เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 794 กลัวฉันจะรู้สึกเหมือนเป็นคนนอก

บทที่ 794 กลัวฉันจะรู้สึกเหมือนเป็นคนนอก

ลู่ฮ่าวจับมือกู้หนานขณะออกมาจากวอร์ด เขารู้สึกสับสนมาก เมื่อเห็นกู้เจิ้งอันปฏิบัติต่อกู้หนานอย่างไม่ใส่ใจตอนอุ้มลูกของตัวเอง

เขากลัวว่ากู้หนานจะอ่อนไหวกับการกระทำของกู้เจิ้งอันเมื่อครู่

แม้ว่าเขาจะเข้าใจอารมณ์ของพ่อตาในช่วงเวลานี้ ก็คงเหมือนตอนที่เขาอุ้มลูกสาวเป็นครั้งแรก

แต่กู้หนานเองก็เป็นลูกสาวของพ่อตาเช่นเดียวกัน แต่เธอเกิดมาโดยที่ผู้เป็นพ่อไม่ได้ต้องการ ทั้งยังขาดความรักจากพ่อแท้ ๆ มานานกว่ายี่สิบปี ดังนั้นเขาจึงหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเมื่อพ่อตาของเขามีลูกคนที่สอง วัยวุฒิจะช่วยให้เขามีสติยั้งคิดมากขึ้น ไม่ใช่สนใจแต่ภรรยากับลูกคนใหม่จนหลงลืมลูกสาวคนนี้

ลู่ฮ่าวรู้สึกเสียใจแทนเธอจริง ๆ

“หนานหน่าน อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม? ออกไปกินข้าวข้างนอกแล้วค่อยกลับบ้านกันเถอะ”

กู้หนานเหลือบมองคนรักแล้วส่ายหน้า

“ไม่เป็นไรค่ะ เราออกมาข้างนอกสักพักแล้ว ป่านนี้ลูกน่าจะหิวแย่ ฉันอยากกลับไปหาเธอมากกว่า บางทีลูกอาจจะร้องไห้งอแงจนคุณปู่กล่อมไม่สำเร็จก็ได้”

ขึ้นชื่อว่าสายสัมพันธ์แม่ลูก เมื่อไหร่ก็ตามที่ลูกหิวหรือร้องไห้ คนเป็นแม่จะรู้สึกได้และใจสั่นโดยไม่มีสาเหตุ

“ที่บ้านมีนมผงอยู่ ถ้าลูกหิว ปู่คงชงนมผงให้แล้วแหละ”

ลู่ฮ่าวอยากฝากลูกสาวไว้ที่บ้านกับชายชราอีกสักพักหนึ่ง เพื่อที่ทั้งคู่จะได้ถือโอกาสไปทานอาหารนอกบ้านกันตามลำพังเป็นการบรรเทาอารมณ์น้อยใจของเธอ

“กลับบ้านเร็วหน่อยดีกว่าค่ะ” กู้หนานไม่เพียงแต่ไม่อยากออกไปกินข้าวนอกบ้าน แต่ยังเร่งฝีเท้าเพื่อกลับบ้านอีกด้วย

ลู่ฮ่าวบ่นอย่างขมขื่น “ตั้งแต่เราสองคนมีลูก เราก็ไม่เคยใช้เวลาส่วนตัวตามลำพังกันสองคนเลย ไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะกินข้าวกันสองคนด้วยซ้ำ”

กู้หนานที่ได้ยินเขาพูดตัดพ้อก็กลอกตามองอีกฝ่าย “ลูกเรายังเล็ก จะให้ทิ้งเธอไว้ที่บ้านแล้วออกไปข้างนอกกันแค่สองคนได้ยังไงคะ? คุณกล้าทิ้งคนแก่กับเด็กอ่อนไว้ที่บ้านหรือ?”

