เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 793 เธอมีน้องชายแล้ว

บทที่ 793 เธอมีน้องชายแล้ว

ไม่กี่วันมานี้คุณปู่ลู่อยู่แต่ในบ้านพักของกู้เจิ้งอัน เขาระมัดระวังตัวอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อกู้หลันเป็นหญิงตั้งครรภ์ เขากลัวว่าจะไปรบกวนเธอ

ตอนนี้กู้หลันจะคลอดแล้ว หลังจากนั้นเธอก็จะกลับมาอยู่เดือน ยิ่งต้องการสภาพแวดล้อมที่เงียบสงบ พวกเขาอยู่กันมากมายขนาดนี้ คงจะไม่สะดวกแน่

ลู่ฮ่าวมองไปทางกู้หนาน “หนานหน่าน ฉันคิดว่าที่คุณปู่พูดก็มีเหตุผลนะ”

กู้หนานคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า “ก็ได้ เอาตามที่คุณปู่ว่าตอนนี้เราก็เก็บข้าวของกันก่อน แต่เราอย่ากลับไปที่บ้านพักพนักงานเลย ไปอยู่ที่เรือนสี่ประสานของคุณที่นั่นเถอะ บ้านพักพนักงานไม่เก็บเสียง บ้านเรามีเด็ก พอร้องไห้ก็ส่งเสียงรบกวนได้ง่าย แถมที่นั่นยังหนาวด้วย”

ลู่ฮ่าวพยักหน้าเห็นด้วย เพราะตั้งแต่พวกเขากลับจากเมืองปักกิ่ง เขาก็ไม่เคยคิดจะไปอยู่ที่นั่นเลย

ตอนที่เฉินหย่าจือไป เธอตั้งใจจ้างแม่บ้านประจำมาทำความสะอาด ทั้งในบ้านยังมีอุปกรณ์ทำความร้อนอยู่ด้วย ดังนั้นในบ้านจึงไม่ได้หนาวเย็นนัก เครื่องอะไรพวกนั้นเปลี่ยนเป็นของใหม่ทั้งหมดก็สิ้นเรื่อง

ลู่ฮ่าวพูด “พรุ่งนี้ฉันจะเข้าไปทำความสะอาด แล้วเราจะย้ายออกไปก่อนที่แม่จะออกจากโรงพยาบาล แบบนี้แม่จะได้อยู่เดือนได้เต็มที่”

“ได้ งั้นคืนนี้เราจะเก็บของกันก่อน แล้วรีบไปอยู่ที่นั่นโดยเร็วที่สุด”

แม้ที่นี่จะเป็นบ้านของพ่อแต่มันก็นับว่าเป็นเพียงการกลับบ้านมาเยี่ยมพ่อแม่ ซึ่งพวกเขาไม่คุ้นเลยจริง ๆ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนนี้ที่กู้หลันคลอดลูกแล้ว เธอยิ่งรบกวนแม่มากไม่ได้ แล้วยิ่งไม่ต้องพูดถึงคุณปู่และลู่ฮ่าวเลย

ในช่วงเวลานี้ เธอมองเห็นได้ถึงความลำบากใจของคุณปู่ เพื่อที่จะอยู่กับเหลนสาว เขาเลยพยายามอดทนกับความอึดอัดนี้อย่างหนัก

“พ่อโทรมาหรือยัง?”

ลู่ฮ่าวมองนาฬิกา สีหน้าของเขาเองก็เริ่มเคร่งขรึม “คลอดหรือยัง?”

กู้หนานส่ายหัว “ยังไม่คลอดเลยค่ะ คุณปู่คุณย่ากลับมาแล้ว ส่วนพ่อกับป้าสะใภ้กำลังเฝ้าอยู่ที่โรงพยาบาล”

“เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าให้คุณปู่ช่วยดูลูกให้ แล้วพวกเราไปที่โรงพยาบาลกันเถอะ”

