เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 797 ความคิดของลู่เซิ่งหมิน

บทที่ 797 ความคิดของลู่เซิ่งหมิน

ลู่ฮุ่ยฟางไปหาลู่เซิ่งหมินในวันรุ่งขึ้น

ซึ่งลู่เซิ่งหมินได้ยินจากผู้เฒ่าลู่ว่าลู่ฮ่าวและคนอื่น ๆ จะกลับมาที่บ้านในช่วงปีใหม่ ดังนั้นพอถึงวันหยุดฤดูหนาว ลู่เซิ่งหมินจึงจ้างช่างสองสามคนจากในหมู่บ้านมาตกแต่งสนามหญ้าเสียใหม่

สนามหญ้าถูกปูทับด้วยอิฐทั้งหมด เพื่อป้องกันไม่ให้ฝนชะหน้าดินจนกลายเป็นโคลน

และเมื่อตอนนี้สนามหญ้าได้รับการปรับปรุงใหม่แล้ว เขาจึงทำฝ้าเพดานในห้องนั่งเล่นเพิ่ม ซึ่งเป็นเทคนิคงานช่างแบบใหม่ที่ช่างในหมู่บ้านเพิ่งครูพักลักจำมาจากในเมือง

ลู่เซิ่งหมินซื้อวัสดุทั้งหมดจากผู้รับเหมาที่เป็นคนสร้างบ้านให้พวกเขาอีกที

ส่วนเงินยังไม่ได้จ่าย เขาบอกพวกเขาว่าไว้เงินเดือนรอบถัดไปออกเมื่อไหร่ค่อยจ่ายค่าจ้างให้

ซึ่งนั่นเป็นเพราะเขาไม่อยากพูดเรื่องเงินกับลู่ฮ่าวและกู้หนาน

ตอนนี้ภาพรวมของอาคารสองชั้นทั้งหลัง นอกเหนือจากชั้นบนที่ยังไม่ได้รับการตกแต่ง ก็ถือว่าดูดีมากทีเดียว

เมื่อลู่ฮุ่ยฟางมาถึงบ้านใหม่ของอีกฝ่าย เธอเห็นว่าลู่เซิ่งหมินกำลังสับฟืนอยู่ในสวน

ลู่ฮุ่ยฟางหนาวมากแม้ตอนนี้จะสวมแจ็กเกตบุผ้าฝ้าย เธอพูดด้วยรอยยิ้ม “พี่ใหญ่ วันนี้อากาศหนาวมาก นอกจากพี่จะไม่หลบอยู่ในบ้านแล้วยังออกมาสับฟืนอีก ฟืนยังมีพออยู่ไม่ใช่หรือ”

ลู่เซิ่งหมินตอบขณะที่สับฟืนไปด้วย “ต้องสับเพิ่มหน่อย ถ้าเสี่ยวฮ่าวกลับมาพร้อมหลาน จะได้ใช้ฟืนกับถ่านเป็นเชื้อเพลิงควบคู่กันไปไง วิธีนี้ปลอดภัยกว่า ถ้าเผาถ่านแค่อย่างเดียวควันจะคละคลุ้งเกินไป”

พอพูดถึงลู่ฮ่าว ลู่ฮุ่ยฟางก็อารมณ์ดีขึ้นมา เธอมองไปที่ลู่เซิ่งหมินด้วยรอยยิ้ม แทบรอไม่ไหวที่จะบอกข่าวดีให้เขารับรู้ “พี่ใหญ่ อย่าเพิ่งทำงานเลยน่า เข้าไปในบ้านก่อนเถอะ ฉันมีอะไรจะบอก”

“มีอะไรหรือ?” ลู่เซิ่งหมินมองหน้าเธอ

“เรื่องเสี่ยวฮ่าวน่ะ”

ลู่ฮุ่ยฟางพูดทิ้งความสงสัยไว้ จากนั้นก็เดินนำเข้าไปในบ้าน ลู่เซิ่งหมินเห็นอย่างนั้นจึงรีบตามไป

ทันทีที่พวกเขาเข้าไปในบ้าน ลู่ฮุ่ยฟางก็ทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา ลู่เซิ่งหมินเลยรีบถาม “เกิดอะไรขึ้นกับเสี่ยวฮ่าว?”

