาเชื่อฟังคำพูดของแม่มากที่สุด ย่าเจี๋ยตอนเด็กอ้วนกลมอย่างกับลูกบอล ฮิฮิ”

ซุนหว่านหรูเลี้ยงดูกู้ย่าเจี๋ยจนเติบโตขึ้นอย่างดี ตั้งความหวังในตัวเขาไว้สูงมาก ความทรงจำเกี่ยวกับลูกน้อยในใจเธอล้วนมีแต่ภาพเจียงย่าเจี๋ย

กู้หนานบอกว่า “ในอนาคตหนูก็จะเชื่อฟังแม่เหมือนกัน หนูจะเลี้ยงดูแม่ในยามแก่ชรา ทำให้แม่มีชีวิตบั้นปลายที่ดี แม่นั่งพักสบาย ๆ เถอะ หนูจะอุ้มเด็กเอง”