คืนนี้เป็นคืนส่งตัวเข้าหอของฉินเฟิง หากเขาอยู่กับฉินเฟิง ลู่ฮ่าวในฐานะพี่ชายก็คงเป็นคนสร้างความครึกครื้นไปแล้ว เพราะเมื่อก่อนเขาเองก็เคยพูดเอาไว้ว่าถ้าเฟิงจื่อแต่งงาน เขาจะพาคนไปสร้างความครื้นเครงถึงห้องเจ้าสาวเอง แต่กู้ย่าถิงผู้เป็นพี่สาวของภรรยาเขาเป็นอาจารย์ที่เข้มงวดมาก ด้วยสถานะของเธอ ดูเหมือนมันจะไม่เหมาะสมเท่าไหร่

แต่ตามธรรมเนียมที่บ้านเกิดของพวก หากไม่มีใครมาสร้างความครื้นเครงให้ห้องเจ้าสาวหลังพิธีแต่งงานมันคงจะอ้างว้างเกินไป

และยังเป็นข้อพิสูจน์ว่าเจ้าบ่าวไม่มีมนุษยสัมพันธ์ด้วย…

ตอนที่ลู่ฮ่าวกำลังคิดอยู่ในหัวนั้นเอง ฉินเฟิงก็โทรมาและถามเกี่ยวกับสถานการณ์ของกู้หลันเป็นอันดับแรก จากนั้นจึงบอกเป็นนัยว่ากู้ย่าถิงไม่ชอบความวุ่นวาย ทั้งยังพูดถึงค่ำคืนฤดูใบไม้ผลิที่มีค่าเท่าพันตำลึงทองอะไรนั่น ที่ทั้งสองไม่อยากให้ใครมารบกวน

ลู่ฮ่าวเองก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

ในตอนค่ำ กู้ย่าฮุยและเฉินรั่วหลินเองก็มาด้วยเช่นกัน

พวกเขาทั้งคู่ก็กังวลจนอยู่ที่บ้านไม่ติด

กู้หลันอายุมากแล้ว ตราบใดที่เด็กยังไม่ออกมา ทุกคนก็ยังวางใจไม่ลง

ด้านกู้ย่าฮุย ที่เดิมทีกำลังอ่านเอกสารการเรียนอยู่ที่บ้าน แต่ในตอนนี้เขาไม่สามารถยัดความรู้อะไรเข้าไปได้เลย

แม้ว่าทั้งคู่จะเป็นแพทย์เหมือนกัน แต่ความเชี่ยวชาญของพวกเขาไม่ได้อยู่ในสาขานี้ จึงไม่สามารถช่วยเหลือได้ในช่วงเวลาวิกฤติ

เดิมทีกู้ย่าฮุยมาที่นี่เพื่อต้องการถามกู้หนานว่ามีวิธีทำคลอดอะไรที่สามารถทำให้กู้หลันคลอดเร็วขึ้นและทรมานน้อยลงบ้างไหม แต่เมื่อนึกถึงที่ลู่ฮ่าวบอกว่าตอนที่กู้หนานคลอดลูกเธอเองก็เจ็บปวดทรมานไม่น้อยเช่นกัน เขาจึงละทิ้งความคิดที่จะขอคำแนะนำนั้นไป

กู้หนาน มองดูการแสดงออกที่เคร่งเครียดของทุกคนและปลอบใจพวกเขา “ไม่ต้องกังวลค่ะ ถึงแม่จะอายุมาก แต่เธอก็ได้สูตินรีแพทย์ที่เก่งที่สุดในโรงพยาบาลทำคลอดให้ แล้วก็ไม่มีอะไรผิดปกติด้วย”

“คุณป้าอายุมากแล้ว ฉันเลยกลัวว่าเธอจะเป็นอันตรายนี่สิ”

“ไม่หรอกน่า”

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากที่กู้หนานให้นมลูกเสร็จ คุณปู่ลู่ก็ดูแลเหลนน้อยอยู่ที่บ้าน ส่วนลู่ฮ่าวและกู้หนานก็ไปเยี่ยมกู้หลันที่โรงพยาบาล

เมื่อมาถึงประตูห้องผู้ป่วย พวกเขาก็ไม่เห็นเงาคนในครอบครัวอยู่ในห้องเลย

หลังจากที่ไปสอบถามที่เคาน์เตอร์พยาบาล ถึงได้รู้ว่ากู้หลันเข้าไปในห้องคลอดแล้ว ดังนั้นทั้งสองจึงรีบวิ่งไปที่ประตูห้องคลอด และเห็นกู้เจิ้งอันและเนี่ยอวี้ฮว๋าต่างก็เดินย่ำไปมาอยู่ที่ประตู

