เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 807 ความผิดปกติทางจิต

บทที่ 807 ความผิดปกติทางจิต

เมื่อกู้เจิ้งอันได้ยินคำพูดข่มขู่ของซุนหว่านหรูก็พูดขึ้น “ผมจะไม่แจ้งตำรวจ บอกมาเถอะว่าคุณอยู่ที่ไหน ผมจะไปหาคุณ ถ้าคุณโกรธก็มาลงที่ตัวผมได้เลย แต่อย่าทำร้ายเด็กเลยนะ”

[คุณรักเจ้าปีศาจนี่ซะจริงนะ คงทนเห็นมันเจ็บปวดไม่ได้ เด็กที่กู้หลันคลอดออกมานี่แตกต่างซะจริง ๆ คุณคงดีใจแทบแย่เลยสินะ? ในที่สุดก็สมปรารถนาแล้ว ตอนนั้นฉันนึกว่าลูกที่ฉันคลอดให้คุณเป็นลูกชาย แต่น่าเสียดายที่ไม่ใช่ เลยต้องพึ่งผู้หญิงคนอื่นมีลูกชายให้คุณ]

ซุนหว่านหรูเดี๋ยวร้องไห้เดี๋ยวมีสติ วิปลาสไปแล้ว

น้ำเสียงของกู้เจิ้งอันอ่อนลง เขายอมรับความผิดอย่างเต็มอก “ซุนหว่านหรู ผมยอมรับว่าตอนนั้นผมทำผิดต่อคุณ เมินเฉยต่อคุณ ผมเสียใจจริง ๆ ที่ไม่ได้จริงจังกับความสัมพันธ์ระหว่างเรา คุณอย่าผลีผลามเลยนะ พวกเรามาเจอหน้าแล้วค่อย ๆ คุยกันเถอะ”

[ใครจะไปคุยกับคุณ? เว้นแต่ว่าคุณจะหย่ากับกู้หลันและแต่งงานกับฉันอีกครั้ง คุณยอมไหมล่ะ?] ซุนหว่านหรูถามพลางยิ้มเยาะ

กู้เจิ้งอันนิ่งเงียบ

กู้หลันที่ฟังสายโทรศัพท์อยู่ข้าง ๆ พลันตะโกนขึ้นมาอย่างร้อนรน “ยอม เขายินดีทำ เธอคืนลูกชายฉันมานะ แล้วฉันจะหย่ากับกู้เจิ้งอัน”

กู้หลันแสดงจุดยืนโดยไม่คิดไตร่ตรองอะไรทั้งนั้น แต่ซุนหว่านหรูกลับไม่ทำตาม และเริ่มหัวเราะอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง [ดูเหมือนว่ากู้หลันเองก็ไม่รักคุณเท่าไหร่นี่ เพื่อลูกชายแล้ว เธอยินดีที่จะหย่ากับคุณโดยไม่ลังเลเลยสักนิด กู้เจิ้งอัน บนโลกใบนี้คนที่รักคุณมากที่สุดคือฉันซุนหว่านหรู เพื่อคุณแล้ว แม้แต่ลูกฉันก็ทิ้งได้ ฉันมันไม่ใช่มนุษย์ ฉันเลยทำผิดต่อลูกสาวของฉัน…]

กู้เจิ้งอันฟังคำพูดเสียสติของซุนหว่านหรูก็กัดฟันแน่น มือที่ถือโทรศัพท์เอาไว้นั้นปูดเส้นเลือดขึ้นมา

กู้หลันรู้สึกได้ว่ากู้เจิ้งอันกำลังจะระเบิดเต็มที และกลัวว่าเขาจะกระตุ้นโทสะของซุนหว่านหรู จึงรีบคว้าโทรศัพท์มา “ซุนหว่านหรู ฉันตกลง เธอรีบคืนลูกชายของฉันมาเถอะนะ”

[พวกเธอหย่ากันแล้วค่อยว่ากันอีกที]

[เดิมทีฉันคิดที่จะลืมกู้เจิ้งอันไปซะ แต่พอฉันเห็นพวกเธอมีลูกกันอย่างมีความสุขเสียขนาดนั้น ฉันก็รับไม่ได้จริง ๆ พวกเธอมีสิทธิ์อะไรถึงมีความสุขขนาดนั้น แถมยังเป็นลูกชายอีก ตอนนั้นฉันไม่สามารถมีลูกชายให้เขาได้ พอพวกเธอมีลูกชาย ฉันก็คิดไปว่าเด็กคนนี้จะมาแก่งแย่งทรัพย์สินในบ้านของลูกสาวฉัน…]

“ไม่มีทางแน่นอน”

ซุนหว่านหรูวางสายโทรศัพท์

กู้หลันจึงพูดกับกู้เจิ้งอัน “ไป ไปหย่า พวกเรารีบไปหย่ากันเร็วเข้า”

กู้เจิ้งอันคว้ามือของเธอเอาไว้ แล้วปลอบขวัญเธอ “เสี่ยวหลัน ใจเย็น ๆ อย่าไปฟังผู้หญิงบ้านั่นเลย”

