เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 801 งั้นถ้าฉันมีลูกให้คุณล่ะ

บทที่ 801 งั้นถ้าฉันมีลูกให้คุณล่ะ

เธอเคยสารภาพความรู้สึกทุกอย่างต่อเดวิดเมื่อนานมาแล้ว และเดวิดก็รู้จักนิสัยเธอเป็นอย่างดี ถ้าเธอไม่ปล่อยวางจากความเจ็บปวดในอดีต คงเป็นไปไม่ได้ที่จะยอมรับเขา

เดวิดแสดงความคิดเห็นของเขาบ้าง “ถึงแม้คุณกับเหล่าลู่จะเป็นอดีตไปแล้ว แต่ก็ยังหลงเหลือความผูกพันระหว่างคุณกับเสี่ยวฮ่าว ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่พวกคุณแยกทางกัน เหตุผลไม่ได้เกิดขึ้นเพราะความรัก แต่เป็นเพราะถูกบังคับจนไม่มีทางเลือก เพราะแบบนี้ ผมถึงรู้ดีกว่าใคร ๆ ว่าความสัมพันธ์ที่จบลงอย่างเจ็บปวดนั้นเป็นยังไง”

ตอนที่เขาเจอกับเฉินหย่าจือแรก ๆ ทั้งคู่เพิ่งจะผ่านพ้นช่วงชีวิตที่มืดมนมาหมาด ๆ เขายังจำได้ดีว่าตอนนั้นเธอเศร้าเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างไรบ้าง

เขาไม่คิดว่าลู่เซิ่งหมินคนนี้จะเป็นภัยคุกคามต่อเขามาก่อน เพราะคนคนนั้นอยู่ห่างไกล และอาจไม่มีวันเข้ามาในชีวิตของพวกเขาอีก

แต่ตอนนี้คนคนนั้นอยู่ที่นี่แล้ว!

เมื่อลู่ฮ่าวถามความคิดเห็นของพวกเขาก่อนหน้านี้ ว่าต้องการเชิญลู่เซิ่งหมินมาร่วมงานเลี้ยง เดวิดไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่ จนกระทั่งตอนนี้ หลังจากกินสิ่งที่ลู่เซิ่งหมินนำมาให้ เฉินหย่าจือก็มีดูสับสน หวนนึกถึงความทรงจำในอดีต

เฉินหย่าจือมองไปที่สีหน้าเจือความผิดหวังเล็ก ๆ ของเดวิด แล้วตอบด้วยรอยยิ้ม “ถ้าคุณไม่มั่นใจ และกลัวว่าจะไม่มีอะไรมาเชื่อมสายสัมพันธ์ระหว่างเรา งั้น ถ้าฉันมีลูกให้คุณอีกคนล่ะ?”

เดวิดที่ทำหน้าเศร้าในตอนแรกถึงกับตกตะลึง “!!!”

มุมปากของเขากระตุกยิ้ม ก่อนจะจับมือเฉินหย่าจือไว้แล้วพูดเบา ๆ “ที่รัก อย่าลืมว่าปีนี้คุณอายุสี่สิบเจ็ดแล้วนะ”

เฉินหย่าจือมองเขาอย่างจริงจังแล้วพูดว่า “แต่ฉันยังไม่ถึงวัยหมดประจำเดือนเลย ถ้าคุณอยากมีลูกจริง ๆ ก็น่าจะพอมีความหวังอยู่บ้าง”

เมื่อเดวิดได้ยินแบบนั้น เขาก็กังวลและทำหน้าจริงจัง

“ไม่เอา อย่าคิดอะไรตื้น ๆ เลย ผมไม่อยากเอาชีวิตของคุณไปเสี่ยงเพื่อแลกกับชีวิตใหม่หรอกนะ”

เขาจับมือเฉินหย่าจือแล้วพูดเสียงขรึม “สำหรับผม คุณคือคนที่สำคัญที่สุด เราสองคนอายุตั้งเท่านี้แล้ว แถมเรายังมีหลานแล้วด้วย ทำไมเรายังต้องมีลูกเป็นของตัวเองด้วยล่ะ?”