ลู่ฮุ่ยฟางยิ้มและตอบว่า “เสี่ยวฮ่าวบอกว่าเขากำลังจะจัดงานเลี้ยงวันเกิดครบรอบร้อยวันให้ลูก ก็เลยเชิญพวกเราไปที่หลันเฉิง”

หลังจากได้ยินสิ่งที่ลู่ฮุยฟางพูด ลู่เซิ่งหมินก็มองเธอด้วยความประหลาดใจ “ไปหลันเฉิงหรือ?”

ลู่ฮุ่ยฟางพยักหน้า “ใช่ พวกเขาบอกว่าจะจัดงานเลี้ยงของเด็กในหลันเฉิง ให้เหล่าฟางกับฉันพาลูก ๆ กับพี่เข้าเมืองด้วยกัน แถมยังบอกด้วยว่าเราควรออกเดินทางพรุ่งนี้ ไม่ก็มะรืนนี้”

“นี่…”

ข่าวนี้มาอย่างกะทันหันจนลู่เซิ่งหมินไม่ได้เตรียมใจเลย จนเขารู้สึกสับสน

ที่สับสนก็เพราะสงสัยว่าทำไมจู่ ๆ ลู่ฮ่าวถึงนับเขาไว้ในหมู่ญาติ ๆ อยากเชิญไปร่วมงานเลี้ยงด้วย

ทั้งที่อีกฝ่ายได้เจอแม่แท้ ๆ และย้ายไปอาศัยอยู่กับเธอ ลูกชายคนนี้คิดหรือเปล่าว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าตนได้เผชิญหน้ากับเธออีกครั้ง?

ลู่ฮุ่ยฟางสังเกตเห็นความลังเลของลู่เซิ่งหมิน จึงเริ่มทำตามแผน

“พี่ใหญ่ ครั้งนี้พี่ต้องไปให้ได้นะ เสี่ยวฮ่าวอยากเชิญพ่อของเขาเป็นกรณีพิเศษ เมื่อคืนเขาโทรมาบอกดึกเกินไป ฉันเลยไม่ได้วิ่งมาเรียกให้พี่ไปรับสาย ถึงยังไงพี่ก็เป็นปู่ของเด็กคนนั้น ถ้าพี่ไม่ไป เสี่ยวฮ่าวคงผิดหวังมาก พ่อก็คงไม่มีความสุขเหมือนกัน”

“แต่ว่า…”

ลู่เซิ่งหมินเอาแต่ก้มศีรษะลง เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นกังวล

ลู่ฮุ่ยฟางเลิกคิ้วแล้วถามด้วยรอยยิ้ม “พี่ใหญ่ พี่กลัวว่าจะเจอกับแม่ของเสี่ยวฮ่าวใช่ไหม?”

ลู่ฮุ่ยฟางรู้สึกสับสนเล็กน้อยกับปฏิกิริยาของลู่เซิ่งหมิน พี่ชายของเธอควรจะมีความสุขเมื่อได้ยินข่าวนี้สิ

นอกจากเขาจะได้เจอหลานสาวตัวเองแล้ว ยังสามารถใช้โอกาสนี้เพื่อถือโอกาสไปเจอหน้าแฟนเก่าอีกด้วย ยิงปืนนัดเดียวได้นกตั้งสองตัวเลยนะ

ทว่าลู่เซิ่งหมินยังคงก้มหน้าลงโดยไม่พูดอะไร

ลู่ฮุ่ยฟางไม่แน่ใจว่าพี่ชายตนกำลังคิดอะไรอยู่ แต่เธอไม่เชื่อหรอกว่าพี่ชายจะไม่อยากเจอหน้าภรรยาเก่าของตัวเอง

“พี่ใหญ่ พี่ไม่อยากเจอเธอหรือ? ถึงยังไงความเข้าใจผิดระหว่างพวกพี่ก็คลี่คลายเรียบร้อยแล้ว ตอนนั้นเธอไม่ได้ทรยศพี่ แต่เป็นเพราะถูกคนในตระกูลเฉินบงการให้แยกจากกันต่างหาก ปัญหาไม่ได้เกิดเพราะฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง พี่ไม่มีความจำเป็นต้องหลบหน้าเธอนี่”

ใช่ ความจริงถูกเปิดเผยเมื่อนานมาแล้ว พวกเขาจึงไม่ต้องกังวลว่าถ้าเจอหน้าแล้วจะเกิดความลำบากใจอีก