กู้หลันเองก็เป็นบ้าไปแล้วเช่นกัน เธอร้อนใจจนแทบเสียสติ “กู้เจิ้งอัน คุณยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า? ลูกชายถูกอุ้มไปขนาดนี้แล้ว ถ้าหากว่าเธอทำร้ายลูกจะทำยังไง? ลูกชายของฉันยังไม่ครบเดือนเลยนะ”

กู้ฉางอันที่อยู่ข้าง ๆ คิดจะแจ้งตำรวจ แต่กู้หลันไม่ยอม จะยั่วโมโหซุนหว่านหรูไม่ได้ วิธีเดียวในตอนนี้คือทำตามที่ซุนหว่านหรูพูด ซึ่งก็คือการหย่า

ทว่ากู้เจิ้งอันไม่เห็นด้วย เขารู้จักนิสัยของซุนหว่านหรูดี เธอเสียสติไปแล้ว ถึงจะหย่าแล้วแต่ก็ไม่แน่ว่าเธอจะคืนลูกให้กับพวกเขา

กู้ฉางอันพูดว่า “โทรหาหนานหน่าน ขอให้หนานหน่านเกลี้ยกล่อมซุนหว่านหรู ยังไงหนานหน่านเองก็เป็นลูกสาวของเธอ สิ่งที่เธอพูดเมื่อกี้นี้ พูดเพื่อปกป้องหนานหน่าน เธอจะฟังคำพูดของหนานหน่านแน่”

กู้ฉางอันโทรหากู้หนานทันที

ในตอนนี้ไม่สามารถสนใจความรู้สึกของใครได้ทั้งนั้น เพราะการช่วยเด็กต้องมาก่อน

หลังจากที่กู้หนานกลับถึงบ้าน เธอก็อุ้มถงถงไปป้อนนมในห้องนอน วางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะในห้องนั่งเล่น เมื่อเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นลู่ฮ่าวจึงเป็นคนรับสาย

ลู่ฮ่าวได้ฟังคำพูดของกู้ฉางอันแล้ว ใบหน้าหล่อเหลาก็ตกตะลึง [คุณลุง ว่ายังไงนะครับ?]

กู้ฉางอันพูดอย่างร้อนใจ “เหิงเหิงถูกซุนหว่านหรูจับตัวไปแล้ว ตอนนี้หาเจ้าตัวไม่เจอ เธอพาหนานหน่านมาเร็วเข้าเถอะ”

[ครับ]

ลู่ฮ่าววิ่งเข้าไปในห้องนอน เห็นกู้หนานกำลังร้องเพลงกล่อมเด็กกล่อมลูกสาวนอนหลับ เขาจึงทำใจลำบาก และไม่อยากจะบอกข่าวร้ายนี้ให้เธอฟัง

แต่กู้หนานเห็นลู่ฮ่าวยืนอยู่ที่ประตูด้วยสีหน้าเคร่งเครียดจึงถามขึ้น “มีอะไรหรือ?”

“มีเรื่องนิดหน่อย”

เมื่อลู่ฮ่าวได้ยินว่าเฉินหย่าจืออยู่ในห้องนั่งเล่น เขาจึงเรียกให้เฉินหย่าจือเข้ามาช่วยดูแลเด็ก

“พี่ฮ่าว เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

ลู่ฮ่าวกลัวที่จะทำให้กู้หนานตกใจ จึงพยายามสงบสติอารมณ์ให้มากที่สุด “คุณลุงโทรมาบอกว่า คุณซุนอุ้มเหิงเหิงหนีไปแล้ว เลยขอให้เธอไปหาพวกเขา”

กู้หนานมองสีหน้าเคร่งเครียดของลู่ฮ่าว ก็ตะลึงอยู่สองวินาทีก่อนที่จะได้สติว่าคุณซุนที่เขาพูดถึงคือใคร

แม่ของเธออุ้มเหิงเหิงหนีไปงั้นหรือ?

กู้หนานตัวสั่นด้วยความตื่นกลัว

เฉินหย่าจือรีบไปอุ้มเด็กในอ้อมแขนของกู้หนาน

“หนานหน่าน ส่งถงถงมาให้แม่เถอะ แม่จะดูแลให้ พวกลูกรีบไปดูเร็วเข้าว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น”

เดวิดเองก็เข้ามาด้วยเช่นกัน เขาก็อยากจะไปช่วยดูว่าเกิดอะไรขึ้น แต่หลังจากมองทารกน้อยในอ้อมแขนของเฉินหย่าจือแล้ว เขาก็ไม่กล้า

เขาก็กลัวจะเสียหลานไปเหมือนกัน

ในตอนที่ลู่ฮ่าวและกู้หนานมาถึงบ้านตระกูลกู้ กู้หลันร้องไห้จนสลบไปแล้ว คนทั้งบ้านพยายามกดจุดเหรินจงให้เธอฟื้นขึ้นมาจนมือไม้เป็นพัลวัน

กู้หนานเห็นอย่างนั้นจึงเดินเข้าไป กดจุดให้กู้หลันฟื้นขึ้นมา เมื่อกู้หลันตื่นขึ้นเธอก็มองหาลูกทันที