“กู้หลานคลอดลูกแล้วก็จริง แต่คุณไม่เห็นเหรอว่ากู้เจิงอันมีความสุขขนาดไหนเมื่อมีลูกเป็นของตัวเอง?” เมื่อวานนี้พวกเขาไปเยี่ยมกู้หลันและลูกน้อย เห็นว่ากู้เจิงอันมีความสุขมากเมื่อมีลูกชายอีกคน

เดวิดพูดอย่างเคร่งขรึม “เธออายุสี่สิบเอง ถือว่าไม่แก่มาก ถึงอย่างนั้นคราวนี้เธอก็ต้องแบกรับความทุกข์ทรมานไม่น้อยเลยเพื่อคลอดลูกสักคน เธอเกือบแตะขอบประตูยมโลกอยู่แล้ว เมื่อวานคุณก็เห็นสภาพของเธอแล้วนี่ เธอยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อเด็ก แต่ผมไม่มีวันยอมให้คุณเสี่ยงขนาดนั้นแน่”

“คุณกลัวว่าจะเสียฉันไปเหรอ?” เฉินหย่าจือมองหน้าเขาแล้วถาม

“ใช่ ผมไม่อยากเสียคุณไป ชีวิตนี้ผมมีแค่คุณเท่านั้นที่สามารถมอบความปลอดภัยให้ผมได้ ผมไม่จำเป็นต้องมีลูกก็ได้ ขอแค่หัวใจคุณอยู่กับผมก็พอ”

เดวิดมองเธอพลางทำหน้าเศร้า และพูดว่า “ผมเคยบอกคุณไปแล้วว่าผมไม่อยากมีลูกเป็นของตัวเองอีก อย่าคิดเรื่องนี้อีกเลยนะ จะทำให้เสี่ยวฮ่าวและคนอื่น ๆ หัวเราะซะเปล่า”

ความเจ็บปวดจากการสูญเสียลูกสาว เป็นสิ่งที่ยากจะลืมเลือน และทำให้เขาไม่อยากมีลูกเป็นของตัวเองอีกเลย

“ถ้าอย่างนั้นคุณก็ไม่ต้องคิดเรื่องนี้แล้ว” เฉินหย่าจือมองหน้าเขาแล้วพูดเบา ๆ “ที่รัก ลู่เซิ่งหมินกับฉันเคยอยู่ด้วยกันเมื่อสามสิบปีก่อน แต่เราเลิกราจากกันไปนานแล้ว คุณคิดว่าเราสองคนจะยังจูนกันติดเหรอ พวกเราไม่ได้เจอหน้ากันมาเกือบสามสิบปีได้แล้วมั้ง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องนิสัย หรือวิถีชีวิต คนที่ไม่อยู่ในระดับเดียวกัน ความสัมพันธ์จะพัฒนาได้ยังไง? ตอนนี้ความเชื่อมโยงเดียวระหว่างเราคือเขาเป็นพ่อของเสี่ยวฮ่าว และฉันเป็นแม่ ไม่ว่าอย่างไรฉันก็รู้สึกขอบคุณลู่เซิ่งหมินเสมอ ตอนนั้นเขาทำงานหนัก ทุ่มเทแรงกายแรงใจเลี้ยงเสี่ยวฮ่าวจนเติบโตขึ้นเป็นคนดี นั่นทำให้ฉันโล่งใจมากแล้ว”

ตั้งแต่เธอรู้ว่าลูกชายของตัวเองยังมีชีวิตอยู่ เธอถึงได้กลับมามีความหวังในชีวิตอีกครั้ง

เดวิดพยักหน้า “สำหรับเรื่องนี้ ผมเองก็ต้องขอบคุณเขาด้วยเหมือนกัน ที่เสี่ยวฮ่าวเติบโตมาได้ขนาดนี้ มันทำให้ปมในใจของคุณจางลงไป จนในที่สุดคุณก็ยอมรับผม”

เฉินหย่าจือยิ้มพลางพูดว่า “ใช่แล้วค่ะ จากนี้ไป คุณต้องอยู่เคียงข้างฉันในฐานะสามีอย่างภาคภูมิใจนะ”

“แล้วคุณจะไปพบเขาเมื่อไหร่? ผมควรไปกับคุณหรือเปล่า?” เดวิดเลิกคิ้วมองเธอแล้วถาม

“ไปด้วยกันสิคะ”

