เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 779 รุมเลี้ยงเด็ก

บทที่ 779 รุมเลี้ยงเด็ก

กู้เจิ้งอันซึ่งเป็นคนขับ เห็นร่างนั้นยืนอยู่ที่หน้าประตูจากระยะไกล

พอจอดรถแล้ว เขาก็เปิดประตูแล้วออกไปหา ไม่มีเวลาเดินอ้อมไปเปิดประตูให้คนที่นั่งเบาะหลังด้วยซ้ำ ถอดเสื้อคลุมผ้าฝ้ายที่เขาสวมอยู่ออก แล้วคลุมลงบนตัวกู้หลัน “อากาศหนาวขนาดนี้ ทำไมยังออกมาข้างนอกอีก?”

กู้หลันยิ้มและตอบว่า “อยู่บ้านคนเดียวนาน ๆ ก็อดกังวลไม่ได้ ฉันเลยออกมารอคุณค่ะ”

เนี่ยอวี้ฮว๋าและกู้หนานยังคงนั่งอยู่ในรถ มองดูเหตุการณ์นอกหน้าต่าง เนี่ยอวี้ฮว๋าก็เดาะลิ้นติดกันสองครั้งแล้วพูดกับกู้หนานว่า “ดูสิว่าตอนนี้พ่อของเธอโรแมนติกกับแม่เธอขนาดไหน ตอนนี้ฉันลืมไปหมดแล้วว่าผู้ชายเย็นชาและน่าเบื่อคนก่อนหายไปไหน?”

คุณย่ากู้ยิ้มพลางพูดเสริม “เจิ้งอันเปลี่ยนไปมากจริง ๆ นี่ถือเป็นเรื่องดีสำหรับเสี่ยวหลัน”

กู้หนานมองไปที่ฉากด้านนอกตัวรถด้วยความรู้สึกผสมปนเปกันอยู่ภายใน

บางทีพ่อเธออาจไม่ใช่คนที่เย็นชา แต่เหตุผลที่เขาเป็นแบบนั้น อาจเป็นเพราะก่อนหน้านี้เขาไม่เคยเจอผู้หญิงที่มอบความอบอุ่นให้

กู้หลันมองเข้าไปในรถ “หนานหน่านกับหลานล่ะ?”

“ไม่ต้องห่วง พวกเธออยู่นี่แล้ว”

กู้เจิ้งอันเปิดประตูรถ เนี่ยอวี้ฮว๋าออกมาพร้อมกับเด็กน้อยในอ้อมแขนของเธอ กู้หลันมองเข้าไปในผ้าห่อตัวด้วยสายตาโหยหาเต็มไปด้วยความรักของแม่

“แม่คะ ทำไมไม่รออยู่ในบ้านล่ะคะ? ถ้าแม่ถูกแช่แข็งขึ้นมาพ่อจะทำยังไง?” กู้หนานหยอกล้อเล่นด้วยรอยยิ้ม

กู้หลันจับมือกู้หนาน มองเธอและยิ้มแย้มอย่างรักใคร่ “หนานหน่าน ลูกกลับมาแล้ว แม่อยู่บ้านคนเดียว กังวลมากจนแทบนั่งไม่ติด ถ้าเป็นไปได้ก็อยากเจอหน้าลูกกับหลานให้เร็วที่สุด”

“เข้าไปข้างในก่อนเถอะค่ะ ตรงนี้หนาวเกินไป”

เนี่ยอวี้ฮว๋าอุ้มทารกเดินนำหน้า คนอื่น ๆ ก็เดินตามหลังอย่างใกล้ชิด ด้วยความกระตือรือร้นที่อยากจะเห็นหน้าทารก

ทันทีที่พวกเขาเข้าไปในบ้าน เนี่ยอวี้ฮว๋าก็เลิกผ้าคลุมออกจากศีรษะน้อย ๆ ของทารก ผู้ใหญ่หลายคนต่างเข้ามามุงทันที

“ไอหยา ทำไมหลานสาวฉันถึงได้น่าชังขนาดนี้?”