ลู่เซิ่งหมินตอบกลับด้วยเสียงต่ำ

“แม่เสี่ยวฮ่าวแต่งงานใหม่ไปแล้ว ฉันกลัวว่าถ้าฉันไปมันจะเป็นผลร้ายกับชีวิตคู่ของเธอ”

เมื่อลู่ฮุ่ยฟางได้ยินแบบนั้น เธอก็อธิบายให้เขาฟังด้วยน้ำเสียงปลอบโยน

“งั้นพี่ไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้หรอก ในเมื่อเสี่ยวฮ่าวเชิญพวกเราด้วยตัวเอง หมายความว่าเขาต้องขอความเห็นจากแม่แล้ว และเธอยินดีที่จะเจอพี่ ถ้าพี่ยังพยายามหลบเลี่ยงเธอก็ออกจะใจแคบเกินไปหน่อยนะ เรื่องมันผ่านมาหลายปีแล้ว ถึงเวลาต้องปล่อยวางแล้วละ”

สาเหตุที่พี่ชายคนโตของเธอไม่ไปกล้าเจอหน้าแม่ของลู่ฮ่าวอีกครั้ง บางทีอาจไม่ใช่เพราะเขากลัวว่าตัวเองจะสร้างปัญหาให้ครอบครัวเธอร้าวฉาน แต่เป็นเพราะกลัวว่าตัวเองจะทำใจไม่ได้มากกว่า

เพราะไม่ว่าผ่านมานานกี่ปี เขาก็ไม่เคยลืมความสัมพันธ์ในตอนนั้นเลย

เพราะฉะนั้น เขาถึงได้ตัดสินใจว่าจะอยู่คนเดียว

ดูเหมือนว่าลู่เซิ่งหมินจะคล้อยตามคำแนะนำของลู่ฮุ่ยฟาง “ได้ ไว้ฉันจะลองคิดดู”

แต่ลู่ฮุ่ยฟางพูดอย่างรวบรัด “พี่ใหญ่ ถ้าพี่ตกลงว่าจะไป งั้นพวกเราจะออกไปตลาดสักหน่อย จะได้ซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ให้พี่ใส่เข้าเมืองไง”

ลู่เซิ่งหมินเต็มไปด้วยอารมณ์ที่สับสน ในขณะนี้เขาไม่สามารถคิดหรือตัดสินใจอะไรได้เลย ได้แต่บอกให้ลู่ฮุ่ยฟางออกไป “เธอกลับไปก่อนเถอะ ไว้ตอนเที่ยงฉันจะไปหาเธออีกที”

ตอนนี้เขาอยากอยู่คนเดียวมากที่สุด

“ค่ะ งั้นฉันไปก่อนนะ กินข้าวกินปลาให้เรียบร้อยซะ แล้วพวกเราจะออกเดินทางทันทีเมื่ออากาศอุ่นขึ้น”

พูดจบลู่ฮุ่ยฟางก็ไปที่บ้านของสวี่เจิง เพื่อถ่ายทอดคำพูดของกู้หนานไปให้เจียงผิง

ลู่เซิ่งหมินหยิบภาพถ่ายขาวดำที่ไม่ได้หยิบออกมาดูเนิ่นนานจากลิ้นชักที่ล็อคกุญแจไว้

เขาคิดว่าตลอดทั้งชีวิตนี้คงไม่มีโอกาสได้เจอเธออีก ไม่คาดคิดเลย ต้องขอบคุณลูกชายของเขา ที่ทำให้เขาได้กลับไปเจอเธออีกครั้ง

ลู่เซิ่งหมินทั้งรู้สึกตื่นเต้นและสับสนอย่างอธิบายไม่ถูก เขาได้ยินว่าตอนนี้เธอกลายเป็นนักธุรกิจใหญ่ไปแล้ว ทั้งยังได้แต่งงานกับคู่สมรสที่เป็นนักธุรกิจเหมือนกัน

เขาจะไปเจอเธอทั้ง ๆ ที่เขามีสภาพแบบนี้ได้ยังไง?