ลู่ฮ่าวและกู้หนานเก็บตัวอยู่ในห้อง เมื่อพวกเขาออกไปข้างนอกเพื่อกินข้าวมื้อเย็น ทั้งสองก็เห็นว่าพ่อแม่ดูรักกันยิ่งกว่าเมื่อก่อนอีก

ทั้งสองสบตากันเป็นครั้งคราว อีกทั้งยังคีบอาหารให้กันและกันในระหว่างรับประทานอาหารด้วย

แน่นอน สำหรับสามีภรรยาที่เปิดอกพูดคุยกันตรง ๆ ต่อให้มีความขัดแย้ง การเคลียร์ใจก็จะช่วยยกระดับความสัมพันธ์

ถือว่าเรียนรู้ซึ่งกันและกัน

เฉินหย่าจือพูดกับลู่ฮ่าว “เสี่ยวฮ่าว พรุ่งนี้ลูกช่วยเป็นธุระแทนแม่หน่อย เดวิดกับแม่อยากนัดเลี้ยงอาหารพ่อของลูกและคนอื่น ๆ น่ะ”

“พรุ่งนี้เลยเหรอครับ?” ลู่ฮ่าวได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองเฉินหย่าจือ

เฉินหย่าจือก็ตอบกลับ

“ใช่ จองห้องอาหารในโรงแรมหลันเฉิงก็ได้ พาถงถงไปให้พวกเขาเห็นหน้าสักหน่อย พวกเขาคงอยากเจอหลานจะแย่อยู่แล้ว”

กู้หนานพูดเสริม “จริงค่ะ อาหญิงเพิ่งถามถึงเด็กทันทีที่พวกเราเจอกันวันนี้”

“เดี๋ยวพรุ่งนี้พวกเขาจะได้เจอแล้วแหละ”

ลู่ฮ่าวเหลือบมองเดวิด และเห็นว่าสีหน้าของเขาเป็นปกติ แม่ก็ยิ้มแย้มแจ่มใส เขาจึงยิ้มและพยักหน้า “ครับ ผมจะจัดการให้”

วันรุ่งขึ้น ลู่ฮ่าวและกู้หนานไปที่โรงแรมหลันเฉิงล่วงหน้าพร้อมกับลูกสาว เมื่อไปถึง ผู้เฒ่าลู่และคนอื่น ๆ กำลังนั่งพูดคุยกันอยู่ในห้องพอดี อาจเป็นเพราะทุกคนคิดว่าเปลืองค่าใช้จ่ายเกินไปที่จะทานอาหารในเมือง ดังนั้นจึงไม่ออกไปทานอาหารข้างนอกในตอนเช้า และให้ฟางกั๋วผิงลงไปซื้อซาลาเปาสองสามลูกกลับมา จากนั้นทุกคนก็กินซาลาเปา ดื่มน้ำเปล่า และคุยกันอยู่ในห้อง

ทันทีที่เขาผลักประตูเข้าไป ลู่ฮ่าวเห็นซาลาเปาที่เหลือวางอยู่บนโต๊ะ จึงขมวดคิ้ว “ทำไมถึงเอาแต่กินซาลาเปาลูกใหญ่ล่ะครับ? ไม่ออกไปกินข้าวข้างนอกเหรอ? มีแผงขายอาหารเช้าอยู่เยอะแยะ”

ลู่ฮุยฟางเห็นสีหน้าจริงจังของลู่ฮ่าว จึงรีบเก็บซาลาเปาลงไป ก่อนจะยิ้มเจื่อน ๆ แล้วพูดว่า “ตอนอยู่บ้านเราก็กินแบบนี้เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ? ต่อให้เธออยู่ในเมือง เวลาออกไปทำงานตอนเช้า ใช่ว่าจะมีเวลากินอาหารอร่อย ๆ ซะเมื่อไหร่ อีกอย่าง มีของพวกนี้รองท้องสักหน่อยก็ไม่หิวแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะน้อง ๆ ของเธออยากกิน เราคงไม่กินมื้อเช้าด้วยซ้ำ”

พวกเขาติดนิสัยนี้มาจากตอนอยู่บ้าน จะกินอาหารมื้อเช้าเฉพาะตอนที่ต้องออกไปทำงานกลางทุ่งนา เวลาหิวก็ดื่มน้ำแก้กระหาย เป็นผลให้พวกเขาไม่มีความอยากอาหารในตอนเช้าเมื่อไม่ได้ออกแรงทำงาน