กู้หนานเองก็ตระหนักว่าตัวเองกับลู่ฮ่าวไม่ได้ออกไปข้างนอกกันตามลำพังนานแล้ว จึงคว้าแขนเขาไว้แน่นแล้วพูดว่า “ถ้าพ่อแม่ของฉันอยู่ด้วย ฉันคงวางใจที่จะฝากพวกเขาให้ช่วยดูแลลูกของเรา แล้วเราสองคนก็ออกไปข้างนอกกันได้อย่างสบายใจ แต่คุณปู่อายุมากแล้ว ปกติแค่ให้เขาอยู่บ้านคนเดียวเรายังกังวลเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้เขาต้องดูแลเด็กที่มีอายุหลายเดือนนะ”

“ได้ ๆ กลับบ้านกันก็ได้” ลู่ฮ่าวลูบหัวเธอ เมื่อเห็นว่าคนรักไม่ได้น้อยใจแต่อย่างใด เขาก็รู้สึกสบายใจมากขึ้น

ทันทีที่ลู่ฮ่าวและกู้หนานกลับมาถึงบ้าน พวกเขาก็ได้ยินเสียงร้องไห้จ้าของทารก กู้หนานชาวาบขึ้นมาทั้งตัว วิ่งไปหาลูกอย่างรวดเร็ว

ผู้เฒ่ากู้และคุณย่ากู้ก็อยู่ที่นั่นด้วย ผู้เฒ่าทั้งสามกำลังผลัดกันกล่อมเด็กน้อย แต่เด็กน้อยยังคงร้องไห้งอแงเสียงดัง ทำให้ผู้เฒ่าลู่กังวลมากจนหน้าผากมีเหงื่อไหล งัดเคล็ดลับทั้งหมดออกมาเพื่อปลอบเด็กน้อย และยังเตรียมนมชงไว้ให้ด้วย เพียงแต่เธอไม่ยอมดื่ม

ด้านกู้หนานแทบใจสลายเมื่อเห็นลูกน้อยร้องไห้ เธอรีบเข้าไปกอด กระวีกระวาดจัดแจงป้อนนมให้ลูกทันที

เมื่อถึงเวลาอาหารเย็น คุณย่ากู้ก็ขอให้ป้าแม่บ้านช่วยห่ออาหารไปส่งให้กับกู้เจิ้งอัน ส่วนผู้เฒ่าลู่กินเรียบร้อยแล้ว และที่เหลืออยู่ในหม้อจึงเป็นของลู่ฮ่าวกับกู้หนาน

กู้หนานป้อนนมให้ลูกน้อยเสร็จแล้วก็พยายามกล่อมให้เธอนอน ในขณะที่ลู่ฮ่าวอุ่นอาหารและยกเข้ามาให้

ทันทีที่กู้หนานให้นมเสร็จเธอก็ลงมือกินอย่างรวดเร็วเพราะความหิว จนรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว

“คุณย่า ขอบคุณมากนะคะ คุณย่าใจดีกับหนูมากจริง ๆ”

คุณย่ากู้ยิ้มพลางพูดว่า “ขอบคุณทำไม? ไม่เห็นต้องเกรงใจเลย”

“จริงสิ หลานได้เห็นหน้าน้องชายของตัวเองแล้วหรือยัง เขาหน้าตาเป็นยังไง? หน้าเหมือนพ่อหรือเหมือนแม่กันล่ะ?” หญิงชรามองดูกู้หนานอย่างคาดหวัง

กู้หนานก้มหน้าก้มตากินอาหารของเธอต่อไป และตอบกลับว่า “เด็กแรกเกิดก็หน้าตาเหมือน ๆ กันหมดแหละค่ะ หนูไม่รู้จริง ๆ ค่ะว่าเขาเหมือนใคร”

“ก็จริงแหละนะ เด็กแรกเกิดหน้าตาห่อเหี่ยวมีรอยย่น ต้องรออีกสักสองวันถึงจะดูออก”