“มา ขออุ้มหน่อยซิ”

หลายมือยื่นออกไป ต่างคนต่างก็อยากได้เด็กน้อยมาอุ้มแล้วกอดไว้

จนเนี่ยอวี้ฮว๋าไม่รู้ว่าควรจะส่งต่อเด็กน้อยให้ใครดี

ความจริงแล้วกู้เจิ้งอันและกู้หลันที่มีฐานะเป็นตายาย แน่นอนว่าพวกเขาควรได้สิทธิ์อุ้มหลานก่อนใคร

แต่ชายชราและหญิงชราที่บ้านก็รอคอยโอกาสนั้นอย่างกระตือรือร้นเช่นกัน

“ฉันจะพาเธอไปวางไว้ในเปลก่อน จากนั้นค่อยผลัดกัน ตอนนี้หลานเริ่มชินแล้ว ขืนเราแย่งกันอุ้ม เธอได้ร้องไห้จ้าแน่”

เนี่ยอวี้ฮว๋าตัดสินใจไม่ส่งเด็กให้ใคร แต่พาเด็กเข้าไปวางในเปลที่เตรียมไว้

กู้หนานและลู่ฮ่าวมองไปยังเปลสีชมพูที่ตกแต่งอย่างหรูหราเหมือนอยู่ในเทพนิยายชวนฝัน ก็หัวเราะร่วนทันที “ถึงกับซื้อเตียงเฉพาะกิจเลยหรือคะ?”

กู้เจิ้งอันอธิบาย “ไม่ใช่แค่เตียงเปลอย่างเดียวนะ พวกเรายังทำห้องสำหรับเด็กอ่อนโดยเฉพาะ เผื่อลูกกลับมาอยู่ที่บ้านเราเมื่อไหร่ไง จะได้ย้ายเข้าอยู่ได้เลย”

กู้หนานรู้สึกสะเทือนใจมากหลังจากได้ยินคำพูดของผู้เป็นพ่อ

เมื่อมองดูบรรดาผู้เฒ่าที่มารวมตัวกันรอบเปลเพื่อรุมเลี้ยงดูลูกสาวของเธอ เธอก็รู้สึกมีความสุขจากก้นบึ้งหัวใจ

ถือเป็นเรื่องดีที่ลูกของเธอมีคนมากมายมาเอ็นดู

คุณย่ากู้เหลือบมองเหลนสาวตัวน้อยของเธอ ก่อนจะหันไปที่กู้หนาน ดึงกู้หนานให้นั่งลง ก่อนจะจับมือเธอแล้วพูดด้วยความกังวลว่า “หลานสาว รีบนั่งลงเร็วเข้า ให้ย่าดูสุขภาพร่างกายหลานหน่อยซิว่าเป็นยังไงบ้าง”

“ตอนหลานเพิ่งคลอด พวกเราก็อยากเดินทางไปเยี่ยมหลานแทบแย่ แต่พ่อหลานบอกว่าปักกิ่งอยู่ไกลเกินไป ไม่ยอมปล่อยให้พวกเราไปท่าเดียว เราทำได้แต่รออยู่ที่บ้าน รอหลานกลับมาตลอดสองสามเดือนเลยนะ”

คุณย่ากู้มองหน้ากู้หนานแล้วถามอย่างเป็นทุกข์ “หลานไม่ค่อยเจริญอาหารหรือ? ผ่านระยะอยู่เดือนมาแล้วแท้ ๆ ทำไมถึงยังผอมอยู่?”

ในช่วงอยู่เดือน แม่ลูกอ่อนควรทานอาหารเสริมดี ๆ เพื่อจะได้บำรุงร่างกายให้ฟื้นตัวกลับมาตามปกติ

แม้ผิวพรรณหลานสาวคนนี้ยังคงขาวและผ่องใส แต่ร่างกายดูผอมไปนิดหน่อย

“คุณย่า หนูไม่ผอมขนาดนั้นซะหน่อย หนูหนักตั้งห้าสิบห้ากิโลกรัมเชียวนะคะ” กู้หนานพับแขนเสื้อขึ้น “ดูสิ แขนของหนูไม่ได้บางติดกระดูกเลย ออกจะแข็งแรงด้วยซ้ำ”

ช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา หลังจากเธออุ้มลูกทุกวัน เธอรู้สึกว่าแขนของเธอเหมือนจะแน่นขึ้นกว่าเดิมราวกับมีกล้ามเนื้อ

“ห้าสิบห้ากิโลไม่ถือว่าอ้วนเลยนะ”

ผู้เฒ่ากู้มองไปที่หลานสาวอยู่พักหนึ่ง จากนั้นเมื่อเห็นผู้เฒ่าลู่นั่งอยู่ตรงนั้นตามลำพัง จึงรีบเดินไปนั่งลงข้างเขาเพื่อทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดี

เขาไม่สามารถละเลยญาติฝั่งสามีของหลานสาวได้

“ปู่เสี่ยวฮ่าว ครั้งนี้ได้ยินว่าคุณอยู่ที่ปักกิ่งนานเลยนี่ ที่นั่นสวยไหม?”