“พาหลานสาวมาให้อาดูเร็วเข้า”

สายตาของลู่ฮุ่ยฟางจ้องมองไปที่เด็กในอ้อมแขนของกู้หนาน เธอเช็ดมือให้สะอาดแล้วรีบรับเด็กไปอุ้ม จากนั้นฟางกั๋วผิงและลู่เซิ่งหมินก็มาล้อมอยู่รอบ ๆ

“ผมก็อยากเห็นเหมือนกัน ผมก็อยากเห็นเหมือนกัน” ฟางอวี๋และชิงชิงเบียดตัวเข้าไปจากด้านหลังของลู่ฮุ่ยฟาง

ลู่ฮุ่ยฟางมองดูทารกในอ้อมแขน จากนั้นก็คุยกับเธอเสียงอ่อน “ถงถง นี่ย่าน้อยเองนะ”

“นี่ปู่น้อยเอง”

ลู่เซิ่งหมินมองไปที่เด็กน้อย แนะนำตัวเองอย่างเคร่งขรึม “ปู่เป็นปู่ของหลานนะ”

“งั้นผมก็เป็นอาน้อย” ฟางอวี๋ตกใจมากหลังจากพูดออกมาแบบนั้น “พระเจ้าช่วย ผมเป็นอาแล้วเหรอเนี่ย”

“ถ้าอย่างนั้นหนูก็เป็นอาหญิงเหมือนกันน่ะสิ?”

“ ใช่ ชิงชิงของเรากลายเป็นผู้อาวุโสแล้วนะ”

“ไอหยา ดูปากเล็ก ๆ นี่สิ ดูเหมือนเสี่ยวฮ่าวตอนเด็ก ๆ มากเลย”

ลู่ฮุ่ยฟางมองไปที่ถงถง ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่พลางหันไปถามลู่เซิ่งหมิน “ว่าไหมพี่ใหญ่?”

ลู่เซิ่งหมินมองดูหลานสาวของเขาด้วยความรัก ยิ้มและพยักหน้า “พวกเขาคล้ายกันมากจริง ๆ”

“ขอฉันอุ้มเธอหน่อยสิ”

ลู่เซิ่งหมินเอื้อมไปอุ้มเด็ก จับเธอเข้าหาอ้อมแขนของตัวเองอย่างระมัดระวัง

กู้หนานเฝ้าดูพ่อสามีของเธออุ้มเด็กน้อยอย่างชำนาญ พูดด้วยรอยยิ้มว่า “พ่ออุ้มเด็กเก่งจังเลยค่ะ”

“แน่อยู่แล้ว สมัยเสี่ยวฮ่าวอายุเท่านี้ พ่อก็อุ้มแบบนี้เหมือนกัน”

ลู่ฮุ่ยฟางมองดูเด็กหญิงตัวน้อยที่ไม่ร้องไห้งอแงเมื่ออยู่ในอ้อมแขนของพี่ชายตัวเอง จากนั้นก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า “ถงถง นิสัยดี ไม่กลัวคนแปลหน้าเลยนะ ไม่เหมือนตอนที่เสี่ยวฮ่าวยังแบเบาะ พวกเราสามคนผลัดกันอุ้มเขาเมื่อไหร่ เขาจะร้องไห้โวยวายทุกครั้ง ถึงกอดไว้ก็ยังร้องไห้ทั้งคืน จนพี่ใหญ่ต้องอุ้มมาเขย่าจนหลับ แต่พอวางลงก็ร้องไห้จ้าเหมือนเดิม”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ลู่ฮุ่ยฟางก็รู้สึกเศร้าใจเล็กน้อย

ลู่ฮ่าวเกิดมาก็กำพร้าแม่ จะไม่ให้ร้องไห้งอแงตอนกลางคืนได้อย่างไร?

ลู่ฮุ่ยฟางมองไปที่ชายหนุ่มรูปหล่อตัวสูงโปร่ง จากนั้นก็มองกลับไปที่ถงถงในอ้อมแขนของลู่เซิงหมินอย่างสะท้อนใจ

วันเวลาผ่านไปเร็วจนหลานชายของเธอให้กำเนิดลูกสาวคนแรกเสียแล้ว