ทันใดนั้นลู่เซิ่งหมินก็ลุกขึ้น เข้าไปในห้องเพื่อหามีดโกน ก่อนจะกลับออกมาและเริ่มโกนหนวดเคราตัวเองหน้ากระจก

จริง ๆ แล้วหนวดเคราของเขาไม่ได้ยาวจนรกรุงรังขนาดนั้น ถึงอย่างไรเขาก็เป็นครู แม้จะมักง่ายไปหน่อย แต่ก็ยังรักษาสุขอนามัยเป็นอย่างดี

นอกจากนี้ เขามักจะใช้เวลาส่วนใหญ่ขลุกอยู่กับนักเรียนในโรงเรียน ทำให้สภาพภายนอกไม่ได้แก่หง่อมไปตามวัยเหมือนคนอื่น ๆ

ยังคงมีมาดสง่างามเช่นเคย สมกับที่เป็นปัญญาชน

ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่พอใจกับรูปร่างหน้าตาของตัวเองอยู่ดี

วันนี้เขาว่าจะออกไปร้านตัดผมบนถนนใหญ่เพื่อตัดผมสักหน่อย เพราะจำได้ว่าน้องสาวจะซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ให้เขาใส่เข้าเมือง

เขาไม่อาจปล่อยให้เฉินหย่าจือเห็นว่าตัวเองมีสภาพย่ำแย่แค่ไหน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการทำให้ลู่ฮ่าวต้องอับอายเลย

…

ด้านลู่ฮ่าว เขาได้จองโรงแรมสำหรับจัดเลี้ยง จองโต๊ะไว้ตามจำนวนคนโดยประมาณ จากนั้นก็ไม่รู้จะทำอะไรอีก แค่รอให้พ่อแม่กลับมาจากต่างประเทศในวันพรุ่งนี้ แล้วค่อยออกไปรับทั้งสอง

สุดสัปดาห์นี้ กู้ย่าฮุยมาหาลู่ฮ่าวถึงบ้านพร้อมกับเอกสารตำราเรียนมากมาย ตั้งใจมาติวสอบกับเขาโดยเฉพาะ

ทันทีที่กู้ย่าฮุยเดินผ่านประตูเข้าไปและเห็นลู่ฮ่าว เขาก็โอดครวญเสียงดัง “เหล่าลู่ ฉันอยากยอมแพ้แล้ว”

ลู่ฮ่าวเหลือบมองอีกฝ่ายแล้วด่าส่ง ๆ “เป็นบ้ารึไง?”

กู้ย่าฮุยทรุดตัวลงบนโซฟาแล้วบ่นต่อ “เนื้อหามันยากเกินไป ที่สำคัญคือฉันต้องแบกสังขารจากการทำงานในแต่ละวันกลับมาอ่านมัน ตอนนี้ฉันไม่มีแรงจะอ่านอีกแล้ว คนเราพอพ้นช่วงวัยแห่งความทะเยอทะยาน เรื่องที่เคยทำได้ก็กลายเป็นเรื่องยากไปหมด อีกอย่าง รั่วหลินเพิ่งจะขอแยกห้องนอนกับฉัน ชาตินี้เราสองคนคงไม่มีลูกด้วยกันแน่ ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันกลัวว่าชีวิตคู่ของเราจะมีปัญหาไม่ลงรอยกัน ดีไม่ดีอาจเลิกราได้เลยนะ”

ลู่ฮ่าวเข้าใจความยากลำบากของกู้ย่าฮุย แต่เขาไม่เห็นด้วยกับคำพูดของอีกฝ่ายซะทีเดียว เขาเพิ่งจะอายุยี่สิบกว่า ยังอยู่ในยุคของความก้าวหน้า ตราบใดที่พวกเขามุ่งความสนใจไปที่ตัวเองแค่อย่างเดียว ย่อมไม่มีอะไรที่พวกเขาทำไม่ได้

กู้ย่าฮุยก็แค่เสแสร้งไปอย่างนั้น

“ทุกครั้งที่นายโดนคนรอบข้างกดดัน นายยังพยายามอย่างหนักจนเอาชนะมันได้เลย”

“แต่รอบนี้ฉันแพ้แน่”

“งั้นก็ยอมแพ้ไปซะ แล้วไม่ต้องมายุ่งกับฉันอีก” ลู่ฮ่าวขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจอีกฝ่าย ชายหนุ่มเดินเข้าห้องทำงานไปพร้อมกับกองหนังสือหนาเป็นตั้ง ส่วนกู้ย่าฮุยรีบพรวดพราดตามเข้าไปทันที

“ฉันไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ หรอก ฉันเองก็อยากก้าวหน้าเหมือนกันนั่นแหละ แค่แวะมาขอกำลังใจหน่อยไม่ได้หรือไง”