ผู้เฒ่าลู่ยิ้มและตอบกลับว่า “สวยครับ เสี่ยวฮ่าวกับหย่าจือพาผมไปเที่ยว พอได้เห็นโลกกว้างขึ้น”

“จริงสิ พวกเราได้ยินมาว่าเสี่ยวฮ่าวได้ไปต่างประเทศด้วยใช่ไหม?” ผู้เฒ่ากู้ถามผู้เฒ่าลู่

“ใช่แล้ว เขาได้โควตาติดตามผู้อำนวยการแผนกในโรงพยาบาลปักกิ่งไปเข้าร่วมประชุมสัมมนาในต่างประเทศน่ะ”

เมื่อพูดถึงหลานชายคนโต ผู้เฒ่าลู่ไม่สามารถซ่อนความภาคภูมิใจเอาไว้ได้จริง ๆ

ผู้เฒ่ากู้ยกนิ้วให้ “หลานเขยเก่งจริง ๆ”

“เขาเป็นความภาคภูมิใจของพวกเรา”

เป็นครั้งแรกที่ผู้เฒ่าลู่รู้สึกว่าตัวเองสามารถยืดหลังให้ตรงได้เมื่ออยู่ต่อหน้าตระกูลกู้

แม้ว่าตระกูลกู้จะมีภูมิหลังและฐานะที่ดี อีกทั้งพวกเขาก็เอ็นดูลู่ฮ่าว แต่เนื่องจากความแข็งแกร่งของตระกูลกู้ ทำให้เขามักจะรู้สึกด้อยกว่าเสมอ กลัวว่าตระกูลกู้จะดูถูกพวกเขา

ตอนนี้หลานชายคนโตมีโอกาสได้สานสัมพันธ์กับโรงพยาบาลในต่างประเทศ แถมยังจะเรียนต่อปริญญาเอกในปีหน้าเขารู้สึกภาคภูมิใจจริง ๆ

ผู้เฒ่าลู่คิดว่าพวกเขาน่าจะยังไม่รู้ว่าลู่ฮ่าวกำลังจะเรียนต่อปริญญาเอก เขาจึงพูดอย่างสบาย ๆ สุภาพและถ่อมตัว “เสี่ยวฮ่าวทำงานอย่างหนัก เขาวางแผนจะสอบเข้าเรียนต่อปริญญาเอกในปีหน้าด้วย”

“เรียนต่อปริญญาเอก?” เมื่อได้ยินแบบนั้น ผู้เฒ่ากู้ก็มองไปที่ลู่ฮ่าวอย่างตกตะลึง และถามไถ่ว่า “เสี่ยวฮ่าว สิ่งที่ปู่ของเธอพูดเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า? เธอกำลังจะเรียนต่อปริญญาเอกหรือ?”

เสียงของผู้เฒ่ากู้ดังและแหลมสูง ทำให้ผู้คนที่กำลังหยอกล้อเล่นกับเด็กน้อยอยู่ต่างก็ถูกดึงดูดด้วยคำถามของเขา

ทุกคนมองไปที่ลู่ฮ่าวด้วยความคาดหวัง

เมื่อลู่ฮ่าวเผชิญกับสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของผู้เฒ่ากู้จึงพยักหน้า “ผมวางแผนไว้อย่างนั้นจริง ๆ ครับ ถ้าผมสามารถเข้าศึกษาต่อในระดับปริญญาเอกที่วิทยาลัยการแพทย์ปักกิ่งได้ ผมคิดว่าในอนาคตผมอาจจะได้บรรจุเข้าทำงานในโรงพยาบาลปักกิ่งเลย”

“ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลย คราวที่แล้วย่าฮุยเล่าให้เราฟังว่าเธอสนิทกับผู้อำนวยการแผนกในโรงพยาบาลปักกิ่งมากแค่ไหน จนเขาอยากให้เธอทำงานอยู่ที่นั่น แต่เขาบอกว่าเธอยืนกรานที่จะกลับมาทำงานที่โรงพยาบาลหลันเฉิง ตอนนั้นพวกเราอดเสียดายไม่ได้ ในเมื่อมีโอกาสที่ดีกว่าเข้ามาเสนอถึงที่ เราควรคว้ามันไว้ จะให้ติดแหง็กอยู่ในหลันเฉิงตลอดไปได้ยังไง?”