“พ่อคะ แม่เข้าไปนานเท่าไหร่แล้ว?” กู้หนานถามกู้เจิ้งอัน

กู้เจิ้งอันตอบด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “สักพักใหญ่ ๆ แล้วละ ประมาณสองชั่วโมง”

กู้เจิ้งอันดูนาฬิกาอยู่ตลอด เมื่อเห็นว่าประตูห้องคลอดไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ เขาจึงถามเนี่ยอวี้ฮว๋าอย่างร้อนใจ “พี่สะใภ้ ทำไมคลอดนานขนาดนี้แล้วยังไม่ออกมาอีกล่ะ?”

“ไม่ต้องกังวลไปหรอก คลอดลูกก็แบบนี้แหละ อีกอย่างนี่ก็เป็นท้องแรกของเสี่ยวหลัน เธอเองก็อายุมาก มันคงไม่ง่ายอยู่แล้ว แต่หมอบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าไม่มีปัญหาอะไร พวกเราอดทนรอกันก่อนเถอะ”

แม้เนี่ยอวี้ฮว๋าจะเอ่ยปลอบกู้เจิ้งอัน แต่ความจริงหัวใจของเธอเองก็บีบรัดไม่แพ้กัน

ผู้หญิงคลอดลูกก็เหมือนการเดินผ่านประตูนรก แต่เธอไม่กล้าพูดมันต่อหน้ากู้เจิ้งอัน แต่ในฐานะผู้หญิงด้วยกัน ในเวลานี้เธอสามารถจินตนาการได้ว่ากู้หลันกำลังเผชิญกับความเจ็บปวดแบบไหนอยู่

ผ่านไปอีกประมาณหนึ่งชั่วโมง ประตูห้องคลอดจึงเปิดออกในที่สุด

นางพยาบาลออกมาอุ้มทารกที่ถูกห่อไว้ออกมา “ครอบครัวคุณกู้หลันค่ะ”

กู้เจิ้งอันรีบวิ่งเข้าไปเป็นคนแรก “ผมครับ ผมครับ”

“ยินดีด้วยนะคะ คุณได้ลูกชายจ้ำม่ำหนัก 2.6 กิโลกรัมค่ะ”

“ดีจริง ๆ ขอบคุณมากจริง ๆ ครับ แล้วภรรยาของผมล่ะ?”

“อีกเดี๋ยวคุณแม่ก็ออกมาแล้วค่ะ”

ราวกับว่าทุกคนได้ยกภูเขาออกจากอก และพากันถอนหายใจยาวเหยียด

เนี่ยอวี้ฮว๋ารีบเข้าไปรับเด็กมาอย่างรวดเร็ว และกู้เจิ้งอันเหลือบมองเล็กน้อยแล้วหันไปสนใจสถานการณ์ของกู้หลัน

ส่วนกู้หนานมาพร้อมกับเนี่ยอวี้ฮว๋าและอุ้มเด็กกลับไปที่วอร์ด

ด้านกู้ฉางอันกำลังยุ่งอยู่กับการโทรไปที่บ้านเพื่อบอกข่าวดีกับพ่อแม่

ในตอนนี้ คุณย่ากู้ที่เป็นกังวลแทบทนไม่ไหวอยู่ที่บ้านนั้นหมดหนทางแล้วจริง ๆ เธอจึงคุกเข่ากราบไหว้ขอพรจากพระโพธิสัตว์

เธอเป็นห่วงกู้หลันมาก

และในตอนนั้นเองหญิงชราก็ได้รับโทรศัพท์ บอกว่าแม่ลูกปลอดภัยดี และยังเป็นเจ้าหนูน้อยจ้ำม่ำอีกด้วย หญิงชราจึงวางใจลงได้ในที่สุด คุกเข่าลงกับพื้นกล่าวขอพรจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์อีกหลายครั้งแล้วลุกขึ้นมา