คุณย่ากู้พูดกับกู้หนาน “ย่ากับปู่ของหลานต่างก็อยากไปโรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมแม่หลานทั้งนั้น แต่ช่วงนี้ถงถงร้องไห้งอแงมาก ย่ากลัวว่าปู่ของหลานจะปลอบเด็กตามลำพังไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นเราสามคนช่วยกันก็ยังปลอบไม่สำเร็จอยู่ดี ไม่ได้เรื่องเลย”

“ตอนนี้พวกหลานสองคนกลับมาแล้วก็ดี อีกสักพักปู่กับย่าจะได้ไปโรงพยาบาล”

ลู่ฮ่าวแนะนำว่า “คุณปู่ คุณย่า ตอนนี้อากาศข้างนอกหนาวเกินกว่าจะเดินออกไป ทำไมพวกคุณไม่รอจนกว่าย่าฮุยเลิกงานตอนบ่าย แล้วขอให้เขาขับรถไปส่งคุณที่นั่นล่ะครับ”

แต่ผู้เฒ่ากู้รอถึงตอนนั้นไม่ไหว โบกมือให้ลู่ฮ่าว “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร พวกเราออกไปกันเองสะดวกกว่านั่งรถไปซะอีก”

“พวกเราขอตัวก่อนก็แล้วกัน”

ผู้เฒ่าสองคนของตระกูลกู้ประคองกันและกันเดินจากไป ส่วนลู่ฮ่าวเดินออกไปส่งพวกเขาขึ้นแท็กซี่ รอจนกว่ารถจะเคลื่อนออกไปแล้วค่อยกลับเข้าบ้าน

ผู้เฒ่าลู่นั่งอยู่บนโซฟากับกู้หนาน พูดด้วยรอยยิ้มว่า “ตอนนี้ปู่ย่าของเธอคงมีความสุขมากที่พวกเขาได้หลานชายเพิ่มอีกคน”

“ใช่แล้วค่ะ พวกเขาดูมีความสุขกันมาก”

หลังจากที่กู้หนานกินเสร็จแล้ว เธอก็พูดกับลู่ฮ่าวว่า

“พี่ฮ่าว ไว้ว่าง ๆ คุณค่อยไปทำความสะอาดที่นั่นก็แล้วกันนะ พรุ่งนี้จะได้ย้ายเข้าไปอยู่เลย”

เมื่อได้ยินคำพูดของกู้หนาน ลู่ฮ่าวก็ตกตะลึงเล็กน้อย “ย้ายกลับไปพรุ่งนี้เลยหรือ?”

กู้หนานยิ้มพร้อมกับพยักหน้า “ใช่ค่ะ แม่ฉันจะออกจากโรงพยาบาลภายในสองวันนี้ ฉันอยากให้เธออยู่ในสภาพแวดล้อมที่เงียบสงบเพื่อพักฟื้นร่างกาย ไม่อย่างนั้นถ้าลูกของเราร้องไห้เสียงดังขึ้นมา ในบ้านคงวุ่นวายน่าดู”

หลังจากได้ยินคำพูดของกู้หนานแล้ว ลู่ฮ่าวก็อดไม่ได้ที่จะมองเธออีกครั้ง แต่เมื่อเห็นว่าเธอดูปกติ เขาก็พยักหน้า

“อีกสักพัก ฉันจะไปทำความสะอาด พรุ่งนี้ฉันจะไปโรงพยาบาลแล้วบอกพ่อกับคนอื่น ๆ ก่อนที่เราจะย้ายออกไป”

“ค่ะ”

จากนั้นลู่ฮ่าวก็จะออกไป

แต่ผู้เฒ่าลู่กลับคว้าแจ็กเกตบุผ้าฝ้ายมาสวม ต้องการจะออกไปทำความสะอาดกับลู่ฮ่าวด้วย

ทว่าลู่ฮ่าวไม่อยากพาเขาไป “ปู่ครับ ข้างนอกหนาวมาก ปู่อยู่ที่บ้านดีกว่า”

“ได้ออกกำลังกายสักหน่อยคงไม่หนาวหรอก อยู่ที่นี่เฉย ๆ แล้วฉันรู้สึกเบื่อ”

