เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 796 เตรียมงานเลี้ยงฉลองร้อยวัน

บทที่ 796 เตรียมงานเลี้ยงฉลองร้อยวัน

หลังจากที่ลู่ฮ่าวทำความสะอาดบ้านที่แม่ของเขาซื้อไว้แล้ว ก็วางแผนกับครอบครัวว่าจะย้ายเข้าในวันรุ่งขึ้นเลย

ก่อนออกเดินทาง พวกเขานั่งกินข้าวร่วมกับผู้เฒ่ากู้และครอบครัวของคุณลุงในตอนเย็น

ผู้เฒ่ากู้และคุณย่ากู้อุ้มถงถงไว้ไม่ยอมปล่อย ส่วนกู้ย่าฮุยก็ไม่เต็มใจที่จะให้พวกเขาไป

“เหล่าลู่ ถ้าย้ายไปก็หมายความว่าฉันกับนายจะอยู่ห่างกันสิ ต่อจากนี้ฉันมีอะไรจะถามนายก็จะถามไม่สะดวกอีกแล้ว แถมฉันจะไม่ได้เจอหน้าหลานสาวบ่อย ๆ แล้วด้วย”

ช่วงหลังมานี้กู้ย่าฮุยค่อนข้างกระตือรือร้นกับการเรียนอย่างมาก เขาทุ่มเทแรงใจแรงกายอย่างหนักเพื่อเตรียมตัวสมัครสอบหลังปีใหม่ นอกจากนี้ เขายังต้องการความช่วยเหลือจากลู่ฮ่าวในหลาย ๆ ข้อสงสัย การติวหนังสือไปพร้อมกับเพื่อนเท่านั้นถึงจะทำให้เขามีความมั่นใจมากขึ้น

ลู่ฮ่าวบอกว่า “บ้านฉันอยู่ใกล้โรงพยาบาลแค่ไม่กี่นาที ถ้านายสงสัยตรงไหน หลังเลิกงานค่อยแวะมาหาฉันก็ได้นี่”

“แล้วเหลนของย่าล่ะ?” คุณย่ากู้ถามอย่างไม่เต็มใจ มองดูทารกในอ้อมแขนของเธอด้วยความรักใคร่และหวงแหน

“คุณย่าครับ พวกเรากับลูกคงอยู่ที่นี่อีกไม่กี่วันแล้ว”

ผู้เฒ่ากู้ถามพวกเขา “ย่าได้ยินจากปู่ของเธอว่าพวกเธอจะกลับบ้านเกิดในช่วงปีใหม่ แล้วจะออกเดินทางเมื่อไหร่กันล่ะ?”

“น่าจะเดินทางหลังจากงานเลี้ยงฉลองร้อยวันของถงถงครับ”

วันรุ่งขึ้นเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ ฉินเฟิงและกู้ย่าถิงไปส่งญาติ ๆ ของพวกเขากลับชนบทบ้านเกิด ช่วงนี้พวกเขาไม่มีอะไรทำพอดี ฉินเฟิงจึงขับรถของพ่อตามาช่วยลู่ฮ่าวกับกู้หนานขนของ

ทันทีที่พวกเขาย้ายเข้าไปในลานบ้านอันกว้างขวาง ผู้เฒ่าลู่รู้สึกได้ทันทีว่าอากาศปลอดโปร่งกว่าเดิม พอเห็นว่าต้นไม้ใบหญ้าในสวนที่นี่รกรุงรังมากเพราะไม่มีใครอยู่มาเป็นเวลานาน จึงเริ่มตัดแต่งต้นไม้ให้เป็นระเบียบ รวมถึงพรวนดินดอกไม้ในลานบ้าน

ผู้เฒ่าลู่ถอนหายใจขณะที่เขาตัดแต่งกิ่งไม้แห้ง สนามหญ้าของเฉินหย่าจือใหญ่มาก น่าเสียดายที่ใช้พื้นที่ทั้งหมดเพื่อปลูกดอกไม้เป็นส่วนใหญ่ ปีหน้าเขาอาจจะทำแปลงปลูกผักเพิ่ม

แต่แล้วก็ฉุกคิดขึ้นได้ ว่าปีหน้าพวกเขาก็ไม่ได้กลับมาอยู่ที่นี่เสียหน่อย แต่ย้ายไปอยู่ปักกิ่งต่างหาก