“เสี่ยวฮ่าว คุณปู่พูดถูก เป็นคนควรเดินขึ้นสู่ที่สูง ตอนนี้แม่ของเธอและคนอื่น ๆ ได้ตั้งหลักอย่างมั่นคงในปักกิ่งแล้ว ถ้าหากทำงานอยู่ในโรงพยาบาลปักกิ่งได้จริง ๆ ไม่สำคัญหรอกว่าเธอจะอยู่ห่างจากพวกเรา เพราะเราทุกคนต่างก็ภูมิใจในความสำเร็จของเธอนะ”

หลังจากที่เนี่ยอวี้ฮว๋าให้กำลังใจลู่ฮ่าว เธอก็อดรู้สึกเศร้าใจไม่ได้ พวกเขาทั้งคู่ต่างก็เป็นหมอ แต่ลู่ฮ่าวกลับมีความก้าวหน้าทางอาชีพที่รวดเร็วซะจนเธอรู้สึกอิจฉา

ด้านลู่ฮ่าวมองไปที่ทุกคนแล้วพูดว่า “ผมจะอ่านหนังสืออย่างหนักเพื่อเตรียมตัวสอบ และจะพยายามพิสูจน์ตัวเองให้ได้ทำงานที่โรงพยาบาลปักกิ่งในอนาคตครับ”

เดิมทีครอบครัวก็มีชีวิตชีวามากพออยู่แล้วเมื่อพวกเขาพาเด็กทารกกลับมาด้วย ตอนนี้ยิ่งได้ยินข่าวดีอีก ทั้งครอบครัวก็ยิ่งตื่นเต้นมากกว่าเดิม ทุกคนยิ้มแย้มอย่างยินดี

กู้ย่าฮุยและเฉินรั่วหลินรีบกลับบ้านทันทีที่พวกเขาเลิกงาน

เฉินรั่วหลินตัดผมสั้น สวมแจ็กเก็ตเข้าชุดกับรองเท้าบูตส์ยาวสีดำ ร่างกายของเธอเปล่งประกายของสาวนักธุรกิจที่แข็งแกร่ง

ทันทีที่เธอเข้ามา เธอก็รีบไปหากู้หนาน สวมกอดอีกฝ่ายแรง ๆ แล้วพูดว่า “หนานหน่าน ฉันคิดถึงเธอที่สุดเลย”

กู้ย่าฮุยรีบวิ่งไปหาลู่ฮ่าว “เหล่าลู่ นายกลับมาแล้ว หลานสาวฉันอยู่ที่ไหนกันล่ะ?”

“ทางนั้น” ลู่ฮ่าวชี้ไปทางเตียงเปลที่รายล้อมไปด้วยคนชรา

“ที่รัก ไป ไปล้างมือกันก่อนแล้วค่อยออกมาอุ้มหลานกันเถอะ”

เขาพาเฉินรั่วหลินไปที่ห้องน้ำเพื่อล้างมือให้สะอาด เมื่อพวกเขาออกมา ทั้งสองก็กรูเข้าไปล้อมรอบตัวเธอ

“ขอผมดูหน่อย หลานสาวผมโตแค่ไหนแล้ว?”

กู้ย่าฮุยโน้มตัวไปมอง แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เฮ้ สวยน้อยกว่าที่คิดไว้นะเนี่ย”

เฉินรั่วหลินจ้องมองเขา “พูดอะไรออกมา? เด็กตัวแค่นี้จะเอาความสวยมาจากไหน?”

“ก็แหงละสิ หน้ากลมเป็นพระจันทร์เต็มดวงแบบนี้จะสวยยังไงกัน”

ทันทีที่พูดจบ เขาก็ถูกสายตาหลายคู่จ้องเขม็งมองอย่างคาดโทษ จนรู้สึกเสียวสันหลังขึ้นมาและรีบหุบปาก

หลังจากที่ฉินเฟิงกลับมาจากทำงานพร้อมกับกู้ย่าถิง เขาก็เข้าครัวทำอาหารด้วยตัวเอง รับหน้าที่เป็นพ่อบ้านเต็มรูปแบบเพื่อเตรียมอาหารมื้อใหญ่ให้พวกเขา

ในขณะที่รับประทานอาหารมื้อเย็น กู้ฉางอันเหลือบมองกู้ย่าฮุย และพูดด้วยน้ำเสียงที่มีนัยแอบแฝงว่า “ย่าฮุย เสี่ยวฮ่าวกำลังจะเรียนต่อปริญญาเอกละ ลูกรู้เรื่องนี้หรือยัง?”