ผู้เฒ่ากู้ที่เมื่อครู่ยังเยาะเย้ยการกระทำของคุณย่ากู้นั้นก็มีสีหน้าโล่งใจเช่นกัน เขาพูดกับเธอว่า “เดี๋ยวพอเสี่ยวหลันกับลูกกลับมาแล้ว ไปแก้บนที่วัดกันเถอะ”

“ต้องไปแก้บนอยู่แล้ว คุณเองก็ต้องไปกับฉันด้วย”

ในห้องผู้ป่วย เนี่ยอวี้ฮว๋ามองดูเจ้าตัวน้อยในห่อผ้าอย่างมีความสุข

เธอวางเด็กไว้บนเตียงอย่างระมัดระวัง และพูดกับกู้หนานด้วยรอยยิ้ม

“หนานหน่าน หนูมีน้องชายแล้วนะ”

กู้หนานยิ้ม “ใช่ค่ะ น่าทึ่งจัง นึกไม่ถึงเลยว่าหนูที่อายุเลยยี่สิบไปแล้วยังสามารถมีน้องชายได้อีก”

เธอมองดูทารกน้อยบนเตียงที่มีแต่รอยย่นแทบจะเหมือนกับตอนที่ลูกสาวของเธอเพิ่งคลอดเลย

กู้หนานบอกไม่ถูกว่าเธอรู้สึกยังไง เมื่อมองดูเด็กคนนี้ เธอไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไรนัก

มันแตกต่างจากตอนที่เธอได้เห็นลูกสาวของตนเป็นครั้งแรกอย่างสิ้นเชิง

เมื่อกู้หลันกลับมาที่ห้องผู้ป่วย เธออ่อนเพลียมาก กู้เจิ้งอันจึงคอยอยู่ข้างกายเธออย่างเอาใจใส่ รอจนเธอนอนลงแล้ว กู้เจิ้งอันถึงได้เข้ามาดูลูกชายกับเขาบ้าง

ส่วนเนี่ยอวี้ฮว๋าไปที่โรงอาหารของโรงพยาบาลเพื่อทำซุปไข่ให้กู้หลัน

กู้เจิ้งอันอุ้มลูกชายเอาไว้นัยตามีน้ำตาเอ่อคลอ

เขาอายุสี่สิบสี่ปีแล้ว และมีลูกชายในวัยสี่สิบ แล้วลูกยังเกิดจากผู้หญิงที่เขารักอีก ยี่สิบปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยกล้าฝันถึงเรื่องราวสวยงามเช่นนี้เลย

กู้หนานนั่งอยู่อีกด้าน เมื่อเห็นน้ำตาของพ่อ อารมณ์ของเธอเองก็ซับซ้อนอย่างมาก แต่แน่นอนว่าความสุขนั้นมีมากกว่า

คิดไปว่านั่นคงจะเป็นความสุข

พ่อแท้ ๆ ของเธอมีลูกชายแล้ว และเธอเองก็มีน้องชาย หากมันไม่ใช่ความสุขแล้วมันจะเป็นอะไรกันล่ะ?

แต่เมื่อมองดูสามคนครอบครัวที่แสนสุขสันต์นี้ เธอก็ตระหนักได้ว่าตนเองเป็นคนนอกอย่างสมบูรณ์

โชคดีที่เธอมีครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูกที่เป็นของตัวเองเช่นกัน

ด้านลู่ฮ่าว เขารู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงในอารมณ์ของกู้หนาน จึงกุมมือเธอเอาไว้ แล้วพูดกับกู้เจิ้งอันและกู้หลันที่อยู่บนเตียงผู้ป่วย “พ่อครับ แม่ครับ ลูกเราคงจะหิวแล้ว พวกเราขอกลับไปก่อนนะครับ ต้องให้หนานหน่านกลับไปป้อนนมลูก”

“ได้เลย พวกลูกรีบกลับไปเถอะ ไม่ต้องห่วงแม่หรอก พ่อจะดูแลเธออย่างดี”

ขณะที่กู้เจิ้งอันพูด สายตาของเขากลับไม่ได้ละไปจากตัวลูกน้อยในอ้อมแขนเลยแม้แต่น้อย