กู้ฉางอันพูดกับกู้หนานด้วยสีหน้ากังวลใจ “หนานหน่าน ซุนหว่านหรูโทรมา บอกว่าให้พ่อแม่ของหนูหย่ากัน แล้วเธอถึงจะยอมคืนเด็กให้”

กู้หลันคร่ำครวญบอกว่าเธอเต็มใจที่จะหย่าร้าง และพยายามลากกู้เจิ้งอันไปดำเนินการให้ได้

ผู้เฒ่ากู้ทั้งสองเองก็ทรุดลงบนโซฟา และด่าทอสาปแช่งซุนหว่านหรูไม่หยุด

“หมายเลขโทรศัพท์ของเธอคืออะไรคะ? หนูจะโทรหาเธอ”

“เธอถือโทรศัพท์ของกู้หลันอยู่”

กู้หนานต่อสายครั้งแล้วครั้งเล่า และในที่สุดก็โทรติด

ยังไม่ทันที่กู้หนานจะอ้าปากพูด เสียงอันเย่อหยิ่งของซุนหว่านหรูก็ดังออกมา [กู้เจิ้งอัน ใบหย่ามันทำเสร็จเร็วขนาดนี้เลยหรือ?]

“คุณจะเป็นบ้าไปถึงเมื่อไหร่?” กู้หนานตะคอกอย่างเย็นชา

“ไม่มีผู้ชายแล้วอยู่ไม่ได้เลยหรือ?”

เมื่อคนที่อยู่อีกด้านหนึ่งของสายได้ยินเสียงของกู้หนาน ก็นิ่งเงียบไป

ท่าทีของกู้หนานแข็งกร้าวมาก ทำให้ทุกคนในที่นั้นต่างตื่นตกใจจนเหงื่อซ่ก

พวกเขารีบเตือนกู้หนานอย่างรวดเร็วว่าอย่าทำให้ซุนหว่านหรูโกรธเด็ดขาด

เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาวิงวอนของกู้เจิ้งอันและกู้หลัน กู้หนานก็ได้แต่เปลี่ยนกลยุทธ์ เธอเม้มปากแล้วพูดว่า “แม่คะ ทำไมถึงเหยียบย่ำตัวเองถึงขนาดนี้เพื่อผู้ชายไร้ความรับผิดแค่คนเดียวกันคะ? แม่ทำร้ายตัวเองแล้วยังทำร้ายคนอื่นด้วยแบบนี้มันคุ้มค่าแล้วหรือ? แม่รู้ไหมว่าการกระทำแบบนี้ของแม่มันน่าตลกแค่ไหน? แม่เคยคิดถึงหนูบ้างไหม?”

เดิมที ที่เธอเรียกซุนหว่านหรูว่า ‘แม่’ นั้น มันเป็นการแสดงละคร เพื่อให้อารมณ์ของซุนหว่านหรูคงที่ แต่ตอนนี้คำว่าแม่ที่เธอเรียกซุนหว่านหรูออกมานั้น กลับทำให้เธอรู้สึกอยากร้องไห้ขึ้นมา

เมื่อกู้เจิ้งอันได้ยินคำที่กู้หนานพูดกับซุนหว่านหรู เขาก็เบือนหน้าหนีด้วยความอับอาย

ซุนหว่านหรูเองก็ถูกคำว่าแม่คำเดียวที่กู้หนานเรียกนั้นสลายความโกรธไปจนหมดสิ้น เธออธิบายด้วยน้ำเสียงร้อนรน [หนานหน่าน แม่… แม่ทำไปเพื่อลูกนะ ไอ้สารเลวกู้เจิ้งอัน เขาจะแต่งงานกับกู้หลันแม่ก็ไม่คัดค้าน แต่เมื่อพวกเขามีลูกชายแล้ว ต่อไปลูกก็จะกลายเป็นส่วนเกิน ทรัพย์สมบัติของเขาจะเป็นของเจ้าปีศาจนี่ทั้งหมด จะเป็นแบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด แม่ไม่ยอมให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น กู้เจิ้งอันควรจะชดใช้ให้ลูก ถ้าเขาต้องการลูกชายมันก็ควรจะให้แม่เป็นคนคลอด…”

เมื่อกู้หนานได้ยินคำพูดเสียสติของซุนหว่านหรู ก็รู้สึกว่าซุนหว่านหรูอาจจะเสียสติไปแล้วเหมือนกับในชาติก่อน

ในครั้งนั้นเธอถูกเจียงย่าเจี๋ยช่วยดูแลอาการป่วยให้ ในตอนนั้นอารมณ์ของซุนหว่านหรูยังนับว่ามั่นคง พูดจาเป็นภาษาคน ดูเหมือนจะทำใจได้ แต่ครั้งนี้เธอคงจะคลั่งขึ้นมาอีกครั้ง เพราะรู้ว่ากู้เจิ้งอันมีลูกชายด้วยกันกับกู้หลัน…

ความหมกมุ่นต่อกู้เจิ้งอันของเธอนั้น คนธรรมดาทั่วไปไม่สามารถเข้าใจได้เลย