ผู้เฒ่าลู่ยืนกรานว่าจะตามหลานไปด้วย

กู้หนานพูดกับลู่ฮ่าว

“ให้คุณปู่ไปด้วยเถอะค่ะ ท่านควรออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์สักหน่อย”

ลู่ฮ่าวไม่มีทางเลือกนอกจากพาชายชราไปด้วย หลังจากที่ปู่และหลานชายทำความสะอาดบ้านเสร็จสรรพแล้ว พวกเขาก็จัดการตากผ้าห่ม เปลี่ยนผ้าปูที่นอนและผ้านวมใหม่ แล้วนำไปซักในเครื่องซักผ้าก่อนจะตากให้แห้ง

กว่าพวกเขาจะกลับบ้านก็เป็นเวลาบ่ายแก่ ๆ

ลู่ฮ่าวซื้ออาหารมาจากข้างนอกด้วย หลังจากกินข้าวเสร็จ ลู่ฮ่าวก็เข้าห้องไปอ่านหนังสือ เมื่อเห็นกู้หนานนั่งอยู่หน้าเปลพลางมองเด็กด้วยอาการเหม่อลอย เขาลุกเดินเข้าไปหาด้วยความกังวล ยืดแขนโอบไหล่เธอไว้แล้วกระซิบว่า “หนานหน่าน เธอ…”

“มีอะไรหรือเปล่าคะ?” กู้หนานมองไปด้านข้างเมื่อเห็นว่าเขาจะพูดอะไรบางอย่างแต่กลับลังเล

ลู่ฮ่าวลูบจมูกแล้วพูดว่า

“ฉันแค่อยากถามว่าเธอโอเคหรือเปล่า?”

กู้หนานยิ้มและพูดว่า “โอเคสิคะ ทำไมคุณถึงคิดว่าฉันไม่โอเคล่ะ?”

“เปล่า ถ้าเธอสบายใจก็ดีแล้ว”

ลู่ฮ่าวหันหลังกลับตั้งใจว่าจะอ่านหนังสือต่อ

ทว่ากู้หนานดึงมือเขาไว้ก่อน มองหน้าแล้วถามว่า

“คุณกังวลว่าตอนที่พวกเราอยู่ที่โรงพยาบาลแล้วเห็นว่าครอบครัวของพ่อทั้งสามคนดูอบอุ่นและมีความสุขกันมาก ๆ เลยกลัวฉันจะรู้สึกเหมือนเป็นคนนอกแล้วน้อยใจพวกเขาใช่ไหม?”

ลู่ฮ่าวกะพริบตาปริบ ๆ แต่แล้วก็ส่ายหัว “ฉันเปล่าคิดอย่างนั้น แค่กลัวเธอจะคิดมากต่างหาก”

“ฉันไม่คิดมากเรื่องนี้หรอกค่ะ”

กู้หนานดึงเขาให้นั่งลง แล้วพูดจากใจจริง

“ฉันไม่รู้สึกน้อยใจอะไรเลย เพราะฉันเองก็มีครอบครัวที่สมบูรณ์สามคนพ่อแม่ลูกเหมือนกัน”

ลู่ฮ่าวฟังเสียงที่นุ่มนวลและมีความสุขของเธอ จากนั้นก็หันไปมองลูกสาวตัวเองที่กำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่ในเปล ค่อย ๆ อุ้มเธอขึ้นมากอดไว้ในอ้อมแขน

จากนั้นก็กระซิบเสียงเบาข้างหูเธอด้วยเสียงแหบ “ใช่ เธอมีฉัน มีลูกสาว และมีครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูก”

“คุณปู่ คุณย่า พ่อ แม่ และทุกคนในครอบครัวใหญ่ของพวกเราเห็นเธอเป็นสมบัติล้ำค่า ฉันจะตั้งใจทำงานอย่างหนักเพื่อให้ชีวิตครอบครัวของเราดีขึ้นเรื่อย ๆ”