ลานบ้านหลังนี้จะว่างเปล่าต่อจากนี้ไป

ผู้เฒ่าลู่มองดูสนามหญ้าที่ว่างเปล่า อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ ผู้คนในบ้านเกิดของพวกเขาครอบครองที่ดินขนาดแปดไร่เพื่ออยู่อาศัยและทำการเกษตรมาหลายชั่วอายุคนกว่าจะเก็บเงินซื้อบ้านในเมืองได้สักหลัง

แต่คนร่ำรวยในเมืองกลับซื้อบ้านทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ บ้างก็ซื้อแล้วปล่อยร้างไว้

หลังจากที่ย้ายบ้านเสร็จเรียบร้อยแล้ว ลู่ฮ่าวก็จัดการจองพื้นที่จัดเลี้ยงในโรงแรมต่อ เพื่อจัดงานฉลองวันเกิดครบรอบหนึ่งร้อยวันให้กับลูกสาวที่รักของเขา ไม่ลืมโทรเชิญญาติสนิทและเพื่อนฝูง

หลังจากทำงานจนถึงเย็น ลู่ฮ่าวถามกู้หนานว่าเธอยังมีญาติหรือเพื่อนคนอื่น ๆ อีกหรือเปล่าที่ลืมแจ้งให้ทราบ

นี่คืองานวันเกิดครบรอบหนึ่งร้อยวันของลูกสาวเขา ดังนั้นควรเชิญทุกคนที่เกี่ยวข้องมาร่วมอวยพรลูก

จะได้มีบรรยากาศมีชีวิตชีวาน่าจดจำ

กู้หนานบอกว่า “มีสิคะ เราน่าจะเชิญคุณลุงคุณป้าให้เข้ามาในเมืองด้วย ก่อนหน้านี้งานฉลองพระจันทร์เต็มดวง พวกเขาก็ไม่ได้เข้าร่วม ไหน ๆ มีโอกาสจัดงานฉลองร้อยวันทั้งทีก็ไม่ควรพลาด พวกเขาต่างก็เป็นคนที่เรารักที่สุด ถ้าขาดพวกเขาไปฉันคงรู้สึกไม่ดี ถ้าเกิดอากาศหนาวมากจนฉันกลับไปบ้านเกิดไม่ได้คงน่าเสียดายมาก ๆ”

วันนี้ลู่ฮ่าวโทรไปเชิญเพื่อนร่วมงานและหัวหน้าของเขาเป็นพิเศษ ส่วนสมาชิกคนอื่น ๆ ที่เหลือก็เป็นญาติ ๆ ของภรรยาทั้งนั้น

เพราะญาติแท้ ๆ ของลู่ฮ่าวต่างก็อยู่ในบ้านเกิดเกือบทั้งหมด

หลังจากได้ยินที่กู้หนานพูด ดวงตาของลู่ฮ่าวก็สว่างวาบขึ้น “จริงด้วย อาของฉันยังไม่เคยมาที่หลันเฉิงเลย เชิญพวกเขาเข้ามาชมเมืองสักหน่อยดีกว่า”

ไม่ใช่ว่าเขาหลงลืมญาติ ๆ ในบ้านเกิดแต่อย่างใด เพียงแต่…

“ปู่ครับ แล้วปู่คิดเห็นยังไงกับเรื่องนี้?” ลู่ฮ่าวมองไปที่ผู้เฒ่าลู่แล้วถาม

ผู้เฒ่าลู่มีสีหน้ากังวลมาโดยตลอด พอได้ยินลู่ฮ่าวถามตน ชายชราก็เงยหน้าขึ้นมองทั้งสอง “ถ้าหลานคิดจะเชิญลุงกับป้า แล้วพ่อของหลานล่ะ?”

ลู่ฮ่าวบอกว่า “เขาถือเป็นปู่โดยสายเลือดของถงถง ความจริงแล้วเขาก็มีสิทธิ์เข้าร่วมงานฉลองวันเกิดครบร้อยวันของถงถงด้วยเหมือนกัน”

“แต่อีกไม่นานแม่กับพ่อเลี้ยงของหลานก็จะกลับมาแล้วนี่ พวกเขาจะคิดยังไงถ้าต้องเผชิญหน้ากับเขา?”

นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมลู่ฮ่าวถึงไม่โทรไปเชิญญาติ ๆ ในบ้านเกิดตั้งแต่แรก

ผู้เฒ่าลู่เสนอ “ลองโทรไปถามความคิดเห็นจากแม่ก่อนก็แล้วกัน ถ้าเธอยินดีเจอหน้าสามีเก่า ก็ปล่อยให้พวกเขามา แต่ถ้าแม่หลานไม่อยากเจอหน้าเขาก็ลืมมันไปซะ ไม่ต้องเชิญลุงกับป้ารวมถึงคนอื่น ๆ หรอก เอาไว้เจอกันทีเดียวตอนปีใหม่โน่นเลย พวกหลานเป็นเด็ก ไม่ควรสร้างความลำบากใจให้ผู้ใหญ่”

ผู้เฒ่าลู่คิดว่าต่อจากนี้ลู่ฮ่าวยังต้องอยู่กับเฉินหย่าจือและเดวิดในระยะยาว เฉินหย่าจือก็ดีกับลู่ฮ่าวและกู้หนานมาก ยิ่งไปกว่านั้น ลู่ฮ่าวสามารถพึ่งพาเธอได้ในหลาย ๆ ด้านเพื่ออนาคตนับจากนี้ ส่วนลูกชายแสนน่าเบื่อของเขาน่ะหรือ คนแบบนั้นจะทำประโยชน์อะไรให้ลูกชายและลูกสะใภ้ของตัวเองได้บ้าง?

ดังนั้นผู้เฒ่าลู่จึงไม่ต้องการให้ลู่ฮ่าวสร้างความลำบากใจแก่เฉินหย่าจือ หรือทำให้เธอไม่มีความสุขเพราะเรื่องของพ่อผู้ให้กำเนิดของเขา

“ครับ ผมจะลองโทรไปถามแม่ดู”

เฉินหย่าจือและเดวิดยังอยู่ในประเทศ Y และจะออกเดินทางมาที่หลันเฉิงในอีกไม่กี่วันข้างหน้าเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับจัดงานเลี้ยงฉลองวันเกิดครบร้อยวันของหลานสาว

หลังอาหารเย็น ลู่ฮ่าวตั้งใจว่าจะโทรออก แต่เขาลังเลขณะถือโทรศัพท์อยู่ในมือ

“หนานหน่าน เธอคิดว่าแม่จะยอมให้พ่อมางานหรือเปล่า? ถ้าพ่อมาแล้ว พวกเขาทั้งสามจะอึดอัดใจไหม?”

กู้หนานพูดตรง ๆ “ตราบใดที่มีลูกชายแบบคุณเป็นคนกลาง เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะที่พวกเขาจะหลีกเลี่ยงไม่พบเจอกันตลอดชีวิต”

“จริงสินะ ยังไงเหตุการณ์ทำนองนี้ต้องเกิดขึ้นในไม่ช้าก็เร็ว เว้นแต่ว่าฉันจะตัดขาดการติดต่อกับฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง”

“งั้นฉันจะลองโทรถามแม่”

เวลาท้องถิ่นของที่นี่ตรงกับเวลาเช้าในต่างประเทศ ลู่ฮ่าวจึงกดโทรออกไปยังหมายเลขต่างประเทศ

“แม่ครับ เราสองคนย้ายมาพักที่บ้านของแม่แล้ว พวกผมทำความสะอาดห้องนอนให้แม่กับพ่อแล้วเรียบร้อย พวกแม่จะกลับมาเมื่อไหร่ครับ?”

เฉินหย่าจือตอบว่า [เราจะออกเดินทางวันมะรืนนี้แหละ จริงสิ ลูกจองโรงแรมไว้สำหรับจัดงานฉลองครบร้อยวันให้หลานสาวแม่แล้วหรือยัง? อย่าลืมหาโรงแรมที่ดีที่สุดในหลันเฉิงล่ะ แม่จ่ายได้]

“ผมจองเรียบร้อยแล้วครับ”

ลู่ฮ่าวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “แม่ครับ ผมมีอะไรอยากจะปรึกษา”

“หนานหน่านกับผมอยากเชิญคุณลุงคุณป้า รวมถึงคนอื่น ๆ ในบ้านเกิดให้มาที่หลันเฉิงเพื่อร่วมงานเลี้ยงวันเกิดครบรอบร้อยวันของถงถง พวกเขายังไม่ได้เจอหน้าลูกผมเลย เราเลยหวังว่าครั้งนี้ญาติ ๆ ฝ่ายผมจะอยู่ร่วมงานกันอย่างพร้อมหน้า เผื่อในอนาคตจะได้ไม่ต้องไปจัดงานเลี้ยงที่บ้านเกิดซ้ำสองอีก”

เฉินหย่าจือได้ยินคำพูดของลู่ฮ่าว จึงตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยว [ได้สิ ลูกสามารถเชิญญาติทุกคนที่ควรจะได้รับเชิญมาร่วมได้เลย งานวันเกิดครบรอบร้อยวันของหลานแม่ควรจะครึกครื้นมีชีวิตชีวา ห้ามน้อยหน้างานฉลองพระจันทร์เต็มดวงของเด็กคนอื่น ๆ เด็ดขาด]

นัยน์ตาของลู่ฮ่าววูบไหวเล็กน้อย เขาพูดอย่างลังเล “แต่แม่ครับ ผมคิดว่าถ้าพวกเราเชิญลุง ๆ ป้า ๆ มาจริง ๆ เราสองคนก็ควรเชิญพ่อให้มาที่นี่ด้วย”

ลู่ฮ่าวกลัวว่าเฉินหย่าจือจะโกรธ จึงพูดอย่างระมัดระวัง

“แม่ ผมอยากฟังความคิดเห็นของแม่เกี่ยวกับเรื่องนี้ก่อน ถ้าแม่ไม่อยากเจอหน้าเขา ผมก็จะไม่เชิญพวกเขาทั้งหมด แล้วคราวหลังผมค่อยกลับไปที่บ้านเกิด และจัดงานเลี้ยงเฉพาะในครอบครัวอีกครั้งหนึ่ง”

หลังจากที่ลู่ฮ่าวพูดจบ เขาก็รอฟังคำตอบจากเฉินหย่าจือ

เฉินหย่าจือเงียบไปสองสามวินาที จากนั้นพูดด้วยรอยยิ้ม [เสี่ยวฮ่าว รอแป๊บหนึ่งนะ เรื่องนี้แม่คงต้องถามความเห็นพ่อของลูกอีกที]

น้ำเสียงของเฉินหย่าจือผ่อนคลายกว่าที่คิด ใจที่เต็มไปด้วยความวิตกของลู่ฮ่าวจึงพลอยผ่อนคลายลงไปด้วย

หลังจากรออยู่สองนาที เฉินหย่าจือก็โทรกลับมาอีกครั้ง และพูดว่า [เอาละ เราสองคนคุยกันแล้ว ไม่ว่ายังไง เขาถือเป็นพ่อแท้ ๆ ของลูก ทั้งยังมีสถานะเป็นปู่ของเด็กโดยสายเลือด ในอนาคตอันใกล้ลูกอาจจะได้กลับไปที่ชนบทอีกครั้ง ขืนลูกทอดทิ้งเขาไว้เบื้องหลังไม่ให้มีโอกาสได้ร่วมงานสำคัญของหลาน คงไม่ง่ายที่จะอธิบายให้คนอื่นเข้าใจ พวกชาวบ้านชอบนินทา ถ้าครั้งนี้เราไม่เชิญเขา อีกหน่อยเขาคงไม่มีหน้าตาในหมู่บ้านอีกแล้ว]

[แม่ไม่ได้ติดใจอะไร เรื่องราวผ่านมานานหลายปีแล้ว แม่ปล่อยวางมันได้ตั้งนานแล้วละ ส่วนเดวิดก็ไม่รังเกียจที่จะเจอหน้าเขาเหมือนกัน]

ลู่ฮ่าวยิ้มกว้าง “ขอบคุณครับแม่ ฝากขอบคุณพ่อเดวิดแทนผมด้วยนะครับ ถ้าอย่างนั้นผมจะโทรไปเชิญพวกเขามาร่วมงานอย่างเป็นทางการ”

“ไว้เจอกันที่หลันเฉิงนะครับ”

หลังจากวางสาย กู้หนานก็กอดเอวสามีจากด้านหลังแล้วถามอย่างมีความสุข

“พ่อแม่คุณเห็นด้วยใช่ไหมคะ?”

“เห็นด้วยสิ”